About


chat FX online casino casino las vegas Counters
   

Blogger news

Blogroll

Grab this Widget

Blogger templates

ဓမၼစကား၊ ေန႔တုိင္းၾကားက၊ စိတ္ထားေဖြးလက္၊ သိဉာဏ္ထက္၏။
alt text

Tab number #1

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Proin et felis eget tellus pharetra porttitor. Praesent dui arcu, egestas quis, adipiscing a.

Link #1
alt text

Tab number #2

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Proin et felis eget tellus pharetra porttitor. Praesent dui arcu, egestas quis, adipiscing a.

Link #2
alt text

Tab number #3

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Proin et felis eget tellus pharetra porttitor. Praesent dui arcu, egestas quis, adipiscing a.

Link #3
alt text

Tab number #4

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Proin et felis eget tellus pharetra porttitor. Praesent dui arcu, egestas quis, adipiscing a.

Link #4
alt text

Tab number #5

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Proin et felis eget tellus pharetra porttitor. Praesent dui arcu, egestas quis, adipiscing a.

Link #4
alt text

Tab number #6

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Proin et felis eget tellus pharetra porttitor. Praesent dui arcu, egestas quis, adipiscing a.

Link #4
alt text

Tab number #7

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Proin et felis eget tellus pharetra porttitor. Praesent dui arcu, egestas quis, adipiscing a.

Link #4
alt text

Tab number #8

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Proin et felis eget tellus pharetra porttitor. Praesent dui arcu, egestas quis, adipiscing a.

Link #4

Top Stories

ငါလည္းတစ္ေန႔

  • Wednesday, May 16, 2012
  • by
  • မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ (ဒုိက္ဦး)
  • တစ္ခါတေလ လူငယ္ေတြနဲ႔ ဟိုစပ္စပ္ဒီစပ္စပ္ ေျပာၾကတဲ့အခါ တစ္ခ်ိဳ႕လူငယ္ေလးေတြက “အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္ အသိေတြထဲမွာ ဘယ္သူကေတာ့ ဘယ္လုိအဆင္ေျပသြားတာ၊ ဘယ္သူကေတာ့ ဘယ္လုိေအာင္ျမင္သြားတာ၊ ဘယ္သူကေတာ့ ဘယ္လုိျဖစ္သြားတာ၊ ဘယ္သူကေတာ့ ဘယ္လုိဒုကၡေရာက္သြားတာ၊ ဘယ္သူကေတာ့ ဘယ္လုိမွကုိ ထင္မထားတာေတြ ျဖစ္သြားတာ” စသျဖင့္ သူတုိ႔သူတုိ႔ေလးေတြရဲ႕ အေတြ႕အႀကဳံ၊ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာဆုိလာတာကုိလည္း နားေထာင္ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီအလုိ အခါမ်ိဳးမွာ သူတုိ႔ရဲ႕ စကားကုိလုိက္ၿပီး သူမ်ားေတြကုိေျပာရင္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိလည္း “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတဲ့ ခံယူခ်က္နဲ႔ ေျဖဆည္ရာကုိ အၿမဲႏွလုံးသြင္းထားၾကဖုိ႔ ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဘဝမွာ “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတာကုိ မေမ့ဖုိ႔ သတိေပးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

    ဟုတ္ပါတယ္။ “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတဲ့ ဒီစကားေလးရဲ႕ေနာက္မွာ ေလးနက္တဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အားေပးတဲ့အခါ၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဆင္ျခင္တဲ့အခါေတြမွာ တကယ့္ကုိပဲ အားေပးရာ၊ ေျဖဆည္ရာေတြ ျဖစ္ေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတဲ့ ဒီစကားေလးရဲ႕ ေထာက္ကူမႈဟာ အသုံးခ်တတ္မယ္ဆုိရင္ အေျခအေနတုိင္းမွာ အသုံးတည့္မႈေတြ ရွိေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေအာင္ျမင္တဲ့သူ၊ အဆင္ေျပတဲ့ သူေတြကုိ ေတြ႕တဲ့အခါမွာလည္း “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတဲ့ ဒီစကားေလးနဲ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အားယူႏုိင္သလုိ၊ က်႐ႈံးသူမ်ား၊ နိမ့္က်သူမ်ား၊ ပ်က္ဆီးသြားသူမ်ားကုိ ေတြ႕တဲ့အခါမွာလည္း “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတာေလးကုိ သတိျပဳဆင္ျခင္ရင္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ရင္ဆုိင္ႏုိင္ဖုိ႔၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေျဖဆည္ႏုိင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆုိေတာ့ကား ဘဝမွာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတာဟာ အေသအခ်ာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

    ေသခ်ာေတြးၾကည့္ရင္ လူတုိင္းလူတုိင္းမွာ ေအာင္ျမင္ျခင္းနဲ႔ က်႐ႈံးျခင္း၊ အဆင္ေျပျခင္းနဲ႔ မေျပျခင္း၊ ရွိျခင္းနဲ႔ မရွိျခင္း၊ ျဖစ္ျခင္းနဲ႔ ပ်က္ျခင္း စတဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ ေလာကဓံေတြဟာ အၿမဲရွိေနတတ္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔မွာရွိသလုိ ကုိယ့္မွာလည္း ရိွေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူေအာင္ျမင္သလုိ ကုိယ္လည္းေအာင္ျမင္ႏုိင္၊ သူက်႐ႈံးသလုိ ကုိယ္လည္းက်႐ႈံးႏုိင္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေလာကရွိလူသားတုိင္း၊ သတၱဝါတုိင္း မလဲြမေသြ ႀကဳံေတြ႕ၾကရတဲ့ ေလာကဓံပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္သူမွ တစ္သမွတ္တည္း ရွိေနတာ မဟုတ္ၾကပါဘူး။ ေအာင္ျမင္သူေတြလည္း ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ေနာက္မွ က်႐ႈံးမႈေတြ ေရာက္လာတတ္သလုိ မေအာင္ျမင္ေသးသူေတြ အေနနဲ႔လည္း ႀကိဳးစားရင္ ေအာင္ျမင္မႈဆုိတာ ေရာက္လာမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအေျခအေနအတြက္ အဓိကတာဝန္ အရွိဆုံးကေတာ့ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

    ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ရဲ႕ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈဟာ ကုိယ့္ဘဝရဲ႕ အတက္အက်ကုိ ဖန္တီးတည္ေဆာက္ ေပးႏုိင္တာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့သူေတြကုိ ေတြ႕တဲ့အခါမွာလည္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ခုိင္မွာတဲ့စိတ္ဓာတ္နဲ႔ “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ သူတုိ႔လုိျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အတိတ္ကံကုိ ေဘးဖယ္ထားၿပီး ဒီပစၥဳပၸန္ဘဝမွာပဲ မွန္ကန္တဲ့လမ္းကုိ မဆုတ္မနစ္တဲ့ ဝိရိယနဲ႔ အားသြန္ခြန္စုိက္ ႀကိဳးစားလုိက္မယ္ဆုိရင္ အတိတ္ကံေကာင္းသူေတြေလာက္ အမ်ားႀကီး ေအာင္ျမင္မႈ မရႏုိင္တာေတာင္မွ ဝိရိယအက်ိဳးနဲ႔ အထုိက္အေလ်ာက္ ေအာင္ျမင္မႈကေတာ့ ေရာက္လာၾကမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ “သူျဖစ္သလုိ ငါလည္း ျဖစ္ကုိျဖစ္ရမယ္”ဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႔ ဇဲြမေလ်ာ့ဘဲ ႀကိဳးစားႏုိင္မယ္ဆုိရင္ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆုိတာေတြေတာင္ ျဖစ္လာႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘဝတစ္ခု ေအာင္ျမင္မႈရွိဖုိ႔အတြက္ လူတုိင္းလူတုိင္းမွာ “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတဲ့ ခုိင္မာတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကုိလက္ကုိင္ထားၿပီး ႀကိဳးစားၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ သူလည္းျဖစ္သလုိ ငါးလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္ဆုိတဲ့ နိယမတစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

    ေနာက္တစ္ခ်က္က ေအာင္ျမင္သူမ်ားရဲ႕ က်႐ႈံးမႈပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေအာင္ျမင္ေနရာကေန က်ဆုံးသြားတဲ့သူေတြကုိ ၾကည့္ရင္ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ လမ္းလဲြသြားၾကလုိ႔ ျဖစ္သလုိ၊ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ဘဝင္ျမင့္ၿပီး ဘဝေမ့သြားၾကလုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ကံမေကာင္း အေၾကာင္းမလွလုိ႔ ျဖစ္ၾကသလုိ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ျပဳျပင္လုိ႔မရတဲ့ အေၾကာင္းအက်ိဳး ဆက္စပ္မႈေတြေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘာသာတရား ႐ႈေထာင့္ကၾကည့္ရင္ ဘယ္အရာမွ အၿမဲမ႐ွိဘူးဆုိတဲ့ အခ်က္ကုိ ေကာက္ခ်က္ခ်လုိ႔ ရႏုိင္ပါတယ္။ ဘဝဆုိတဲ့ ျဖစ္တည္မႈတစ္ခုဟာ မၿမဲျခင္း၊ ဆင္းရဲျခင္း၊ အစုိးမရျခင္းဆုိတဲ့ သဘာဝဓမၼေတြနဲ႔ ဆက္ဆံေနတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ျဖစ္ေန၊ ရွိေန၊ ရေန၊ ေအာင္ျမင္ေနတာေတြဟာလည္း အခ်ိန္မေရြး ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္တဲ့ သေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီသေဘာေတြက ကုိယ္ေရာ၊ သူမ်ားေရာ အားလုံး ရင္ဆုိင္ထားရမယ့္ သေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ့္မွာ တကယ္လုိ႔ ဒီသေဘာေတြ မေရာက္ေသးေပမယ့္ ေရာက္လာတဲ့သူေတြကုိၾကည့္ၿပီး “ငါလည္းတစ္ေန႔” ဆုိတာကုိေတာ့ မေမ့ၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အဲလုိ အသိေလးကုိ အၿမဲႏွလုံးသြင္းထာမယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္ဆီကုိ အဆုိးေတြ ေရာက္လာတဲ့အခါ စိတ္မွာသက္ေသာင့္သက္သာ ခံႏုိင္ရည္ ရွိလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မဟုတ္လုိ႔ကေတာ့ ဘဝတစ္ခုေတာင္ ပ်က္ဆီးသြားႏုိင္တဲ့အထိ ေလာကဓံရဲ႕ ႐ုိက္ပုတ္မႈေအာက္ကုိ ေရာက္သြားႏုိင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

    ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ့္ရဲ႕လက္ေတြ႕ဘဝထဲမွာ ဒီသေဘာတရားေတြကုိ အမ်ားႀကီး ေတြ႕ႀကဳံဖူးၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မရွိရာကေန ရွိေနသူမ်ား၊ အဆင္မေျပရာကေန ေျပသြားသူမ်ား၊ ဆင္းရဲေနရာကေန ခ်မ္းသားသြားသူမ်ား၊ က်႐ႈံးေနရာကေန ေအာင္ျမင္သြားသူမ်ား ရွိေနၾကသလုိ ရွိေနရာကေန မရွိဘဲ ျဖစ္သြားသူမ်ား၊ အဆင္ေျပေနရာကေန မေျပဘဲ ျဖစ္သြားသူမ်ား၊ ခ်မ္းသာေနရာကေန မဲြသြားသူမ်ား၊ ေအာင္ျမင္ေနရာကေန က်႐ႈံးသြားသူမ်ားလည္း ရွိေနၾကၿမဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီထက္ပုိၿပီး အဆုိးဆုံးေျပာရမယ္ဆုိရင္ အေကာင္းပကတိ ရွိေနရာကေန ေျခလက္အဂၤါ၊ ပ်က္ဆီးသြားသူမ်ား၊ အသက္ရွင္ေနရာကေန ႐ုတ္တရက္ အသက္ဆုံးသြားသူမ်ားအထိ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိေနတဲ့ အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိ အေျခအေနေကာင္းသူမ်ားနဲ႔ အေျခအေန ဆုိးသြားသူမ်ားကုိ ျမင္သိၾကားရတဲ့အခါမွာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အားေပးဖုိ႔နဲ႔ ေျဖဆည္ဖုိ႔၊ ၿပီးေတာ့ သတိျပဳ ဆင္ျခင္ဖုိ႔ကေတာ့ “ငါးလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

    တစ္ေလာကေတာင္ ႏုိင္ငံျခားမွာ အလုပ္လာလုပ္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာဒကာအခ်ိဳ႕အေၾကာင္း ၾကားသိလုိက္ရပါေသးတယ္။ အထုိက္အေလ်ာက္ ဝတၳဳေၾကးေငြေလးေတြ စုေဆာင္းမိလုိ႔ ျပန္မယ္လုပ္ထားၿပီးမွ စက္ထဲလက္ညႇက္လုိ႔ မျပန္ႏုိင္ေသးဘဲ ေဆးကုေနရတဲ့သူေတြ၊ ႐ုတ္တရက္ အသက္ထြက္သြားသူေတြ စသည္ျဖင့္ အစုံပါပဲ။ မၾကာေသးခင္က သက္ေပ်ာက္ဆြမ္းပင့္လုိ႔ သြားၿပီး ေဟာေျပာေပးခဲ့ရတဲ့ ဒကာေလးဆုိရင္ ထင္ေတာင္မထင္ရက္စရာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ဦးေလး စက္ထဲမွာ လက္ညက္လုိ႔ လက္သုံးေခ်ာင္းပ်က္ပါသြားၿပီး ေဆး႐ုံတက္ေနတဲ့အတြက္ ေဆး႐ုံမွာ လူနာေစာင့္အေနနဲ႔ လာေစာင့္ေပးေနရာက အဲဒီလူနာေစာင့္လုပ္တဲ့ တူေတာ္ေမာင္ဟာ ေဆး႐ုံဧည့္ခန္းမွာ တီဗီၾကည့္ေနရင္း အသက္ပါေပ်ာက္သြားတာတဲ့ေလ။ ဘဝမွာ အသက္အရြယ္အရ ၾကည့္ရင္ အရင္ေမြးၿပီး အသက္အရြယ္ ႀကီးေနတဲ့သူက အရင္ေသရမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ ဦးေလးအရင္ တူေတာ္ေမာင္က ဘဝခရီးကုိ ေစာေစာစီးစီး ထြက္သြားတဲ့ အျဖစ္ဟာ ေၾကာက္တတ္မယ္ဆုိရင္ ေသျခင္းတရားရဲ႕ မျမင္ႏုိင္တဲ့ သေဘာကုိ ေကာင္းေကာင္းေတြ႕ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

    လူေတြဟာ ကုိယ့္အလွည့္ မေရာက္ေသးလုိ႔ အေၾကာက္တရားေတြ ေပ်ာက္ေနတတ္ၾကေပမယ့္ ေၾကာက္တတ္မယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္ေရွ႕မွာ ျဖစ္သြားၾကတဲ့ သူေတြကုိၾကည့္ၿပီး “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတာေလးကုိ ေတြးမိ႐ုံနဲ႔တင္ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းေနေတာ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူျဖစ္သလုိ ငါလည္းမျဖစ္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ ဘယ္သူမွ ေျပာလုိ႔မရတဲ့အျဖစ္ကုိ သတိျပဳမိရင္ကုိပဲ တကယ္ေၾကာက္ဖြယ္ အျဖစ္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ပ်က္ဆီးျခင္းတရား၊ ေသျခင္းတရားဆုိတာ သူမွာမွ ျဖစ္ရမယ္၊ ငါ့မွာမျဖစ္ရဘူး၊ ဟုိမွာမွ ျဖစ္ရမယ္ ဒီမွာမျဖစ္ရဘူး၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ျဖစ္ရမယ္၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ မျဖစ္ရဘူး၊ ဘယ္လုိျဖစ္ရမယ္၊ ဘယ္လုိမျဖစ္ရဘူး စသျဖင့္ သတ္မွတ္ထားလုိ႔၊ က်ိန္းေသေျပာလုိ႔ ရတဲ့အရာေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္ရင္၊ ျဖစ္ခ်ိန္တန္ရင္ ျဖစ္လာၾကမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ့္အေနနဲ႔သာ ျဖစ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မျဖစ္သည္ျဖစ္ေစ “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတဲ့ အသိနဲ႔ သတိမလြတ္ဘဲ ေနႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

    သတိမလြတ္ဘဲ ေနဖုိ႔တင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ေနတုန္းအခုိက္မွာ မေကာင္းတဲ့အလုပ္ေတြကုိ အတတ္ႏုိင္ဆုံး ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီး ေကာင္းတဲ့အလုပ္ေတြကုိ ေဆာင္ထားႏုိင္ေအာင္လည္း ႀကိဳးစားၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတဲ့ ဒီအသိနဲ႔ အဲဒီ တစ္ေန႔ေလး ေရာက္မလာခင္ လက္ရွိအခ်ိန္ကုိ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ ကုိယ့္ဘဝကုိယ္ ဖန္တီးတည္ေဆာက္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘဝမွာ ဒီဘဝအတြက္ ႀကိဳးစားဖန္တီးၾကသလုိ ေနာင္သံသရာအတြက္လည္း ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္ၾကရမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ တစ္ဘဝ ေကာင္းစားေရးကုိသာ မၾကည့္ဘဲ ပစၥဳပၸန္ သံသရာႏွစ္ခုလုံး ေကာင္းစားေရးအတြက္လည္း ႀကိဳးစားၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဘဝေကာင္းစားေရးအတြက္ ဖန္တီးတဲ့အခါ “ငါလည္းတစ္ေန႔ ျဖစ္ကုိျဖစ္ရမယ္”ဆုိတဲ့ ခံယူခ်က္နဲ႔ အျပစ္ကင္းေအာင္ ႀကိဳးစားဖန္တီးၾကရမွာ ျဖစ္သလုိ ေနာင္သံသရာ ေကာင္းစားေရးအတြက္လည္း “ပ်က္ဆီးျခင္းဟာ ငါ့အတြက္လည္း အခ်ိန္မေရြး ေရာက္လာတတ္တယ္”ဆုိတဲ့ အသိနဲ႔ အခုလက္ရွိအခ်ိန္မွာ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ကုိ မ်ားမ်ားလုပ္ထားႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတဲ့ အခ်က္ေလးကေပးတဲ့ ပစၥဳပၸန္သံသရာ ေကာင္းစားေရး အသိေပးစကားေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

    ဆုိလုိတာက ငါေတြေပါေနၾကတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ အေတာ္မ်ားမ်ားက ငါကုိအစဲြျပဳၿပီး မာနေထာင္တာ၊ မဟုတ္တာလုပ္တာ၊ ယုတ္မာတာေတြကုိ လုပ္ေနၾကေပမယ့္ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ အဲဒီငါအားလုံးဟာ ဘာမွအသုံးမက်ဘဲ တစ္ေန႔ေတာ့ သူဟာနဲ႔သူ၊ သူ႔ဘဝကုိ သူဖန္တီး တည္ေဆာက္သြားတတ္ၾကတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ သူမ်ားေတြကုိ အသာထား ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတိစကား ပါးေနရမွာက ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ “ငါလည္းတစ္ေန႔” ဆုိတာေလးပဲ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ “သူျဖစ္သလုိ ငါလည္း တစ္ေန႔မျဖစ္ဘူးလုိ႔ မေျပာႏုိင္၊ သူပ်က္သလုိ ငါလည္း တစ္ေန႔မပ်က္ဘူးလုိ႔ မေျပာႏုိင္”တဲ့အခ်က္ကုိ သတိျပဳဆင္ျခင္ၿပီး ကုိယ့္ရဲ႕လုပ္ရပ္တုိင္းမွာ အျပစ္မပါေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရမွာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း၊ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတာေလးကုိ မေမ့ၾကဖုိ႔လုိေၾကာင္း စသျဖင့္ ေျပာလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။

    ဒါေၾကာင့္ ဘဝမွာ သူမ်ားကုိၾကည့္ၿပီး ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ ဆင္ျခင္ၾကည့္တဲ့ အေနနဲ႔ ေအာင္ျမင္ေနသူေတြကုိ ေတြ႕တဲ့အခါ “ငါလည္းတစ္ေန႔…”၊ မထင္မွတ္တာေတြ ျဖစ္သြားတဲ့သူေတြကုိ ေတြ႕တဲအခါ “ငါလည္းတစ္ေန႔…” ဆုိတဲ့ အသိတရားေလးနဲ႔ အားေပးဖုိ႔ လုိအပ္တဲ့အခါ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အားေပး၊ ေျဖဆည္ဖုိ႔လုိအပ္တဲ့အခါ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေျဖဆည္၊ သံေဝဂယူဖုိ႔ လုိအပ္တဲ့အခါ သံေဝဂယူရင္း အဲဒီတစ္ေန႔ေတြ ေရာက္မလာခင္ လက္ရွိအခ်ိန္ကုိ အေကာင္းဆုံး ဖန္တီးတည္ေဆာက္ၾကမွာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း အသိေပးစကား ပါးလုိက္ရပါတယ္။
    Read More...

    သူခုိးလူမိသြားျခင္း

  • Wednesday, May 9, 2012
  • by
  • မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ (ဒုိက္ဦး)
  • မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီေန႔က ၁၅-၁-၂၀၁၂ရက္ေန႔ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ ေမြးေန႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေမြးေန႔အလွဴအျဖစ္ သီရိဓမၼာ သီလရွင္စာသင္တုိက္နဲ႔ ႏုိင္ငံေတာ္ ပရိယတၱိ သာသနာ့တကၠသုိလ္ ရခုိင္ျပည္နယ္ ေက်ာင္းေဆာင္မွာ အ႐ုဏ္ဆြမ္း ဆက္ကပ္လွဴဒါန္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေန႔ ညေနပုိင္းမွာ ပစၥည္းေလးပါး ဒကာမတစ္ဦးက ေမြးေန႔အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ေရႊတိဂုံဘုရားၾကြဖုိ႔ လာပင့္တာနဲ႔ လုိက္သြားျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားေရာက္ေတာ့ ကားပါကင္လြယ္တဲ့ေနရာ ေျမာက္ဘက္မုခ္က တက္ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ လူေတြက သူတုိ႔ဖိနပ္ကုိ ကားထဲမွာ ထားခဲ့ေပမယ့္ ဘုန္းဘုန္းကေတာ့ ဓာတ္ေလွခါးနားအထိ စီးသြားၿပီး နီးစပ္ရာ အတက္အဆင္း တစ္ေနရာမွာ ဖိနပ္ကုိ ခၽြတ္ထားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အရင္တုန္းကလည္း ဒီလုိခၽြတ္ထားေနက်ဆုိေတာ့ ဖိနပ္အပ္တဲ့ေနရာမွာ မအပ္ဘဲ အဆင္ေျပတဲ့ ေနရာမွာပဲ ထားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဘုရားဖူးၿပီး ျပန္အဆင္းမွာ ဖိနပ္စီးဖုိ႔ ခၽြတ္ထားခဲ့တဲ့ ေနရာကုိ သြားခဲ့ေပမယ့္ ဖိနပ္က မရွိေတာ့ပါဘူး။ အဲဒါ အတူပါလာတဲ့ ဒကာမေတြက ဟိုေမးဒီေမး ဟုိရွာဒီရွာ လုပ္ၾကပါတယ္။ ဘုရားလာဖူးတဲ့ သူေတြၾကားမွာ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးရဲ႕ ဖိနပ္ေပ်ာက္ရွာပုံေတာ္ဟာ လူေတြအတြက္ အာ႐ုံက်စရာ ျဖစ္လာပါတယ္။

    ဟုိကၾကည့္ဒီကၾကည့္နဲ႔ ၾကာေတာ့ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ေတြ ရွက္လာပါတယ္။ “ကဲ…ကဲ… ရွာမေနပါနဲ႔ အသစ္သာ ဝယ္လုိက္ၾကပါေတာ့” ဆုိၿပီး နီးစပ္ရာ သကၤန္းဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာ ဖိနပ္အသစ္တစ္ရံ ဝယ္စီးၿပီး ဖိနပ္အသစ္နဲ႔ေက်ာင္းကုိ ျပန္လာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အတူပါလာတဲ့ ဒကာမတစ္ေယာက္က အရွင္ဘုရားကလည္း ကုိယ့္ဖိနပ္ကုိယ္ရွာတာ ဘာျဖစ္လုိ႔ ရွက္ရမွာလဲလုိ႔ ေမးပါတယ္။ “ရွက္တာက ဖိနပ္ေပ်ာက္သြားလုိ႔ မဟုတ္ဘူး ဒကာမေရ၊ သူခုိးလူမိသြားလုိ႔ ရွက္တာပါ”လုိ႔ ဘုန္းဘုန္းကေျပာေတာ့ ဒကာမက နားမလည္ဘဲ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဘုန္းဘုန္းက “ဟုတ္တယ္ ဒကာမေရ ဘုန္းဘုန္းဖိနပ္ သူမ်ားယူသြားတာဟာ ေျပာမယ္ဆုိရင္ ကုိယ္လည္းသူမ်ားဖိနပ္ကုိ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က ယူခဲ့လုိ႔ ေနမွာေပါ့။ ကုိယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ကံေတြဟာ အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္ရင္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျပန္အက်ိဳးေပးတတ္တဲ့ သေဘာျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘုန္းဘုန္းလုပ္ခဲ့တဲ့ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ တစ္ခုအေနနဲ႔ ဘုန္းဘုန္းျပန္ေပးဆပ္ရတဲ့ သေဘာပဲေလ။ ယူတဲ့သူကလည္း သူ႔ပစၥည္း သူျပန္ယူသြားတာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္သလုိ သူ႔ကံကုိသူ အသစ္ဖန္တီးလုိက္တာလဲ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မွာပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဘုန္းဘုန္းအေနနဲ႔ ဒါဟာ ပုိင္ရွင္ျပန္ေပၚသြားတဲ့သေဘာ၊ ကုိယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အျပစ္ကုိ ကုိယ္ျပန္ခံရတဲ့ သေဘာျဖစ္တဲ့အျပင္ ဒီလုပ္ရပ္ဟာ အမ်ားသူငါေရွ႕မွာ သူခုိးလူမိသြားတဲ့ သေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္” စသျဖင့္ ေျပာျပျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဘုရားက အျပန္လမ္းမွာေတာ့ အားလုံးဟာ အေတြးကုိယ္စီနဲ႔ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာပဲ ေက်ာင္းကုိျပန္ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းကေတာ့ ဒီအေၾကာင္းကုိ ေတြးမိတုိင္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သူခုိးလူမိသြားသလုိ ခံစားမိရင္း ရွက္ေနမိပါတယ္။

    တစ္ခါတုန္းက ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါး အေၾကာင္းကုိ ဖတ္လိုက္မိပါတယ္။ တစ္ေန႔ အဲဒီဆရာေတာ္ သီးတင္းသုံးေနတဲ့ေက်ာင္းကုိ သူခုိးကဝင္ခုိးၿပီး ဆရာေတာ္ရဲ႕ နဝကမၼအလွဴေတာ္ေတြနဲ႔ အသုံးအေဆာင္ပစၥည္း အခ်ိဳ႕ကုိ ခိုးယူသြားတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဒါကုိ ဆရာေတာ္နဲ႔ အတူေနတဲ့ ကပၸိယက ဆရာေတာ္ေက်ာင္း သူခုိးတက္ခုိးသြားတဲ့အေၾကာင္း ေက်ာင္းမွာရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြေရာ၊ ေက်ာင္းကုိလာတဲ့ ဒကာဒကာမေတြကုိပါ လုိက္ေျပာျဖစ္ေနတယ္တဲ့ေလ။ အဲဒါကုိ ဆရာေတာ္ႀကီးက သိေတာ့ ရွက္လြန္းလြန္းလုိ႔ဆုိၿပီး ကပၸိယကုိ အဲဒီအေၾကာင္း လုိက္မေျပာဖုိ႔နဲ႔ ကပၸိယႀကီးလုပ္တာနဲ႔ ဘုန္းႀကီးေတာင္ သူခုိးမွန္း လူသိကုန္ၿပီလုိ႔ ေျပာဆုိရွင္းျပ ျဖစ္တယ္လုိ႔ အဲဒီစာအုပ္မွာ ေရးသားထားပါတယ္။

    ဆရာေတာ္ႀကီး အေၾကာင္းကုိ ဖတ္လုိက္မိတုန္းက သိပ္ၿပီး သတိမထားမိခဲ့ေပမယ့္ အခုလုိ ဘုန္းဘုန္းကုိယ္တုိင္ ႀကဳံေတြ႕ရေတာ့မွ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ သူခုိးျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္သြားရတဲ့အျဖစ္ကုိ သတိျပဳမိခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ဘုန္းဘုန္းကုိယ္တုိင္ ကုိယ့္ပစၥည္းတစ္ခုခု ေပ်ာက္သြားတဲ့အခါ၊ သူမ်ားက ကုိယ့္ပစၥည္းတစ္ခုခု ေခ်းငွါးၿပီး ျပန္မေပးတဲ့အခါ၊ ကုိယ့္ဆီက တစ္စုံတစ္ခုကုိ လိမ္လည္ယူေဆာင္သြားတာမ်ိဳးနဲ႔ ႀကဳံတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိပဲ သံေဝဂယူကာ ေျဖဆည္ရင္း ဒီဘဝရဲ႕ လုပ္တဲ့အလုပ္ေတြမွာ အျပစ္ကင္းေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး လုပ္ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ကုိယ္ခံရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကုိ သူမ်ားေတြကုိ လုိက္ေျပာေနရင္ ကုိယ္လည္းပဲ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က ဒီလုိအလုပ္ေတြကုိ လုပ္ခဲ့တယ္ဆုိတာ ထုတ္ျပရာ ေရာက္ေနသလုိ ခံစားမိတဲ့အတြက္ ေတာ္႐ုံကိစၥကုိ ဘယ္သူ႔ကုိမွ မေျပာျဖစ္ဘဲ ကုိယ့္ရဲ႕ကံအက်ိဳးကုိ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲ ခံႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

    ဟုတ္ပါတယ္။ ဘဝမွာ လူတုိင္းလူတုိင္း ကုိယ့္ပစၥည္းတစ္ခုခု ေပ်ာက္သြားဖူးတာ၊ ကုိယ့္ကုိသူမ်ားက လိမ္သြားဖူးတာ စတာေတြကုိ အနည္းနဲ႔အမ်ား ႀကဳံဖူးၾကမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ ႀကဳံတဲ့အခါ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပန္ၿပီးဆင္ျခင္တတ္တဲ့ သေဘာမရွိဘဲ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္ ဘယ္ဝါေၾကာင့္ ဆုိကာ သူမ်ားကုိပဲ အျပစ္ပုံခ်တတ္တဲ့ သေဘာေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ဒါဟာ သက္ေရာက္မႈတုိင္းမွာ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈ ရွိတယ္ဆုိတဲ့ နိယမအတုိင္း အေကာင္းအဆုိး တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးရဲ႕ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈဟာ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ရဲ႕ ေစတနာပါပါနဲ႔ လုပ္ခဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြရဲ႕ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈဆုိတာကုိ သတိျပဳၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က ကုိယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ကံေတြရဲ႕ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈဟာ အခုအခ်ိန္မွာ အက်ိဳးေပးခ်ိန္တန္လုိ႔ အက်ိဳးေပးတဲ့ သေဘာမ်ိဳးကုိ သုံးသပ္ဆင္ျခင္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

    ေသခ်ာေတြးၾကည့္ရင္ ပစၥည္းဥစၥာရဲ႕ သေဘာဟာ ထုိက္မွရတတ္တဲ့ သေဘာရွိသလုိ ကုိယ့္ဥစၥာမွန္ရင္လည္း ဘယ္လုိေနရာမ်ိဳးမွာပဲ ထားထား ေပ်ာက္သြားတတ္တဲ့ သေဘာမရွိတတ္ပါဘူး။ ဘယ္သူက ယူသြားယူသြား ကုိယ့္ရဲ႕ အတိတ္လုပ္ရပ္ မပါဘူးဆုိရင္ အခ်ိန္တန္ ကုိယ့္ဆီကုိ ျပန္ေရာက္လာတတ္တဲ့ သေဘာ ရွိတတ္ပါတယ္။ အဲ ကုိယ့္ဥစၥာမဟုတ္ဘူး၊ ကုိယ္နဲ႔မထုိက္တန္ေတာ့ဘူး ဆုိရင္လည္း ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ အရာမ်ိဳး ျဖစ္ပါေစ အခ်ိန္တန္ရင္ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ ေပ်ာက္ပ်က္သြားၾကတာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခုခုကုိ ရယူပုိင္ဆုိင္ဖုိ႔ လုပ္ၾကတဲ့ အခါမွာလည္း ဒီဘဝလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ဆုိတဲ့ ကံတရားရယ္၊ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ဆုိတဲ့ ကံတရားေတြရဲ႕ ေဖးမမႈေတြက အမ်ားႀကီး အေထာက္အကူ ျပဳထားတာေတြ ရွိေနတတ္တဲ့အတြက္ ပစၥည္းဥစၥာ တည္တံ့တာ၊ ေပ်ာက္ဆုံးတာေတြနဲ႔ ႀကဳံေတြ႕တဲ့အခါ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတိျပဳဆင္ၿပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိပဲ ျပင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

    တစ္ခါတစ္ေလ ဘာပဲလုပ္လုပ္ အဖတ္မတင္ ျဖစ္ေနတဲ့သူေတြ၊ ဘယ္သူ႔ကုိပဲ ေပးေပး ျပန္မရဘဲ ေပ်ာက္ပ်က္သြားတဲ့သူေတြ၊ သူမ်ားခုိးတာ၊ သူမ်ားလိမ္တာကုိ ခဏခဏ ခံရတဲ့သူေတြနဲ႔ ေတြ႕ဆုံျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူတုိ႔ေတြဟာ ဒီဘဝမွာ သူမ်ားေတြအေပၚမွာလည္း ယုတ္မွာတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြ၊ လိမ္ညာေကာက္က်စ္တတ္တဲ့ သေဘာေတြ မရွိဘဲနဲ႔ သူတုိ႔ကုိက်ေတာ့ သူမ်ားက အမ်ိဳးမ်ိဳး ျပဳမူဆက္ဆံ သြားတာေတြ ရွိေနၾကတဲ့ အျဖစ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔ဘက္ကေျပာရရင္ ဒါဟာ အလြန္ခံျပင္းစရာ၊ ကံတရားရဲ႕ မ်က္ႏွာသာေပးမႈဟာ သံသယ ျဖစ္စရာ ျဖစ္ေနေပမယ့္ ေသခ်ာေတြးၾကည့္ရင္ အခုဘဝမွာ သူတုိ႔မဟုတ္တာ မလုပ္ခဲ့ေပမယ့္ အတိတ္တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က သူတုိ႔လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ အလုပ္ေတြရဲ႕ သက္ေရာက္မႈဆုိတာ သတိျပဳၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကံကုိ ပုံခ်တာ မဟုတ္ေပမယ့္ ကံတရားရဲ႕ ဆန္းၾကယ္မႈကုိေတာ့ လက္ခံၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

    ဘဝမွာ ဒီဘဝရဲ႕ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈဟာ အဓိကက်ေပမယ့္ အတိတ္ဘဝ တစ္ခုခုက လုပ္ခဲ့တဲ့ ကံတရားရဲ႕ သက္ေရာက္မႈဟာလည္း လ်စ္လ်ဴ႐ႈလုိ႔ မရတာကုိ ထည့္တြက္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကံရယ္၊ ဉာဏ္ရယ္၊ ဝိရိယရယ္ ဆုိတဲ့ ဒီအေၾကာင္းတရား သုံးမ်ိဳးဟာ သတၱဝါ တစ္ဦးဦးရဲ႕ အက်ိဳးေပးသက္ေရာက္မႈကုိ အထူးျပဳ ေပးတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ဝီရိယကုိ ဉာဏ္နဲ႔ယွဥ္ၿပီး ကံတရားအေပၚ သတိထားကာ ဆင္ျခင္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကံမရွိ ဉာဏ္ရွိတုိင္းမဲြဆုိသလုိ ကံတရားရဲ႕ သက္ေရာက္မႈေတြဟာလည္း ဘဝမွာ အမ်ားႀကီး ပဲ့ကုိင္ထားတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ လက္ေတြ႕ဘဝမွာ လုပ္ရမယ့္ ဉာဏ္နဲ႔ယွဥ္တဲ့ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈကုိ အရင္းတည္ၿပီး ႀကိဳးစားတဲ့အတုိင္း ျဖစ္မလာခဲ့ရင္လည္း ကုိယ့္ရဲ႕ကံတရားကုိ ဆင္ျခင္ကာ ျပဳျပင္ေနထုိင္ႏုိင္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ့္ဘဝမွာ တစ္ခုခုကုိ ဆုံး႐ႈံးသြားတဲ့ အခါတုိင္း ကုိယ့္ကံကုိဆင္ျခင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိပဲ သက္ေသာင့္သက္သာ ျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

    ဆုိလုိတာက “လူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဘဝမွာ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ မျဖစ္တဲ့အခါ၊ ရွိထားတာေတြ ေပ်ာက္ပ်က္သြားတဲ့အခါ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္၊ ဘယ္ဝါေၾကာင့္ စသျဖင့္ သူမ်ားကုိ အျပစ္ပုံခ်ကာ အလြန္အကၽြံ စိတ္ဒုကၡ ခံစားမႈေတြ ရွိတတ္ၾကေပမယ့္ ကုိယ့္ကိုယ္ကုိေတာ့ ျပန္ၿပီးဆင္ျခင္မႈ အားနည္းတတ္ေၾကာင္း၊ ဒီလုိ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈေတြဟာ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က ကုိယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ေတြရဲ႕ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈ အက်ိဳးတရားေတြေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏုိင္တာကုိ သတိျပဳဆင္ျခင္မႈ အားနည္းတတ္ေၾကာင္း၊ အဲဒီလုိ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတိမျပဳမိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဘဝမွာ တစ္ခုခုေပ်ာက္ပ်က္သြားတဲ့အခါ မေကာင္းတာေတြနဲ႔ ႀကဳံေတြ႔တဲ့အခါ အရမ္းခံစားမႈ ျဖစ္ၾကျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အမွန္ျဖစ္သင့္တာက အဲဒီလုိ ဘဝမွာ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့အတုိင္း မျဖစ္ဘဲ ကုိယ့္ရွိတာေတြ ေပ်ာက္ပ်က္သြားတဲ့အခါ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတိျပဳဆင္ျခင္ၿပီး ကုိယ့္ကံကုိျမင္ကာ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲ ျပင္ၾကရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း” စသျဖင့္ ဆုိလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။

    ဒါေၾကာင့္ စာဖတ္သူေတြအေနနဲ႔လည္း ဘဝမွာ ကုိယ့္ကုိသူမ်ားက ယုတ္မာသြားတဲ့အခါ၊ ကုိယ့္ပစၥည္းကုိ သူမ်ားက ခုိးယူသြားတဲ့အခါ၊ ကုိယ့္ရွိတာကုိ လိမ္ညာၿပီး ယူသြားတာကုိ ခံရတဲ့အခါ စတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ ဒီဘဝမွာ ဥပေဒအေၾကာင္းအရ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တာကုိ လုပ္ဖုိ႔လုိအပ္ေပမယ့္ တစ္ဖက္ကလည္း အတိတ္ဘဝတစ္ခုခုက ကုိယ္လုပ္ခဲ့ လုပ္ရပ္ေတြရဲ႕ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈအျဖစ္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိဆင္ျခင္ၿပီး ကိုယ့္စိတ္ကုိကုိယ္ သက္ေသာင့္သက္သာျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရင္း ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ သူခုိးျဖစ္ခဲ့ဖူးတာ၊ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ လူလိမ္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာ စတာေတြနဲ႔ ေျဖေတြးေတြးကာ ေနာက္ေနာင္မွာ ဒါမ်ိဳးအျဖစ္ေတြ မႀကဳံရေအာင္ ခုအခ်ိန္မွာပဲ လုပ္သမွ်အလုပ္ေတြမွာ အျပစ္ကင္းေအာင္း လုပ္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း အသိေပး တင္ျပလုိက္ရပါတယ္။
    Read More...

    စိတ္အားျဖည့္ စကားစုေလးမ်ား (၃)…

  • Saturday, May 14, 2011
  • by
  • မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ (ဒုိက္ဦး)
  • တရားအားထုတ္တယ္ဆုိတာ…
    တရားအားထုတ္တယ္ဆုိတာ တကယ္ေတာ့ “တရားတဲ့ အားေတြ ထုတ္တာပါ”ပဲ။ ကုိယ့္သႏၲာန္မွာရွိတဲ့ မတရားတဲ့ အားေတြ အျပင္မထြက္ေအာင္ မတရားတဲ့ အားေတြ မေပၚေအာင္ တရားတဲ့အားေတြနဲ႔ အႏုိင္ယူတာကုိ တရားအားထုတ္တယ္လုိ႔ ဆုိတာပါ။ မတရားတဲ့ အားဆုိတာ တျခားမဟုတ္ပါဘူး။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာနစတဲ့ ကိေလသားတရားေတြကုိ ေျပာတာပါ။ ပုထုကိေလေသ ဇေနတီတိ ပုထုဇၨေနာ- ကိေလသာေတြ မျပတ္ျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ပုထုဇဥ္လုိ႔ ဆုိတဲ့အတုိင္း ပုထုဇင္မ်ားမွာ ကိေလသာတရားမ်ား အၿမဲမျပတ္ တုိးတက္ျဖစ္ပြား ေနတတ္ပါတယ္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ျပန္ေတြးၾကည့္လုိက္ရင္ မတရားတဲ့ အားေတြျဖစ္တဲ့ ကိေလသာေတြနဲ႔သာ အခ်ိန္ကုန္ေနတတ္တာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ အခ်ိန္မေရြး သူမ်ားကုိၾကည့္ၿပီး၊ သူမ်ားပုိင္ဆုိင္တာေတြၾကည့္ၿပီး ေလာဘျဖစ္လုိက္၊ အလုိမက်တာေတြနဲ႔ ေတြ႕တဲ့အခါ ေဒါသျဖစ္လုိက္၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အထင္ႀကီးေနတဲ့ မာနေတြျဖစ္လုိက္၊ အမွားကုိ အမွန္ထင္၊ အမွန္ကုိ အမွားထင္တဲ့ ေမာဟျဖစ္လုိက္ စသည္စသည္ျဖင့္ ေန႔စဥ္မျပတ္ တစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳး အကုသုိလ္ ကိေလသာေတြ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ တရားတာေတြ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနၿပီး မတရားတာေတြပဲ ေရာက္ေရာက္ေနတတ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ပုထုဇင္ေတြရဲ႕ သဘာ၀ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမတရားတဲ့ ကိေလသာေတြ မျဖစ္ေအာင္၊ မတရားတဲ့ အားေတြအျဖစ္နည္းေအာင္ တရားတဲ့အားေတြ ထုတ္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကုိပဲ တရားအားထုတ္တယ္လုိ႔ ဆုိၾကျခင္းပါ။

    ဉာဏ္၀ီရိယ ျပည့္စုံမွ ကံကကူညီမည္…လူဟာ ဘုန္းကံႀကီးမားၿပီး အရာရာကုိ ဖန္တီးႏုိင္တ့ဲ သူျဖစ္ေသာ္လည္း ကံ ဉာဏ္ ၀ီရိယတုိ႔ကုိ အသုံးျပဳၿပီး ရရွိလာတဲ့ ဘ၀ကုိ တန္ဘုိးရွိေအာင္ အသုံးမျပဳႏုိင္ရင္ လူပီသတဲ့ လူလုိ႔မဆုိႏုိင္ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ လူ႔ဘ၀ကုိ ရလာေပမယ့္ ရရွိလာတဲ့ ဘ၀ကုိ ျဖစ္သလုိ ေနပစ္လုိက္တတ္ပါတယ္။ အရာရာကုိ ဖန္တီးႏုိင္တဲ့ လူ႔ဘ၀မွာ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့ပုံစံ မဖန္တီးဘဲ တန္ဘုိးမ့ဲတဲ့ လူအျဖစ္ ျဖဳန္းတီးပစ္တတ္ပါတယ္။ ႀကိဳးစားရင္ ျဖစ္ႏုိင္တဲ့ ဘ၀ကုိ မႀကိဳးစားဘဲ ကံကုိသာ အျပစ္ပုံခ်တတ္ပါတယ္။ ကံ မေကာင္းပါဘူးလုိ႔ဆုိကာ ကုိယ့္ရဲ႕ ပစၥဳပၸန္ အစြမ္းကုိ ေမ့ထားလုိက္ၾကပါတယ္။ ဉာဏ္နဲ႔ ၀ီရိယကုိပယ္ၿပီး အတိတ္ကံ မေကာင္းလုိ႔ ဒီလုိဘ၀မ်ိဳး ျဖစ္ေနရတာလုိ႔ ဘာမွမလုပ္ဘဲ မခုိင္လုံတဲ့ အေၾကာင္းျပမ်ားနဲ႔ပဲ အေဖာ္ျပဳေနၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ လူအျဖစ္ ေမြးဖြားေပးလုိက္တာနဲ႔တင္ အတိတ္ကံ၏ အက်ိဳးေပးမႈ ၿပီးဆုံးသြားပါၿပီ။ ပစၥဳပၸန္ တုိးတက္ဖုိ႔ အတြက္ကေတာ့ ပစၥဳပၸန္မွာ လုပ္ရမယ့္ လူရဲ႕ တာ၀န္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ကံဆုိတာ အလုပ္ကုိ ဆုိတာျဖစ္တဲ့အတြက္ အလုပ္ေကာင္းရင္ ကံေကာင္းမွာျဖစ္ၿပီး အလုပ္ဆုိးရင္ေတာ့ ကံဆုိးမွာပဲေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ကံရဲ႕အက်ိဳးေပးေကာင္းကုိ လုိခ်င္ရင္္ ဉာဏ္၀ီရိယနဲ႔ပဲ ႀကိဳးစားရယူဖုိ လုိပါတယ္။ ဉာဏ္၀ီရိယ ရွိပါမွ ကံကကူညီမည္လုိ႔ ဆုိတဲ့အတုိင္း ေစတနာေကာင္းပါတဲ့ ဉာဏ္၀ီရိယနဲ႔ ႀကိဳးစားရင္္ ကံလည္းေကာင္းလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

    လူ႔…လူ…လူး…လူ႔ဘ၀ဟာ အရာရာကုိ ဖန္တီးႏုိင္စြမ္းရွိတဲ့ ဘ၀၊ အျမင့္ျမတ္ဆုံး ဘ၀၊ တန္ဘုိးအရွိဆုံး ဘ၀ျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီဘ၀ကုိ အခ်ည္းႏွီးျဖစ္ေစ၊ ပစၥဳပၸန္ သံသရာ အစစအရာရာတြင္ လု႔ေန၊ မေကာင္းတဲ့ လုပ္ရပ္မ်ားေၾကာင့္ မေကာင္းတဲ့ ဘုံဘ၀မ်ားမွာပဲ လူးေနရတဲ့ ဘ၀မ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲပစ္ႏုိင္တာလည္း လူပဲျဖစ္တဲ့အတြက္ လူသားမ်ားဟာ လူပီသတဲ့ လူမ်ားျဖစ္ေစဖုိ႔၊ လုေနရသည့္ လူမ်ားမျဖစ္ေစဖုိ႔နဲ႔ လူးေနရတဲ့ လူမ်ားမျဖစ္ေစဖုိ႔ အသိဉာဏ္ပညာပါတဲ့ အားထုတ္မႈကုိ လက္ကုိင္ထားၿပီး ေစတနာေကာင္းနဲ႔ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့အရာကုိ ရေအာင္ႀကိဳးစားဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရရွိလာတဲ့ တန္ဘုိးရွိတဲ့ လူအျဖစ္ကုိ လုရင္း၊ လူးရင္းနဲ႔ အခ်ိန္မကုန္ၾကေစဘဲ အေၾကာင္းအက်ိဳး၊ အေကာင္းအဆိုး၊ ကုသုိလ္ အကုသုိလ္ကုိ သိရွိလုိက္နာက်င့္သုံးၿပီး ေစတနာေကာင္းပါတဲ့ လုပ္ရပ္မ်ားနဲ႔ လူပီသတဲ့ လူမ်ားျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

    အစမလုပ္နဲ႔ အဆုံးမရွိ ျဖစ္တတ္တယ္…စိတ္ဆုိတာကလည္း သိတဲ့အတုိင္း မေကာင္းတဲ့ဘက္မွာပဲ ေပ်ာ္ေမြ႕တတ္ပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ကုိ လုပ္ဖုိ႔ခက္သေလာက္ မေကာင္းတဲ့အလုပ္က်ေတာ့ အခ်ိန္မေရြး အလြယ္တကူ ထလုပ္ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မေကာင္းတဲ့ အလုပ္၊ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ဟာ လုပ္ဖုိ႔လြယ္၊ ျဖစ္ဖုိ႔လြယ္တဲ့ အတြက္ စၿပီးမလုပ္မိေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔နဲ႔ ေကာင္းတဲ့အလုပ္၊ ေကာင္းတဲ့အက်င့္ကေတာ့ လုပ္ဖုိ႔ျဖစ္ဖုိ႔ ခက္တဲ့အတြက္ ခ်က္ခ်င္းထလုပ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ မေကာင္းတဲ့အလုပ္၊ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ဟာ ဘာမွမျဖစ္ေလာက္ပါဘူး ဆုိၿပီး စမ္းသပ္တဲ့ သေဘာနဲ႔ေတာင္ မလုပ္မိၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူမ်ားလုပ္တာေတြ႕လုိ႔ လုပ္ၾကည့္တာမ်ိဳး၊ သူမ်ိဳးတုိက္တြန္းလုိ႔ လုပ္ၾကည့္တာမ်ိဳးကအစ ဘယ္လုိသေဘာမ်ိဳးနဲ႔မွကုိ မလုပ္မိၾကဖုိ႔ သတိေပးၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ အဲဒီလုိ စမ္းသပ္တာ၊ စမ္းလုပ္တာကစၿပီး ေနာက္ပုိင္းျဖတ္ဖုိ႔ ခက္လာကာ ဘ၀ကုိ ဒုကၡျဖစ္ေစႏုိင္တဲ့အထိ ျဖစ္သြားတတ္လုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

    မာနေလးေတြ ေလွ်ာ့ၾကည့္ပါ…မာနဟာ တက္ၾကြျခင္း၊ ေထာင္လႊားျခင္း သေဘာရွိပါတယ္။ မာနအားႀကီးလာရင္ အ႐ုိအေသ ျပဳတတ္တဲ့ ဂါရ၀တရားေတြ ေခါင္းပါးလာတတ္ပါတယ္။ မာနႀကီးလာရင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ႏွိမ့္ခ်တတ္တဲ့ နိ၀ါတ တရားေတြ ဆုတ္ယုတ္လာတတ္ပါတယ္။ ဂါရ၀၊ နိ၀ါတဆုိတာ မဂၤလာ တရားေတာ္ေတြပါ။ မာနေၾကာင့္ ဒီမဂၤလာတရားေတြ မရွိျဖစ္လာရင္ ကုိယ့္သႏၲာန္မွာ က်က္သေရ မရွိျဖစ္လာတာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ မဂၤလာမရွိဘူးဆုိရင္ အမဂၤလာပဲေပါ့။ အမဂၤလာဆုိတာ အကုသိုလ္ပါပဲ။ ဒါဆုိရင္ မဂၤလာမရွိတဲ့သူဟာ အကုသုိလ္ရွိေနတဲ့သူပဲေပါ့။ ေသခ်ာဆက္စပ္ ေတြးၾကည့္လုိက္ေတာ့ မာနတရား လက္ကုိင္ထားမိတဲ့ အတြက္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ အကုသုိလ္ေကာင္ႀကီး ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ေနေတာ့တာပါ။ မာနဆုိတဲ့ ကိေလသာဟာ သူ႔ကုိစဲြကုိင္ထားတဲ့ သူေတြကုိ မဂၤလာမရွိေအာင္၊ အကုသုိလ္ေကာင္ ျဖစ္ေအာင္အထိ တြန္းပုိ႔ႏုိင္တဲ့အတြက္ မာနတရားဟာ မထားသင့္၊ မရွိသင့္တဲ့အရာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ပညာေတြ ဘယ္ေလာက္တတ္တတ္ မာနႀကီးပါက အ႐ုိအေသမဲ့တတ္ပါတယ္။ ႐ုပ္အဆင္းအဂၤါ ဘယ္ေလာက္ပဲလွလွ မာနႀကီးပါက စက္ဆုတ္ရြံ႕ရွာခံရ တတ္ပါတယ္၊ ရာထူးဌာနႏၲရ ဘယ္ေလာက္ပဲႀကီးႀကီး ခက္ထန္ေမာက္မာပါက အမုန္းခံရတတ္ပါတယ္။ စာသင္စာျပ တရားေဟာ တရားျပ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းေကာင္း မာနႀကီးၿပီး ခက္ထန္ေမာက္မာပါက အကဲ့ရဲ႕ခံကာ ေရွာင္ပယ္ခံရတတ္ပါတယ္။ ဒါဟာ မာနရဲ႕ ဆုိးက်ိဳးေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလုိ ဆုိးက်ိဳးေတြ မျဖစ္ေအာင္ မာနေလးေတြ ေလွ်ာ့ၾကပါလုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

    တကယ့္ဒုကၡၿငိမ္းရာဆုိတာ…တစ္ခ်ိဳ႕ဆင္းရဲ႕တဲ့ ႏုိင္ငံက လူမ်ားက ခ်မ္းသာတဲ့ ႏုိင္ငံကုိအားက်ၾက၊ ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြကို ၾကည့္ၿပီး “သူတုိ႔ေတြ ဒုကၡၿငိမ္းလုိက္ၾကတာ”လုိ႔ ဆုိတတ္ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ နာမ္႐ုပ္ႏွစ္ခုနဲ႔ ဖဲြ႕စည္းထားတဲ့ သတၱ၀ါေတြ မွန္သမွ် ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္ႏုိင္ငံ၊ ဘယ္ေဒသမွာပဲရွိရွိ ဒုကၡၿငိမ္းတယ္ဆုိတာ မရွိပါဘူး။ ဒုကၡကိုယ္စီပုိက္ၿပီး ေနေနၾကသူေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ခႏၶာ၀န္လက္စ မသိမ္းေသးသမွ် ဒုကၡၿငိမ္းဖုိ႔ဆုိတာ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ ဘ၀သစ္ကုိ မျဖစ္ေစႏုိင္ေတာ့တဲ့ ကိေလသာကုန္ခမ္း နိဗၺာန္လမ္းကုိ မေရာက္ေသးသမွ် ခႏၶာ၀န္လက္စ သိမ္းႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘဲ ခႏၶာရွိေနသူမွန္သမွ် ဒုကၡၿငိမ္းတယ္ဆုိတာ မရွိပါဘူး။ သူ႔ဒုကၡနဲ႔ သူဆုိတာ ရွိေနၾကတာပါပဲ။ မရွိေတာင့္တ၊ ရွိေၾကာင့္ၾကလုိ႔ ဆုိသလုိ မရွိေတာ့လဲ မရွိလုိ႔တဲ့အေလွ်ာက္၊ ရွိေတာ့လည္း ရွိတဲ့အေလွ်ာက္ ဒုကၡျဖစ္တာပါပဲ။ အမွန္အၾကြင္းမဲ့ ဒုကၡၿငိမ္းေစႏုိင္တာကေတာ့ ခႏၶာကုိယ္တြင္းမွာ ရွိတဲ့ ကိေလသာေတြၿငိမ္းမွ အလုံးစုံၿငိမ္းမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ တကယ့္ဒုကၡၿငိမ္းရာဟာ ကိေလသာအေပါင္း ၿငိမ္းရာပါလုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

    ကုိယ္က်င့္သီလ…ပါးစပ္က ဗုဒၶဘာသာလုိ႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေျပာေျပာ၊ သီလေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ယူယူ လက္ေတြ႕အားျဖင့္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ရေအာင္မက်င့္ႏုိင္ေသးရင္ေတာ့ ကုိယ္က်င့္သီလေတြ ရေနတယ္၊ တည္ေနတယ္လုိ႔ မေျပာႏုိင္ေသးပါဘူး။ ကုိယ္က်င့္မွ ကုိယ္ရမွာျဖစ္တဲ့ ဒီသီလဟာ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲ လုပ္ယူရပါတယ္။ သူမ်ားေပးလုိ႔ မရပါဘူး။ ေတာင္းၿပီးယူရတဲ့ အရာမဟုတ္ဘဲ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ က်င့္သုံးၿပီး ရယူရတဲ့ အရာျဖစ္ပါတယ္။

    မျဖစ္ပါရေစနဲ႔…ပုထုဇင္ေတြဟာ အၿမဲလုိခ်င္ေနတတ္၊ ရခ်င္ေနတတ္၊ ျဖစ္ခ်င္ေနတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဘာေလးပဲလုပ္လုပ္ လုိခ်င္ျဖစ္ခ်င္ရခ်င္တဲ့ စိတ္ဆႏၵေတြနဲ႔ ေတာင့္တၾကပါတယ္။ ဒီစိတ္ေၾကာင့္ပဲ ဘာကုသုိလ္ေလးပဲ လုပ္လုပ္ ျဖစ္ပါရေစ၊ ရပါရေစ စသျဖင့္ ဆုေတာင္းေလ့ရွိၾကပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္တာေတြက မ်ားတဲ့အတြက္ ကုသုိလ္ေလးကနဲနဲ ေတာင္းတာေတြက အမ်ားႀကီး ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈလုပ္တဲ့သူ အေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အသံေတြ နားေထာင္လုိက္ရင္ သူတုိ႔ျပဳတဲ့ ကုသုိလ္အေပၚ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြနဲ႔ ေတာင္းေနၾကတာကုိ ၾကားေနရမွာပါ။ မျဖစ္ပါရေစနဲ႔လုိ႔ ဆုေတာင္းၿပီး ကုသုိလ္လုပ္သူ အေတာ္ရွားလွပါတယ္။ တကယ္လုိ႔ မျဖစ္မေန ေတာင္းခ်င္တယ္ဆုိရင္လည္း ျဖစ္ပါရေစလုိ႔ ေတာင့္တေနမယ့္အစား ေလာဘမျဖစ္ဖုိ႔၊ ေဒါသမျဖစ္ဖုိ႔၊ ေမာဟမျဖစ္ဖုိ႔၊ မာနမျဖစ္ဖုိ႔၊ ဣႆာ၊ မစၧရိယမျဖစ္ဖုိ႔ စသျဖင့္ ေတာင္းတာက ပုိၿပီးအဓိပၸါယ္ျပည့္၀၊ အႏွစ္သာရ ရွိပါတယ္။ ျဖစ္ပါရေစလုိ႔ပဲ ဆုေတာင္းဆုေတာင္း မျဖစ္ပါရေစနဲ႔လုိ႔ပဲ ေတာင့္တေတာင့္တ အမွန္ေတာ့ ႏွစ္ခုလုံး ေတာင့္တတာေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ပါေစလုိ႔ ေတာင့္တမႈကေတာ့ သံသရာရွည္မႈကုိ ျဖစ္ေစတတ္ၿပီး မျဖစ္ပါရေစနဲ႔လုိ႔ ေတာင့္တမႈကေတာ့ လြတ္ေျမာက္မႈကုိ ဦးတည္ေစပါတယ္။ ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဆုေတာင္းေန႔ဖုိ႔ထက္ လက္ေတြ႕က်င့္ႀကံဖုိ႔က အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒီလုိ က်င့္ႀကံတဲ့အခါမွာေတာ့ ဦးတည္ခ်က္ မွန္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ ကုသုိလ္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး လုပ္ၾကပါတယ္။ ဒီလုိလုပ္ေနၾကေပမယ့္ ဦးတည္ခ်က္ကေတာ့ လူ႔စည္းစိမ္ နတ္စည္းစိမ္ စတာေတြကုိ ရေစဖုိ႔ျဖစ္ေနပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ဒီစည္းစိမ္ေတြကုိ မရည္ရြယ္ပါဘူး။ ေလာဘကင္းမႈ၊ ေဒါသကင္းမႈ၊ ေမာဟကင္းမႈ၊ နိဗၺာန္မ်က္ေမွာက္ျပဳမႈေတြကုိ ဦးတည္ပါတယ္။ ဒီဦးတည္ခ်က္နဲ႔ပဲ ျဖစ္ပါရေစဆုိတာေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ၿပီး မျဖစ္ပါရေစနဲ႔ ဆုိတာကုိ ရည္ရြယ္ၾကပါတယ္။ ဒီလုိ မျဖစ္ပါရေစနဲ႔လုိ႔ ရည္ရြယ္မႈကေတာ့ လြတ္ေျမာက္မႈအတြက္ ဦးတည္ခ်က္ေကာင္း ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျဖစ္ပါရေစဆုိတာထက္၊ မျဖစ္ပါရေစက ပုိေကာင္းပါတယ္။

    အေသေကာင္းဖုိ႔္…ေလာကသားေတြဟာ ေနဖုိ႔အတြက္ ႀကိဳးစားၾကသလုိ ေသဖုိ႔အတြက္လည္း ႀကိဳးစားသင့္ၾကပါတယ္။ အေနေကာင္းေအာင္ ျပင္ဆင္ၾကသလုိ အေသေကာင္းေအာင္လည္း ျပင္ဆင္ၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ေနတဲ့အခုိက္မွာ မေတာင့္မတ မေၾကာင့္မက် ေနႏုိင္ေအာင္ အားထုတ္ၾကသလုိ ေသတဲ့အခုိက္မွာလည္း မပူမပင္ မပင္မပန္း ေသႏုိင္ေအာင္ အားထုတ္သင့္ၾကပါတယ္။ မေတာင့္မတ ေနႏုိင္ေအာင္ ရွာေဖြၾကရင္း မေၾကာင့္မက် ေသႏုိင္ေအာင္လည္း ရွာသင့္ပါတယ္။ ဆုိလုိတာက ဘ၀ေနဖုိ႔အတြက္ ေငြေၾကးပစၥည္းဥစၥာ ရေအာင္ရွာရင္း ေနျခင္းရဲ႕ေနာက္ ေသျခင္းအတြက္လည္း သတိတရား လက္ကုိင္ထားႏုိင္ေအာင္ တရားတစ္ခုခု ရေအာင္ရွာသင့္ပါတယ္။ ဒီလုိအေသေကာင္းဖို႔ တရားရွာတဲ့အခါ အေကာင္းဆုံကေတာ့ ၀ိပႆနာ တရားပဲေကာင္းပါတယ္။ ၀ိပႆနာ အားထုတ္ဖူးတဲ့သူ သတိပ႒ာန္တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကုိ အထူးျပဳ အားထုတ္ဖူးသူေတြဟာ အေနေကာင္းေနသူေတြျဖစ္ၿပီး အေသေကာင္းသူေတြဆုိလည္း မမွားပါဘူး။ တရားအားထုတ္ထားတဲ့ သူတစ္ေယာက္အဖုိ႔ သာမန္သူေတြ မခံႏုိင္တဲ့ အေကာင္းအဆုိး ေလာကဓံေတြကုိ ေကာင္းေကာင္းခံႏုိင္ရည္ ရွိလာၾကပါတယ္။ ေလာကသားေတြ ဒုကၡေရာက္ၾက၊ ပ်က္စီးၾကတယ္ဆုိတာလည္း ဒီေလာကဓံကုိ မခံႏုိင္ၾကလုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တရားအားထုတ္ျခင္းျဖင့္ ေလာကဓံကုိ ခံႏုိင္ရည္ ရွိေနတဲ့သူဟာ ဘာအခက္အခဲမဆုိ ခံႏုိင္ရည္ရွိေနတဲ့ အေနေကာင္းသူေတြ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ဒီအလုပ္ကုိ အားထုတ္ရင္း ဒီအတုိင္းပဲ အမွတ္သတိ မျပတ္ရွိသြားမယ္ဆုိရင္ အေသလည္းေကာင္းမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

    ဥေပကၡာျပဳလုိက္ပါ…ေလာကမွာ လုပ္ယူလုိ႔၊ ျပဳျပင္လုိ႔ မရတဲ့ အရာေတြ၊ မရတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးကုိ မရရေအာင္ ျပဳျပင္ေနရင္ ကုိယ္ပဲစိတ္ပင္ပန္း လူပင္ပန္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ကုိယ့္လမ္း ကုိယ္ေလွ်ာက္ေနခ်ိန္မွာ သူတစ္ပါးကုိ အမွီျပဳၿပီး ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပါ နစ္မြန္းလာႏုိင္ပါက အဲလုိအရာမ်ိဳး၊ အဲလုိလူမ်ိဳးကုိ ေရွာင္ဖုိ႔လုိ၊ ဥေပကၡာျပဳလုိက္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ဥေပကၡာျပဳတယ္ဆုိတာ သူတစ္ပါးကုိ အမွီျပဳၿပီး ကုသုိလ္လည္းမျဖစ္ အကုသိုလ္လည္း မျဖစ္ေအာင္ ေနလုိက္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုသုိလ္မရခ်င္ ေနပါေစ အကုသုိလ္ မျဖစ္ဖုိ႔ေတာ့ လုိပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ဥေပကၡာျပဳၾကည့္လုိက္လုိ႔ အျပဳခံရတဲ့သူဟာ ေနာင္တရၿပီး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ သြားတတ္တာလည္း ရွိပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဥေပကၡာျပဳလုိက္တဲ့အတြက္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ အရင္ဆုံး သက္ေသာင့္သက္သာ ျဖစ္သြားတယ္ဆုိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ တစ္စုံတစ္ခု၊ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကုိ အေၾကာင္းျပဳလုိ႔ အကုသုိလ္ျဖစ္မယ္၊ စိတ္ပင္ပန္းလူပင္ပန္း ျဖစ္မယ္ဆုိရင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လစ္လ်ဴ႐ႈႏုိင္ေအာင္၊ ဥေပကၡာျပဳႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါလုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

    ကံမသိ မွန္ၾကည့္ပါ…မွန္ဟာ ၾကည့္သူမ်ားကုိ အရွိအတုိင္း ထင္ရွားေစသလုိ ကံတရားဟာလည္း ျပဳသူမ်ားကုိ မ်က္ႏွာလုိက္ျခင္း၊ မ်က္ႏွာသာေပးျခင္း မရွိဘဲ အရွိအတုိင္း အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ရွိေစပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ မွန္ၾကည္တဲ့အခါ ျမန္မာပဲၾကည့္ၾကည့္ ကုိရီးယားပဲၾကည့္ၾကည့္၊ အေမရိကန္ပဲၾကည့္ၾကည့္၊ ဂ်ပန္ပဲၾကည့္ၾကည့္၊ ျဖဴသူပဲၾကည့္ၾကည့္ မဲသူပဲၾကည့္ၾကည့္ ဘယ္သူပဲၾကည့္ၾကည့္ မွန္မွာ္ေပၚလာတဲ့ ထင္ဟပ္မႈဟာ အရွိအတုိင္းပင္ ျဖစ္ေပၚေစသလုိ ကံတရားဟာလည္း ဘယ္ႏိုင္ငံ၊ ဘယ္လူမ်ိဳးက ဘာအလုပ္ကုိပဲ လုပ္လုပ္ တန္ျပန္အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈမွာ အဲဒီသူတုိ႔ ျပဳတဲ့အတုိင္း၊ သူတုိ႔စိတ္ေစတနာ အတုိင္းပဲ ျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။ ကံတရားရဲ႕ အက်ိဳးေပးမႈမွာ ဂုဏ္ပကာသနမရွိ၊ ရာထူးဌာနႏၲရမရွိ၊ ပစၥည္းဥစၥာမရွိ သတၱ၀ါမွန္သမွ်အေပၚ တစ္ေျပးညီတည္းပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ္ဘာပဲလုပ္လုပ္ ကုိယ္လုပ္တဲ့အလုပ္ဟာ ကုိယ့္ကုိျပန္ၿပီ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ျဖစ္ေစမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ မွန္ၾကည့္ၿပီး လုပ္ၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
    Read More...

    နဲနဲေလးေတာ့ လြဲေနတယ္ (၃)...

  • by
  • မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ (ဒုိက္ဦး)
  • ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ…
    လဲြေနတာေလးေတြ ေျပာရင္းနဲ႔ ေနာက္ထပ္အလဲြတစ္ခု ေျပာစရာ ေပၚလာျပန္ပါတယ္။ အဲဒါက ေစတီပုထုိးမ်ားနဲ႔ ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားကိစၥ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ အမ်ားစုဟာ ဘုရားသြားတယ္၊ ဘုရားသြားတယ္နဲ႔ တကယ္ေတာ့ ဘုရားသြားၿပီး ဘုရားအာ႐ုံျပဳ ရွိခုိးၾကတာထက္ ဘုရားေရာက္ေရာက္ခ်င္း ၿဂိဳဟ္တုိင္လုိက္ရွာ ေနၾကတာေတြပါ။ ကုိယ္ေမြးတဲ့ ေမြးေန႔အလုိက္ လုပ္ထားတဲ့ ၿဂိဳဟ္တုိင္ေတြမွာ သြားၿပီးဘုရားကုိ ေရသြားပက္ၾကတာ၊ ေခါင္းေပၚကေန ေရေလာင္းေပးၾကတာ၊ အေမြးတုိင္း၊ ဖေယာင္တုိင္းအစည္းလုိက္ မီး႐ႈိ႕ၿပီး ဘုရားကုိ မီးတုိက္ၾကတာေတြဟာ ႐ုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ ျဖစ္တဲ့ဘုရားက ဘာမွ မေျပာေပမယ့္ သက္ရွိသူတစ္ေယာက္သာ ဆုိရင္ ထ႐ုိက္လုိက္မွာ အမွန္ပါပဲ။

    ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ေက်ာင္းက အိမ္ေတာ္ရာ ဘုရား၀င္းထဲမွာ ရွိေတာ့ ဘုရားလာဖူးတဲ့ သူေတြရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကုိ ေတြ႕ျမင္ေနရပါတယ္။ ေတြ႕႐ုံတင္မဟုတ္ပါဘူး။ ဘုန္းဘုန္းကုိယ္တုိင္ ဦးေဆာင္ဖဲြ႕ေပးထားတဲ့ ဗုဒၶဟူး၀တ္အသင္းက ဗုဒၶဟူးေန႔ မနက္တုိင္း သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ၾကတဲ့ အခါမွာ အသင္း၀င္အခ်ိဳ႕ရဲ႕ ၿဂိဳဟ္တုိင္နားက မခြါႏုိင္တာေတြကုိလည္း သတိထားမိပါတယ္။ တံျမက္လွဲ၊ ဘုရားပန္းလဲ၊ ရင္ျပင္သန္႔ရွင္းေရးေတြ အားလုံးလုပ္ၿပီး ကုိယ့္ၿဂိဳဟ္တုိင္ ကုိယ္သြားကာ ေဆာင္းတြင္းမနက္ ေစာေစာစီးစီး ဘုရားကုိ ေခါင္းေပၚကေနေလာင္းလုိ႔ သက္ေစ့ေရပက္ ေနတာေတြေၾကာင့္ သူတုိ႔ကုိ ေျပာျပရပါေသးတယ္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ေဆာင္းတြင္းႀကီးမွာ ေခါင္းေပၚကေန ေရေလာင္းၾကည့္ပါလားလုိ႔…။ လဲြေနတာေတြပါ။

    ဟုတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ အမ်ားစုဟာ ဘုရားသြားၾကတယ္ဆုိရင္ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္မွာ ရွိတဲ့ စေန၊ တနဂၤေႏြ၊ တနလၤာစတဲ့ ဆုိင္ရာေန႔နံေတြကုိ အေရာက္သြားကာ ၿဂိဳဟ္တုိင္မွာရွိတဲ့ ဘုရား႐ုပ္ပြားနဲ႔ ႐ုပ္ပြားေတာ္ေအာက္က နဂါး၊ ဂဠဳံ၊ က်ားစတဲ့ သတၱ၀ါေတြကုိ အဓိကသြားၿပီး သက္ေစ့ေရေလာင္းေနၾကတာ ေတြ႕ဖူးၾကမွာပါ။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္လည္း အဲဒီအထဲမွာ ပါရင္ပါေနၾကမွာပါ။ ေျပာေတာ့ ဘုရားကုိ သက္ေစ့ေရလွဴတာတဲ့။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေဗဒင္ဆရာစကားအတုိင္း လုိက္လုပ္ေနၾကတာေတြပါ။ ဘုရားကုိ ေရလွဴခ်င္တယ္၊ ေရသပ္ပယ္ခ်င္တယ္ ဆုိရင္လည္း သက္ေစ့ေတြ ဘာေတြလုပ္မေနနဲ႔ေပါ့။ ေန႔နံေတြ ဘာေတြေရြး မေနနဲ႔ေပါ့။ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ ႐ုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ က်က်နန သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းလုပ္ၿပီး သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားရွင္ကုိ အာ႐ုံျပဳလုိ႔ အပူအေအး သင့္ျမတ္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ေရသပၸါယ္သင့္တာေပါ့။ မီးပူေဇာ္တာလည္း ဒီအတုိင္းပါပဲ။ ဘုရားမီးပူေဇာ္တယ္ ဆုိရင္လည္း ဖေယာင္းတုိင္ သက္ေစ့ေတြ ဘာေတြလုပ္မေနနဲ႔ ဘုရားရွင္ကုိ မီးၿမိဳက္သလုိ မျဖစ္ေအာင္ ခပ္ေ၀းေ၀းကေန ထြန္းညွိပူေဇာ္ၾကေပါ့။ မီးပူေဇာ္တယ္ဆုိတာ အေမွာင္က်တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘုရားကုိ အလင္းရေအာင္ ညဘက္ပူေဇာ္တာျဖစ္ပါတယ္။ ခုေတာ့ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ႀကီးလည္း ဘုရားေရွ႕နားမွာ ဖေယာင္းတုိင္ေတြ သက္ေစ့ထြန္းၿပီး လွဴထားတာဟာ မီးပူေဇာ္တာနဲ႔ မတူဘဲ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ဘုရားကုိ မီးတုိက္သလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ မီးအပူခံၾကည့္ဖုိ႔ေတာင္ လုိေနပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာေတြ ဘုရားေပ်ာက္ေနၾကတယ္လုိ႔ တစ္ခ်ိဳ႕က ေျပာၾကတာ ျဖစ္မွာပါ။

    ဟုတ္သင့္သေလာက္လည္း ဟုတ္ေနပါတယ္။ ေရႊတိဂုံဘုရားသြားၿပီး ဘုရားေစတီမွာ ဌပနာထားတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ ဆံေတာ္ဓာတ္ေတာ္ကုိ အာ႐ုံျပဳ၊ ဘုရားဂုဏ္ကုိ ႏွလုံးသားမွာတည္ကာ ဘုရားရွိခုိး ပူေဇာ္ရမယ့္အစား ၿဂိဳဟ္တုိင္သြားၿပီး ေရေလာင္း၊ မီးတုိက္ေနၾကေတာ့ ဘုရားသြားတဲ့ အဓိပၸါယ္ေပ်ာက္ကာ ဘုရားသြားၿပီး ဘုရားမျမင္ၾကတဲ့ သူေတြလုိ႔ ေျပာစရာ ျဖစ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။ ဘုရားသြားဖူးတာ မဟုတ္ဘဲ ဘုရားကုိ အလည္သြားသလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ျဖစ္သင့္တာက ဘုရားေစတီ သြားရင္လည္း သင့္ေလ်ာ္တိတ္ဆိတ္တဲ့ ေနရာတစ္ခုကုိ ေရြးခ်ယ္၊ ဘုရား႐ုပ္ပြားေတာ္ ဒါမွမဟုတ္ ေစတီေတာ္ကုိ မွန္းကာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ေတြ လႊမ္းၿခံၿပီး ဂုဏ္ေတာ္ပြားတာ၊ ေမတၱာပုိ႔တာ၊ တရားထုိင္တာေတြ လုပ္သင့္ပါတယ္။ ဘုရားကုိ ေရပူေဇာ္ခ်င္တယ္၊ မီးပူေဇာ္ခ်င္တယ္ဆုိရင္လည္း အပူအေအးမွ်တဲ့အခါ၊ အေမွာင္ရွိတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားရွင္ကုိ ေရသပ္ပယ္ေပးေနသလုိ၊ ညအေမွာင္မွာ ဘုရားရွင္ကုိ အလင္းဓာတ္နဲ႔ ပူေဇာ္သလုိ၊ အနံ႔အသက္ေကာင္းေအာင္ အေမြးတုိင္နဲ႔ ပူေဇာ္သလုိ ေစတနာအျပည့္နဲ႔ ႐ုိ႐ုိေသေသ ေလးေလးစားစား ျပဳစုပူေဇာ္သင့္ပါတယ္။ ဒါမွ ဘုရားသြားျခင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ျပည့္၀ၿပီး ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားက ခြါႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

    ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာမ်ားအေနနဲ႔ ဘာသာေရးကုိ ေလာကီေရးေတြနဲ႔ မေရာယွက္ရေအာင္ ေလာကီဆရာေတြ အလုိက် လုပ္မိေနတတ္တဲ့ “ဘုရားအေၾကာင္းျပကာ ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားမွာ သြားၿပီး ေစာေစာစီးစီး ေဆာင္းတြင္းႀကီးမွာ ဆင္းတုေတာ္ကုိ ေရေလာင္းတာတုိ႔၊ ေန႔လယ္ေန႔ခင္း ဘုရားရွင္ကုိ မီးတုိက္တာတုိ႔ မလုပ္ၾကဘဲ ပုံေတာ္ကုိမွန္း ဂုဏ္ေတာ္လႊမ္းကာ ႐ုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ကုိ အပူအေအးကင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေသေသခ်ာခ်ာ က်က်နန ေရသပၸါယ္ျခင္း၊ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ျခင္း၊ အေမွာင္ကုိခြင္းဖုိ႔ လုိအပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ မီးထြန္းပူေဇာ္ျခင္း စသည္တုိ႔ကုိ ျပဳျခင္းျဖင့္သာ ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားက ခြါၿပီး ဘုရားသြားျခင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိ အျပည့္အ၀ သက္ေရာက္ေအာင္သာ ႀကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ သင့္ပါေၾကာင္း” အလဲြေလးမ်ားကုိ ေထာက္ျပရင္း အမွန္းလမ္းကုိ ေကာက္ျပလုိက္ပါတယ္။
    Read More...

    အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကစုိ႔…

  • by
  • မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ (ဒုိက္ဦး)
  • ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးက မိန္႔ၾကားဖူးပါတယ္။ “ပုထုဇင္ေတြဟာ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အိပ္ေပ်ာ္ေနခ်ိန္ကလဲြလုိ႔ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ကုသုိလ္ သုိ႔မဟုတ္ အကုသုိလ္စိတ္ တစ္ခုခုနဲ႔ေနၾကတာ”တဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ စိတ္ဆုိတာဟာ တစ္ၿပိဳင္တည္း ႏွစ္စိတ္ျဖစ္ေလ့မရွိပါဘူး။ အကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္ေနရင္ ကုသုိလ္စိတ္မျဖစ္ႏုိင္သလုိ ကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္ေနရင္လည္း အကုသုိလ္စိတ္ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့အခ်ိန္ကေတာ့ ကုသုိလ္လည္းမျဖစ္ အကုသိုလ္လည္း မျဖစ္တဲ့ဘ၀င္စိတ္ပါ။ ဆုိေတာ့ကား.. အိပ္ရာကႏုိးတဲ့အခ်ိန္ကေန ညအိပ္ရာ၀င္တဲ့အခ်ိန္အထိ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္ရင္ ကုသုိလ္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္က မ်ားသလား၊ အကုသုိလ္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္က မ်ားသလား သိႏုိင္ပါတယ္။ ကုသုိလ္စိတ္ မျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ဟာ အကုသုိလ္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေနႏုိင္တဲ့အတြက္ အကုသုိလ္စိတ္မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနထုိင္သြားၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။

    တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ကုသုိလ္မျဖစ္ခ်င္ေနပါေစ အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ေနတတ္ဖုိ႔အေရးႀကီးပါတယ္။ အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ေနထုိင္ဖုိ႔အတြက္က အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ျမင္တတ္ ေတြးတတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ျမင္တတ္ဖုိ႔က အေကာင္းျမင္တတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ အေကာင္းျမင္တတ္မွ အေကာင္းေတြး တတ္မွာပါ။ အေကာင္းေတြးတတ္တာဟာ အကုသိုလ္မျဖစ္ေအာင္ ေတြးလုိက္တာပါ။ ေလာကမွာ ရွိရွိသမွ် ပုဂၢဳိလ္သတၱ၀ါေတြကုိ ၾကည့္ၾကည့္လုိက္ပါ။ အလုံးစုံျပည့္စုံတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ရယ္လုိ႔ တစ္ေယာက္မွ မရွိပါဘူး။ အဲလုိ မျပည့္စုံတဲ့ သူေတြျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ သူတုိ႔ရဲ႕အားနည္းခ်က္ေတြ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြကုိၾကည့္ရင္ အျပစ္ေတြကုိပဲ ေတြ႕ရမွာပါ။ အျပစ္ေတြကုိၾကည့္မိတာနဲ႔ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ အကုသုိလ္ျဖစ္ စရာေတြပဲ ေတြ႕လာရမွာပါ။ အဲဒီအခါ အကုသုိလ္စိတ္ေတြလည္း မေခၚဘဲ၀င္လာေတာ့တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္သူ႔ကုိပဲၾကည့္ၾကည့္ အကုသိုလ္မျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္တတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ အေကာင္းဘက္က ျမင္တတ္၊ ၾကည့္တတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ အေကာင္းျမင္တတ္ဖုိ႔ဆုိတာက ဘယ္သူ႔ကုိပဲေတြ႕ေတြ႕ ေကာင္းတာေလးေတြကုိ ရွာေဖြစဥ္းစား ျမင္တတ္ၾကည့္တတ္ဖုိ႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီအေပၚမွာ လုိက္နာက်င့္ႀကံ တတ္ရပါမယ္။

    ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ ဖတ္႐ႈေလ့လာဖူးတဲ့ စာေပေတြအရ အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ဆက္ဆံနည္းေလးေတြ၊ ေတြးနည္းေလးေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီနည္းေလးေတြကုိ ၾကည့္ၿပီး အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ၾကည့္ပါ။ ဒီသေဘာေတြအရ…
    * လူပုဂၢိဳလ္ေတြထဲမွာ အခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ ႏႈတ္ထြက္စကား ၾကမ္းတမ္းေပမယ့္ စိတ္ထားအရမ္းေကာင္းတာကုိ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ အဲလုိသူမ်ိဳးကုိ သူတုိ႔ရဲ႕ အေျပာအဆုိၾကမ္းတမ္းမႈကုိ မၾကည့္ဘဲ “ေအာ္…သူဟာ အေျပာအဆုိၾကမ္းတမ္းေပမယ့္ စိတ္ထားေလးေတာ့ ေကာင္းရွာသားပဲ”လုိ႔ အေကာင္းဘက္ကေတြးၿပီး အကုသိုလ္မျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရပါမယ္။
    * အခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အေျပာအဆုိအရမ္းေကာင္းၿပီး အရမ္းႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕တတ္ၾကေပမယ့္ စိတ္ထားယုတ္ည့ံပါတယ္။ အဲဒီလုိသူမ်ိဳးက်ေတာ့လည္း “သူဟာ စိတ္ဓာတ္မေကာင္းေပမယ့္ အေျပာအဆုိေတာ့ ညင္သာနဴးည့ံပါလား”လုိ႔ ေတြးၿပီး အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရပါမယ္။
    *အခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အေျပာအဆုိလည္း မေကာင္း၊ စိတ္ထားလည္း ယုတ္ည့ံတတ္ၾကေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ရံ အနည္းငယ္ေကာင္းတာေလးေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ အဲလုိသူမ်ိဳးကုိလည္း သူ႔ရဲ႕ ေကာင္းကြက္အနည္းငယ္ေလး ကုိပဲ ရွာႀကံၿပီး အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရပါမယ္။
    * အခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အေျပာအဆုိလည္းမေကာင္း၊ စိတ္ထားလည္း မေကာင္း၊ တစ္ခါတစ္ရံလည္း ေကာင္းကြက္ဆုိ ဘာမွကုိ ရွာမရတာေတြ ရွိပါတယ္။ အဲလုိလူမ်ိဳးက်ေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ေအာင္ ဥေပကၡာသာ ျပဳႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရပါမယ္။ ဥေပကၡာျပဳတာဟာ ကုသုိလ္လည္းမျဖစ္၊ အကုသုိလ္လည္း မျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားတာပါ။

    ဒါေၾကာင့္…တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ကုန္ဆုံးရတဲ့အခ်ိန္ေလးေတြမွာ အကုသုိလ္စိတ္ေတြ မမ်ားရေအာင္ အေကာင္းျမင္တတ္ေအာင္၊ အေကာင္းေတြးတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ၿပီး ကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကပါလုိ႔ တုိက္တြန္းလုိပါတယ္။
    Read More...

    ေတာင့္တ၍ မရပါ…

  • by
  • မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ (ဒုိက္ဦး)
  • တစ္ေန႔ သံေ၀ဂကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ကုိဖတ္ေနစဥ္ စာေရးသူအေတြးထဲ မဃေဒ၀မင္းႀကီး၏ သံေ၀ဂျဖစ္ပုံေလးကုိ သြားသတိယလုိက္မိ၏။ မဃေဒ၀မင္းႀကီးသည္ ေခါင္းေပၚမွာ ဆံပင္ျဖဴေလးတစ္ပင္ ေတြ႕ရွိရသည္ကုိ အႀကီးအက်ယ္ သံေ၀ဂျဖစ္ကာ မင္းစည္းစိမ္ကုိစြန္႔ၿပီး ေတာထြက္ေတာ္မူသည္အထိ ျဖစ္သြားခဲ့၏။ သံေ၀ဂ အမွန္တစ္ကယ္ျဖစ္ၿပီ၊ အမွန္ရၿပီဆုိလွ်င္ အလြန္တုန္လႈပ္ၿပီး လြတ္ေျမာက္မႈကုိ ရွာေဖြသြားတတ္ၾကသည္ကုိ မဃေဒ၀မင္းႀကီးက သက္ေသျပသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္၏။ မဃေဒ၀မင္းႀကီး၏ သံေ၀ဂျဖစ္ပုံ အေတြးေလးကုိ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မန္လည္ဆရာေတာ္ႀကီးမွ ကဗ်ာလကၤာေလးျဖင့္ ေဖာ္က်ဴးတားသည္ကုိလည္း သံေ၀ဂျဖစ္ဖြယ္ ဖတ္လုိက္ရ၏။ ဆရာေတာ္ႀကီးက ``မဟာဘူတ၊ ဤကာယအား၊ ေန႔ညမယြင္း၊ ေရဆာသြင္း၍၊ မပ်င္းလုပ္ေကၽြး၊ ျပဳစုေမြးလည္း၊ ေက်းဇူးမထင္၊ အကတညဳ၊ ေျမြေလးခုသုိ႔၊ ကုိက္မႈမဆဲ၊ ခဲမႈမၿငိမ္း၊ ကုိယ္လုံးရွိန္းေအာင္၊ ေရွာင္တိမ္းမသာ၊ စစ္ႀကီးလာသုိ႔၊ ဇရာေျမြဆိပ္၊ တရိပ္ရိပ္ျဖင့္၊ ဦးထိပ္ထက္စီး၊ ေရာက္လာၿပီးၿပီ`` စသည္ျဖင့္ အုိျခင္းတရား၏ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းပုံေလးကုိ ဥပမာေပး၍ သီးကုံးေတာ္မူထား၏။

    မွန္၏။ ပထ၀ီ၊ အာေပါ၊ ေတေဇာ၊ ၀ါေယာဟူေသာ ဓာတ္ႀကီးေလးပါး (မဟာဘုတ္ေလးပါး) ျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားသည့္ ဤခႏၶာကုိယ္ႀကီးသည္ မနက္၊ ေန႔၊ ည ပုံမွန္စားေန၊ ေသာက္ေန ျပဳျပင္ေနေသာ္လည္း တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပုိၿပီးႏုပ်ိဳလာသည္ဟူ၍ မရွိဘဲ တျဖည္းျဖည္း အုိအုိသြားသည္သာ ရွိ၏။ မည္သူကျဖင့္ တစ္ေန႔တစ္ျခား ပိုပုိလွလာသည္၊ ႏုလာသည္ဟူ၍မရွိေပ။ လူအမ်ား ေျပာဆုိေနၾကသည့္ ``တစ္သားေမြး တစ္ေသြးလွ`` ဟူေသာ စကားသည္ စင္စစ္ ေျမွာက္ေျပာေနၾကျခင္းသာ ျဖစ္၏။ မည္သည့္ပုဂၢိဳလ္မွ် တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပုိပုိႏုပ်ိဳလာသည္ဟု မရွိႏုိင္ေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ေမြးဖြားလာသည္ ဆုိကတည္းကပင္ အုိျခင္း၊ နာျခင္း၊ ေသျခင္းသေဘာက တစ္ပါတည္း ပါလာၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ``ေလာကတြင္ သတၱ၀ါမ်ား ေတာင့္တ၍ မရသည့္ အရာငါးမ်ိဳး`` ရွိေၾကာင္း ေဟာၾကားေတာ္ မူခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ ဘုရားရွင္ေဟာေတာ္မူခဲ့သည့္ ယင္းတရားငါးမ်ိဳးမွာ
    ၁။ ဇရာဟူေသာ အုိျခင္းတရား
    ၂။ ဗ်ာဓိဟူေသာ နာျခင္းတရား
    ၃။ မရဏဟူေသာ ေသျခင္းတရား
    ၄။ ခယဓမၼဟူေသာ ကုန္ခမ္းျခင္းတရား
    ၅။ နႆဓမၼဟူေသာ ပ်က္ဆီးျခင္း တရားတုိ႔ပင္ ျဖစ္၏။

    မွန္၏။ မည္သည့္သတၱ၀ါမဆုိ ပဋိသေႏၶယူ ေမြးဖြားလာၿပီဆုိသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ အုိျခင္းတရားသည္ ေနာက္မွပါလာၿပီးျဖစ္၏။ ယင္းအုိျခင္းတရားကုိ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ျပဳ၍ မအုိပါရေစႏွင့္ဟု ဆုေတာင္းေန၍ မရေပ။ အခ်ိန္တန္လ်င္ အုိလာၾကရမည္သာ ျဖစ္၏။ ``ခႏၶာကုိယ္ဆုိး၊ ဤ႐ုပ္မ်ိဳးကား၊ တုိး၍မပ်ိဳ၊ အုိသာအုိခဲ့`` ဟု မန္လည္ဆရာေတာ္ႀကီး စပ္ဆုိေတာ္မူသကဲ့သုိ႔ ရရွိလာသည့္ ခႏၶာကုိယ္ႀကီးသည္လည္း မည္မွ်ပင္ ျပဳျပင္ျပဳျပင္ တစ္ဖန္ျပန္ၿပီး မႏုပ်ိဳႏုိင္ေပ။ တုိး၍သာ အုိလာၾကမည္သာ ျဖစ္၏။ ဤသေဘာတရားကုိ မသိနားမလည္ၾကသျဖင့္ သတၱ၀ါတုိ႔သည္ ႐ုပ္တရားအေပၚ အမွီျပဳၿပီး အလွမာန္တက္ေနၾက၏။ စင္စစ္လွသည္ဆုိသည္မွာ တဒဂၤအခုိက္အတန္႔မွ်သာ ျဖစ္၏။ ဤသည္မွာလည္း သတၱ၀ါတုိ႔၏ အ၀ိဇၨာဖုံးသည့္ မ်က္စိျဖင့္ ၾကည့္၍သာ လွသည္ဟု ထင္ေနၾကျခင္း ျဖစ္၏။ အလွမာန္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေနာက္ဆုံး မာနခ၀ါခ်သြားသည့္ အေၾကာင္းေလးကုိ စာေရးသူ သတိယမိပါ၏။ ေရွးအခါက အလြန္ေခ်ာေမာလွပသည့္ မင္းသမီးတစ္ေယာက္ရွိ၏။ သူမ၏ အလွသတင္းေၾကာင့္ အတုိင္းတုိင္း အျပည္ျပည္ရွိ မင္းသားတုိ႔သည္ သူမႏွင့္လက္ထပ္ႏုိင္ရန္ ၾကိဳးစားၾက၏။ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ လက္ေဆာင္ပဏၰာမ်ားျဖင့္ နီးစပ္ေအာင္ ခ်ဥ္းကပ္ၾက၏။ သုိ႔ေသာ္ မင္းသမီးသည္ လက္ခံျခင္းမရွိ၊ ျငင္းဆုိၿမဲ ျငင္းဆုိေန၏။ ထုိမင္းသားမ်ားတြင္ ထူးျခားသည့္ မင္းသားတစ္ေယာက္ ပါလာ၏။ မင္းသားသည္ ပထမအႀကိမ္ လာစဥ္ ေရႊခြက္ထဲတြင္ လက္၀တ္ရတနာ အျပည့္ျဖင့္ လက္ေဆာင္ပဏၰာ ဆက္သ၏။ မင္းသမီးကား လက္မခံေပ။ ဒုတိယအႀကိမ္တြင္ လက္၀တ္ရတနာအျပည့္ပါသည့္ ေငြခြက္ျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္၏။ မင္းသမီးကား ျငင္းဆုိၿမဲ ျငင္းဆုိ၏။ တတိယအႀကိမ္တြင္ကား လက္ေဆာင္ပဏၰာ အနည္းငယ္သာပါသည့္ ေၾကးခြက္ျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္၏။ မင္းသမီးသည္ ျငင္းဆုိၿမဲ ျငင္းဆုိေသာ္လည္း ထုိမင္းသား၏ လုပ္ရပ္ကုိ သတိထားမိလာသည့္အျပင္ ေဒါသပါထြက္လာ၏။ သုိ႔ျဖင့္ မင္းသမီးက `` ရွင္ဟာ ကၽြန္မအခ်စ္ကုိ ရဖုိ႔ႀကိဳးစားေနတဲ့ လူမဟုတ္လား၊ ဒီလုိႀကိဳးစားေနတဲ့သူဟာ တစ္ေခါက္နဲ႔တစ္ေခါက္ ကၽြန္မစိတ္တုိင္းက်ေအာင္ ပုိပုိၿပီး ႀကိဳးစားရမယ့္အစား ခုေတာ့ ရွင့္ဟာက တစ္ေခါက္နဲ႔ တစ္ေခါက္ ပုိပုိၿပီး တန္ဘုိးေတြ နည္းနည္းလာပါလား.. ဘာလဲ ဒါ ကၽြန္မကုိ သက္သက္လာၿပီး အရွက္ခဲြေဆာ္ကား ေနတာလား`` စသည္ျဖင့္ ရန္ေတြ႕၏။ ထုိအခါ မင္းသားက `` အရွင္မင္းသမီး ကၽြႏ္ုပ္မင္းသမီးကုိ ေဆာ္ကားတာလည္း မဟုတ္၊ အရွက္ခဲြတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ အမွန္တရားကုိပဲ လုပ္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္၊ တစ္ကယ္ေတာ့ မင္းသမီးဟာ တစ္ေခါက္နဲ႔တစ္ေခါက္ ပုိပုိၿပီး လွလွလာတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ပုိပုိၿပီးပဲ အုိလာတာပါ၊ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးဟာ မင္းသမီးရဲ႕ အလွနဲ႔တန္တဲ့ လက္ေဆာင္ပဏၰာေတြပဲ ယူယူလာတာပါ`` စသည္ျဖင့္ ေျပာဆုိရွင္းျပသျဖင့္ မင္းသမီး အလွမာန္က်သြားေၾကာင္း မွတ္သားဖူး၏။ ဤေနရာတြင္ ေျပာလုိသည္မွာ ဇရာဟူသည့္ အုိျခင္းတရား အေၾကာင္းပင္ ျဖစ္၏။ ခႏၶာကုိယ္ရလာသည့္ သတၱ၀ါမွန္သမွ် ၾကာေလအိုေလ ၾကာေလအုိေလသာ ျဖစ္၏။ မအုိပါရေစႏွင့္ဟု မည္သုိ႔မွ် ေတာင့္တ၍ မရေပ။ ဤသေဘာတရားကုိ သိျမင္ၿပီး ႐ုပ္တရားအေပၚ အမွီျပဳ၍ မာန္မာန မတက္ရန္သာ ႀကိဳးစားၾကရမည္ ျဖစ္၏။

    ဗ်ာဓိဟူသည့္ အနာေရာဂါသည္လည္း ထုိ႔အတူပင္ျဖစ္၏။ မနာပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တ၍ မရေပ။ ႐ုပ္တရားကုိ ပုိင္ဆုိင္ေနသမွ် နာေနၾကရမည္သာ ျဖစ္၏။ ႐ုပ္တရားရွိေနသမွ် အခ်ိန္မေရြး၊ အရြယ္မေရြး နာေနၾကရမည္သာ ျဖစ္၏။ အနာေရာဂါ ဆဲြကပ္ေနၾကမည္သာ ျဖစ္၏။ မည္သည့္အရြယ္မွ နာၾကရမည္ဟု သတ္မွတ္ခ်က္မရွိေပ။ အခ်ိဳ႕ဆုိလွ်င္ ေမြးလာကတည္းကပင္ အနာေရာဂါ ဆဲြကပ္ၿပီးေမြးလာၾကရ၏။ စင္စစ္ အနာေဂါဟူသည္ တစ္ျခားမဟုတ္ေပ။ ဤ႐ုပ္တရားႀကီးကပင္လွ်င္ အနာေရာဂါ အစုႀကီးျဖစ္ေန၏။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္အား ရဟန္းတစ္ပါးက ေလွ်ာက္၏။ ``ေရာေဂါ ေရာေဂါတိ ဘေႏၲ ကတေမာ ေရာဂါ = ေရာဂါ ေရာဂါလုိ႔ ေျပာေျပာေနၾက ပါတယ္ အရွင္ဘုရား… ေရာဂါဆုိတာ ဘယ္လုိဟာပါလဲ ဘုရား… `` ဟုေမးေလွ်ာက္၏။ ထုိအခါ ဘုရားရွင္ကား ``႐ူပံ ၀ုစၥတိ ဘိကၡေ၀ ေရာဂါတိ = ခ်စ္သားတုိ႔ ေရာဂါဆုိတာ တစ္ျခားမဟုတ္ ဒီ႐ုပ္တရားႀကီးပဲ`` ဟု ေျဖၾကားေတာ္မူ၏။ မွန္၏။ ႏွလုံးေရာဂါ၊ ေသြးတုိးေရာဂါ၊ ကင္ဆာေရာဂါ စသည္ျဖင့္ မည္မွ်ပင္ အမည္နာမ တပ္တပ္ စင္စစ္ဤ႐ုပ္တရား ရွိေန၍သာ ေရာဂါအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အနာအမ်ိဳး ဆဲြကပ္ေနၾကျခင္း ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ေရာဂါအမည္မတပ္ဘဲ ``ဤ႐ုပ္တရားကုိပင္ ေရာဂါ``ဟု ဆုိေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူျခင္းျဖစ္၏။ ``႐ုပၸတီတိ ႐ူပံ = ေဖာက္ျပန္တတ္သည့္ သေဘာကုိ ႐ုပ္`` ဟု စာေပကဖြင့္ျပ၏။ ႐ုပ္တရားရွိသျဖင့္ ေဖာက္ျပန္ပ်က္ဆီးမႈလည္း ရွိေန၏။ ေဖာက္ျပန္ပ်က္ဆီးမႈသည္ပင္ ဗ်ာဓိဟူသည့္ အနာေရာဂါ ျဖစ္ေနျခင္းျဖစ္၏။ ႐ုပ္တရားရွိသျဖင့္ အနာေရာဂါျဖစ္ျခင္းသည္ မဆန္းေပ။ စိတ္ေရာဂါမျဖစ္ရန္သာ အဓိကျဖစ္၏။ စိတ္ေရာဂါျဖစ္လွ်င္ကား စိတ္ျဖင့္ျပန္လည္ ကုစားျခင္းမွတစ္ပါး အျခားေဆးမရွိေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ရုပ္တရားရွိသျဖင့္ ဗ်ာဓိဟူသည့္ အနာေရာဂါရွိလာရေသာေၾကာင့္ မနာပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တမေနၾကဘဲ စိတ္ေရာဂါမျဖစ္ရန္သာ သတိတရားျဖင့္ ထိန္းသိမ္းသြားၾကဖုိ႔ လုိအပ္လွ၏။
    တတိယ ေတာင့္တ၍ မရသည့္ တရားကား မရဏဟူသည့္ ေသျခင္းတရားပင္ ျဖစ္၏။ ဤတရားကုိလည္း မေသပါရေစႏွင့္ဟု မည္သုိ႔မွ် ေတာင့္တ၍ မရေပ။ အသက္ရွင္ေနမႈ၏ ေနာက္တြင္ ေသျခင္းတရားက ရွိေနၿပီးျဖစ္၏။ အတိတ္ကလည္း အဖန္ဖန္ ေသခဲ့ၾကရၿပီးျဖစ္၏။ ယခုလည္း မည္သည့္အခ်ိန္၊ မည္သည့္အရြယ္၊ မည္သည့္ေနရာတြင္ ေသရမည္ကုိသာ ႀကိဳတင္၍ မသိႏိုင္ေသာ္လည္း ေသရမည္ဆုိသည္ကား မုခ်ဧကန္ မလဲြေပ။ နိဗၺာန္မရမခ်င္း ေသေနၾကရဦးမည္သာ ျဖစ္၏။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ လက္ထက္က ကိသာေဂါတမီဟူေသာ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ရွိ၏။ ထုိအမ်ိဳးသမီးတြင္ အလြန္ခ်စ္လွစြာေသာ သားေလးတစ္ေယာက္လည္း ရွိ၏။ တစ္ေန႔တြင္ ထုိသားေလးသည္ ႐ုတ္တရက္ေသဆုံးသြား၏။ ကိသာေဂါတမီသည္ အလြန္ခ်စ္လွစြာသည့္ သားေလးေသဆုံးသြား သျဖင့္ ယူက်ဳံးမရ၊ ေျဖဆည္ရာမရျဖစ္ကာ အ႐ူးတစ္ပုိင္းျဖစ္လ်က္ သားေသကုိပုိက္၍ အသက္ျပန္ရွင္ေအာင္ လုပ္ေပးရန္ အရပ္ထဲလွည့္လည္ ေနေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ မည္သူမွ် မကူညီႏုိင္ၾကေပ။ ေနာက္ဆုံး ဘုရားရွင္ထံ ေရာက္ၿပီး သားေသကုိ အသက္ျပန္ရွင္ေအာင္ ေဆးကုေပးရန္ ေတာင္းဆုိေလ၏။ ထုိအခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ``ခ်စ္သမီး… ေကာင္းၿပီ၊ သင့္သားကုိ အသက္ျပန္ရွင္ေအာင္ ငါကုေပးမယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီအရပ္မွာ ရွိတဲ့ လူမေသဖူးတဲ့ အိမ္ကေနၿပီး မုံညင္းေစ့ကုိ ခ်စ္သမီး ငါ့ဆီရွာယူလာခဲ့`` ဟု အရွာခုိင္း၏။ ကိသာေဂါတမီလည္း သားေသကုိ အသက္ျပန္သြင္းလုိေသာ ဆႏၵျဖင့္ လူမေသဖူးသည့္ အိမ္ကုိ တစ္အိမ္တက္ဆင္း လုိက္ရွာေသာ္လည္း တစ္အိမ္မွ် ရွာမေတြ႕ဘဲ ေနာက္ဆုံးဘုရားရွင္ထံျပန္ေရာက္၊ ဘုရားရွင္တရားေတာ္ကုိ နာယူၿပီး သာသနာ့ေဘာင္သုိ႔ အၿပီး၀င္ေရာက္သြားခဲ့၏။ ကိသာေဂါတမီ၏ ဤအျဖစ္အပ်က္သည္ အမွန္ပင္ျဖစ္၏။ ကိသာေဂါတမီအား ဘုရားရွင္ မိန္႔ေတာ္မူသည့္ တရားစကားေလးသည္ မွတ္သားဖြယ္ေကာင္းလွ၏။ ``ခ်စ္သမီး သားေသတာဟာ ခ်စ္သမီးတစ္ေယာက္ထဲမွာပဲ ရွိတာမဟုတ္ပါဘူး… ခ်စ္သမီးလုိသူေတြ ဒီေလာကမွာ အမ်ားႀကီးပါပဲ`` ဟူ၍ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အားလုံးတစ္ေန႔ ေသၾကရမည္ ျဖစ္သျဖင့္ မေသပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တမေနၾကဘဲ မေသမီ ႀကိဳတင္ၿပီး လုပ္ရမည့္၊ ျပင္ဆင္ရမည့္ အရာမ်ားကုိသာ အခ်ိန္မီ ႀကိဳတင္ျပဳလုပ္ အားထုတ္ၾကရမည္သာ ျဖစ္ပါ၏။

    ခယဓမၼဟူသည့္ ကုန္ခမ္းျခင္းတရားကုိလည္း မကုန္ခမ္းပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တ၍ မရေပ။ ဤေနရာ၌ ကုန္ခမ္းျခင္းဟူသည္ စည္းစိမ္ဥစၥာတုိ႔၏ ကုန္ခမ္းျခင္းကုိ ဆုိလုိ၏။ စည္းစိမ္းဥစၥာမွန္သမွ်သည္ အခ်ိန္တန္လွ်င္ ကုန္ခမ္းသြားၾကရမည္သာ ျဖစ္၏။ အခ်ို႕ဆုိလွ်င္ အခ်ိန္မတန္မီပင္ ကုန္ခမ္းသြားၾကသည့္ဟု ထင္မွတ္တတ္ၾက၏။ စင္စစ္ ဤကုန္ခမ္းျခင္းသေဘာသည္လည္း အခ်ိန္အတိအက်မရွိ၊ အခ်ိန္မေရြးကုန္ခမ္း ေပ်ာက္ပ်က္သြားၾကမည္သာ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မကုန္မခမ္းမီ ရသမွ် ယူသြားႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရမည္ ျဖစ္၏။ ရသမွ် ယူသြားရန္မွာ မိမိႏွင့္တစ္ပါတည္း ယူသြားရန္ကား မျဖစ္ႏုိင္ေပ။ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ျပဳၿပီး ထုိကုသုိလ္၏ အက်ိဳးကုိသာလွ်င္ ယူသြား၍ ရႏုိင္ေပ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အခ်ိန္မေရြး ကုန္ခမ္းသြားႏုိင္သည့္ သေဘာကုိလည္း သတိျပဳဆင္ျခင္းကာ မကုန္ခမ္းပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တမေနဘဲ မကုန္ခမ္းမီ ရသမွ်ယူသြားႏုိင္ရန္သာ ႀကိဳးစားအားထုတ္ သင့္လွေပ၏။

    ထုိ႔အတူ နႆဓမၼဟူသည့္ ပ်က္ဆီးျခင္းသေဘာကုိလည္း မပ်က္ဆီးပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တ၍ မရႏုိင္ေပ။ ပ်က္ဆီးခ်ိန္တန္လွ်င္ ပ်က္ဆီးသြားၾကရမည္သာ ျဖစ္၏။ ``သေဗၺသခၤါရာ အနိစၥာ= အရာအားလုံးသည္ အၿမဲမရွိ`` ဟူေသာ ဘုရားရွင္၏ စကားေတာ္အတုိင္းပင္ မည္သည့္အရာမွ် အၿမဲတည္ရွိသည္ဟု မရွိႏုိင္ေပ။ ျပဳျပင္စီရင္ထားသည့္ သခၤါရတရား မွန္သမွ် ပ်က္ဆီးျခင္းသာ အဆုံးရွိေပသည္။ ထုိသေဘာတရားသည္ ယေန႔ေခတ္တြင္ ပုိ၍ထင္ရွားေန၏။ သိပၸံပညာမ်ား မည္မွ်ပင္တုိးတက္ပါေစ၊ မည္မွ်ပင္ အစြမ္းထက္ပါေစ ထာ၀ရတည္တံ့ၿပီး မပ်က္ဆီးႏုိင္မည့္ အရာမ်ားကုိ တီထြင္၍ မရႏုိင္ၾကေသးေပ။ ေနာင္လည္း ရမည္မဟုတ္ေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ျပဳျပင္စီရင္ထားသည့္ သခၤါရတရားမ်ား ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ျပဳျပင္ထားမႈ၏ အဆုံးသည္ ပ်က္ဆီးျခင္းသာလွ်င္ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ ထုိေၾကာင့္လည္း ကြန္ပ်ဴတာမ်ား၊ အင္တာနက္မ်ား၊ ထူးဆန္းသည့္ လွ်က္စစ္ပစၥည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးတုိ႔ကုိ မည္မွ်အဆန္းတက်ယ္ ခုိင္ခုိင္ခံ့ခံ့ တီထြင္ထားပင္ ထားျငားေသာ္လည္း ေသခ်ာသည့္အခ်က္ကား ထုိပစၥည္းမ်ားသည္ ေနာက္ဆုံးပစၥည္းသြားၾကရျခင္း အခ်က္ပင္ျဖစ္ပါ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တည္ၿမဲျခင္းတစ္စုံတစ္ခုမွ် မရွိသည့္ ဤေလာကႀကီးတြင္ မပ်က္ဆီးသည့္ အရာဟူသည္ မရွိပါသျဖင့္ အေကာင္းမ်ားႏွင့္ ႀကဳံေတြ႕ေနၾကေသာ္လည္း တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ပ်က္ဆီးသြားမည့္အေရး ႀကိဳတင္ေမွ်ာ္ေတြးလ်က္ မာနခ၀ါခ်ကာ သံေ၀ဂဉာဏ္ပြားၿပီး သတိရွိရွိေနသင့္လွေပ၏။

    အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ဗုဒၶေဟာၾကားေတာ္မူထားသည့္ ဤေတာင့္တ၍ မရသည့္ အရာငါးမ်ိဳးကုိ သေဘာေပါက္သိျမင္ၿပီး သံေ၀ဂဉာဏ္ အမွန္ပြားႏုိင္မည္ဆုိပါက သတၱ၀ါမ်ား၏ သႏၲာန္တြင္ မာနဟုဆုိေသာ ခက္ထန္ေထာင္လႊားမႈမ်ား တျဖည္းျဖည္း အားနည္းသြားႏုိင္မည္ဟူသည့္ အခ်က္ပင္ျဖစ္၏။ စင္စစ္ ဤေလာကႀကီးတြင္ အသက္ရွင္ေနထုိင္ရသည့္ ဘ၀သည္ အလြန္တုိေတာင္းလွ၏။ ဤကဲ့သုိ႔ တုိေတာင္းလွသည့္ ဘ၀တြင္ လူတုိ႔သည္ တစ္ဦးအေပၚ တစ္ဦး ေဒါသ၊ မာနမ်ားျဖင့္ ဆက္ဆံေနၾကသည္မ်ားကုိ ၾကည့္ကာ အုိနာေသ စသည့္ တရားမ်ားကုိ ေမ့ေနၾကပါလားဟု သံေ၀ဂျဖစ္မိ၏။ အမွန္အားျဖင့္ ထုိတရားမ်ားသည့္ ေတာင့္တ၍မရသည့္ တရားမ်ား ျဖစ္သကဲ့သုိ႔ ေမ့ထား၍ ရေကာင္းေသာ တရားမ်ားလည္း မဟုတ္ေပ။ အၿမဲဆင္ျခင္ ႏွလုံးသြင္းထားရမည့္ တရားမ်ားျဖစ္ေပသည္။ ေတာင့္တ၍ မရသည့္အရာကုိ ေတာင့္တေနပါက လူပင္ပန္း စိတ္ပင္ပန္း ျဖစ္တတ္၏။ စုိးရိမ္ပူေဆြးမႈမ်ား တုိးပြားတတ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မရသည့္အရာကုိ ေတာင့္တေနမည့္အစား ထိုတရားမ်ား မည္သည့္အခါမွ် ျပန္လည္မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့မည့္ အရာမ်ားကုိသာ ရွာေဖြလုပ္ေဆာင္ရန္ လုိအပ္၏။ ထုိတရားမ်ား ထာ၀ရ မျဖစ္ေပၚႏုိင္ရန္မွာကား နိဗၺာန္ရမွသာ ျဖစ္ႏုိင္ေပ၏။ နိဗၺာန္ရရန္အတြက္ကား မေမ့မေလ်ာ့ေသာ သတိတရား ရွိမွပင္ျဖစ္ေပမည္။ သတိမရွိ ေမ့ေလ်ာ့ေနပါက နိဗၺာန္ႏွင့္ ပုိ၍ပုိ၍ ေ၀းေနဦးမည္သာ ျဖစ္၏။ ဆရာေတာ္ႀကီး တစ္ပါးက အမိန္႔ရွိဖူး၏။ ဆရာေတာ္ႀကီးက ``မသြားဘဲ နီးေန႔သည့္အရာကား သုႆာန္ ျဖစ္ၿပီး သြားပါလ်က္ႏွင့္ ေ၀းေ၀းေနသည့္ အရာကား နိဗၺာန္ျဖစ္၏`` ဟု မိန္႔ေတာ္မူဖူး၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စာေရးသူအပါအ၀င္ အားလုံးေသာ ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါ အေပါင္းတုိ႔သည္ ေတာင့္တ၍ မရသည့္အရာမ်ားကုိ ေတာင့္တေနၾကမည့္အစား ေမ့ထား၍မရသည့္ ထုိတရားမ်ားကုိ အၿမဲဆင္ျခင္ ႏွလုံးသြင္းကာ သုႆာန္ႏွင့္ မနီးခင္ အၿပီးခရီးႏွင္ၿပီး နိဗၺာန္ႏွင့္ နီးသထက္နီးေစရန္ အျမန္ႀကိဳးစားသင့္လွပါေၾကာင္း…
    Read More...

    ေသမွာမေၾကာက္ၾကသူမ်ား ...

  • by
  • မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ (ဒုိက္ဦး)
  • ဤေလာက၌ ပုထုဇင္ ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါ မွန္သမွ်သည္ ေသရမည္ကုိ ေၾကာက္ၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ေသရမည့္ေဘးႏွင့္ ႀကဳံၾကသည့္အခါ လြတ္ရာလမ္းကုိ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ႀကိဳးစားရွာေဖြၾကျခင္း ျဖစ္၏။ အသက္ရွင္ေအာင္ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ အားထုတ္ၾက၏။ ေသေဘးႏွင့္ မႀကဳံရေအာင္ အသက္ရွင္ ရပ္တည္ႏုိင္ေရး နည္းလမ္းကုိ ရွာေဖြၾက၏။ အစာမစားလွ်င္ ေသရမည္ကုိ ေၾကာက္ၾကသျဖင့္ အစာစားၾက၏။ ေရမေသာက္လွ်င္ ေသမည္စိုးသျဖင့္ ေရေသာက္ၾက၏။ ေရာဂါေၾကာင့္ ေသမည္ကုိ ေၾကာက္ၾကသျဖင့္ ေရာဂါမျဖစ္ေအာင္၊ ျဖစ္လာလွ်င္လည္း ေပ်ာက္ကင္းသက္သာေအာင္ အားထုတ္ၾက၏။ မွန္၏။ ထုိ႔အတြက္ေၾကာင့္လည္း စည္းစိမ္ဥစၥာႏွင့္ ေျခလက္အဂၤါတစ္ခုခု ယွဥ္လာလွ်င္ စည္းစိမ္ဥစၥာကုိ စြန္႔္၍ ေျခလက္အဂၤါကုိ ေရြးခ်ယ္ၾကျခင္းျဖစ္၏။ ေျခလက္အဂၤါတုိ႔ႏွင့္ အသက္ယွဥ္လာလွ်င္ ေျခလက္အဂၤါတုိ႔ကုိ စြန္႔၍ အသက္ကုိ ေရြးခ်ယ္ၾကျခင္းျဖစ္၏။ မေသဘူးဆုိလွ်င္ အသက္ကလဲြ၍ က်န္သည့္အရာမ်ားကုိ စြန္႔လြတ္ရန္ ၀န္မေလးတတ္ၾကေပ။ ဤသည္တို႔မွာ ေသရမည္ကုိ ေၾကာက္ၾကေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္၏။ သာမန္သူမ်ား မဆုိထားဘိ ေလာကတြင္ ဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ႀကဳံေတြ႕ရသျဖင့္ မခံစားႏုိင္ျဖစ္ၿပီး မိမိကုိယ္ကုိ သတ္ေသရန္ ႀကိဳးစားၾကသည့္ သူမ်ားပင္လွ်င္ လက္ေတြ႕ေသၾကရမည္ ဆုိေသာအခါ ေၾကာက္လန္႔မႈ ျဖစ္ၾကေသး၏။

    ၾကားဖူးသည့္ ပုံျပင္္ေလး တစ္ခုရွိ၏။ ေရွးတုန္းက ေက်းရြာတစ္ရြာတြင္ အလြန္ဒုကၡဆင္းရဲ ျဖစ္သျဖင့္ မိမိကုိယ္ကုိ ဆဲဲြႀကိဳးခ်ေသရန္ ႀကိဳးစားသည့္ သူတစ္ေယာက္ရွိ၏။ တစ္ေန႔ ထုိသူသည္ မိမိကုိယ္ကုိ သတ္ေသရန္ ႀကိဳးအရွည္တစ္ေခ်ာင္းကုိ ယူကာ ရြားထိပ္က သစ္ပင္ႀကီးရွိရာ အရပ္သုိ႔ သြား၏။ သစ္ပင္ရွိရာသုိ႔ ေရာက္သည့္အခါ ႀကိဳးတစ္စကုိ သစ္ပင္၏သစ္ကုိင္း တစ္ခုတြင္ ခ်ည္ၿပီး က်န္တစ္စကုိ မိမိ၏ လည္ပင္းတြင္ ခ်ည္ကာ သစ္ပင္ေပၚမွ ခုန္ခ်ေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ မည္သုိ႔ပင္ ႀကိဳးစားႀကိဳးစား ဘာမွ်မျဖစ္ဘဲ အသက္ရွင္လွ်က္သာရွိ၏။ စင္စစ္ ထုိသုိ႔ျဖစ္ျခင္းမွာ သူ၏ႀကိဳးမွာ သစ္ကုိင္းႏွင့္ ေျမႀကီးထက္ႏွစ္ဆေလာက္ ရွည္္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ခုန္ခ်တုိင္း ႀကိဳးစက ေျမႀကီးေပၚတြင္ ပုံလ်က္သားျဖစ္ကာ မေသျခင္းျဖစ္၏။ ထုိအခ်င္းအရာကုိ ျမင္းစီးၿပီး တစ္ေနရာသုိ႔ ခရီးသြားသည့္ သူတစ္ေယာက္က ေတြ႕ကာ ``ေဟ့လူ… ဘာလုပ္ေနတာလဲ`` ဟု ေမး၏။ ထုိအခါ သစ္ပင္ေပၚမွ သူက ``ကၽြန္ေတာ္ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတ္ေသမလုိ႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လုိျဖစ္မွန္း မသိ၊ ေသလုိ႔ကုိ မရဘူးျဖစ္ေနတယ္``ဟု ျပန္ေျပာ၏။ ထုိအခါ ခရီးသြားက အေျခအေနကုိ ၾကည့္ၿပီး ``ဟာ… ခင္ဗ်ားႏွယ္… အ ရန္ေကာ… ခင္ဗ်ားလုပ္တာက ဟုတ္မွမဟုတ္ဘဲ… လာဆင္းခဲ့ ကၽြန္ေတာ္ျပမယ္ ေသေသခ်ခ်ာၾကည့္`` ဟု ဆုိကာ ေသေၾကာင္းႀကံမည့္ သူူဆီမွ ႀကိဳးကုိယူၿပီး သူကုိယ္တုိင္ သစ္ပင္ေပၚတက္သြားကာ ေအာက္ကလူကုိ ``ေဟ့လူ… ဒီမွာ က်ဳပ္ျပမယ္ ေသေသခ်ခ်ာၾကည့္.. ခင္ဗ်ားဟာက ႀကိဳးရွည္ေနလုိ႔ ျဖစ္တာ၊ ႀကိဳးကုိ ဒီလုိတုိေအာင္ ျဖတ္၊ ၿပီးရင္ ဒီလုိ လည္ပင္မွာ ခ်ည္ၿပီး ဒီလုိခုန္ခ်ရတယ္..`` ဟု ဆုိကာ သူ႔လည္ပင္းကုိ ႀကိဳးကြင္းစြပ္ကာ သူကုိယ္တုိင္ ခုန္ခ်ျပလုိက္၏။ အျပေကာင္းသည့္ ခရီးသြားကား တစ္ခါတည္း မိမိကုိယ္ကုိ မိမိသတ္ေသၿပီး ျဖစ္သြားေလ၏။ ထုိအျခင္းအရာကုိ ျမင္သည့္အခါ အမွန္တကယ္ မိမိကုိယ္ကုိ သတ္ေသရန္ ႀကိဳးစားသည့္ ရြာသားမွာ အလြန္အမတန္ ေၾကာက္လန္႔ၿပီး ``ဟာ… ေသတာဟာ ေၾကာက္စရာႀကီးပါလား…`` ဟု ေရရြတ္ၿပီး မေသရဲေတာ့ဘဲ ေၾကာက္အားလန္႔အား ရြာထဲျပန္၀င္ ေျပးသြားေလ၏။ ဤပုံျပင္ေလးသည္ ဟာသဆန္ဆန္ ပုံျပင္ေလးျဖစ္ေသာ္လည္း တစ္ဘက္က ၾကည့္ပါက အမွန္တကယ္ ေသခ်င္ၾကသည့္ သူမ်ားပင္လွ်င္ လက္ေတြ႕ေသရမည္ ဆုိေသာအခါ ေၾကာက္လန္႔တတ္ၾကေၾကာင္း သြယ္၀ုိက္ၿပီး နားလည္သေဘာေပါက္ႏုိင္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေသရမည္ကုိ မေၾကာက္သည့္သူ မရွိဟု ေျပာဆုိၾကျခင္း ျဖစ္၏။

    သုိ႔ေသာ္ ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ားသည္ အမွန္ပင္ရွိ၏။ မည္သုိ႔ေသာ သူမ်ားသည္ ေသမွာမေၾကာက္ၾကေၾကာင္း ဗုဒၶစာေပတြင္ ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္တုိင္ ေဟာၾကားေတာ္မူထားသည္မ်ား ရွိ၏။ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ စတုကၠနိပါတ္ ပါဠိေတာ္ အဘယသုတ္တြင္ ေသမွာမေၾကာက္သည့္ ပုဂၢိဳလ္ေလးေယာက္ ရွိေၾကာင္း ျမတ္ဗုဒၶေဟာေတာ္မူထား၏။ ဤတရားေတာ္သည္ ဇာဏုေႆာဏီ အမည္ရွိေသာ ပုဏၰားႀကီး၏ ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားခ်က္ကုိ ျမတ္စြာဘုရားရွင္မွ ေျဖၾကားေဟာထားျခင္းျဖစ္၏။ ဤအဘယသုတ္တြင္ ေသမွာေၾကာက္သည့္သူမ်ား ႏွင့္ ေသမွာ မေၾကာက္သည့္ သူမ်ားကုိ ေဟာေတာ္မူထားေသာ္လည္း ဤေနရာတြင္ ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ားကုိသာ တင္ျပလုိပါ၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ားကုိ တင္ျပလုိက္ကာမွ်ျဖင့္ အျပန္အားျဖင့္ ေသမွာေၾကာက္သည့္ သူမ်ားကုိလည္း အလြယ္တကူ နားလည္ႏုိင္မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္၏။

    ျမတ္စြာဘုရားရွင္မွ ပုဏၰားႀကီးအား
    ``- ပုဏၰား… ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာသူသည္ ကာမဂုဏ္တုိ႔၌ ရာဂကင္း၏။ ဆႏၵကင္း၏။ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးျခင္းကင္း၏။ မြတ္သိပ္ျခင္းကင္း၏။ ပူပန္ျခင္းကင္း၏။ တဏွာကင္း၏။ ထုိသူသုိ႔ ျပင္းျပေသာ ေရာဂါအနာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး က်ေရာက္ေသာအခါ ``ခ်စ္ခင္ဖြယ္ ကာမဂုဏ္တုိ႔သည္ ငါ့ကုိဧကန္ စြန္႔ၾကလိမ့္မည္၊ ငါသည္လည္း ခ်စ္ခင္ဖြယ္ရာ ကာမဂုဏ္တုိ႔ကုိ စြန္႔ရေတာ့မည္``ဟု (မိမိကုိယ္ကုိ) အႀကံမျဖစ္။ မစုိးရိမ္။ မပင္ပန္း။ မငိုေၾကြး။ ရင္ဘက္စည္တီး မျမည္တမ္း။ ျပင္းစြာေတြေ၀ျခင္းသုိ႔ မေရာက္။ ပုဏၰား… ေသျခင္းသေဘာရွိသည္ ျဖစ္လ်က္ ေသျခင္းမွ မေၾကာက္ေသာ၊ ထိတ္လန္႔ျခင္းသုိ႔ မေရာက္ေသာ သူဟူသည္ ဤသူပင္တည္း။
    - ပုဏၰား… ေနာက္တစ္မ်ိဳးကား.. ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာသူသည္ ကုိယ္၌ ရာဂကင္း၏။ ဆႏၵကင္း၏။ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးျခင္းကင္း၏။ မြတ္သိပ္ျခင္းကင္း၏။ ပူပန္ျခင္းကင္း၏။ တဏွာကင္း၏။ ထုိသူသုိ႔ ျပင္းျပေသာ ေရာဂါအနာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး က်ေရာက္ေသာအခါ ``ခ်စ္ခင္ဖြယ္ ကုိယ္သည္ ငါ့ကုိဧကန္ စြန္႔ၾကလိမ့္မည္၊ ငါသည္လည္း ခ်စ္ခင္ဖြယ္ရာ ကုိယ္ကုိ စြန္႔ရေတာ့မည္``ဟု (မိမိကုိယ္ကုိ) အႀကံမျဖစ္။ မစုိးရိမ္။ မပင္ပန္း။ မငိုေၾကြး။ ရင္ဘက္စည္တီး မျမည္တမ္း။ ျပင္းစြာေတြေ၀ျခင္းသုိ႔ မေရာက္။ ပုဏၰား… ေသျခင္းသေဘာရွိသည္ ျဖစ္လ်က္ ေသျခင္းမွ မေၾကာက္ေသာ၊ ထိတ္လန္႔ျခင္းသုိ႔ မေရာက္ေသာ သူဟူသည္ ဤသူပင္တည္း။
    - ပုဏၰား… ေနာက္တစ္မ်ိဳးကား.. ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာသူသည္ မေကာင္းမႈကုိ မျပဳ။ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈကုိ မျပဳ။ ညစ္ႏြမ္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ မျပဳ။ ေကာင္းမႈကုိ ျပဳၿပီးျဖစ္၏။ ကုသုိလ္ကုိ ျပဳၿပီးျဖစ္၏။ ေၾကာက္မက္ဖြယ္မွ တားျမစ္ေရးကုိ ျပဳၿပီးျဖစ္၏။ ထုိသူသုိ႔ ျပင္းျပေသာ ေရာဂါအနာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး က်ေရာက္ေသာအခါ ``ငါသည္ မေကာင္းမႈကုိ မျပဳ၊ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈကုိ မျပဳ၊ ညစ္ႏြမ္းမႈကုိ မျပဳ၊ ေကာင္းမႈကုိ ျပဳၿပီးၿပီ၊ ကုသုိလ္ကုိ ျပဳၿပီးၿပီ၊ ေၾကာက္မက္ဖြယ္မွ တားျမစ္ေရးကုိ ျပဳၿပီးၿပီ၊ အခ်င္းတုိ႔ စင္စစ္ မေကာင္းမႈကုိ မျပဳေသာ၊ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈကုိ မျပဳေသာ၊ ညစ္ႏြမ္းမႈကုိ မျပဳေသာ၊ ေကာင္းမႈကုိ ျပဳၿပီးေသာ၊ ေၾကာက္မက္ဖြယ္မွ တားျမစ္ေရးကုိ ျပဳၿပီးေသာ သူတုိ႔၏ လားရာဂတိ ဟူသမွ်သုိ႔ ဘ၀ေနာင္ခါ ငါလားရေတာ့အံ့ တကား``ဟု (မိမိကုိယ္ကုိ) အႀကံျဖစ္၏။ ထုိသူသည္ မစုိးရိမ္၊ မပင္ပန္း၊ မငိုေၾကြး၊ ရင္ဘက္စည္တီး မျမည္တမ္း၊ ျပင္းစြာေတြေ၀ျခင္းသုိ႔ မေရာက္။ ပုဏၰား… ေသျခင္းသေဘာရွိသည္ ျဖစ္လ်က္ ေသျခင္းမွ မေၾကာက္ေသာ၊ ထိတ္လန္႔ျခင္းသုိ႔ မေရာက္ေသာ သူဟူသည္ ဤသူပင္တည္း။
    - ပုဏၰား… ေနာက္တစ္မ်ိဳးကား.. ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာသူသည္ သူေတာ္ေကာင္းတရား၌ မယုံမွား။ ေ၀ခဲြႏုိင္၏။ ဆုံးျဖတ္ႏုိင္၏။ ထုိသူသုိ႔ ျပင္းျပေသာ ေရာဂါအနာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး က်ေရာက္ေသာအခါ ``ငါသည္ စင္စစ္ သူေတာ္ေကာင္းတရား၌ မယုံမွား၊ ေ၀ခဲြႏုိင္၏၊ ဆုံးျဖတ္ႏုိင္၏``ဟု (မိမိကုိယ္ကုိ) အႀကံျဖစ္၏။ ထုိသူသည္ မစုိးရိမ္၊ မပင္ပန္း၊ မငိုေၾကြး၊ ရင္ဘက္စည္တီး မျမည္တမ္း၊ ျပင္းစြာေတြေ၀ျခင္းသုိ႔ မေရာက္။ ပုဏၰား… ေသျခင္းသေဘာရွိသည္ ျဖစ္လ်က္ ေသျခင္းမွ မေၾကာက္ေသာ၊ ထိတ္လန္႔ျခင္းသုိ႔ မေရာက္ေသာ သူဟူသည္ ဤသူပင္တည္း။ ပုဏၰား… ေသျခင္းသေဘာရွိသည္ျဖစ္လ်က္ ေသျခင္းမွ မေၾကာက္ေသာ၊ ထိန္လန္႔ျခင္းသုိ႔ မေရာက္ေသာ သူတုိ႔သည္ ဤေလးမ်ိဳးတုိ႔တည္း`` ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

    အထက္ပါ ေဟာၾကားခ်က္တြင္ ျမတ္ဗုဒၶမွ ေသမွာ မေၾကာက္သည့္ ပုဂၢိဳလ္ေလးမ်ိဳးကုိ ခဲြျခားေဟာၾကားေတာ္ မူထားသည္ကုိ ဖတ္႐ႈၾကည္ညိဳႏုိင္ၾကမည္ ျဖစ္၏။ ထုိေဟာၾကားခ်က္ကုိ အႏွစ္ခ်ဳပ္ အလြယ္နားလည္ေအာင္ ေကာက္ခ်က္ခ်ျပရလွ်င္ ေသမွာ မေၾကာက္သူတုိ႔ဟူသည္
    ၁။ ကာမဂုဏ္တုိ႔၌ တပ္မက္မႈရာဂ၊ တြယ္တာမႈသံေယာဇဥ္၊ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ပူပန္ျခင္း ကင္းေသာသူ
    ၂။ ခႏၶာကုိယ္၌ တြယ္တာႏွစ္သက္ တပ္မက္မႈတဏွာ ကင္းေသာသူ
    ၃။ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ မျပဳ၊ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ကုိ ျပဳၿပီးေသာသူ
    ၄။ သူေတာ္ေကာင္းတရား၌ ယုံမွားသံသယ မရွိေသာသူ ဟူေသာ ဤေလးမ်ိဳးတုိ႔ပင္ ျဖစ္ပါ၏။

    မွန္၏။ စင္စစ္ လူ႔ဘ၀တြင္ ေနသည့္အခုိက္ ကာမဂုဏ္အာ႐ုံမ်ား ေနာက္သုိ႔သာ လုိက္ေနၾကသူမ်ား၊ ``ငါ၊ င့ါခႏၶာ``ဟု စဲြလမ္းတပ္မက္မႈ ရွိေနၾကသူမ်ား၊ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ မရွိ အကုသုိလ္မ်ားျဖင့္သာ အခ်ိန္ကုန္ေနၾကသူမ်ား၊ သူေတာ္ေကာင္းတရားကုိ မသိနားမလည္သူမ်ားသည္ ေသခါနီးအခါကာလတြင္ မိမိတုိ႔ ဘ၀သံသရာအတြက္ အားကုိးအားထားျပဳစရာ တစ္စုံတစ္ခုမွ် မရွိသည့္အတြက္ ေသရမည္ဆုိသည့္အခါ ေၾကာက္ၾကျခင္းျဖစ္၏။ အျပန္အားျဖင့္ အသက္ရွင္ေနသည့္အခုိက္ ကာမဂုဏ္အာ႐ုံမ်ား ေနာက္သုိ႔မလုိက္သူ၊ ငါ၊ ငါ့ခႏၶာဟု တပ္မက္စဲြလမ္းမႈ မရွိသူ၊ အကုသုိလ္ကုိျပဳျခင္းမရွိ ကုသုိလ္မ်ားျဖင့္သာေနသူ၊ သူေတာ္ေကာင္းတရားကုိ သိရွိနားလည္ လုိက္နာက်င့္ႀကံေနသူမ်ား အတြက္ကား မိမိတုိ႔သံသရာအတြက္ ရိကၡာအျပည့္ထုတ္ၿပီး ျဖစ္သျဖင့္ ယခုဘ၀ေသရမည့္ အေရးေတြးၿပီး ေၾကာက္စရာမလုိၾကျခင္း ျဖစ္၏။ အထူးသျဖင့္ မဟုတ္သည့္အရာမ်ား၊ မေကာင္းသည့္အမႈမ်ားကုိ ျပဳလုပ္ထားျခင္း မရွိၾကသည့္အတြက္ မိမိကုိယ္ကုိမိမိ ယုံၾကည္မႈအျပည့္ ရွိေနၿပီး မည္သည့္ေနရာ၊ မည္သည့္အခ်ိန္တြင္ျဖစ္ေစ မည္သုိ႔ေသာ အရာမ်ိုးကုိမွ ေၾကာက္လန္႔တုန္လႈပ္မႈ မရွိႏုိင္ေတာ့ေပ။

    ထုိ႔အျပင္ ေသျခင္းတရားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဓမၼပဒ၊ အပၸမာဒ၀ဂ္၊ သာမာ၀တီ၀တၳဳတြင္ ျမတ္ဗုဒၶေဟာေတာ္မူထားသည့့္ တရားတစ္ပုဒ္ကုိလည္း သတိရမိ၏။ ျမတ္ဗုဒၶက သာမာ၀တီကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ေအာက္ပါဂါထာ တစ္ပုဒ္ျဖင့္ သတိေပးစကား ေဟာၾကားခဲ့၏။
    ``အပၸမာေဒါ အမတံ ပဒံ၊ ပမာေနာ မစၥဳေနာ ပဒံ၊
    အပၸမတၱာ န မီယႏၱိ၊ ေယ ပမတၱာ ယထာ မတာ။`` ဟူေသာ ဤတရားဂါထာ၏ ဆုိလုိရင္းမွာ ``မေမ့ေလွ်ာ့ျခင္းသည္ ေသျခင္းကင္းရာ နိဗၺာန္သုိ႔ ေရာက္ေၾကာင္းျဖစ္ၿပီး ေမ့ေလွ်ာ့ေပါ့ဆျခင္းသည္ ေသျခင္း၏ အေၾကာင္းျဖစ္၏။ မေမ့မေလွ်ာ့ ေနၾကသူမ်ားသည္ ေသျခင္းကင္းသူမ်ားႏွင့္ တူကုန္ၿပီး ေမ့ေမ့ေလွ်ာ့ေလွ်ာ့ ေပါ့ေပါ့ဆဆ ေနၾကသူမ်ားသည္ အသက္ရွင္ေနေသာ္လည္း ေသေနၾကသူမ်ားႏွင့္ တူၾကကုန္၏။`` ဟူ၍ျဖစ္၏။

    ဓမၼပဒလာ ထုိတရားစကားသည္ ျမတ္ဗုဒၶေန႔စဥ္ မိန္႔ေတာ္မူေနၾကျဖစ္သည့္ အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ - မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆေသာ သတိတရားႏွင့္ ျပည့္စုံေအာင္ေနၾက ဟူေသာ မိန္႔မွာခ်က္ကုိ ထပ္ဆင့္အထူးျပဳ သတိေပးထားသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္၏။ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ဤမိန္႔မွာခ်က္ကုိ ဆက္စပ္ယူလုိက္လ်င္ အထက္တြင္ေဖာ္ျပခဲ့သည့္ ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္ အခ်က္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားအား မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆ ေနၾကသူမ်ားအျဖစ္ ညႊန္ျပႏုိင္မည္ျဖစ္ၿပီး ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ားဟူသည္ သတိရွိၾကသူမ်ားပင္တည္းဟု ေကာက္ခ်က္ခ်ႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။

    ထုိ႔ေၾကာင့္ ေလာကတြင္ ေသရမည္ကုိ လူတုိင္းေၾကာက္ၾကသည္ ဆုိေသာ္လည္း ေသမွာမေၾကာက္သည့္ သူမ်ားလည္း ရွိသည္ကုိ အထက္ေဖာ္ျပပါ ျမတ္ဗုဒၶ ေဟာေတာ္မူခ်က္မ်ားက သက္ေသျပဳေနၿပီး ျဖစ္သျဖင့္ မိမိတုိ႔ ယခုလက္ရွိဘ၀တြင္ ေသျခင္းတရားကုိ ရင္ဆုိင္ႏုိင္ရန္၊ ေသရမည့္အေရး ေတြးေၾကာက္စရာ မလုိသည့္ ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ား ျဖစ္ေစရန္ အခ်ိန္ရွိခုိက္ သတိစုိက္၍ ၾကိဳးစားၾကရန္သာ လုိအပ္ေပေတာ့၏။ ထုိသုိ႔ ၾကိဳးစားၾကရန္လည္း တုိက္တြန္းလုိပါ၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ေသျခင္းတရားဟူသည္ အခ်ိန္မေရြး၊ ေနရာမေရြး၊ အရြယ္မေရး ဧကန္မုခ် လာႏုိင္ေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ပါ၏။
    Read More...

    အရဟံဂုဏ္ေတာ္အား ၾကည္ညိဳၾကည့္ျခင္း…

  • by
  • မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ (ဒုိက္ဦး)
  • ျမတ္စြာဘုရား၏ ဂုဏ္ေတာ္ကုိးပါးတုိ႔တြင္ အရဟံ ဂုဏ္ေတာ္ကုိ ပထမဆုံးဂုဏ္ေတာ္အျဖစ္ ပိဋကတ္စာေပမ်ား၌ ေတြ႕ရမည္ျဖစ္၏။ ဘုရားရွင္၏ဂုဏ္ေတာ္မ်ား အေၾကာင္းေျပာၾကလွ်င္လည္း အရဟံစေသာ ဂုဏ္ေတာ္ကုိးပါးဟူ၍ ေျပာေလ့ရွိၾက၏။ ထုိ႔အျပင္ အရဟံဂုဏ္ေတာ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း အ႒ကထာမ်ားတြင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးဖြင့္ဆုိ ခ်ီးက်ဴးေတာ္မူၾက၏။ ထင္ရွားသည့္ ဖြင့္ဆုိခ်က္မ်ားမွာ

    ျမတ္စြာဘုရားသည္…
    ၁။ အလုံးစုံေသာ ကိေလသာအေပါင္းမွ ကင္းစင္ေတာ္မူျခင္း
    ၂။ သံသရာစက္လည္ပတ္မႈ အကန္႔တုိ႔ကုိ ဖ်က္ဆီးေတာ္မူၿပီးျဖစ္ျခင္း
    ၃။ လူ၊ နတ္၊ ျဗာဟၼာ သတၱ၀ါအားလုံးတုိ႔၏ ပူေဇာ္အထူးကုိ ခံယူေတာ္မူထုိက္ျခင္း
    ၄။ အလုံးစုံေသာ ကိေလသာမွန္သမွ်ကုိ အၾကြင္းအက်န္မရွိ ပယ္သတ္ေတာ္မူၿပီးျဖစ္ျခင္း
    ၅။ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ကုိ ျပဳေတာ္မမူတတ္ျခင္း စေသာ အေၾကာင္းတုိ႔ေၾကာင့္ အရဟံဟူေသာ ဂုဏ္ေတာ္ႏွင့္ ျပည့္စုံေတာ္မူ၏ ဟူသည့္ ဖြင့္ဆုိခ်က္မ်ား ျဖစ္၏။

    ထုိဂုဏ္ေတာ္အဖြင့္မ်ားတြင္ စာေရးသူႏွင့္ စာဖတ္သူတုိ႔ အထူးသျဖင့္ ၾကည္ညိဳၾကည့္သင့္သည့္ အခ်က္မွာ နံပါတ္ (၅) အဖြင့္ျဖစ္သည့္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ကုိ ျပဳေတာ္မမူျခင္း ဟူေသာ အခ်က္ပင္ျဖစ္၏။ ထုိဖြင့္ဆုိခ်က္ကုိ မိမိတုိ႔၏ ကုိယ္ေတြ႕အေျခအေနႏွင့္ ခ်ိန္ထုိးၾကည့္လွ်င္ ပုိၿပီးၾကည္ညိဳတတ္ေပမည္။ မိမိတုိ႔ တစ္ေယာက္တည္း တိတ္ဆိတ္ၿပီး မျမင္ကြယ္ရာမွာ ရွိေနသည့္အခုိက္ ျဖစ္တတ္သည့္ စိတ္အစဥ္ အေျခအေနမ်ားႏွင့္ ယွဥ္ၾကည့္လွ်င္ ပုိၿပီးထင္ရွား၏။ မွန္ပါသည္။ မည္သူမဆုိ ပုထုဇင္မွန္သမွ် စိတ္အစဥ္ မတည္ၿငိမ္ၾကသျဖင့္ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္မ်ားႏွင့္ မျပတ္ယွဥ္တဲြ ေနတတ္ၾက၏။ မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာ၊ လွ်ာ၊ ကုိယ္၊ စိတ္တုိ႔ကုိ အမွီျပဳ၍ မေကာင္းသည့္ ကာယကံမႈမ်ား၊ ၀စီကံမႈမ်ား၊ မေနာကံမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚတတ္ၾက၏။ အထူးသျဖင့္ မျမင္ကြယ္ရာတြင္ ရွိသည့္အခိုက္၌ ပုိၿပီးျဖစ္တတ္ၾက၏။ တစ္ခါတစ္ရံ အခန္းထဲတြင္ တစ္ေယာက္တည္း ရွိသည့္အခါ အာ႐ုံတစ္ခုခုကုိ အမွီျပဳ၍ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္မ်ား ျဖစ္ေပၚတတ္သည္ကုိ သတိျပဳမိၾကမည္ျဖစ္၏။ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသည့္အခုိက္တြင္ စိတ္ကုိသတိျဖင့္ မကပ္ဘဲ ေနမိပါက တစ္စုံတစ္ေယာက္ကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ျဖစ္ေစ၊ တစ္စုံတစ္ခုကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ျဖစ္ေစ မေကာင္းသည့္ စိတ္အေတြးမ်ား ျဖစ္ေပၚတတ္ၾက၏။ ယင္းမေကာင္းသည့္ စိတ္အေတြးတြင္ မရပ္မိၾကဘဲ လက္ေတြ႕ကာယကံေျမာက္ ျပဳသည္အထိ အာ႐ုံေနာက္ကုိ စိတ္လုိက္ကာ က်ဴးလြန္မိတတ္ၾက၏။

    စိတ္ဟူသည္ကလည္း အခက္သားပင္။ အေျပာင္းအလဲ အျဖစ္အပ်က္ ျမန္ဆန္လွသည့္အတြက္ တဒဂၤအခုိက္မွာပင္ အကုသုိလ္မ်ိဳးစုံကုိ က်ဴးလြန္မိတတ္၏။ အျပဳခံအာ႐ုံႏွင့္ ျပဳတတ္သည့္သေဘာ တုိ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတတ္သည့္ စိတ္အမ်ိဳးမ်ိဳးသည္ အေၾကာင္းအက်ိဳး ဆက္စပ္ေန၏။ ဥပမာအားျဖင့္ ႐ူပါ႐ုံႏွင့္ စကၡဳပသာဒတုိ႔ ေပါင္းစုံမိသည့္အခါ စကၡဳ၀ိညာဏ္ဟူေသာ ျမင္သိစိတ္ျဖစ္သကဲ့ ျဖစ္၏။ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနေသာ္လည္း အာရုံတစ္ခုခုကုိ အမွီျပဳ၍ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္မ်ား ျဖစ္ေပၚတတ္၏။ တစ္ေယာက္တည္း မျမင္ကြယ္ရာ အရပ္မွာျဖစ္ေနျခင္းကပင္ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ လႈံ႕ေဆာ္ေပးသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေနတတ္၏။ ``ငါတစ္ေယာက္တည္း ရွိတာပဲ… ဘယ္သူ႔မွ မသိေလာက္ပါဘူးေလ… `` စသည့္ စိတ္အႀကံျဖင့္ မေကာင္းမႈကုိ က်ဴးလြန္မိတတ္၏။ ထုိသုိ႔ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသည့္အခုိက္တြင္ တရားနာျခင္း၊ တရားအားထုတ္ျခင္းစသည့္ ေကာင္းသည့္စိတ္၊ ေကာင္းသည့္လုပ္ရပ္မ်ားထက္ ``ဘယ္သူမွ မရွိတုန္း ... ဘာေလးေတာ့ လုပ္လုိက္ဦးမွ… ဘာေလးေတာ့ ၾကည့္လုိက္ဦးမွ…`` စသည့္ မေကာင္းသည့္ စိတ္အႀကံ၊ လုပ္ရပ္မ်ားက ပုိ၍အျဖစ္မ်ားတတ္၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ စိတ္၏ သေဘာကပင္ ` မေကာင္းမႈမွာ ေမြ႕ေလ်ာ္တတ္ျခင္း (ပါပသၼႎ ရမတိ မေနာ)` သေဘာ ရွိသည္၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ျဖစ္၏။

    အမွန္စင္စစ္ တစ္ေယာက္တည္း ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္၌ ရွိေနသျဖင့္ မည္သူမွ် မသိေလာက္ပါဘူးဟူေသာ အေတြးျဖင့္ မည္သည့္အလုပ္ကုိ မည္မွ်ျပဳလုပ္သည္ျဖစ္ေစ အျခားသူမ်ား မသိႏုိင္ေသာ္လည္း မိမိကုိယ္ကုိ မိမိကား သိႏုိင္၏။ မိမိကုိယ္ကုိ မိမိလိမ္လည္ လွည့္စား၍မရႏုိင္ေပ။ တိတ္ဆိတ္ကြယ္ရာမွာ မည္မွ်ပင္ ေရွာင္တိမ္းၿပီး ေနပါေစ မိမိစိတ္ကုိကား ေရွာင္တိမ္း၍ မရႏုိင္ေပ။ တိတ္ဆိတ္ကြယ္ရာတြင္ ေကာင္းသည့္အလုပ္မ်ားျဖင့္ ေနႏုိင္ပါက အတုိင္းထက္အလြန္ ေကာင္းေသာ္လည္း မေကာင္းသည့္ အေတြးအႀကံမ်ားျဖင့္ မေကာင္းမႈမ်ားကုိ ျပဳလုပ္မည္ဆုိပါက မည္မွ်ပင္ မျမင္ကြယ္ရာ၌ပင္ ျဖစ္ပါေစ ဖုံးကြယ္၍ မရႏုိင္ေပ။ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ဖုံးကြယ္၍ ရႏုိင္ေသာ္လည္း မိမိကုိယ္ကုိ ဖုံးကြယ္လိမ္ညာ၍ မရေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ မိမိ၏လုပ္ရပ္ကုိ မိမိသာလွ်င္ အသိဆုံးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း မေကာင္းမႈသည္ ဆိတ္ကြယ္ရာမရွိဟု ဆုိၾကျခင္းျဖစ္၏။ ဆိတ္ကြယ္ရာ မရွိသကဲ့သုိ႔ စိတ္ကြယ္ရာလည္း မရွိေပ။ မည္သူမွ် မသိေလာက္သည့္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္ပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း မိမိ၏ စိတ္ကြယ္ရာအရပ္ကား မရွိႏုိင္ဟူေသာ သေဘာကုိ ဆုိလုိ၏။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ထုိသေဘာကုိ လြန္ေျမာက္ၿပီးသည့္ အတုမရွိ အႏႈိင္းမဲ့ျဖစ္၏။

    မွန္ပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ကား အလုံးစုံေသာ ကိေလသာမွန္သမွ်ကုိ အၾကြင္းအက်န္မရွိ ပယ္သတ္ေတာ္မူၿပီးသည္၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ မည္မွ်ပင္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္ျဖစ္ေသာ္လည္း မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ မျပဳေတာ့ေပ။ မိမိတုိ႔ ပုထုဇင္မ်ားသည္ ``ပုထုကိေလေသ ဇေနတီတိ ပုထုဇၨေနာ- ကိေလသာတုိ႔ မျပတ္ျဖစ္ေနတတ္ေသာေၾကာင့္ ပုထုဇင္ မည္၏`` ဟူသည့္ အဖြင့္အတုိင္းပင္ ကိေလသာမ်ားျဖင့္ အၿမဲမျပတ္ ဆက္ဆံေနတတ္ၾက၏။ အာ႐ုံအမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ အမွီျပဳ၍ မေကင္းမႈမ်ား မျပတ္ျဖစ္ေပၚ ေနတတ္၏။ အမ်ားႏွင့္ေနသည့္ အခါျဖစ္ေစ၊ တစ္ေယာက္တည္း ေနသည့္အခါျဖစ္ေစ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္မ်ား ျဖစ္ေနတတ္ၾက၏။ တစ္ခါတစ္ရံ ``မျမင္အပ္ရာ ကိေလသာ သူဟာသူၿငိမ္း၏`` ဟူေသာ မဟာစည္ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ဆုံးမမႈအတုိင္း အျပင္မထြက္၊ ျပင္ပရွိ အာရုံမ်ားႏွင့္ မေတြ႕သည့္အတြက္ အကုသုိလ္ ကိေလသာမ်ား မျဖစ္ႏုိင္ေသာ္လည္း မည္မွ်ပင္ တစ္ေယာက္တည္း ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္တြင္ ရွိေနပါေစ မိမိ၏စိတ္ကုိမိမိ ေကာင္းသည့္အာ႐ုံမ်ားႏွင့္ ရွိေနေအာင္ အားမထုတ္ပါက မေကာင္းမႈမ်ား ပို၍ျဖစ္ေပၚလာတတ္၏။ စင္စစ္ အမ်ားႏွင့္ေနသည္ျဖစ္ေစ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသည္ျဖစ္ေစ မိမိ၏စိတ္မွာ မေကာင္းသည့္ ကိေလသာမ်ား မျဖစ္ရန္ အေရးႀကီး၏။ အထူးသျဖင့္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္တြင္ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသည့္အခါ မေကာင္းသည့္ အေတြးအျမင္ အႀကံအစည္၊ အေျပာအဆုိ၊ အလုပ္အကုိင္မ်ား မျဖစ္ရန္ လုိအပ္၏။ ထုိေၾကာင့္ ထုိသုိ႔ ဆိတ္ကြယ္ရာမွာ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသည့္အခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ အရဟံ ဂုဏ္ေတာ္ကုိ အာ႐ုံျပဳလွ်က္ ``ဘုရားရွင္သည္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္မွာပင္ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ ျပဳေတာ္မမူပါတကား`` ဟု ျမတ္ဗုဒၶထံ စိတ္ညႊတ္၍ မေကာင္းသည့္ စိတ္မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္၏။ မျမင္ကြယ္ရာမွာ တစ္စုံတစ္ခု မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ ျဖစ္ရန္အေၾကာင္း ေပၚလာသည့္အခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ဤအရဟံ ဂုဏ္ေတာ္အဖြင့္ကုိ အာ႐ုံျပဳ၍ မျပဳျဖစ္ေအာင္ အေလ့အက်င့္ လုပ္ေပးသင့္၏။ စိတ္ဟူသည္ တျဖည္းျဖည္း ေလက်င့္ေပးရသည့္ သေဘာရွိသည့္အတြက္ အေသးအဖဲြေလးဟူ၍ အထင္မေသးဘဲ တတ္ႏုိင္သမွ် ေလ့က်င့္ေပးရန္ လုိအပ္၏။ အရဟံဂုဏ္ေတာ္ကုိ စံျပဳ၍ မိမိတုိ႔ သႏၲာန္မွာ ျဖစ္ေပၚလာမည့္ မေကာင္းစိတ္မ်ားကုိ တျဖည္းျဖည္း ဖယ္ရွားႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္၏။

    သုိ႔ျဖစ္၍ ဘုရားရွင္ကုိ ၾကည္ညိဳသည့္ပုဂၢိဳလ္မ်ား သိထားရမည့္အခ်က္မွာ ႏွလုံးသား၀ယ္ ဘုရားတည္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္သည့္ အခ်က္ပင္ျဖစ္၏။ ႏွလုံးသား၀ယ္ ဘုရားတည္သည္ဆုိရာတြင္ ဘုရားရွင္၏ အဆုံးအမအတုိင္း ေနထုိင္ျခင္းကုိ ဆုိလုိ၏။ ဘုရားရွင္သည္ ကုိးကြယ္သူမ်ားအတြက္ နည္းျပလမ္းညႊန္ေပးသည့္ အႏႈိင္းမယ့္ အရွင္ျဖစ္၏။ ဘုရားရွင္ကုိ အမွန္တကယ္ ၾကည္ညိဳသည္ဆုိပါက ဘုရားရွင္ထုံး ႏွလုံးမူသင့္၏။ ဘုရားရွင္သည္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္မွာပင္ မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ကုိ မျပဳတတ္သည္ကုိ အတုယူကာ မိမိတုိ႔သည္လည္း ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္တြင္ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ မျပဳမိေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္သင့္၏။ ဤကဲ့သုိ႔ ေနျပျခင္းသည္ ဘုရားရွင္ကုိ ပူေဇာ္ရာေရာက္၏။ ဘုရားရွင္၏ အဆုံးအမကုိ ႏွလုံးသား၀ယ္ အမွန္တကယ္ တည္ျပရာေရာက္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စာေရးသူအပါအ၀င္ အားလုံးေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ သူေတာ္စင္မ်ားသည္ ႏွလုံးသား၀ယ္ ဘုရားတည္ရာေရာက္ေအာင္ ``ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္မွာပင္ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ ျပဳေတာ္မမူ တတ္သည္ျဖစ္၍ အရဟံ`` ဟူေသာ ဂုဏ္ေတာ္ႏွင့္ ျပည့္စုံေတာ္မူသည့္ ဘုရားရွင္၏ ဂုဏ္ကုိ အာ႐ုံျပဳ ၾကည္ညိဳၿပီး မိမိတုိ႔လည္း ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္တြင္ ရွိသည့္အခါ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ မျပဳျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားကာ ဘုရားရွင္အား ပူေဇာ္ၾကပါစုိ႔ ဟူ၍….
    Read More...

    ေစတနာသုံးတန္ ျပည့္စုံဖုိ႔ဆုိရာ၀ယ္…

  • by
  • မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ (ဒုိက္ဦး)
  • ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အမ်ား ၾကားဖူးၿပီးသားျဖစ္တဲ့အျပင္ တရားပဲြမ်ား၊ အလွဴခံမ႑ပ္မ်ား စတဲ့ဘာသာေရး ဆုိင္ရာေနရာဌာန အမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ သုံးစဲြေနၾကတဲ့ ေစတနာသုံးတန္ ဆုိတဲ့ဒီစကားအသုံးေလး အတြက္ ဗဟုသုတအျဖစ္ ပုိ႔စ္ေလးတစ္ခု ေရးၾကည့္လုိက္တာပါ။ ေစတနာသုံးတန္လုိ႔ေခၚတဲ့ အဲဒီ ေစတနာ သုံးမ်ိဳးက
    ၁။ ပုဗၺေစတနာ = မလွဴမီ ၾကိဳတင္ျဖစ္တဲ့ ေစတနာ
    ၂။ မုဥၥေစတနာ = လွဴဆဲအခုိက္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ေစတနာ နဲ႔
    ၃။ အပရေစတနာ = လွဴၿပီးေနာက္ပုိင္းမွာ ျဖစ္တဲ့ေစတနာ တုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

    ဒီသုံးမ်ိဳးမွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အမ်ား အျဖစ္မ်ားကာ ျဖစ္ဖုိ႔လည္းလြယ္တဲ့ေစတနာေတြက ပုဗၺေစတနာနဲ႔၊ မုဥၥေစတနာေတြျဖစ္ၿပီး အပရေစတနာက ျဖစ္ဖုိ႔အေတာ္ခက္ခဲပါတယ္။ ဆုိၾကပါစုိ႔… အလွဴဒါန တစ္ခုခုကုိ ျပဳၾကေတာ့မယ္ဆုိရင္ အလွဴရွင္ေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္မွာလွဴလုိက္မယ္၊ ဘယ္လုိလွဴလုိက္မယ္၊ ဘယ္ေလာက္လွဴလုိက္မယ္ ဆုိတဲ့ စိတ္ကူးအႀကံေလးေတြ ျဖစ္ေနတာ၊ ႀကိဳတင္ၿပီး လွဴဖုိ႔အတြက္ ျပင္ဆင္စုေဆာင္းေနတာ စတာေတြဟာ ကုိယ္လွဴမယ့္အလွဴအတြက္ မလွဴမီျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ပုဗၺေစတနာပါ။ အဲဒီလုိ ႀကိဳတင္ၿပီးျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ေစတနာေလးေတြဟာ ကုသုိလ္စိတ္ကုိ ျဖစ္ေစၿပီး ကုသုိလ္တရားကုိ တုိးပြားေစပါတယ္။ ထုိ႔အတူ လွဴဆဲအခုိက္အတန္႔မွာ ေစတနာအျပည့္နဲ႔ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား ဆက္ကပ္လွဴဒါန္း၊ ေကၽြးေမြးဧည့္ေနတာဟာ မေမာႏုိင္မပန္းႏုိင္ပါပဲ။ အဲဒီအခုိက္အတံ့မွာ ေကၽြးခ်င္ေမြးခ်င္ အဆင္ေျပေျပ ဧည့္ခံခ်င္စိတ္ကလဲြၿပီး က်န္တဲ့ဘာစိတ္မွ မရွိတဲ့အတြက္ လွဴဆဲအခုိက္အတန္႔မွာ ျဖစ္တဲ့ေစတနာကလည္း အထူးေျပာစရာ မလုိေအာင္ ျပည့္စုံေနတတ္ၾကပါတယ္။ အဲ… ျပႆနာက လွဴၿပီးအခုိက္အတန္႔မွာ ျဖစ္ရမယ့္ အပရေစတနာပါ။ ကုိယ္လွဴထားတဲ့ အလွဴကုိ သတိတရျဖင့္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္၊ ပီတိျဖစ္ကာ မၾကာခဏ ဆင္ျခင္ၿပီး ေကာင္းလုိက္တာ အားရလုိက္တာ စတဲ့အေတြးေလးေတြနဲ႔ ေနႏုိင္မွ အပရေစတနာေလး အားေကာင္းၿပီး ကုသုိလ္တရား တုိးပြားမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဒီေစတနာေလးေတြ ခ်ိဳ႕တဲ့ ေနၾကတာကုိ ေတြ႕ေနရပါတယ္။ လွဴၿပီးေနာက္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္ရမယ့္အစား ေနာင္တေတြသာ က်န္ေနၾကတာကုိ ေတြ႕ရ၊ ျမင္ရ၊ သိေနရပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ဆုိ အလွဴႀကီး အဆင္ေျပေစဖုိ႔ မလိုအပ္တဲ့ ခ်ဲ႕ထြင္မႈေတြ ေခ်းငွါးမႈေတြ ဂုဏ္ပကာသနေတြေၾကာင့္ အလွဴပဲြႀကီးၿပီး သူခ်ဲ႕ထြင္ခဲ့တဲ့ အလွဴပဲြအတြက္ အဆင္မေျပမႈေတြ၊ ေခ်ငွါးထားတဲ့ အရာေတြ ျပန္ဆပ္ရမယ့္အေရးေတြေတြးၿပီး ရင္ေလးေနတာေတြ စတဲစတဲ့ အေတြးေတြေၾကာင့္ လွဴဒါန္းမႈအတြက္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္ကာ အပရေစတနာေလးေတြ ေကာင္းရမယ့္အစား မွားသြားၿပီးဆုိတဲ့ ေနာင္တတရားေတြသာ ရလုိက္ၾကတာကုိ ေတြ႕ၾကရမွာပါ။ မလွဴခင္ ေစတနာ၊ လွဴဆဲအခုိက္ျဖစ္တဲ့ ေစတနာေတြ ျပည့္စုံေပမယ့္ လွဴၿပီးေနာက္မွ ျဖစ္ရမယ့္ ေစတနာက မျပည့္စုံတဲ့အတြက္ ေစတနာသုံးတန္က မျပဌာန္းႏုိင္၊ မျပည့္စုံႏုိင္ၾကေတာ့တာပါ။

    ေစတနာသုံးတန္ ျပည့္စုံျပဌာန္းမႈ မရိွပါက ကုသုိလ္ရဲ႕ အက်ိဳးကုိ ရရွိခံစားတဲ့အခါ အျပည့္အ၀ မခံစားရ တတ္ပါဘူး။ ကုသုိလ္တရားဟာ ျပဳလုပ္တဲ့သူရဲ႕ ေစတနာကုိလုိက္ၿပီး အက်ိဳးတရားကုိ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ေစတနာသုံးတန္ျပည့္စုံၿပီး လွဴဒါန္းမႈျပဳတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြ အတြက္အက်ိဳးတရား ရရွိတဲ့အခါမွာလည္း ျပည့္ျပည့္၀၀ ရရွိတတ္ပါတယ္။ အဲလုိမဟုတ္ဘဲ ေစတနာသုံးတန္မွာ တစ္ခုခု ခ်ိဳ႕တဲ့ပါက အက်ိဳးတရားျဖစ္ေတာ့ ျဖစ္ပါတယ္။ ရေတာ့ရပါတယ္။ အျပည့္အ၀ မရဘဲရွိတတ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေစတနာသုံးတန္မွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေနာက္ဆုံးအပရေစတနာ ခ်ိဳ႕တဲ့တာမ်ားတဲ့အတြက္ အက်ိဳးေပးတဲ့့အခါမွာလည္း အပရေစတနာရဲ႕ အက်ိဳးခံစားမႈက ေလ်ာ့ေနတတ္ပါတယ္။ ထင္ရွားတဲ့ သာဓကျပရမယ္ဆုိရင္ ယေန႔ေခတ္မွာ ခ်မ္းသာၿပီး အေကာင္းမစားႏုိင္ၾကတဲ့သူေတြ၊ ကားရွိၿပီး လုိင္းကားတုိးစီးေနရတဲ့သူေတြ၊ ေခတ္ေပၚအေကာင္းစား အ၀တ္စားေတြကုိ ၀ယ္၀တ္ႏုိင္ပါရဲ႕နဲ႔ ၀ယ္မ၀တ္ခ်င္သူေတြ အေကာင္းစားေတြ သုံးရင္၀တ္ရင္ ကုိယ္မွာတစ္ခုခုျဖစ္တာတုိ႔ ယားတာယံတာတုိ႔ စတာေတြျဖစ္ၾကတာကုိ ေတြ႕ဖူးႀကဳံဖူးၾကမွာ။ အဲဒီသူေတြဟာ ကုသုိလ္ဒါနျပဳတဲ့အခါမွာ ေနာက္ပုိင္းမွာျဖစ္ရမယ့္ အပရေစတနာ ခ်ိဳ႕တဲ့ၾကတဲ့အတြက္ ျမင္သာျမင္မၾကင္ရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးနဲ႔ ၾကဳံရတယ္လုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုသုိလ္ျပဳတဲ့အခါ ေစတနာသုံးတန္ အလုံးစုံျပည့္စုံေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔လုိပါတယ္။

    ေျပာခဲ့ၿပီးျဖစ္တဲ့အတုိင္း ဒီေစတနာ သုံးမ်ိဳးမွာ ပုဗၺေစတနာနဲ႔ မုဥၥေစတနာေတြဟာ ျဖစ္ဖုိ႔ျပည့္စုံဖုိ႔ လြယ္တဲ့အတြက္ အထူးေျပာစရာမရွိေပမယ့္ အပရေစတနာနဲ႔ ျပည့္စုံဖုိ႔အတြက္ အေလ့အက်င့္ လုပ္ေပးၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အပရေစတနာ ေကာင္းဖုိ႔အတြက္ ကုသုိလ္မျပဳခင္၊ မလွဴခင္ကတည္းက ေသခ်ာစီစစ္ ေရြးခ်ယ္ျပီး ေပးလွဴတတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းေစတနာ ပ်က္ကြက္မႈမ်ားကုိၾကည့္ပါက အျခားအေၾကာင္းအရာမ်ား ရွိပင္ရွိျငားေသာ္လည္း အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ေၾကာင့္ ပ်က္ဆီးတတ္ၾကတာေတြ ရွိပါတယ္။ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ပုိင္းကုိ ေသခ်ာေရြးခ်ယ္ျပီး မလွဴပါက ကိုယ့္အလွဴကုိ ခံယူတ့ဲအလွဴခံ ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ အမူအရာ၊ အေျပာအဆုိ၊ အေနအထုိင္၊ အက်င္သီလေတြကုိ ၾကည့္ၿပီးသဒၶါတရား ပ်က္တတ္ပါတယ္။ သူသူကုိယ္ကိုယ္ ကုိယ္လွဴထားတဲ့ အရာေလးေတြကုိ ၾကည့္ၿပီးပီတိပြားခ်င္ၾက၊ ၀မ္းေျမာက္ခ်င္ၾကတာ ဓမၼတာပါ။ အဲဒီလုိ ပီတိပြားႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္၊ ေနရာဌာနစတာေတြကုိ ေရြးခ်ယ္လွဴတန္းတတ္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ဆုိၿပီးေရာ သကၤန္းပတ္ထားရင္ၿပီးေရာ ဆုိတဲ့အေတြးနဲ႔ လွဴလုိက္တဲ့အတြက္ အဲဒီအလွဴခံပုဂၢိဳလ္က ကုိယ္လွဴတဲ့ပစၥည္း၀တၳဳ တစ္လဲြအသုံးခ်သြားတဲ့အခါ ပုထုဇင္မ်ားျဖစ္တဲ့ ကုိယ့္အဖုိ႔မွာ ဒီအရာေတြေတြ႕ၿပီး သဒၶါတရား တုိးဖုိ႔မလြယ္ပါဘူး။ နာမည္ႀကီးလုိ႔ လွဴတာမ်ိဳး၊ ေပၚပင္လုိက္ၿပီး လွဴတာမ်ိဳးတုိ႔ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ဆုိၿပီးေရာ လွဴတာမ်ိဳးတုိ႔ မလုပ္ၾကဘဲ ကုိယ့္အလွဴကုိ လက္ေတြ႕ထိေရာက္စြာ အလွဴခံၿပီး အမွန္တကယ္လုိအပ္ေနတဲ့ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္၊ ေနရာဌာန စတာေတြကုိ ရွာေဖြလွဴတမ္းတတ္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အမွန္တကယ္ လုိအပ္ေနတဲ့ေနရာေတြမွာ လွဴလုိက္တဲ့အတြက္ ကုိယ့္အလွဴပစၥည္းကုိ လက္ေတြ႕အသုံးျပဳေနတာကုိ ၾကည့္ၿပီးကုိယ့္မွာ ပီတိျဖစ္ရသလုိ ေနာက္ထပ္လွဴခ်င္တဲ့ သဒၶါတရားေတြလည္း တုိးလာတတ္ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ မီးမလုံေလာက္တ့ဲ စာသင္တုိက္မ်ိဳးမွာ မီးစက္လွဴတာမ်ိဳးတုိ႔ ဆြမ္းကြမ္းမလုံေလာက္တဲ့ စာသင္တုိက္မ်ိဳးမွာ ဆြမ္းပေဒသာပင္ စုိက္ထူလုိက္တာမ်ိဳးတုိ႔ဟာ အမွန္တကယ္လုိအပ္ေနတဲ့ ေနရာမ်ိဳးေတြမွာ လွဴလုိက္တဲ့အတြက္ အလွဴခံအတြက္လည္း အက်ိဳးရွိ အလွဴေပးပုဂၢိဳလ္အတြက္လည္း ပီတိသဒၶါပြားႏုိင္တဲ့ အလွဴမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ အဲလုိအလွဴမ်ိဳးေၾကာင့္ ေနာက္ပုိင္းေစတနာပ်က္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ ပုိလုိ႔သာ တုိးေစမွာပါ။ ဒီလုိအလွဴမ်ိဳးဟာ ေစတနာသုံးတန္ ျပည့္စုံႏုိင္တဲ့အလွဴမ်ိဳးပါ။

    ဒါေၾကာင့္ ေစတနာသုံးတန္ ျပဌာန္းၿပီး ျပည့္စုံစြာလွဴလုိတဲ့ သူမ်ားအတြက္ ကုိယ့္အလွဴကုိ လွဴမိတာ မွားေလစြ ဆုိတဲ့ေနာင္တမ်ိဳး မျဖစ္ရေအာင္ ယုံၾကည့္မႈ သဒၶါတရားကုိ စူးစမ္းဆင္ျခင္တတ္တဲ့ ဉာဏ္နဲ႔တဲြကာ သဒၶါပညာ ညီညြတ္စြာျဖင့္ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္၊ ေနရာဌာနမ်ား ေသခ်က်နစြာ စိစစ္ေရြးခ်ယ္တတ္ဖုိ႔ လုိေၾကာင္း သတိေပးစကား ပါးလုိက္ပါတယ္။ အားလုံး ေစတနာသုံးတန္ ျပည့္စုံႏုိင္ၾကပါေစ…
    Read More...

    ကူညီေရးအဘိဓာန္မ်ား

    ဓမၼစာမ်က္ႏွာအခ်ိဳ႕...

    ပညာေပးႏွင့္ ေဖ်ာ္ေျဖေရး

    : manapadayi@gmail.com : (82) 010-3787-9693 ျမန္မာျပည္လိပ္စာ သီရိေဇယ်ဳံေက်ာင္း အိမ္ေတာ္ရာတုိက္၊ ၿမိဳ႕မေက်ာင္းလမ္း ဒဂုံၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ Ph: (95+1) 383-796 ကုိရီးယားလိပ္စာ စိတၱသုချမန္မာဘုန္းေတာ္ႀကီေက်ာင္း No. 1780-3, Singdang-dong, Dalseo-gu, Daegu, South Korea Ph: (82) 053-295-9220

    ဓမၼဘေလာ့ဂ္အခ်ိဳ႕

    မနာပဒါယီ

    “မနာပ ဒါယီ” အင္တာနက္ ဓမၼစာမ်က္ႏွာမွ ႀကိဳဆုိပါ၏။ မနာပ ဒါယီဟူသည္ “ႏွစ္သက္ဖြယ္ကုိေဆာင္ျခင္း၊ ႏွစ္သက္ဖြယ္ကုိ ေပးလွဴျခင္း”ဟု အဓိပၸါယ္ရ၏။ ႏွစ္သက္ဖြယ္ အေပါင္းတုိ႔တြင္လည္း ဓမၼျဖင့္ ႏွစ္သက္ေစမႈသည္ အေကာင္းဆုံးျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္...

    ငါလည္းတစ္ေန႔

    တစ္ခါတေလ လူငယ္ေတြနဲ႔ ဟိုစပ္စပ္ဒီစပ္စပ္ ေျပာၾကတဲ့အခါ တစ္ခ်ိဳ႕လူငယ္ေလးေတြက “အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္ အသိေတြထဲမွာ ဘယ္သူကေတာ့ ဘယ္လုိအဆင္ေျပသြားတာ၊ ဘယ္သူကေတာ့ ဘယ္လုိေအာင္ျမင္သြားတာ၊ ဘယ္သူကေတာ့ ဘယ္လုိျဖစ္သြားတာ၊ ဘယ္သူကေတာ့ ဘယ္လုိဒုကၡေရာက္သြားတာ၊ ဘယ္သူကေတာ့ ဘယ္လုိမွကုိ ထင္မထားတာေတြ ျဖစ္သြားတာ” စသျဖင့္ သူတုိ႔သူတုိ႔ေလးေတြရဲ႕ အေတြ႕အႀကဳံ၊ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာဆုိလာတာကုိလည္း နားေထာင္ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီအလုိ အခါမ်ိဳးမွာ သူတုိ႔ရဲ႕ စကားကုိလုိက္ၿပီး သူမ်ားေတြကုိေျပာရင္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိလည္း “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတဲ့ ခံယူခ်က္နဲ႔ ေျဖဆည္ရာကုိ အၿမဲႏွလုံးသြင္းထားၾကဖုိ႔ ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဘဝမွာ “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတာကုိ မေမ့ဖုိ႔ သတိေပးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

    ဟုတ္ပါတယ္။ “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတဲ့ ဒီစကားေလးရဲ႕ေနာက္မွာ ေလးနက္တဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အားေပးတဲ့အခါ၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဆင္ျခင္တဲ့အခါေတြမွာ တကယ့္ကုိပဲ အားေပးရာ၊ ေျဖဆည္ရာေတြ ျဖစ္ေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတဲ့ ဒီစကားေလးရဲ႕ ေထာက္ကူမႈဟာ အသုံးခ်တတ္မယ္ဆုိရင္ အေျခအေနတုိင္းမွာ အသုံးတည့္မႈေတြ ရွိေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေအာင္ျမင္တဲ့သူ၊ အဆင္ေျပတဲ့ သူေတြကုိ ေတြ႕တဲ့အခါမွာလည္း “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတဲ့ ဒီစကားေလးနဲ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အားယူႏုိင္သလုိ၊ က်႐ႈံးသူမ်ား၊ နိမ့္က်သူမ်ား၊ ပ်က္ဆီးသြားသူမ်ားကုိ ေတြ႕တဲ့အခါမွာလည္း “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတာေလးကုိ သတိျပဳဆင္ျခင္ရင္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ရင္ဆုိင္ႏုိင္ဖုိ႔၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေျဖဆည္ႏုိင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆုိေတာ့ကား ဘဝမွာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတာဟာ အေသအခ်ာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

    ေသခ်ာေတြးၾကည့္ရင္ လူတုိင္းလူတုိင္းမွာ ေအာင္ျမင္ျခင္းနဲ႔ က်႐ႈံးျခင္း၊ အဆင္ေျပျခင္းနဲ႔ မေျပျခင္း၊ ရွိျခင္းနဲ႔ မရွိျခင္း၊ ျဖစ္ျခင္းနဲ႔ ပ်က္ျခင္း စတဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ ေလာကဓံေတြဟာ အၿမဲရွိေနတတ္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔မွာရွိသလုိ ကုိယ့္မွာလည္း ရိွေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူေအာင္ျမင္သလုိ ကုိယ္လည္းေအာင္ျမင္ႏုိင္၊ သူက်႐ႈံးသလုိ ကုိယ္လည္းက်႐ႈံးႏုိင္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေလာကရွိလူသားတုိင္း၊ သတၱဝါတုိင္း မလဲြမေသြ ႀကဳံေတြ႕ၾကရတဲ့ ေလာကဓံပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္သူမွ တစ္သမွတ္တည္း ရွိေနတာ မဟုတ္ၾကပါဘူး။ ေအာင္ျမင္သူေတြလည္း ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ေနာက္မွ က်႐ႈံးမႈေတြ ေရာက္လာတတ္သလုိ မေအာင္ျမင္ေသးသူေတြ အေနနဲ႔လည္း ႀကိဳးစားရင္ ေအာင္ျမင္မႈဆုိတာ ေရာက္လာမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအေျခအေနအတြက္ အဓိကတာဝန္ အရွိဆုံးကေတာ့ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

    ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ရဲ႕ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈဟာ ကုိယ့္ဘဝရဲ႕ အတက္အက်ကုိ ဖန္တီးတည္ေဆာက္ ေပးႏုိင္တာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့သူေတြကုိ ေတြ႕တဲ့အခါမွာလည္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ခုိင္မွာတဲ့စိတ္ဓာတ္နဲ႔ “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ သူတုိ႔လုိျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အတိတ္ကံကုိ ေဘးဖယ္ထားၿပီး ဒီပစၥဳပၸန္ဘဝမွာပဲ မွန္ကန္တဲ့လမ္းကုိ မဆုတ္မနစ္တဲ့ ဝိရိယနဲ႔ အားသြန္ခြန္စုိက္ ႀကိဳးစားလုိက္မယ္ဆုိရင္ အတိတ္ကံေကာင္းသူေတြေလာက္ အမ်ားႀကီး ေအာင္ျမင္မႈ မရႏုိင္တာေတာင္မွ ဝိရိယအက်ိဳးနဲ႔ အထုိက္အေလ်ာက္ ေအာင္ျမင္မႈကေတာ့ ေရာက္လာၾကမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ “သူျဖစ္သလုိ ငါလည္း ျဖစ္ကုိျဖစ္ရမယ္”ဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႔ ဇဲြမေလ်ာ့ဘဲ ႀကိဳးစားႏုိင္မယ္ဆုိရင္ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆုိတာေတြေတာင္ ျဖစ္လာႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘဝတစ္ခု ေအာင္ျမင္မႈရွိဖုိ႔အတြက္ လူတုိင္းလူတုိင္းမွာ “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတဲ့ ခုိင္မာတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကုိလက္ကုိင္ထားၿပီး ႀကိဳးစားၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ သူလည္းျဖစ္သလုိ ငါးလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္ဆုိတဲ့ နိယမတစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

    ေနာက္တစ္ခ်က္က ေအာင္ျမင္သူမ်ားရဲ႕ က်႐ႈံးမႈပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေအာင္ျမင္ေနရာကေန က်ဆုံးသြားတဲ့သူေတြကုိ ၾကည့္ရင္ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ လမ္းလဲြသြားၾကလုိ႔ ျဖစ္သလုိ၊ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ဘဝင္ျမင့္ၿပီး ဘဝေမ့သြားၾကလုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ကံမေကာင္း အေၾကာင္းမလွလုိ႔ ျဖစ္ၾကသလုိ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ျပဳျပင္လုိ႔မရတဲ့ အေၾကာင္းအက်ိဳး ဆက္စပ္မႈေတြေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘာသာတရား ႐ႈေထာင့္ကၾကည့္ရင္ ဘယ္အရာမွ အၿမဲမ႐ွိဘူးဆုိတဲ့ အခ်က္ကုိ ေကာက္ခ်က္ခ်လုိ႔ ရႏုိင္ပါတယ္။ ဘဝဆုိတဲ့ ျဖစ္တည္မႈတစ္ခုဟာ မၿမဲျခင္း၊ ဆင္းရဲျခင္း၊ အစုိးမရျခင္းဆုိတဲ့ သဘာဝဓမၼေတြနဲ႔ ဆက္ဆံေနတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ျဖစ္ေန၊ ရွိေန၊ ရေန၊ ေအာင္ျမင္ေနတာေတြဟာလည္း အခ်ိန္မေရြး ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္တဲ့ သေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီသေဘာေတြက ကုိယ္ေရာ၊ သူမ်ားေရာ အားလုံး ရင္ဆုိင္ထားရမယ့္ သေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ့္မွာ တကယ္လုိ႔ ဒီသေဘာေတြ မေရာက္ေသးေပမယ့္ ေရာက္လာတဲ့သူေတြကုိၾကည့္ၿပီး “ငါလည္းတစ္ေန႔” ဆုိတာကုိေတာ့ မေမ့ၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အဲလုိ အသိေလးကုိ အၿမဲႏွလုံးသြင္းထာမယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္ဆီကုိ အဆုိးေတြ ေရာက္လာတဲ့အခါ စိတ္မွာသက္ေသာင့္သက္သာ ခံႏုိင္ရည္ ရွိလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မဟုတ္လုိ႔ကေတာ့ ဘဝတစ္ခုေတာင္ ပ်က္ဆီးသြားႏုိင္တဲ့အထိ ေလာကဓံရဲ႕ ႐ုိက္ပုတ္မႈေအာက္ကုိ ေရာက္သြားႏုိင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

    ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ့္ရဲ႕လက္ေတြ႕ဘဝထဲမွာ ဒီသေဘာတရားေတြကုိ အမ်ားႀကီး ေတြ႕ႀကဳံဖူးၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မရွိရာကေန ရွိေနသူမ်ား၊ အဆင္မေျပရာကေန ေျပသြားသူမ်ား၊ ဆင္းရဲေနရာကေန ခ်မ္းသားသြားသူမ်ား၊ က်႐ႈံးေနရာကေန ေအာင္ျမင္သြားသူမ်ား ရွိေနၾကသလုိ ရွိေနရာကေန မရွိဘဲ ျဖစ္သြားသူမ်ား၊ အဆင္ေျပေနရာကေန မေျပဘဲ ျဖစ္သြားသူမ်ား၊ ခ်မ္းသာေနရာကေန မဲြသြားသူမ်ား၊ ေအာင္ျမင္ေနရာကေန က်႐ႈံးသြားသူမ်ားလည္း ရွိေနၾကၿမဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီထက္ပုိၿပီး အဆုိးဆုံးေျပာရမယ္ဆုိရင္ အေကာင္းပကတိ ရွိေနရာကေန ေျခလက္အဂၤါ၊ ပ်က္ဆီးသြားသူမ်ား၊ အသက္ရွင္ေနရာကေန ႐ုတ္တရက္ အသက္ဆုံးသြားသူမ်ားအထိ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိေနတဲ့ အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိ အေျခအေနေကာင္းသူမ်ားနဲ႔ အေျခအေန ဆုိးသြားသူမ်ားကုိ ျမင္သိၾကားရတဲ့အခါမွာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အားေပးဖုိ႔နဲ႔ ေျဖဆည္ဖုိ႔၊ ၿပီးေတာ့ သတိျပဳ ဆင္ျခင္ဖုိ႔ကေတာ့ “ငါးလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

    တစ္ေလာကေတာင္ ႏုိင္ငံျခားမွာ အလုပ္လာလုပ္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာဒကာအခ်ိဳ႕အေၾကာင္း ၾကားသိလုိက္ရပါေသးတယ္။ အထုိက္အေလ်ာက္ ဝတၳဳေၾကးေငြေလးေတြ စုေဆာင္းမိလုိ႔ ျပန္မယ္လုပ္ထားၿပီးမွ စက္ထဲလက္ညႇက္လုိ႔ မျပန္ႏုိင္ေသးဘဲ ေဆးကုေနရတဲ့သူေတြ၊ ႐ုတ္တရက္ အသက္ထြက္သြားသူေတြ စသည္ျဖင့္ အစုံပါပဲ။ မၾကာေသးခင္က သက္ေပ်ာက္ဆြမ္းပင့္လုိ႔ သြားၿပီး ေဟာေျပာေပးခဲ့ရတဲ့ ဒကာေလးဆုိရင္ ထင္ေတာင္မထင္ရက္စရာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ဦးေလး စက္ထဲမွာ လက္ညက္လုိ႔ လက္သုံးေခ်ာင္းပ်က္ပါသြားၿပီး ေဆး႐ုံတက္ေနတဲ့အတြက္ ေဆး႐ုံမွာ လူနာေစာင့္အေနနဲ႔ လာေစာင့္ေပးေနရာက အဲဒီလူနာေစာင့္လုပ္တဲ့ တူေတာ္ေမာင္ဟာ ေဆး႐ုံဧည့္ခန္းမွာ တီဗီၾကည့္ေနရင္း အသက္ပါေပ်ာက္သြားတာတဲ့ေလ။ ဘဝမွာ အသက္အရြယ္အရ ၾကည့္ရင္ အရင္ေမြးၿပီး အသက္အရြယ္ ႀကီးေနတဲ့သူက အရင္ေသရမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ ဦးေလးအရင္ တူေတာ္ေမာင္က ဘဝခရီးကုိ ေစာေစာစီးစီး ထြက္သြားတဲ့ အျဖစ္ဟာ ေၾကာက္တတ္မယ္ဆုိရင္ ေသျခင္းတရားရဲ႕ မျမင္ႏုိင္တဲ့ သေဘာကုိ ေကာင္းေကာင္းေတြ႕ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

    လူေတြဟာ ကုိယ့္အလွည့္ မေရာက္ေသးလုိ႔ အေၾကာက္တရားေတြ ေပ်ာက္ေနတတ္ၾကေပမယ့္ ေၾကာက္တတ္မယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္ေရွ႕မွာ ျဖစ္သြားၾကတဲ့ သူေတြကုိၾကည့္ၿပီး “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတာေလးကုိ ေတြးမိ႐ုံနဲ႔တင္ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းေနေတာ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူျဖစ္သလုိ ငါလည္းမျဖစ္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ ဘယ္သူမွ ေျပာလုိ႔မရတဲ့အျဖစ္ကုိ သတိျပဳမိရင္ကုိပဲ တကယ္ေၾကာက္ဖြယ္ အျဖစ္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ပ်က္ဆီးျခင္းတရား၊ ေသျခင္းတရားဆုိတာ သူမွာမွ ျဖစ္ရမယ္၊ ငါ့မွာမျဖစ္ရဘူး၊ ဟုိမွာမွ ျဖစ္ရမယ္ ဒီမွာမျဖစ္ရဘူး၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ျဖစ္ရမယ္၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ မျဖစ္ရဘူး၊ ဘယ္လုိျဖစ္ရမယ္၊ ဘယ္လုိမျဖစ္ရဘူး စသျဖင့္ သတ္မွတ္ထားလုိ႔၊ က်ိန္းေသေျပာလုိ႔ ရတဲ့အရာေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္ရင္၊ ျဖစ္ခ်ိန္တန္ရင္ ျဖစ္လာၾကမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ့္အေနနဲ႔သာ ျဖစ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မျဖစ္သည္ျဖစ္ေစ “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတဲ့ အသိနဲ႔ သတိမလြတ္ဘဲ ေနႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

    သတိမလြတ္ဘဲ ေနဖုိ႔တင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ေနတုန္းအခုိက္မွာ မေကာင္းတဲ့အလုပ္ေတြကုိ အတတ္ႏုိင္ဆုံး ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီး ေကာင္းတဲ့အလုပ္ေတြကုိ ေဆာင္ထားႏုိင္ေအာင္လည္း ႀကိဳးစားၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတဲ့ ဒီအသိနဲ႔ အဲဒီ တစ္ေန႔ေလး ေရာက္မလာခင္ လက္ရွိအခ်ိန္ကုိ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ ကုိယ့္ဘဝကုိယ္ ဖန္တီးတည္ေဆာက္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘဝမွာ ဒီဘဝအတြက္ ႀကိဳးစားဖန္တီးၾကသလုိ ေနာင္သံသရာအတြက္လည္း ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္ၾကရမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ တစ္ဘဝ ေကာင္းစားေရးကုိသာ မၾကည့္ဘဲ ပစၥဳပၸန္ သံသရာႏွစ္ခုလုံး ေကာင္းစားေရးအတြက္လည္း ႀကိဳးစားၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဘဝေကာင္းစားေရးအတြက္ ဖန္တီးတဲ့အခါ “ငါလည္းတစ္ေန႔ ျဖစ္ကုိျဖစ္ရမယ္”ဆုိတဲ့ ခံယူခ်က္နဲ႔ အျပစ္ကင္းေအာင္ ႀကိဳးစားဖန္တီးၾကရမွာ ျဖစ္သလုိ ေနာင္သံသရာ ေကာင္းစားေရးအတြက္လည္း “ပ်က္ဆီးျခင္းဟာ ငါ့အတြက္လည္း အခ်ိန္မေရြး ေရာက္လာတတ္တယ္”ဆုိတဲ့ အသိနဲ႔ အခုလက္ရွိအခ်ိန္မွာ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ကုိ မ်ားမ်ားလုပ္ထားႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတဲ့ အခ်က္ေလးကေပးတဲ့ ပစၥဳပၸန္သံသရာ ေကာင္းစားေရး အသိေပးစကားေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

    ဆုိလုိတာက ငါေတြေပါေနၾကတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ အေတာ္မ်ားမ်ားက ငါကုိအစဲြျပဳၿပီး မာနေထာင္တာ၊ မဟုတ္တာလုပ္တာ၊ ယုတ္မာတာေတြကုိ လုပ္ေနၾကေပမယ့္ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ အဲဒီငါအားလုံးဟာ ဘာမွအသုံးမက်ဘဲ တစ္ေန႔ေတာ့ သူဟာနဲ႔သူ၊ သူ႔ဘဝကုိ သူဖန္တီး တည္ေဆာက္သြားတတ္ၾကတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ သူမ်ားေတြကုိ အသာထား ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတိစကား ပါးေနရမွာက ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ “ငါလည္းတစ္ေန႔” ဆုိတာေလးပဲ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ “သူျဖစ္သလုိ ငါလည္း တစ္ေန႔မျဖစ္ဘူးလုိ႔ မေျပာႏုိင္၊ သူပ်က္သလုိ ငါလည္း တစ္ေန႔မပ်က္ဘူးလုိ႔ မေျပာႏုိင္”တဲ့အခ်က္ကုိ သတိျပဳဆင္ျခင္ၿပီး ကုိယ့္ရဲ႕လုပ္ရပ္တုိင္းမွာ အျပစ္မပါေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရမွာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း၊ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ “ငါလည္းတစ္ေန႔”ဆုိတာေလးကုိ မေမ့ၾကဖုိ႔လုိေၾကာင္း စသျဖင့္ ေျပာလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။

    ဒါေၾကာင့္ ဘဝမွာ သူမ်ားကုိၾကည့္ၿပီး ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ ဆင္ျခင္ၾကည့္တဲ့ အေနနဲ႔ ေအာင္ျမင္ေနသူေတြကုိ ေတြ႕တဲ့အခါ “ငါလည္းတစ္ေန႔…”၊ မထင္မွတ္တာေတြ ျဖစ္သြားတဲ့သူေတြကုိ ေတြ႕တဲအခါ “ငါလည္းတစ္ေန႔…” ဆုိတဲ့ အသိတရားေလးနဲ႔ အားေပးဖုိ႔ လုိအပ္တဲ့အခါ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အားေပး၊ ေျဖဆည္ဖုိ႔လုိအပ္တဲ့အခါ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေျဖဆည္၊ သံေဝဂယူဖုိ႔ လုိအပ္တဲ့အခါ သံေဝဂယူရင္း အဲဒီတစ္ေန႔ေတြ ေရာက္မလာခင္ လက္ရွိအခ်ိန္ကုိ အေကာင္းဆုံး ဖန္တီးတည္ေဆာက္ၾကမွာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း အသိေပးစကား ပါးလုိက္ရပါတယ္။

    သူခုိးလူမိသြားျခင္း

    မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီေန႔က ၁၅-၁-၂၀၁၂ရက္ေန႔ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ ေမြးေန႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေမြးေန႔အလွဴအျဖစ္ သီရိဓမၼာ သီလရွင္စာသင္တုိက္နဲ႔ ႏုိင္ငံေတာ္ ပရိယတၱိ သာသနာ့တကၠသုိလ္ ရခုိင္ျပည္နယ္ ေက်ာင္းေဆာင္မွာ အ႐ုဏ္ဆြမ္း ဆက္ကပ္လွဴဒါန္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေန႔ ညေနပုိင္းမွာ ပစၥည္းေလးပါး ဒကာမတစ္ဦးက ေမြးေန႔အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ေရႊတိဂုံဘုရားၾကြဖုိ႔ လာပင့္တာနဲ႔ လုိက္သြားျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားေရာက္ေတာ့ ကားပါကင္လြယ္တဲ့ေနရာ ေျမာက္ဘက္မုခ္က တက္ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ လူေတြက သူတုိ႔ဖိနပ္ကုိ ကားထဲမွာ ထားခဲ့ေပမယ့္ ဘုန္းဘုန္းကေတာ့ ဓာတ္ေလွခါးနားအထိ စီးသြားၿပီး နီးစပ္ရာ အတက္အဆင္း တစ္ေနရာမွာ ဖိနပ္ကုိ ခၽြတ္ထားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အရင္တုန္းကလည္း ဒီလုိခၽြတ္ထားေနက်ဆုိေတာ့ ဖိနပ္အပ္တဲ့ေနရာမွာ မအပ္ဘဲ အဆင္ေျပတဲ့ ေနရာမွာပဲ ထားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဘုရားဖူးၿပီး ျပန္အဆင္းမွာ ဖိနပ္စီးဖုိ႔ ခၽြတ္ထားခဲ့တဲ့ ေနရာကုိ သြားခဲ့ေပမယ့္ ဖိနပ္က မရွိေတာ့ပါဘူး။ အဲဒါ အတူပါလာတဲ့ ဒကာမေတြက ဟိုေမးဒီေမး ဟုိရွာဒီရွာ လုပ္ၾကပါတယ္။ ဘုရားလာဖူးတဲ့ သူေတြၾကားမွာ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးရဲ႕ ဖိနပ္ေပ်ာက္ရွာပုံေတာ္ဟာ လူေတြအတြက္ အာ႐ုံက်စရာ ျဖစ္လာပါတယ္။

    ဟုိကၾကည့္ဒီကၾကည့္နဲ႔ ၾကာေတာ့ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ေတြ ရွက္လာပါတယ္။ “ကဲ…ကဲ… ရွာမေနပါနဲ႔ အသစ္သာ ဝယ္လုိက္ၾကပါေတာ့” ဆုိၿပီး နီးစပ္ရာ သကၤန္းဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာ ဖိနပ္အသစ္တစ္ရံ ဝယ္စီးၿပီး ဖိနပ္အသစ္နဲ႔ေက်ာင္းကုိ ျပန္လာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အတူပါလာတဲ့ ဒကာမတစ္ေယာက္က အရွင္ဘုရားကလည္း ကုိယ့္ဖိနပ္ကုိယ္ရွာတာ ဘာျဖစ္လုိ႔ ရွက္ရမွာလဲလုိ႔ ေမးပါတယ္။ “ရွက္တာက ဖိနပ္ေပ်ာက္သြားလုိ႔ မဟုတ္ဘူး ဒကာမေရ၊ သူခုိးလူမိသြားလုိ႔ ရွက္တာပါ”လုိ႔ ဘုန္းဘုန္းကေျပာေတာ့ ဒကာမက နားမလည္ဘဲ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဘုန္းဘုန္းက “ဟုတ္တယ္ ဒကာမေရ ဘုန္းဘုန္းဖိနပ္ သူမ်ားယူသြားတာဟာ ေျပာမယ္ဆုိရင္ ကုိယ္လည္းသူမ်ားဖိနပ္ကုိ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က ယူခဲ့လုိ႔ ေနမွာေပါ့။ ကုိယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ကံေတြဟာ အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္ရင္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျပန္အက်ိဳးေပးတတ္တဲ့ သေဘာျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘုန္းဘုန္းလုပ္ခဲ့တဲ့ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ တစ္ခုအေနနဲ႔ ဘုန္းဘုန္းျပန္ေပးဆပ္ရတဲ့ သေဘာပဲေလ။ ယူတဲ့သူကလည္း သူ႔ပစၥည္း သူျပန္ယူသြားတာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္သလုိ သူ႔ကံကုိသူ အသစ္ဖန္တီးလုိက္တာလဲ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မွာပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဘုန္းဘုန္းအေနနဲ႔ ဒါဟာ ပုိင္ရွင္ျပန္ေပၚသြားတဲ့သေဘာ၊ ကုိယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အျပစ္ကုိ ကုိယ္ျပန္ခံရတဲ့ သေဘာျဖစ္တဲ့အျပင္ ဒီလုပ္ရပ္ဟာ အမ်ားသူငါေရွ႕မွာ သူခုိးလူမိသြားတဲ့ သေဘာပဲ ျဖစ္ပါတယ္” စသျဖင့္ ေျပာျပျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဘုရားက အျပန္လမ္းမွာေတာ့ အားလုံးဟာ အေတြးကုိယ္စီနဲ႔ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာပဲ ေက်ာင္းကုိျပန္ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းကေတာ့ ဒီအေၾကာင္းကုိ ေတြးမိတုိင္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သူခုိးလူမိသြားသလုိ ခံစားမိရင္း ရွက္ေနမိပါတယ္။

    တစ္ခါတုန္းက ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါး အေၾကာင္းကုိ ဖတ္လိုက္မိပါတယ္။ တစ္ေန႔ အဲဒီဆရာေတာ္ သီးတင္းသုံးေနတဲ့ေက်ာင္းကုိ သူခုိးကဝင္ခုိးၿပီး ဆရာေတာ္ရဲ႕ နဝကမၼအလွဴေတာ္ေတြနဲ႔ အသုံးအေဆာင္ပစၥည္း အခ်ိဳ႕ကုိ ခိုးယူသြားတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဒါကုိ ဆရာေတာ္နဲ႔ အတူေနတဲ့ ကပၸိယက ဆရာေတာ္ေက်ာင္း သူခုိးတက္ခုိးသြားတဲ့အေၾကာင္း ေက်ာင္းမွာရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြေရာ၊ ေက်ာင္းကုိလာတဲ့ ဒကာဒကာမေတြကုိပါ လုိက္ေျပာျဖစ္ေနတယ္တဲ့ေလ။ အဲဒါကုိ ဆရာေတာ္ႀကီးက သိေတာ့ ရွက္လြန္းလြန္းလုိ႔ဆုိၿပီး ကပၸိယကုိ အဲဒီအေၾကာင္း လုိက္မေျပာဖုိ႔နဲ႔ ကပၸိယႀကီးလုပ္တာနဲ႔ ဘုန္းႀကီးေတာင္ သူခုိးမွန္း လူသိကုန္ၿပီလုိ႔ ေျပာဆုိရွင္းျပ ျဖစ္တယ္လုိ႔ အဲဒီစာအုပ္မွာ ေရးသားထားပါတယ္။

    ဆရာေတာ္ႀကီး အေၾကာင္းကုိ ဖတ္လုိက္မိတုန္းက သိပ္ၿပီး သတိမထားမိခဲ့ေပမယ့္ အခုလုိ ဘုန္းဘုန္းကုိယ္တုိင္ ႀကဳံေတြ႕ရေတာ့မွ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ သူခုိးျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္သြားရတဲ့အျဖစ္ကုိ သတိျပဳမိခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ဘုန္းဘုန္းကုိယ္တုိင္ ကုိယ့္ပစၥည္းတစ္ခုခု ေပ်ာက္သြားတဲ့အခါ၊ သူမ်ားက ကုိယ့္ပစၥည္းတစ္ခုခု ေခ်းငွါးၿပီး ျပန္မေပးတဲ့အခါ၊ ကုိယ့္ဆီက တစ္စုံတစ္ခုကုိ လိမ္လည္ယူေဆာင္သြားတာမ်ိဳးနဲ႔ ႀကဳံတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိပဲ သံေဝဂယူကာ ေျဖဆည္ရင္း ဒီဘဝရဲ႕ လုပ္တဲ့အလုပ္ေတြမွာ အျပစ္ကင္းေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး လုပ္ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ကုိယ္ခံရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကုိ သူမ်ားေတြကုိ လုိက္ေျပာေနရင္ ကုိယ္လည္းပဲ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က ဒီလုိအလုပ္ေတြကုိ လုပ္ခဲ့တယ္ဆုိတာ ထုတ္ျပရာ ေရာက္ေနသလုိ ခံစားမိတဲ့အတြက္ ေတာ္႐ုံကိစၥကုိ ဘယ္သူ႔ကုိမွ မေျပာျဖစ္ဘဲ ကုိယ့္ရဲ႕ကံအက်ိဳးကုိ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲ ခံႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

    ဟုတ္ပါတယ္။ ဘဝမွာ လူတုိင္းလူတုိင္း ကုိယ့္ပစၥည္းတစ္ခုခု ေပ်ာက္သြားဖူးတာ၊ ကုိယ့္ကုိသူမ်ားက လိမ္သြားဖူးတာ စတာေတြကုိ အနည္းနဲ႔အမ်ား ႀကဳံဖူးၾကမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ ႀကဳံတဲ့အခါ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပန္ၿပီးဆင္ျခင္တတ္တဲ့ သေဘာမရွိဘဲ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္ ဘယ္ဝါေၾကာင့္ ဆုိကာ သူမ်ားကုိပဲ အျပစ္ပုံခ်တတ္တဲ့ သေဘာေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ဒါဟာ သက္ေရာက္မႈတုိင္းမွာ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈ ရွိတယ္ဆုိတဲ့ နိယမအတုိင္း အေကာင္းအဆုိး တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးရဲ႕ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈဟာ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ရဲ႕ ေစတနာပါပါနဲ႔ လုပ္ခဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြရဲ႕ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈဆုိတာကုိ သတိျပဳၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က ကုိယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ကံေတြရဲ႕ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈဟာ အခုအခ်ိန္မွာ အက်ိဳးေပးခ်ိန္တန္လုိ႔ အက်ိဳးေပးတဲ့ သေဘာမ်ိဳးကုိ သုံးသပ္ဆင္ျခင္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

    ေသခ်ာေတြးၾကည့္ရင္ ပစၥည္းဥစၥာရဲ႕ သေဘာဟာ ထုိက္မွရတတ္တဲ့ သေဘာရွိသလုိ ကုိယ့္ဥစၥာမွန္ရင္လည္း ဘယ္လုိေနရာမ်ိဳးမွာပဲ ထားထား ေပ်ာက္သြားတတ္တဲ့ သေဘာမရွိတတ္ပါဘူး။ ဘယ္သူက ယူသြားယူသြား ကုိယ့္ရဲ႕ အတိတ္လုပ္ရပ္ မပါဘူးဆုိရင္ အခ်ိန္တန္ ကုိယ့္ဆီကုိ ျပန္ေရာက္လာတတ္တဲ့ သေဘာ ရွိတတ္ပါတယ္။ အဲ ကုိယ့္ဥစၥာမဟုတ္ဘူး၊ ကုိယ္နဲ႔မထုိက္တန္ေတာ့ဘူး ဆုိရင္လည္း ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ အရာမ်ိဳး ျဖစ္ပါေစ အခ်ိန္တန္ရင္ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ ေပ်ာက္ပ်က္သြားၾကတာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခုခုကုိ ရယူပုိင္ဆုိင္ဖုိ႔ လုပ္ၾကတဲ့ အခါမွာလည္း ဒီဘဝလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ဆုိတဲ့ ကံတရားရယ္၊ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ဆုိတဲ့ ကံတရားေတြရဲ႕ ေဖးမမႈေတြက အမ်ားႀကီး အေထာက္အကူ ျပဳထားတာေတြ ရွိေနတတ္တဲ့အတြက္ ပစၥည္းဥစၥာ တည္တံ့တာ၊ ေပ်ာက္ဆုံးတာေတြနဲ႔ ႀကဳံေတြ႕တဲ့အခါ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတိျပဳဆင္ၿပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိပဲ ျပင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

    တစ္ခါတစ္ေလ ဘာပဲလုပ္လုပ္ အဖတ္မတင္ ျဖစ္ေနတဲ့သူေတြ၊ ဘယ္သူ႔ကုိပဲ ေပးေပး ျပန္မရဘဲ ေပ်ာက္ပ်က္သြားတဲ့သူေတြ၊ သူမ်ားခုိးတာ၊ သူမ်ားလိမ္တာကုိ ခဏခဏ ခံရတဲ့သူေတြနဲ႔ ေတြ႕ဆုံျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူတုိ႔ေတြဟာ ဒီဘဝမွာ သူမ်ားေတြအေပၚမွာလည္း ယုတ္မွာတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြ၊ လိမ္ညာေကာက္က်စ္တတ္တဲ့ သေဘာေတြ မရွိဘဲနဲ႔ သူတုိ႔ကုိက်ေတာ့ သူမ်ားက အမ်ိဳးမ်ိဳး ျပဳမူဆက္ဆံ သြားတာေတြ ရွိေနၾကတဲ့ အျဖစ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔ဘက္ကေျပာရရင္ ဒါဟာ အလြန္ခံျပင္းစရာ၊ ကံတရားရဲ႕ မ်က္ႏွာသာေပးမႈဟာ သံသယ ျဖစ္စရာ ျဖစ္ေနေပမယ့္ ေသခ်ာေတြးၾကည့္ရင္ အခုဘဝမွာ သူတုိ႔မဟုတ္တာ မလုပ္ခဲ့ေပမယ့္ အတိတ္တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က သူတုိ႔လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ အလုပ္ေတြရဲ႕ သက္ေရာက္မႈဆုိတာ သတိျပဳၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကံကုိ ပုံခ်တာ မဟုတ္ေပမယ့္ ကံတရားရဲ႕ ဆန္းၾကယ္မႈကုိေတာ့ လက္ခံၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

    ဘဝမွာ ဒီဘဝရဲ႕ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈဟာ အဓိကက်ေပမယ့္ အတိတ္ဘဝ တစ္ခုခုက လုပ္ခဲ့တဲ့ ကံတရားရဲ႕ သက္ေရာက္မႈဟာလည္း လ်စ္လ်ဴ႐ႈလုိ႔ မရတာကုိ ထည့္တြက္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကံရယ္၊ ဉာဏ္ရယ္၊ ဝိရိယရယ္ ဆုိတဲ့ ဒီအေၾကာင္းတရား သုံးမ်ိဳးဟာ သတၱဝါ တစ္ဦးဦးရဲ႕ အက်ိဳးေပးသက္ေရာက္မႈကုိ အထူးျပဳ ေပးတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ဝီရိယကုိ ဉာဏ္နဲ႔ယွဥ္ၿပီး ကံတရားအေပၚ သတိထားကာ ဆင္ျခင္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကံမရွိ ဉာဏ္ရွိတုိင္းမဲြဆုိသလုိ ကံတရားရဲ႕ သက္ေရာက္မႈေတြဟာလည္း ဘဝမွာ အမ်ားႀကီး ပဲ့ကုိင္ထားတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ လက္ေတြ႕ဘဝမွာ လုပ္ရမယ့္ ဉာဏ္နဲ႔ယွဥ္တဲ့ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈကုိ အရင္းတည္ၿပီး ႀကိဳးစားတဲ့အတုိင္း ျဖစ္မလာခဲ့ရင္လည္း ကုိယ့္ရဲ႕ကံတရားကုိ ဆင္ျခင္ကာ ျပဳျပင္ေနထုိင္ႏုိင္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ့္ဘဝမွာ တစ္ခုခုကုိ ဆုံး႐ႈံးသြားတဲ့ အခါတုိင္း ကုိယ့္ကံကုိဆင္ျခင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိပဲ သက္ေသာင့္သက္သာ ျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

    ဆုိလုိတာက “လူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဘဝမွာ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ မျဖစ္တဲ့အခါ၊ ရွိထားတာေတြ ေပ်ာက္ပ်က္သြားတဲ့အခါ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္၊ ဘယ္ဝါေၾကာင့္ စသျဖင့္ သူမ်ားကုိ အျပစ္ပုံခ်ကာ အလြန္အကၽြံ စိတ္ဒုကၡ ခံစားမႈေတြ ရွိတတ္ၾကေပမယ့္ ကုိယ့္ကိုယ္ကုိေတာ့ ျပန္ၿပီးဆင္ျခင္မႈ အားနည္းတတ္ေၾကာင္း၊ ဒီလုိ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈေတြဟာ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က ကုိယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ေတြရဲ႕ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈ အက်ိဳးတရားေတြေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏုိင္တာကုိ သတိျပဳဆင္ျခင္မႈ အားနည္းတတ္ေၾကာင္း၊ အဲဒီလုိ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတိမျပဳမိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဘဝမွာ တစ္ခုခုေပ်ာက္ပ်က္သြားတဲ့အခါ မေကာင္းတာေတြနဲ႔ ႀကဳံေတြ႔တဲ့အခါ အရမ္းခံစားမႈ ျဖစ္ၾကျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အမွန္ျဖစ္သင့္တာက အဲဒီလုိ ဘဝမွာ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့အတုိင္း မျဖစ္ဘဲ ကုိယ့္ရွိတာေတြ ေပ်ာက္ပ်က္သြားတဲ့အခါ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတိျပဳဆင္ျခင္ၿပီး ကုိယ့္ကံကုိျမင္ကာ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲ ျပင္ၾကရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း” စသျဖင့္ ဆုိလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။

    ဒါေၾကာင့္ စာဖတ္သူေတြအေနနဲ႔လည္း ဘဝမွာ ကုိယ့္ကုိသူမ်ားက ယုတ္မာသြားတဲ့အခါ၊ ကုိယ့္ပစၥည္းကုိ သူမ်ားက ခုိးယူသြားတဲ့အခါ၊ ကုိယ့္ရွိတာကုိ လိမ္ညာၿပီး ယူသြားတာကုိ ခံရတဲ့အခါ စတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ ဒီဘဝမွာ ဥပေဒအေၾကာင္းအရ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တာကုိ လုပ္ဖုိ႔လုိအပ္ေပမယ့္ တစ္ဖက္ကလည္း အတိတ္ဘဝတစ္ခုခုက ကုိယ္လုပ္ခဲ့ လုပ္ရပ္ေတြရဲ႕ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈအျဖစ္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိဆင္ျခင္ၿပီး ကိုယ့္စိတ္ကုိကုိယ္ သက္ေသာင့္သက္သာျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရင္း ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ သူခုိးျဖစ္ခဲ့ဖူးတာ၊ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ လူလိမ္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာ စတာေတြနဲ႔ ေျဖေတြးေတြးကာ ေနာက္ေနာင္မွာ ဒါမ်ိဳးအျဖစ္ေတြ မႀကဳံရေအာင္ ခုအခ်ိန္မွာပဲ လုပ္သမွ်အလုပ္ေတြမွာ အျပစ္ကင္းေအာင္း လုပ္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း အသိေပး တင္ျပလုိက္ရပါတယ္။

    စိတ္အားျဖည့္ စကားစုေလးမ်ား (၃)…

    တရားအားထုတ္တယ္ဆုိတာ…
    တရားအားထုတ္တယ္ဆုိတာ တကယ္ေတာ့ “တရားတဲ့ အားေတြ ထုတ္တာပါ”ပဲ။ ကုိယ့္သႏၲာန္မွာရွိတဲ့ မတရားတဲ့ အားေတြ အျပင္မထြက္ေအာင္ မတရားတဲ့ အားေတြ မေပၚေအာင္ တရားတဲ့အားေတြနဲ႔ အႏုိင္ယူတာကုိ တရားအားထုတ္တယ္လုိ႔ ဆုိတာပါ။ မတရားတဲ့ အားဆုိတာ တျခားမဟုတ္ပါဘူး။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာနစတဲ့ ကိေလသားတရားေတြကုိ ေျပာတာပါ။ ပုထုကိေလေသ ဇေနတီတိ ပုထုဇၨေနာ- ကိေလသာေတြ မျပတ္ျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ပုထုဇဥ္လုိ႔ ဆုိတဲ့အတုိင္း ပုထုဇင္မ်ားမွာ ကိေလသာတရားမ်ား အၿမဲမျပတ္ တုိးတက္ျဖစ္ပြား ေနတတ္ပါတယ္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ျပန္ေတြးၾကည့္လုိက္ရင္ မတရားတဲ့ အားေတြျဖစ္တဲ့ ကိေလသာေတြနဲ႔သာ အခ်ိန္ကုန္ေနတတ္တာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ အခ်ိန္မေရြး သူမ်ားကုိၾကည့္ၿပီး၊ သူမ်ားပုိင္ဆုိင္တာေတြၾကည့္ၿပီး ေလာဘျဖစ္လုိက္၊ အလုိမက်တာေတြနဲ႔ ေတြ႕တဲ့အခါ ေဒါသျဖစ္လုိက္၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အထင္ႀကီးေနတဲ့ မာနေတြျဖစ္လုိက္၊ အမွားကုိ အမွန္ထင္၊ အမွန္ကုိ အမွားထင္တဲ့ ေမာဟျဖစ္လုိက္ စသည္စသည္ျဖင့္ ေန႔စဥ္မျပတ္ တစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳး အကုသုိလ္ ကိေလသာေတြ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ တရားတာေတြ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနၿပီး မတရားတာေတြပဲ ေရာက္ေရာက္ေနတတ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ပုထုဇင္ေတြရဲ႕ သဘာ၀ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမတရားတဲ့ ကိေလသာေတြ မျဖစ္ေအာင္၊ မတရားတဲ့ အားေတြအျဖစ္နည္းေအာင္ တရားတဲ့အားေတြ ထုတ္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကုိပဲ တရားအားထုတ္တယ္လုိ႔ ဆုိၾကျခင္းပါ။

    ဉာဏ္၀ီရိယ ျပည့္စုံမွ ကံကကူညီမည္…လူဟာ ဘုန္းကံႀကီးမားၿပီး အရာရာကုိ ဖန္တီးႏုိင္တ့ဲ သူျဖစ္ေသာ္လည္း ကံ ဉာဏ္ ၀ီရိယတုိ႔ကုိ အသုံးျပဳၿပီး ရရွိလာတဲ့ ဘ၀ကုိ တန္ဘုိးရွိေအာင္ အသုံးမျပဳႏုိင္ရင္ လူပီသတဲ့ လူလုိ႔မဆုိႏုိင္ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ လူ႔ဘ၀ကုိ ရလာေပမယ့္ ရရွိလာတဲ့ ဘ၀ကုိ ျဖစ္သလုိ ေနပစ္လုိက္တတ္ပါတယ္။ အရာရာကုိ ဖန္တီးႏုိင္တဲ့ လူ႔ဘ၀မွာ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့ပုံစံ မဖန္တီးဘဲ တန္ဘုိးမ့ဲတဲ့ လူအျဖစ္ ျဖဳန္းတီးပစ္တတ္ပါတယ္။ ႀကိဳးစားရင္ ျဖစ္ႏုိင္တဲ့ ဘ၀ကုိ မႀကိဳးစားဘဲ ကံကုိသာ အျပစ္ပုံခ်တတ္ပါတယ္။ ကံ မေကာင္းပါဘူးလုိ႔ဆုိကာ ကုိယ့္ရဲ႕ ပစၥဳပၸန္ အစြမ္းကုိ ေမ့ထားလုိက္ၾကပါတယ္။ ဉာဏ္နဲ႔ ၀ီရိယကုိပယ္ၿပီး အတိတ္ကံ မေကာင္းလုိ႔ ဒီလုိဘ၀မ်ိဳး ျဖစ္ေနရတာလုိ႔ ဘာမွမလုပ္ဘဲ မခုိင္လုံတဲ့ အေၾကာင္းျပမ်ားနဲ႔ပဲ အေဖာ္ျပဳေနၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ လူအျဖစ္ ေမြးဖြားေပးလုိက္တာနဲ႔တင္ အတိတ္ကံ၏ အက်ိဳးေပးမႈ ၿပီးဆုံးသြားပါၿပီ။ ပစၥဳပၸန္ တုိးတက္ဖုိ႔ အတြက္ကေတာ့ ပစၥဳပၸန္မွာ လုပ္ရမယ့္ လူရဲ႕ တာ၀န္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ကံဆုိတာ အလုပ္ကုိ ဆုိတာျဖစ္တဲ့အတြက္ အလုပ္ေကာင္းရင္ ကံေကာင္းမွာျဖစ္ၿပီး အလုပ္ဆုိးရင္ေတာ့ ကံဆုိးမွာပဲေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ကံရဲ႕အက်ိဳးေပးေကာင္းကုိ လုိခ်င္ရင္္ ဉာဏ္၀ီရိယနဲ႔ပဲ ႀကိဳးစားရယူဖုိ လုိပါတယ္။ ဉာဏ္၀ီရိယ ရွိပါမွ ကံကကူညီမည္လုိ႔ ဆုိတဲ့အတုိင္း ေစတနာေကာင္းပါတဲ့ ဉာဏ္၀ီရိယနဲ႔ ႀကိဳးစားရင္္ ကံလည္းေကာင္းလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

    လူ႔…လူ…လူး…လူ႔ဘ၀ဟာ အရာရာကုိ ဖန္တီးႏုိင္စြမ္းရွိတဲ့ ဘ၀၊ အျမင့္ျမတ္ဆုံး ဘ၀၊ တန္ဘုိးအရွိဆုံး ဘ၀ျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီဘ၀ကုိ အခ်ည္းႏွီးျဖစ္ေစ၊ ပစၥဳပၸန္ သံသရာ အစစအရာရာတြင္ လု႔ေန၊ မေကာင္းတဲ့ လုပ္ရပ္မ်ားေၾကာင့္ မေကာင္းတဲ့ ဘုံဘ၀မ်ားမွာပဲ လူးေနရတဲ့ ဘ၀မ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲပစ္ႏုိင္တာလည္း လူပဲျဖစ္တဲ့အတြက္ လူသားမ်ားဟာ လူပီသတဲ့ လူမ်ားျဖစ္ေစဖုိ႔၊ လုေနရသည့္ လူမ်ားမျဖစ္ေစဖုိ႔နဲ႔ လူးေနရတဲ့ လူမ်ားမျဖစ္ေစဖုိ႔ အသိဉာဏ္ပညာပါတဲ့ အားထုတ္မႈကုိ လက္ကုိင္ထားၿပီး ေစတနာေကာင္းနဲ႔ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့အရာကုိ ရေအာင္ႀကိဳးစားဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရရွိလာတဲ့ တန္ဘုိးရွိတဲ့ လူအျဖစ္ကုိ လုရင္း၊ လူးရင္းနဲ႔ အခ်ိန္မကုန္ၾကေစဘဲ အေၾကာင္းအက်ိဳး၊ အေကာင္းအဆိုး၊ ကုသုိလ္ အကုသုိလ္ကုိ သိရွိလုိက္နာက်င့္သုံးၿပီး ေစတနာေကာင္းပါတဲ့ လုပ္ရပ္မ်ားနဲ႔ လူပီသတဲ့ လူမ်ားျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

    အစမလုပ္နဲ႔ အဆုံးမရွိ ျဖစ္တတ္တယ္…စိတ္ဆုိတာကလည္း သိတဲ့အတုိင္း မေကာင္းတဲ့ဘက္မွာပဲ ေပ်ာ္ေမြ႕တတ္ပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ကုိ လုပ္ဖုိ႔ခက္သေလာက္ မေကာင္းတဲ့အလုပ္က်ေတာ့ အခ်ိန္မေရြး အလြယ္တကူ ထလုပ္ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မေကာင္းတဲ့ အလုပ္၊ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ဟာ လုပ္ဖုိ႔လြယ္၊ ျဖစ္ဖုိ႔လြယ္တဲ့ အတြက္ စၿပီးမလုပ္မိေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔နဲ႔ ေကာင္းတဲ့အလုပ္၊ ေကာင္းတဲ့အက်င့္ကေတာ့ လုပ္ဖုိ႔ျဖစ္ဖုိ႔ ခက္တဲ့အတြက္ ခ်က္ခ်င္းထလုပ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ မေကာင္းတဲ့အလုပ္၊ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ဟာ ဘာမွမျဖစ္ေလာက္ပါဘူး ဆုိၿပီး စမ္းသပ္တဲ့ သေဘာနဲ႔ေတာင္ မလုပ္မိၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူမ်ားလုပ္တာေတြ႕လုိ႔ လုပ္ၾကည့္တာမ်ိဳး၊ သူမ်ိဳးတုိက္တြန္းလုိ႔ လုပ္ၾကည့္တာမ်ိဳးကအစ ဘယ္လုိသေဘာမ်ိဳးနဲ႔မွကုိ မလုပ္မိၾကဖုိ႔ သတိေပးၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ အဲဒီလုိ စမ္းသပ္တာ၊ စမ္းလုပ္တာကစၿပီး ေနာက္ပုိင္းျဖတ္ဖုိ႔ ခက္လာကာ ဘ၀ကုိ ဒုကၡျဖစ္ေစႏုိင္တဲ့အထိ ျဖစ္သြားတတ္လုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

    မာနေလးေတြ ေလွ်ာ့ၾကည့္ပါ…မာနဟာ တက္ၾကြျခင္း၊ ေထာင္လႊားျခင္း သေဘာရွိပါတယ္။ မာနအားႀကီးလာရင္ အ႐ုိအေသ ျပဳတတ္တဲ့ ဂါရ၀တရားေတြ ေခါင္းပါးလာတတ္ပါတယ္။ မာနႀကီးလာရင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ႏွိမ့္ခ်တတ္တဲ့ နိ၀ါတ တရားေတြ ဆုတ္ယုတ္လာတတ္ပါတယ္။ ဂါရ၀၊ နိ၀ါတဆုိတာ မဂၤလာ တရားေတာ္ေတြပါ။ မာနေၾကာင့္ ဒီမဂၤလာတရားေတြ မရွိျဖစ္လာရင္ ကုိယ့္သႏၲာန္မွာ က်က္သေရ မရွိျဖစ္လာတာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ မဂၤလာမရွိဘူးဆုိရင္ အမဂၤလာပဲေပါ့။ အမဂၤလာဆုိတာ အကုသိုလ္ပါပဲ။ ဒါဆုိရင္ မဂၤလာမရွိတဲ့သူဟာ အကုသုိလ္ရွိေနတဲ့သူပဲေပါ့။ ေသခ်ာဆက္စပ္ ေတြးၾကည့္လုိက္ေတာ့ မာနတရား လက္ကုိင္ထားမိတဲ့ အတြက္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ အကုသုိလ္ေကာင္ႀကီး ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ေနေတာ့တာပါ။ မာနဆုိတဲ့ ကိေလသာဟာ သူ႔ကုိစဲြကုိင္ထားတဲ့ သူေတြကုိ မဂၤလာမရွိေအာင္၊ အကုသုိလ္ေကာင္ ျဖစ္ေအာင္အထိ တြန္းပုိ႔ႏုိင္တဲ့အတြက္ မာနတရားဟာ မထားသင့္၊ မရွိသင့္တဲ့အရာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ပညာေတြ ဘယ္ေလာက္တတ္တတ္ မာနႀကီးပါက အ႐ုိအေသမဲ့တတ္ပါတယ္။ ႐ုပ္အဆင္းအဂၤါ ဘယ္ေလာက္ပဲလွလွ မာနႀကီးပါက စက္ဆုတ္ရြံ႕ရွာခံရ တတ္ပါတယ္၊ ရာထူးဌာနႏၲရ ဘယ္ေလာက္ပဲႀကီးႀကီး ခက္ထန္ေမာက္မာပါက အမုန္းခံရတတ္ပါတယ္။ စာသင္စာျပ တရားေဟာ တရားျပ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းေကာင္း မာနႀကီးၿပီး ခက္ထန္ေမာက္မာပါက အကဲ့ရဲ႕ခံကာ ေရွာင္ပယ္ခံရတတ္ပါတယ္။ ဒါဟာ မာနရဲ႕ ဆုိးက်ိဳးေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလုိ ဆုိးက်ိဳးေတြ မျဖစ္ေအာင္ မာနေလးေတြ ေလွ်ာ့ၾကပါလုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

    တကယ့္ဒုကၡၿငိမ္းရာဆုိတာ…တစ္ခ်ိဳ႕ဆင္းရဲ႕တဲ့ ႏုိင္ငံက လူမ်ားက ခ်မ္းသာတဲ့ ႏုိင္ငံကုိအားက်ၾက၊ ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြကို ၾကည့္ၿပီး “သူတုိ႔ေတြ ဒုကၡၿငိမ္းလုိက္ၾကတာ”လုိ႔ ဆုိတတ္ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ နာမ္႐ုပ္ႏွစ္ခုနဲ႔ ဖဲြ႕စည္းထားတဲ့ သတၱ၀ါေတြ မွန္သမွ် ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္ႏုိင္ငံ၊ ဘယ္ေဒသမွာပဲရွိရွိ ဒုကၡၿငိမ္းတယ္ဆုိတာ မရွိပါဘူး။ ဒုကၡကိုယ္စီပုိက္ၿပီး ေနေနၾကသူေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ခႏၶာ၀န္လက္စ မသိမ္းေသးသမွ် ဒုကၡၿငိမ္းဖုိ႔ဆုိတာ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ ဘ၀သစ္ကုိ မျဖစ္ေစႏုိင္ေတာ့တဲ့ ကိေလသာကုန္ခမ္း နိဗၺာန္လမ္းကုိ မေရာက္ေသးသမွ် ခႏၶာ၀န္လက္စ သိမ္းႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘဲ ခႏၶာရွိေနသူမွန္သမွ် ဒုကၡၿငိမ္းတယ္ဆုိတာ မရွိပါဘူး။ သူ႔ဒုကၡနဲ႔ သူဆုိတာ ရွိေနၾကတာပါပဲ။ မရွိေတာင့္တ၊ ရွိေၾကာင့္ၾကလုိ႔ ဆုိသလုိ မရွိေတာ့လဲ မရွိလုိ႔တဲ့အေလွ်ာက္၊ ရွိေတာ့လည္း ရွိတဲ့အေလွ်ာက္ ဒုကၡျဖစ္တာပါပဲ။ အမွန္အၾကြင္းမဲ့ ဒုကၡၿငိမ္းေစႏုိင္တာကေတာ့ ခႏၶာကုိယ္တြင္းမွာ ရွိတဲ့ ကိေလသာေတြၿငိမ္းမွ အလုံးစုံၿငိမ္းမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ တကယ့္ဒုကၡၿငိမ္းရာဟာ ကိေလသာအေပါင္း ၿငိမ္းရာပါလုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

    ကုိယ္က်င့္သီလ…ပါးစပ္က ဗုဒၶဘာသာလုိ႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေျပာေျပာ၊ သီလေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ယူယူ လက္ေတြ႕အားျဖင့္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ရေအာင္မက်င့္ႏုိင္ေသးရင္ေတာ့ ကုိယ္က်င့္သီလေတြ ရေနတယ္၊ တည္ေနတယ္လုိ႔ မေျပာႏုိင္ေသးပါဘူး။ ကုိယ္က်င့္မွ ကုိယ္ရမွာျဖစ္တဲ့ ဒီသီလဟာ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲ လုပ္ယူရပါတယ္။ သူမ်ားေပးလုိ႔ မရပါဘူး။ ေတာင္းၿပီးယူရတဲ့ အရာမဟုတ္ဘဲ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ က်င့္သုံးၿပီး ရယူရတဲ့ အရာျဖစ္ပါတယ္။

    မျဖစ္ပါရေစနဲ႔…ပုထုဇင္ေတြဟာ အၿမဲလုိခ်င္ေနတတ္၊ ရခ်င္ေနတတ္၊ ျဖစ္ခ်င္ေနတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဘာေလးပဲလုပ္လုပ္ လုိခ်င္ျဖစ္ခ်င္ရခ်င္တဲ့ စိတ္ဆႏၵေတြနဲ႔ ေတာင့္တၾကပါတယ္။ ဒီစိတ္ေၾကာင့္ပဲ ဘာကုသုိလ္ေလးပဲ လုပ္လုပ္ ျဖစ္ပါရေစ၊ ရပါရေစ စသျဖင့္ ဆုေတာင္းေလ့ရွိၾကပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္တာေတြက မ်ားတဲ့အတြက္ ကုသုိလ္ေလးကနဲနဲ ေတာင္းတာေတြက အမ်ားႀကီး ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈလုပ္တဲ့သူ အေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အသံေတြ နားေထာင္လုိက္ရင္ သူတုိ႔ျပဳတဲ့ ကုသုိလ္အေပၚ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြနဲ႔ ေတာင္းေနၾကတာကုိ ၾကားေနရမွာပါ။ မျဖစ္ပါရေစနဲ႔လုိ႔ ဆုေတာင္းၿပီး ကုသုိလ္လုပ္သူ အေတာ္ရွားလွပါတယ္။ တကယ္လုိ႔ မျဖစ္မေန ေတာင္းခ်င္တယ္ဆုိရင္လည္း ျဖစ္ပါရေစလုိ႔ ေတာင့္တေနမယ့္အစား ေလာဘမျဖစ္ဖုိ႔၊ ေဒါသမျဖစ္ဖုိ႔၊ ေမာဟမျဖစ္ဖုိ႔၊ မာနမျဖစ္ဖုိ႔၊ ဣႆာ၊ မစၧရိယမျဖစ္ဖုိ႔ စသျဖင့္ ေတာင္းတာက ပုိၿပီးအဓိပၸါယ္ျပည့္၀၊ အႏွစ္သာရ ရွိပါတယ္။ ျဖစ္ပါရေစလုိ႔ပဲ ဆုေတာင္းဆုေတာင္း မျဖစ္ပါရေစနဲ႔လုိ႔ပဲ ေတာင့္တေတာင့္တ အမွန္ေတာ့ ႏွစ္ခုလုံး ေတာင့္တတာေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ပါေစလုိ႔ ေတာင့္တမႈကေတာ့ သံသရာရွည္မႈကုိ ျဖစ္ေစတတ္ၿပီး မျဖစ္ပါရေစနဲ႔လုိ႔ ေတာင့္တမႈကေတာ့ လြတ္ေျမာက္မႈကုိ ဦးတည္ေစပါတယ္။ ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဆုေတာင္းေန႔ဖုိ႔ထက္ လက္ေတြ႕က်င့္ႀကံဖုိ႔က အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒီလုိ က်င့္ႀကံတဲ့အခါမွာေတာ့ ဦးတည္ခ်က္ မွန္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ ကုသုိလ္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး လုပ္ၾကပါတယ္။ ဒီလုိလုပ္ေနၾကေပမယ့္ ဦးတည္ခ်က္ကေတာ့ လူ႔စည္းစိမ္ နတ္စည္းစိမ္ စတာေတြကုိ ရေစဖုိ႔ျဖစ္ေနပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ဒီစည္းစိမ္ေတြကုိ မရည္ရြယ္ပါဘူး။ ေလာဘကင္းမႈ၊ ေဒါသကင္းမႈ၊ ေမာဟကင္းမႈ၊ နိဗၺာန္မ်က္ေမွာက္ျပဳမႈေတြကုိ ဦးတည္ပါတယ္။ ဒီဦးတည္ခ်က္နဲ႔ပဲ ျဖစ္ပါရေစဆုိတာေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ၿပီး မျဖစ္ပါရေစနဲ႔ ဆုိတာကုိ ရည္ရြယ္ၾကပါတယ္။ ဒီလုိ မျဖစ္ပါရေစနဲ႔လုိ႔ ရည္ရြယ္မႈကေတာ့ လြတ္ေျမာက္မႈအတြက္ ဦးတည္ခ်က္ေကာင္း ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျဖစ္ပါရေစဆုိတာထက္၊ မျဖစ္ပါရေစက ပုိေကာင္းပါတယ္။

    အေသေကာင္းဖုိ႔္…ေလာကသားေတြဟာ ေနဖုိ႔အတြက္ ႀကိဳးစားၾကသလုိ ေသဖုိ႔အတြက္လည္း ႀကိဳးစားသင့္ၾကပါတယ္။ အေနေကာင္းေအာင္ ျပင္ဆင္ၾကသလုိ အေသေကာင္းေအာင္လည္း ျပင္ဆင္ၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ေနတဲ့အခုိက္မွာ မေတာင့္မတ မေၾကာင့္မက် ေနႏုိင္ေအာင္ အားထုတ္ၾကသလုိ ေသတဲ့အခုိက္မွာလည္း မပူမပင္ မပင္မပန္း ေသႏုိင္ေအာင္ အားထုတ္သင့္ၾကပါတယ္။ မေတာင့္မတ ေနႏုိင္ေအာင္ ရွာေဖြၾကရင္း မေၾကာင့္မက် ေသႏုိင္ေအာင္လည္း ရွာသင့္ပါတယ္။ ဆုိလုိတာက ဘ၀ေနဖုိ႔အတြက္ ေငြေၾကးပစၥည္းဥစၥာ ရေအာင္ရွာရင္း ေနျခင္းရဲ႕ေနာက္ ေသျခင္းအတြက္လည္း သတိတရား လက္ကုိင္ထားႏုိင္ေအာင္ တရားတစ္ခုခု ရေအာင္ရွာသင့္ပါတယ္။ ဒီလုိအေသေကာင္းဖို႔ တရားရွာတဲ့အခါ အေကာင္းဆုံကေတာ့ ၀ိပႆနာ တရားပဲေကာင္းပါတယ္။ ၀ိပႆနာ အားထုတ္ဖူးတဲ့သူ သတိပ႒ာန္တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကုိ အထူးျပဳ အားထုတ္ဖူးသူေတြဟာ အေနေကာင္းေနသူေတြျဖစ္ၿပီး အေသေကာင္းသူေတြဆုိလည္း မမွားပါဘူး။ တရားအားထုတ္ထားတဲ့ သူတစ္ေယာက္အဖုိ႔ သာမန္သူေတြ မခံႏုိင္တဲ့ အေကာင္းအဆုိး ေလာကဓံေတြကုိ ေကာင္းေကာင္းခံႏုိင္ရည္ ရွိလာၾကပါတယ္။ ေလာကသားေတြ ဒုကၡေရာက္ၾက၊ ပ်က္စီးၾကတယ္ဆုိတာလည္း ဒီေလာကဓံကုိ မခံႏုိင္ၾကလုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တရားအားထုတ္ျခင္းျဖင့္ ေလာကဓံကုိ ခံႏုိင္ရည္ ရွိေနတဲ့သူဟာ ဘာအခက္အခဲမဆုိ ခံႏုိင္ရည္ရွိေနတဲ့ အေနေကာင္းသူေတြ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ဒီအလုပ္ကုိ အားထုတ္ရင္း ဒီအတုိင္းပဲ အမွတ္သတိ မျပတ္ရွိသြားမယ္ဆုိရင္ အေသလည္းေကာင္းမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

    ဥေပကၡာျပဳလုိက္ပါ…ေလာကမွာ လုပ္ယူလုိ႔၊ ျပဳျပင္လုိ႔ မရတဲ့ အရာေတြ၊ မရတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးကုိ မရရေအာင္ ျပဳျပင္ေနရင္ ကုိယ္ပဲစိတ္ပင္ပန္း လူပင္ပန္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ကုိယ့္လမ္း ကုိယ္ေလွ်ာက္ေနခ်ိန္မွာ သူတစ္ပါးကုိ အမွီျပဳၿပီး ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပါ နစ္မြန္းလာႏုိင္ပါက အဲလုိအရာမ်ိဳး၊ အဲလုိလူမ်ိဳးကုိ ေရွာင္ဖုိ႔လုိ၊ ဥေပကၡာျပဳလုိက္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ဥေပကၡာျပဳတယ္ဆုိတာ သူတစ္ပါးကုိ အမွီျပဳၿပီး ကုသုိလ္လည္းမျဖစ္ အကုသိုလ္လည္း မျဖစ္ေအာင္ ေနလုိက္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုသုိလ္မရခ်င္ ေနပါေစ အကုသုိလ္ မျဖစ္ဖုိ႔ေတာ့ လုိပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ဥေပကၡာျပဳၾကည့္လုိက္လုိ႔ အျပဳခံရတဲ့သူဟာ ေနာင္တရၿပီး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ သြားတတ္တာလည္း ရွိပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဥေပကၡာျပဳလုိက္တဲ့အတြက္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ အရင္ဆုံး သက္ေသာင့္သက္သာ ျဖစ္သြားတယ္ဆုိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ တစ္စုံတစ္ခု၊ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကုိ အေၾကာင္းျပဳလုိ႔ အကုသုိလ္ျဖစ္မယ္၊ စိတ္ပင္ပန္းလူပင္ပန္း ျဖစ္မယ္ဆုိရင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လစ္လ်ဴ႐ႈႏုိင္ေအာင္၊ ဥေပကၡာျပဳႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါလုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

    ကံမသိ မွန္ၾကည့္ပါ…မွန္ဟာ ၾကည့္သူမ်ားကုိ အရွိအတုိင္း ထင္ရွားေစသလုိ ကံတရားဟာလည္း ျပဳသူမ်ားကုိ မ်က္ႏွာလုိက္ျခင္း၊ မ်က္ႏွာသာေပးျခင္း မရွိဘဲ အရွိအတုိင္း အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ရွိေစပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ မွန္ၾကည္တဲ့အခါ ျမန္မာပဲၾကည့္ၾကည့္ ကုိရီးယားပဲၾကည့္ၾကည့္၊ အေမရိကန္ပဲၾကည့္ၾကည့္၊ ဂ်ပန္ပဲၾကည့္ၾကည့္၊ ျဖဴသူပဲၾကည့္ၾကည့္ မဲသူပဲၾကည့္ၾကည့္ ဘယ္သူပဲၾကည့္ၾကည့္ မွန္မွာ္ေပၚလာတဲ့ ထင္ဟပ္မႈဟာ အရွိအတုိင္းပင္ ျဖစ္ေပၚေစသလုိ ကံတရားဟာလည္း ဘယ္ႏိုင္ငံ၊ ဘယ္လူမ်ိဳးက ဘာအလုပ္ကုိပဲ လုပ္လုပ္ တန္ျပန္အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈမွာ အဲဒီသူတုိ႔ ျပဳတဲ့အတုိင္း၊ သူတုိ႔စိတ္ေစတနာ အတုိင္းပဲ ျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။ ကံတရားရဲ႕ အက်ိဳးေပးမႈမွာ ဂုဏ္ပကာသနမရွိ၊ ရာထူးဌာနႏၲရမရွိ၊ ပစၥည္းဥစၥာမရွိ သတၱ၀ါမွန္သမွ်အေပၚ တစ္ေျပးညီတည္းပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ္ဘာပဲလုပ္လုပ္ ကုိယ္လုပ္တဲ့အလုပ္ဟာ ကုိယ့္ကုိျပန္ၿပီ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ျဖစ္ေစမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ မွန္ၾကည့္ၿပီး လုပ္ၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

    နဲနဲေလးေတာ့ လြဲေနတယ္ (၃)...

    ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ…
    လဲြေနတာေလးေတြ ေျပာရင္းနဲ႔ ေနာက္ထပ္အလဲြတစ္ခု ေျပာစရာ ေပၚလာျပန္ပါတယ္။ အဲဒါက ေစတီပုထုိးမ်ားနဲ႔ ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားကိစၥ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ အမ်ားစုဟာ ဘုရားသြားတယ္၊ ဘုရားသြားတယ္နဲ႔ တကယ္ေတာ့ ဘုရားသြားၿပီး ဘုရားအာ႐ုံျပဳ ရွိခုိးၾကတာထက္ ဘုရားေရာက္ေရာက္ခ်င္း ၿဂိဳဟ္တုိင္လုိက္ရွာ ေနၾကတာေတြပါ။ ကုိယ္ေမြးတဲ့ ေမြးေန႔အလုိက္ လုပ္ထားတဲ့ ၿဂိဳဟ္တုိင္ေတြမွာ သြားၿပီးဘုရားကုိ ေရသြားပက္ၾကတာ၊ ေခါင္းေပၚကေန ေရေလာင္းေပးၾကတာ၊ အေမြးတုိင္း၊ ဖေယာင္တုိင္းအစည္းလုိက္ မီး႐ႈိ႕ၿပီး ဘုရားကုိ မီးတုိက္ၾကတာေတြဟာ ႐ုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ ျဖစ္တဲ့ဘုရားက ဘာမွ မေျပာေပမယ့္ သက္ရွိသူတစ္ေယာက္သာ ဆုိရင္ ထ႐ုိက္လုိက္မွာ အမွန္ပါပဲ။

    ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ေက်ာင္းက အိမ္ေတာ္ရာ ဘုရား၀င္းထဲမွာ ရွိေတာ့ ဘုရားလာဖူးတဲ့ သူေတြရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကုိ ေတြ႕ျမင္ေနရပါတယ္။ ေတြ႕႐ုံတင္မဟုတ္ပါဘူး။ ဘုန္းဘုန္းကုိယ္တုိင္ ဦးေဆာင္ဖဲြ႕ေပးထားတဲ့ ဗုဒၶဟူး၀တ္အသင္းက ဗုဒၶဟူးေန႔ မနက္တုိင္း သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ၾကတဲ့ အခါမွာ အသင္း၀င္အခ်ိဳ႕ရဲ႕ ၿဂိဳဟ္တုိင္နားက မခြါႏုိင္တာေတြကုိလည္း သတိထားမိပါတယ္။ တံျမက္လွဲ၊ ဘုရားပန္းလဲ၊ ရင္ျပင္သန္႔ရွင္းေရးေတြ အားလုံးလုပ္ၿပီး ကုိယ့္ၿဂိဳဟ္တုိင္ ကုိယ္သြားကာ ေဆာင္းတြင္းမနက္ ေစာေစာစီးစီး ဘုရားကုိ ေခါင္းေပၚကေနေလာင္းလုိ႔ သက္ေစ့ေရပက္ ေနတာေတြေၾကာင့္ သူတုိ႔ကုိ ေျပာျပရပါေသးတယ္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ေဆာင္းတြင္းႀကီးမွာ ေခါင္းေပၚကေန ေရေလာင္းၾကည့္ပါလားလုိ႔…။ လဲြေနတာေတြပါ။

    ဟုတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ အမ်ားစုဟာ ဘုရားသြားၾကတယ္ဆုိရင္ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္မွာ ရွိတဲ့ စေန၊ တနဂၤေႏြ၊ တနလၤာစတဲ့ ဆုိင္ရာေန႔နံေတြကုိ အေရာက္သြားကာ ၿဂိဳဟ္တုိင္မွာရွိတဲ့ ဘုရား႐ုပ္ပြားနဲ႔ ႐ုပ္ပြားေတာ္ေအာက္က နဂါး၊ ဂဠဳံ၊ က်ားစတဲ့ သတၱ၀ါေတြကုိ အဓိကသြားၿပီး သက္ေစ့ေရေလာင္းေနၾကတာ ေတြ႕ဖူးၾကမွာပါ။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္လည္း အဲဒီအထဲမွာ ပါရင္ပါေနၾကမွာပါ။ ေျပာေတာ့ ဘုရားကုိ သက္ေစ့ေရလွဴတာတဲ့။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေဗဒင္ဆရာစကားအတုိင္း လုိက္လုပ္ေနၾကတာေတြပါ။ ဘုရားကုိ ေရလွဴခ်င္တယ္၊ ေရသပ္ပယ္ခ်င္တယ္ ဆုိရင္လည္း သက္ေစ့ေတြ ဘာေတြလုပ္မေနနဲ႔ေပါ့။ ေန႔နံေတြ ဘာေတြေရြး မေနနဲ႔ေပါ့။ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ ႐ုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ က်က်နန သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းလုပ္ၿပီး သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားရွင္ကုိ အာ႐ုံျပဳလုိ႔ အပူအေအး သင့္ျမတ္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ေရသပၸါယ္သင့္တာေပါ့။ မီးပူေဇာ္တာလည္း ဒီအတုိင္းပါပဲ။ ဘုရားမီးပူေဇာ္တယ္ ဆုိရင္လည္း ဖေယာင္းတုိင္ သက္ေစ့ေတြ ဘာေတြလုပ္မေနနဲ႔ ဘုရားရွင္ကုိ မီးၿမိဳက္သလုိ မျဖစ္ေအာင္ ခပ္ေ၀းေ၀းကေန ထြန္းညွိပူေဇာ္ၾကေပါ့။ မီးပူေဇာ္တယ္ဆုိတာ အေမွာင္က်တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘုရားကုိ အလင္းရေအာင္ ညဘက္ပူေဇာ္တာျဖစ္ပါတယ္။ ခုေတာ့ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ႀကီးလည္း ဘုရားေရွ႕နားမွာ ဖေယာင္းတုိင္ေတြ သက္ေစ့ထြန္းၿပီး လွဴထားတာဟာ မီးပူေဇာ္တာနဲ႔ မတူဘဲ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ဘုရားကုိ မီးတုိက္သလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ မီးအပူခံၾကည့္ဖုိ႔ေတာင္ လုိေနပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာေတြ ဘုရားေပ်ာက္ေနၾကတယ္လုိ႔ တစ္ခ်ိဳ႕က ေျပာၾကတာ ျဖစ္မွာပါ။

    ဟုတ္သင့္သေလာက္လည္း ဟုတ္ေနပါတယ္။ ေရႊတိဂုံဘုရားသြားၿပီး ဘုရားေစတီမွာ ဌပနာထားတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ ဆံေတာ္ဓာတ္ေတာ္ကုိ အာ႐ုံျပဳ၊ ဘုရားဂုဏ္ကုိ ႏွလုံးသားမွာတည္ကာ ဘုရားရွိခုိး ပူေဇာ္ရမယ့္အစား ၿဂိဳဟ္တုိင္သြားၿပီး ေရေလာင္း၊ မီးတုိက္ေနၾကေတာ့ ဘုရားသြားတဲ့ အဓိပၸါယ္ေပ်ာက္ကာ ဘုရားသြားၿပီး ဘုရားမျမင္ၾကတဲ့ သူေတြလုိ႔ ေျပာစရာ ျဖစ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။ ဘုရားသြားဖူးတာ မဟုတ္ဘဲ ဘုရားကုိ အလည္သြားသလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ျဖစ္သင့္တာက ဘုရားေစတီ သြားရင္လည္း သင့္ေလ်ာ္တိတ္ဆိတ္တဲ့ ေနရာတစ္ခုကုိ ေရြးခ်ယ္၊ ဘုရား႐ုပ္ပြားေတာ္ ဒါမွမဟုတ္ ေစတီေတာ္ကုိ မွန္းကာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ေတြ လႊမ္းၿခံၿပီး ဂုဏ္ေတာ္ပြားတာ၊ ေမတၱာပုိ႔တာ၊ တရားထုိင္တာေတြ လုပ္သင့္ပါတယ္။ ဘုရားကုိ ေရပူေဇာ္ခ်င္တယ္၊ မီးပူေဇာ္ခ်င္တယ္ဆုိရင္လည္း အပူအေအးမွ်တဲ့အခါ၊ အေမွာင္ရွိတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားရွင္ကုိ ေရသပ္ပယ္ေပးေနသလုိ၊ ညအေမွာင္မွာ ဘုရားရွင္ကုိ အလင္းဓာတ္နဲ႔ ပူေဇာ္သလုိ၊ အနံ႔အသက္ေကာင္းေအာင္ အေမြးတုိင္နဲ႔ ပူေဇာ္သလုိ ေစတနာအျပည့္နဲ႔ ႐ုိ႐ုိေသေသ ေလးေလးစားစား ျပဳစုပူေဇာ္သင့္ပါတယ္။ ဒါမွ ဘုရားသြားျခင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ျပည့္၀ၿပီး ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားက ခြါႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

    ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာမ်ားအေနနဲ႔ ဘာသာေရးကုိ ေလာကီေရးေတြနဲ႔ မေရာယွက္ရေအာင္ ေလာကီဆရာေတြ အလုိက် လုပ္မိေနတတ္တဲ့ “ဘုရားအေၾကာင္းျပကာ ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားမွာ သြားၿပီး ေစာေစာစီးစီး ေဆာင္းတြင္းႀကီးမွာ ဆင္းတုေတာ္ကုိ ေရေလာင္းတာတုိ႔၊ ေန႔လယ္ေန႔ခင္း ဘုရားရွင္ကုိ မီးတုိက္တာတုိ႔ မလုပ္ၾကဘဲ ပုံေတာ္ကုိမွန္း ဂုဏ္ေတာ္လႊမ္းကာ ႐ုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ကုိ အပူအေအးကင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေသေသခ်ာခ်ာ က်က်နန ေရသပၸါယ္ျခင္း၊ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ျခင္း၊ အေမွာင္ကုိခြင္းဖုိ႔ လုိအပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ မီးထြန္းပူေဇာ္ျခင္း စသည္တုိ႔ကုိ ျပဳျခင္းျဖင့္သာ ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားက ခြါၿပီး ဘုရားသြားျခင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိ အျပည့္အ၀ သက္ေရာက္ေအာင္သာ ႀကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ သင့္ပါေၾကာင္း” အလဲြေလးမ်ားကုိ ေထာက္ျပရင္း အမွန္းလမ္းကုိ ေကာက္ျပလုိက္ပါတယ္။

    အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကစုိ႔…

    ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးက မိန္႔ၾကားဖူးပါတယ္။ “ပုထုဇင္ေတြဟာ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အိပ္ေပ်ာ္ေနခ်ိန္ကလဲြလုိ႔ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ကုသုိလ္ သုိ႔မဟုတ္ အကုသုိလ္စိတ္ တစ္ခုခုနဲ႔ေနၾကတာ”တဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ စိတ္ဆုိတာဟာ တစ္ၿပိဳင္တည္း ႏွစ္စိတ္ျဖစ္ေလ့မရွိပါဘူး။ အကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္ေနရင္ ကုသုိလ္စိတ္မျဖစ္ႏုိင္သလုိ ကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္ေနရင္လည္း အကုသုိလ္စိတ္ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့အခ်ိန္ကေတာ့ ကုသုိလ္လည္းမျဖစ္ အကုသိုလ္လည္း မျဖစ္တဲ့ဘ၀င္စိတ္ပါ။ ဆုိေတာ့ကား.. အိပ္ရာကႏုိးတဲ့အခ်ိန္ကေန ညအိပ္ရာ၀င္တဲ့အခ်ိန္အထိ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္ရင္ ကုသုိလ္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္က မ်ားသလား၊ အကုသုိလ္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္က မ်ားသလား သိႏုိင္ပါတယ္။ ကုသုိလ္စိတ္ မျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ဟာ အကုသုိလ္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေနႏုိင္တဲ့အတြက္ အကုသုိလ္စိတ္မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနထုိင္သြားၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။

    တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ကုသုိလ္မျဖစ္ခ်င္ေနပါေစ အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ေနတတ္ဖုိ႔အေရးႀကီးပါတယ္။ အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ေနထုိင္ဖုိ႔အတြက္က အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ျမင္တတ္ ေတြးတတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ျမင္တတ္ဖုိ႔က အေကာင္းျမင္တတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ အေကာင္းျမင္တတ္မွ အေကာင္းေတြး တတ္မွာပါ။ အေကာင္းေတြးတတ္တာဟာ အကုသိုလ္မျဖစ္ေအာင္ ေတြးလုိက္တာပါ။ ေလာကမွာ ရွိရွိသမွ် ပုဂၢဳိလ္သတၱ၀ါေတြကုိ ၾကည့္ၾကည့္လုိက္ပါ။ အလုံးစုံျပည့္စုံတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ရယ္လုိ႔ တစ္ေယာက္မွ မရွိပါဘူး။ အဲလုိ မျပည့္စုံတဲ့ သူေတြျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ သူတုိ႔ရဲ႕အားနည္းခ်က္ေတြ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြကုိၾကည့္ရင္ အျပစ္ေတြကုိပဲ ေတြ႕ရမွာပါ။ အျပစ္ေတြကုိၾကည့္မိတာနဲ႔ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ အကုသုိလ္ျဖစ္ စရာေတြပဲ ေတြ႕လာရမွာပါ။ အဲဒီအခါ အကုသုိလ္စိတ္ေတြလည္း မေခၚဘဲ၀င္လာေတာ့တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္သူ႔ကုိပဲၾကည့္ၾကည့္ အကုသိုလ္မျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္တတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ အေကာင္းဘက္က ျမင္တတ္၊ ၾကည့္တတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ အေကာင္းျမင္တတ္ဖုိ႔ဆုိတာက ဘယ္သူ႔ကုိပဲေတြ႕ေတြ႕ ေကာင္းတာေလးေတြကုိ ရွာေဖြစဥ္းစား ျမင္တတ္ၾကည့္တတ္ဖုိ႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီအေပၚမွာ လုိက္နာက်င့္ႀကံ တတ္ရပါမယ္။

    ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ ဖတ္႐ႈေလ့လာဖူးတဲ့ စာေပေတြအရ အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ဆက္ဆံနည္းေလးေတြ၊ ေတြးနည္းေလးေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီနည္းေလးေတြကုိ ၾကည့္ၿပီး အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ၾကည့္ပါ။ ဒီသေဘာေတြအရ…
    * လူပုဂၢိဳလ္ေတြထဲမွာ အခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ ႏႈတ္ထြက္စကား ၾကမ္းတမ္းေပမယ့္ စိတ္ထားအရမ္းေကာင္းတာကုိ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ အဲလုိသူမ်ိဳးကုိ သူတုိ႔ရဲ႕ အေျပာအဆုိၾကမ္းတမ္းမႈကုိ မၾကည့္ဘဲ “ေအာ္…သူဟာ အေျပာအဆုိၾကမ္းတမ္းေပမယ့္ စိတ္ထားေလးေတာ့ ေကာင္းရွာသားပဲ”လုိ႔ အေကာင္းဘက္ကေတြးၿပီး အကုသိုလ္မျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရပါမယ္။
    * အခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အေျပာအဆုိအရမ္းေကာင္းၿပီး အရမ္းႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕တတ္ၾကေပမယ့္ စိတ္ထားယုတ္ည့ံပါတယ္။ အဲဒီလုိသူမ်ိဳးက်ေတာ့လည္း “သူဟာ စိတ္ဓာတ္မေကာင္းေပမယ့္ အေျပာအဆုိေတာ့ ညင္သာနဴးည့ံပါလား”လုိ႔ ေတြးၿပီး အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရပါမယ္။
    *အခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အေျပာအဆုိလည္း မေကာင္း၊ စိတ္ထားလည္း ယုတ္ည့ံတတ္ၾကေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ရံ အနည္းငယ္ေကာင္းတာေလးေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ အဲလုိသူမ်ိဳးကုိလည္း သူ႔ရဲ႕ ေကာင္းကြက္အနည္းငယ္ေလး ကုိပဲ ရွာႀကံၿပီး အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရပါမယ္။
    * အခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အေျပာအဆုိလည္းမေကာင္း၊ စိတ္ထားလည္း မေကာင္း၊ တစ္ခါတစ္ရံလည္း ေကာင္းကြက္ဆုိ ဘာမွကုိ ရွာမရတာေတြ ရွိပါတယ္။ အဲလုိလူမ်ိဳးက်ေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ေအာင္ ဥေပကၡာသာ ျပဳႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရပါမယ္။ ဥေပကၡာျပဳတာဟာ ကုသုိလ္လည္းမျဖစ္၊ အကုသုိလ္လည္း မျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားတာပါ။

    ဒါေၾကာင့္…တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ကုန္ဆုံးရတဲ့အခ်ိန္ေလးေတြမွာ အကုသုိလ္စိတ္ေတြ မမ်ားရေအာင္ အေကာင္းျမင္တတ္ေအာင္၊ အေကာင္းေတြးတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ၿပီး ကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကပါလုိ႔ တုိက္တြန္းလုိပါတယ္။

    ေတာင့္တ၍ မရပါ…

    တစ္ေန႔ သံေ၀ဂကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ကုိဖတ္ေနစဥ္ စာေရးသူအေတြးထဲ မဃေဒ၀မင္းႀကီး၏ သံေ၀ဂျဖစ္ပုံေလးကုိ သြားသတိယလုိက္မိ၏။ မဃေဒ၀မင္းႀကီးသည္ ေခါင္းေပၚမွာ ဆံပင္ျဖဴေလးတစ္ပင္ ေတြ႕ရွိရသည္ကုိ အႀကီးအက်ယ္ သံေ၀ဂျဖစ္ကာ မင္းစည္းစိမ္ကုိစြန္႔ၿပီး ေတာထြက္ေတာ္မူသည္အထိ ျဖစ္သြားခဲ့၏။ သံေ၀ဂ အမွန္တစ္ကယ္ျဖစ္ၿပီ၊ အမွန္ရၿပီဆုိလွ်င္ အလြန္တုန္လႈပ္ၿပီး လြတ္ေျမာက္မႈကုိ ရွာေဖြသြားတတ္ၾကသည္ကုိ မဃေဒ၀မင္းႀကီးက သက္ေသျပသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္၏။ မဃေဒ၀မင္းႀကီး၏ သံေ၀ဂျဖစ္ပုံ အေတြးေလးကုိ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မန္လည္ဆရာေတာ္ႀကီးမွ ကဗ်ာလကၤာေလးျဖင့္ ေဖာ္က်ဴးတားသည္ကုိလည္း သံေ၀ဂျဖစ္ဖြယ္ ဖတ္လုိက္ရ၏။ ဆရာေတာ္ႀကီးက ``မဟာဘူတ၊ ဤကာယအား၊ ေန႔ညမယြင္း၊ ေရဆာသြင္း၍၊ မပ်င္းလုပ္ေကၽြး၊ ျပဳစုေမြးလည္း၊ ေက်းဇူးမထင္၊ အကတညဳ၊ ေျမြေလးခုသုိ႔၊ ကုိက္မႈမဆဲ၊ ခဲမႈမၿငိမ္း၊ ကုိယ္လုံးရွိန္းေအာင္၊ ေရွာင္တိမ္းမသာ၊ စစ္ႀကီးလာသုိ႔၊ ဇရာေျမြဆိပ္၊ တရိပ္ရိပ္ျဖင့္၊ ဦးထိပ္ထက္စီး၊ ေရာက္လာၿပီးၿပီ`` စသည္ျဖင့္ အုိျခင္းတရား၏ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းပုံေလးကုိ ဥပမာေပး၍ သီးကုံးေတာ္မူထား၏။

    မွန္၏။ ပထ၀ီ၊ အာေပါ၊ ေတေဇာ၊ ၀ါေယာဟူေသာ ဓာတ္ႀကီးေလးပါး (မဟာဘုတ္ေလးပါး) ျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားသည့္ ဤခႏၶာကုိယ္ႀကီးသည္ မနက္၊ ေန႔၊ ည ပုံမွန္စားေန၊ ေသာက္ေန ျပဳျပင္ေနေသာ္လည္း တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပုိၿပီးႏုပ်ိဳလာသည္ဟူ၍ မရွိဘဲ တျဖည္းျဖည္း အုိအုိသြားသည္သာ ရွိ၏။ မည္သူကျဖင့္ တစ္ေန႔တစ္ျခား ပိုပုိလွလာသည္၊ ႏုလာသည္ဟူ၍မရွိေပ။ လူအမ်ား ေျပာဆုိေနၾကသည့္ ``တစ္သားေမြး တစ္ေသြးလွ`` ဟူေသာ စကားသည္ စင္စစ္ ေျမွာက္ေျပာေနၾကျခင္းသာ ျဖစ္၏။ မည္သည့္ပုဂၢိဳလ္မွ် တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပုိပုိႏုပ်ိဳလာသည္ဟု မရွိႏုိင္ေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ေမြးဖြားလာသည္ ဆုိကတည္းကပင္ အုိျခင္း၊ နာျခင္း၊ ေသျခင္းသေဘာက တစ္ပါတည္း ပါလာၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ``ေလာကတြင္ သတၱ၀ါမ်ား ေတာင့္တ၍ မရသည့္ အရာငါးမ်ိဳး`` ရွိေၾကာင္း ေဟာၾကားေတာ္ မူခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ ဘုရားရွင္ေဟာေတာ္မူခဲ့သည့္ ယင္းတရားငါးမ်ိဳးမွာ
    ၁။ ဇရာဟူေသာ အုိျခင္းတရား
    ၂။ ဗ်ာဓိဟူေသာ နာျခင္းတရား
    ၃။ မရဏဟူေသာ ေသျခင္းတရား
    ၄။ ခယဓမၼဟူေသာ ကုန္ခမ္းျခင္းတရား
    ၅။ နႆဓမၼဟူေသာ ပ်က္ဆီးျခင္း တရားတုိ႔ပင္ ျဖစ္၏။

    မွန္၏။ မည္သည့္သတၱ၀ါမဆုိ ပဋိသေႏၶယူ ေမြးဖြားလာၿပီဆုိသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ အုိျခင္းတရားသည္ ေနာက္မွပါလာၿပီးျဖစ္၏။ ယင္းအုိျခင္းတရားကုိ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ျပဳ၍ မအုိပါရေစႏွင့္ဟု ဆုေတာင္းေန၍ မရေပ။ အခ်ိန္တန္လ်င္ အုိလာၾကရမည္သာ ျဖစ္၏။ ``ခႏၶာကုိယ္ဆုိး၊ ဤ႐ုပ္မ်ိဳးကား၊ တုိး၍မပ်ိဳ၊ အုိသာအုိခဲ့`` ဟု မန္လည္ဆရာေတာ္ႀကီး စပ္ဆုိေတာ္မူသကဲ့သုိ႔ ရရွိလာသည့္ ခႏၶာကုိယ္ႀကီးသည္လည္း မည္မွ်ပင္ ျပဳျပင္ျပဳျပင္ တစ္ဖန္ျပန္ၿပီး မႏုပ်ိဳႏုိင္ေပ။ တုိး၍သာ အုိလာၾကမည္သာ ျဖစ္၏။ ဤသေဘာတရားကုိ မသိနားမလည္ၾကသျဖင့္ သတၱ၀ါတုိ႔သည္ ႐ုပ္တရားအေပၚ အမွီျပဳၿပီး အလွမာန္တက္ေနၾက၏။ စင္စစ္လွသည္ဆုိသည္မွာ တဒဂၤအခုိက္အတန္႔မွ်သာ ျဖစ္၏။ ဤသည္မွာလည္း သတၱ၀ါတုိ႔၏ အ၀ိဇၨာဖုံးသည့္ မ်က္စိျဖင့္ ၾကည့္၍သာ လွသည္ဟု ထင္ေနၾကျခင္း ျဖစ္၏။ အလွမာန္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေနာက္ဆုံး မာနခ၀ါခ်သြားသည့္ အေၾကာင္းေလးကုိ စာေရးသူ သတိယမိပါ၏။ ေရွးအခါက အလြန္ေခ်ာေမာလွပသည့္ မင္းသမီးတစ္ေယာက္ရွိ၏။ သူမ၏ အလွသတင္းေၾကာင့္ အတုိင္းတုိင္း အျပည္ျပည္ရွိ မင္းသားတုိ႔သည္ သူမႏွင့္လက္ထပ္ႏုိင္ရန္ ၾကိဳးစားၾက၏။ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ လက္ေဆာင္ပဏၰာမ်ားျဖင့္ နီးစပ္ေအာင္ ခ်ဥ္းကပ္ၾက၏။ သုိ႔ေသာ္ မင္းသမီးသည္ လက္ခံျခင္းမရွိ၊ ျငင္းဆုိၿမဲ ျငင္းဆုိေန၏။ ထုိမင္းသားမ်ားတြင္ ထူးျခားသည့္ မင္းသားတစ္ေယာက္ ပါလာ၏။ မင္းသားသည္ ပထမအႀကိမ္ လာစဥ္ ေရႊခြက္ထဲတြင္ လက္၀တ္ရတနာ အျပည့္ျဖင့္ လက္ေဆာင္ပဏၰာ ဆက္သ၏။ မင္းသမီးကား လက္မခံေပ။ ဒုတိယအႀကိမ္တြင္ လက္၀တ္ရတနာအျပည့္ပါသည့္ ေငြခြက္ျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္၏။ မင္းသမီးကား ျငင္းဆုိၿမဲ ျငင္းဆုိ၏။ တတိယအႀကိမ္တြင္ကား လက္ေဆာင္ပဏၰာ အနည္းငယ္သာပါသည့္ ေၾကးခြက္ျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္၏။ မင္းသမီးသည္ ျငင္းဆုိၿမဲ ျငင္းဆုိေသာ္လည္း ထုိမင္းသား၏ လုပ္ရပ္ကုိ သတိထားမိလာသည့္အျပင္ ေဒါသပါထြက္လာ၏။ သုိ႔ျဖင့္ မင္းသမီးက `` ရွင္ဟာ ကၽြန္မအခ်စ္ကုိ ရဖုိ႔ႀကိဳးစားေနတဲ့ လူမဟုတ္လား၊ ဒီလုိႀကိဳးစားေနတဲ့သူဟာ တစ္ေခါက္နဲ႔တစ္ေခါက္ ကၽြန္မစိတ္တုိင္းက်ေအာင္ ပုိပုိၿပီး ႀကိဳးစားရမယ့္အစား ခုေတာ့ ရွင့္ဟာက တစ္ေခါက္နဲ႔ တစ္ေခါက္ ပုိပုိၿပီး တန္ဘုိးေတြ နည္းနည္းလာပါလား.. ဘာလဲ ဒါ ကၽြန္မကုိ သက္သက္လာၿပီး အရွက္ခဲြေဆာ္ကား ေနတာလား`` စသည္ျဖင့္ ရန္ေတြ႕၏။ ထုိအခါ မင္းသားက `` အရွင္မင္းသမီး ကၽြႏ္ုပ္မင္းသမီးကုိ ေဆာ္ကားတာလည္း မဟုတ္၊ အရွက္ခဲြတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ အမွန္တရားကုိပဲ လုပ္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္၊ တစ္ကယ္ေတာ့ မင္းသမီးဟာ တစ္ေခါက္နဲ႔တစ္ေခါက္ ပုိပုိၿပီး လွလွလာတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ပုိပုိၿပီးပဲ အုိလာတာပါ၊ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးဟာ မင္းသမီးရဲ႕ အလွနဲ႔တန္တဲ့ လက္ေဆာင္ပဏၰာေတြပဲ ယူယူလာတာပါ`` စသည္ျဖင့္ ေျပာဆုိရွင္းျပသျဖင့္ မင္းသမီး အလွမာန္က်သြားေၾကာင္း မွတ္သားဖူး၏။ ဤေနရာတြင္ ေျပာလုိသည္မွာ ဇရာဟူသည့္ အုိျခင္းတရား အေၾကာင္းပင္ ျဖစ္၏။ ခႏၶာကုိယ္ရလာသည့္ သတၱ၀ါမွန္သမွ် ၾကာေလအိုေလ ၾကာေလအုိေလသာ ျဖစ္၏။ မအုိပါရေစႏွင့္ဟု မည္သုိ႔မွ် ေတာင့္တ၍ မရေပ။ ဤသေဘာတရားကုိ သိျမင္ၿပီး ႐ုပ္တရားအေပၚ အမွီျပဳ၍ မာန္မာန မတက္ရန္သာ ႀကိဳးစားၾကရမည္ ျဖစ္၏။

    ဗ်ာဓိဟူသည့္ အနာေရာဂါသည္လည္း ထုိ႔အတူပင္ျဖစ္၏။ မနာပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တ၍ မရေပ။ ႐ုပ္တရားကုိ ပုိင္ဆုိင္ေနသမွ် နာေနၾကရမည္သာ ျဖစ္၏။ ႐ုပ္တရားရွိေနသမွ် အခ်ိန္မေရြး၊ အရြယ္မေရြး နာေနၾကရမည္သာ ျဖစ္၏။ အနာေရာဂါ ဆဲြကပ္ေနၾကမည္သာ ျဖစ္၏။ မည္သည့္အရြယ္မွ နာၾကရမည္ဟု သတ္မွတ္ခ်က္မရွိေပ။ အခ်ိဳ႕ဆုိလွ်င္ ေမြးလာကတည္းကပင္ အနာေရာဂါ ဆဲြကပ္ၿပီးေမြးလာၾကရ၏။ စင္စစ္ အနာေဂါဟူသည္ တစ္ျခားမဟုတ္ေပ။ ဤ႐ုပ္တရားႀကီးကပင္လွ်င္ အနာေရာဂါ အစုႀကီးျဖစ္ေန၏။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္အား ရဟန္းတစ္ပါးက ေလွ်ာက္၏။ ``ေရာေဂါ ေရာေဂါတိ ဘေႏၲ ကတေမာ ေရာဂါ = ေရာဂါ ေရာဂါလုိ႔ ေျပာေျပာေနၾက ပါတယ္ အရွင္ဘုရား… ေရာဂါဆုိတာ ဘယ္လုိဟာပါလဲ ဘုရား… `` ဟုေမးေလွ်ာက္၏။ ထုိအခါ ဘုရားရွင္ကား ``႐ူပံ ၀ုစၥတိ ဘိကၡေ၀ ေရာဂါတိ = ခ်စ္သားတုိ႔ ေရာဂါဆုိတာ တစ္ျခားမဟုတ္ ဒီ႐ုပ္တရားႀကီးပဲ`` ဟု ေျဖၾကားေတာ္မူ၏။ မွန္၏။ ႏွလုံးေရာဂါ၊ ေသြးတုိးေရာဂါ၊ ကင္ဆာေရာဂါ စသည္ျဖင့္ မည္မွ်ပင္ အမည္နာမ တပ္တပ္ စင္စစ္ဤ႐ုပ္တရား ရွိေန၍သာ ေရာဂါအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အနာအမ်ိဳး ဆဲြကပ္ေနၾကျခင္း ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ေရာဂါအမည္မတပ္ဘဲ ``ဤ႐ုပ္တရားကုိပင္ ေရာဂါ``ဟု ဆုိေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူျခင္းျဖစ္၏။ ``႐ုပၸတီတိ ႐ူပံ = ေဖာက္ျပန္တတ္သည့္ သေဘာကုိ ႐ုပ္`` ဟု စာေပကဖြင့္ျပ၏။ ႐ုပ္တရားရွိသျဖင့္ ေဖာက္ျပန္ပ်က္ဆီးမႈလည္း ရွိေန၏။ ေဖာက္ျပန္ပ်က္ဆီးမႈသည္ပင္ ဗ်ာဓိဟူသည့္ အနာေရာဂါ ျဖစ္ေနျခင္းျဖစ္၏။ ႐ုပ္တရားရွိသျဖင့္ အနာေရာဂါျဖစ္ျခင္းသည္ မဆန္းေပ။ စိတ္ေရာဂါမျဖစ္ရန္သာ အဓိကျဖစ္၏။ စိတ္ေရာဂါျဖစ္လွ်င္ကား စိတ္ျဖင့္ျပန္လည္ ကုစားျခင္းမွတစ္ပါး အျခားေဆးမရွိေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ရုပ္တရားရွိသျဖင့္ ဗ်ာဓိဟူသည့္ အနာေရာဂါရွိလာရေသာေၾကာင့္ မနာပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တမေနၾကဘဲ စိတ္ေရာဂါမျဖစ္ရန္သာ သတိတရားျဖင့္ ထိန္းသိမ္းသြားၾကဖုိ႔ လုိအပ္လွ၏။
    တတိယ ေတာင့္တ၍ မရသည့္ တရားကား မရဏဟူသည့္ ေသျခင္းတရားပင္ ျဖစ္၏။ ဤတရားကုိလည္း မေသပါရေစႏွင့္ဟု မည္သုိ႔မွ် ေတာင့္တ၍ မရေပ။ အသက္ရွင္ေနမႈ၏ ေနာက္တြင္ ေသျခင္းတရားက ရွိေနၿပီးျဖစ္၏။ အတိတ္ကလည္း အဖန္ဖန္ ေသခဲ့ၾကရၿပီးျဖစ္၏။ ယခုလည္း မည္သည့္အခ်ိန္၊ မည္သည့္အရြယ္၊ မည္သည့္ေနရာတြင္ ေသရမည္ကုိသာ ႀကိဳတင္၍ မသိႏိုင္ေသာ္လည္း ေသရမည္ဆုိသည္ကား မုခ်ဧကန္ မလဲြေပ။ နိဗၺာန္မရမခ်င္း ေသေနၾကရဦးမည္သာ ျဖစ္၏။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ လက္ထက္က ကိသာေဂါတမီဟူေသာ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ရွိ၏။ ထုိအမ်ိဳးသမီးတြင္ အလြန္ခ်စ္လွစြာေသာ သားေလးတစ္ေယာက္လည္း ရွိ၏။ တစ္ေန႔တြင္ ထုိသားေလးသည္ ႐ုတ္တရက္ေသဆုံးသြား၏။ ကိသာေဂါတမီသည္ အလြန္ခ်စ္လွစြာသည့္ သားေလးေသဆုံးသြား သျဖင့္ ယူက်ဳံးမရ၊ ေျဖဆည္ရာမရျဖစ္ကာ အ႐ူးတစ္ပုိင္းျဖစ္လ်က္ သားေသကုိပုိက္၍ အသက္ျပန္ရွင္ေအာင္ လုပ္ေပးရန္ အရပ္ထဲလွည့္လည္ ေနေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ မည္သူမွ် မကူညီႏုိင္ၾကေပ။ ေနာက္ဆုံး ဘုရားရွင္ထံ ေရာက္ၿပီး သားေသကုိ အသက္ျပန္ရွင္ေအာင္ ေဆးကုေပးရန္ ေတာင္းဆုိေလ၏။ ထုိအခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ``ခ်စ္သမီး… ေကာင္းၿပီ၊ သင့္သားကုိ အသက္ျပန္ရွင္ေအာင္ ငါကုေပးမယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီအရပ္မွာ ရွိတဲ့ လူမေသဖူးတဲ့ အိမ္ကေနၿပီး မုံညင္းေစ့ကုိ ခ်စ္သမီး ငါ့ဆီရွာယူလာခဲ့`` ဟု အရွာခုိင္း၏။ ကိသာေဂါတမီလည္း သားေသကုိ အသက္ျပန္သြင္းလုိေသာ ဆႏၵျဖင့္ လူမေသဖူးသည့္ အိမ္ကုိ တစ္အိမ္တက္ဆင္း လုိက္ရွာေသာ္လည္း တစ္အိမ္မွ် ရွာမေတြ႕ဘဲ ေနာက္ဆုံးဘုရားရွင္ထံျပန္ေရာက္၊ ဘုရားရွင္တရားေတာ္ကုိ နာယူၿပီး သာသနာ့ေဘာင္သုိ႔ အၿပီး၀င္ေရာက္သြားခဲ့၏။ ကိသာေဂါတမီ၏ ဤအျဖစ္အပ်က္သည္ အမွန္ပင္ျဖစ္၏။ ကိသာေဂါတမီအား ဘုရားရွင္ မိန္႔ေတာ္မူသည့္ တရားစကားေလးသည္ မွတ္သားဖြယ္ေကာင္းလွ၏။ ``ခ်စ္သမီး သားေသတာဟာ ခ်စ္သမီးတစ္ေယာက္ထဲမွာပဲ ရွိတာမဟုတ္ပါဘူး… ခ်စ္သမီးလုိသူေတြ ဒီေလာကမွာ အမ်ားႀကီးပါပဲ`` ဟူ၍ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အားလုံးတစ္ေန႔ ေသၾကရမည္ ျဖစ္သျဖင့္ မေသပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တမေနၾကဘဲ မေသမီ ႀကိဳတင္ၿပီး လုပ္ရမည့္၊ ျပင္ဆင္ရမည့္ အရာမ်ားကုိသာ အခ်ိန္မီ ႀကိဳတင္ျပဳလုပ္ အားထုတ္ၾကရမည္သာ ျဖစ္ပါ၏။

    ခယဓမၼဟူသည့္ ကုန္ခမ္းျခင္းတရားကုိလည္း မကုန္ခမ္းပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တ၍ မရေပ။ ဤေနရာ၌ ကုန္ခမ္းျခင္းဟူသည္ စည္းစိမ္ဥစၥာတုိ႔၏ ကုန္ခမ္းျခင္းကုိ ဆုိလုိ၏။ စည္းစိမ္းဥစၥာမွန္သမွ်သည္ အခ်ိန္တန္လွ်င္ ကုန္ခမ္းသြားၾကရမည္သာ ျဖစ္၏။ အခ်ို႕ဆုိလွ်င္ အခ်ိန္မတန္မီပင္ ကုန္ခမ္းသြားၾကသည့္ဟု ထင္မွတ္တတ္ၾက၏။ စင္စစ္ ဤကုန္ခမ္းျခင္းသေဘာသည္လည္း အခ်ိန္အတိအက်မရွိ၊ အခ်ိန္မေရြးကုန္ခမ္း ေပ်ာက္ပ်က္သြားၾကမည္သာ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မကုန္မခမ္းမီ ရသမွ် ယူသြားႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရမည္ ျဖစ္၏။ ရသမွ် ယူသြားရန္မွာ မိမိႏွင့္တစ္ပါတည္း ယူသြားရန္ကား မျဖစ္ႏုိင္ေပ။ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ျပဳၿပီး ထုိကုသုိလ္၏ အက်ိဳးကုိသာလွ်င္ ယူသြား၍ ရႏုိင္ေပ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အခ်ိန္မေရြး ကုန္ခမ္းသြားႏုိင္သည့္ သေဘာကုိလည္း သတိျပဳဆင္ျခင္းကာ မကုန္ခမ္းပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တမေနဘဲ မကုန္ခမ္းမီ ရသမွ်ယူသြားႏုိင္ရန္သာ ႀကိဳးစားအားထုတ္ သင့္လွေပ၏။

    ထုိ႔အတူ နႆဓမၼဟူသည့္ ပ်က္ဆီးျခင္းသေဘာကုိလည္း မပ်က္ဆီးပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တ၍ မရႏုိင္ေပ။ ပ်က္ဆီးခ်ိန္တန္လွ်င္ ပ်က္ဆီးသြားၾကရမည္သာ ျဖစ္၏။ ``သေဗၺသခၤါရာ အနိစၥာ= အရာအားလုံးသည္ အၿမဲမရွိ`` ဟူေသာ ဘုရားရွင္၏ စကားေတာ္အတုိင္းပင္ မည္သည့္အရာမွ် အၿမဲတည္ရွိသည္ဟု မရွိႏုိင္ေပ။ ျပဳျပင္စီရင္ထားသည့္ သခၤါရတရား မွန္သမွ် ပ်က္ဆီးျခင္းသာ အဆုံးရွိေပသည္။ ထုိသေဘာတရားသည္ ယေန႔ေခတ္တြင္ ပုိ၍ထင္ရွားေန၏။ သိပၸံပညာမ်ား မည္မွ်ပင္တုိးတက္ပါေစ၊ မည္မွ်ပင္ အစြမ္းထက္ပါေစ ထာ၀ရတည္တံ့ၿပီး မပ်က္ဆီးႏုိင္မည့္ အရာမ်ားကုိ တီထြင္၍ မရႏုိင္ၾကေသးေပ။ ေနာင္လည္း ရမည္မဟုတ္ေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ျပဳျပင္စီရင္ထားသည့္ သခၤါရတရားမ်ား ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ျပဳျပင္ထားမႈ၏ အဆုံးသည္ ပ်က္ဆီးျခင္းသာလွ်င္ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ ထုိေၾကာင့္လည္း ကြန္ပ်ဴတာမ်ား၊ အင္တာနက္မ်ား၊ ထူးဆန္းသည့္ လွ်က္စစ္ပစၥည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးတုိ႔ကုိ မည္မွ်အဆန္းတက်ယ္ ခုိင္ခုိင္ခံ့ခံ့ တီထြင္ထားပင္ ထားျငားေသာ္လည္း ေသခ်ာသည့္အခ်က္ကား ထုိပစၥည္းမ်ားသည္ ေနာက္ဆုံးပစၥည္းသြားၾကရျခင္း အခ်က္ပင္ျဖစ္ပါ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တည္ၿမဲျခင္းတစ္စုံတစ္ခုမွ် မရွိသည့္ ဤေလာကႀကီးတြင္ မပ်က္ဆီးသည့္ အရာဟူသည္ မရွိပါသျဖင့္ အေကာင္းမ်ားႏွင့္ ႀကဳံေတြ႕ေနၾကေသာ္လည္း တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ပ်က္ဆီးသြားမည့္အေရး ႀကိဳတင္ေမွ်ာ္ေတြးလ်က္ မာနခ၀ါခ်ကာ သံေ၀ဂဉာဏ္ပြားၿပီး သတိရွိရွိေနသင့္လွေပ၏။

    အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ဗုဒၶေဟာၾကားေတာ္မူထားသည့္ ဤေတာင့္တ၍ မရသည့္ အရာငါးမ်ိဳးကုိ သေဘာေပါက္သိျမင္ၿပီး သံေ၀ဂဉာဏ္ အမွန္ပြားႏုိင္မည္ဆုိပါက သတၱ၀ါမ်ား၏ သႏၲာန္တြင္ မာနဟုဆုိေသာ ခက္ထန္ေထာင္လႊားမႈမ်ား တျဖည္းျဖည္း အားနည္းသြားႏုိင္မည္ဟူသည့္ အခ်က္ပင္ျဖစ္၏။ စင္စစ္ ဤေလာကႀကီးတြင္ အသက္ရွင္ေနထုိင္ရသည့္ ဘ၀သည္ အလြန္တုိေတာင္းလွ၏။ ဤကဲ့သုိ႔ တုိေတာင္းလွသည့္ ဘ၀တြင္ လူတုိ႔သည္ တစ္ဦးအေပၚ တစ္ဦး ေဒါသ၊ မာနမ်ားျဖင့္ ဆက္ဆံေနၾကသည္မ်ားကုိ ၾကည့္ကာ အုိနာေသ စသည့္ တရားမ်ားကုိ ေမ့ေနၾကပါလားဟု သံေ၀ဂျဖစ္မိ၏။ အမွန္အားျဖင့္ ထုိတရားမ်ားသည့္ ေတာင့္တ၍မရသည့္ တရားမ်ား ျဖစ္သကဲ့သုိ႔ ေမ့ထား၍ ရေကာင္းေသာ တရားမ်ားလည္း မဟုတ္ေပ။ အၿမဲဆင္ျခင္ ႏွလုံးသြင္းထားရမည့္ တရားမ်ားျဖစ္ေပသည္။ ေတာင့္တ၍ မရသည့္အရာကုိ ေတာင့္တေနပါက လူပင္ပန္း စိတ္ပင္ပန္း ျဖစ္တတ္၏။ စုိးရိမ္ပူေဆြးမႈမ်ား တုိးပြားတတ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မရသည့္အရာကုိ ေတာင့္တေနမည့္အစား ထိုတရားမ်ား မည္သည့္အခါမွ် ျပန္လည္မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့မည့္ အရာမ်ားကုိသာ ရွာေဖြလုပ္ေဆာင္ရန္ လုိအပ္၏။ ထုိတရားမ်ား ထာ၀ရ မျဖစ္ေပၚႏုိင္ရန္မွာကား နိဗၺာန္ရမွသာ ျဖစ္ႏုိင္ေပ၏။ နိဗၺာန္ရရန္အတြက္ကား မေမ့မေလ်ာ့ေသာ သတိတရား ရွိမွပင္ျဖစ္ေပမည္။ သတိမရွိ ေမ့ေလ်ာ့ေနပါက နိဗၺာန္ႏွင့္ ပုိ၍ပုိ၍ ေ၀းေနဦးမည္သာ ျဖစ္၏။ ဆရာေတာ္ႀကီး တစ္ပါးက အမိန္႔ရွိဖူး၏။ ဆရာေတာ္ႀကီးက ``မသြားဘဲ နီးေန႔သည့္အရာကား သုႆာန္ ျဖစ္ၿပီး သြားပါလ်က္ႏွင့္ ေ၀းေ၀းေနသည့္ အရာကား နိဗၺာန္ျဖစ္၏`` ဟု မိန္႔ေတာ္မူဖူး၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စာေရးသူအပါအ၀င္ အားလုံးေသာ ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါ အေပါင္းတုိ႔သည္ ေတာင့္တ၍ မရသည့္အရာမ်ားကုိ ေတာင့္တေနၾကမည့္အစား ေမ့ထား၍မရသည့္ ထုိတရားမ်ားကုိ အၿမဲဆင္ျခင္ ႏွလုံးသြင္းကာ သုႆာန္ႏွင့္ မနီးခင္ အၿပီးခရီးႏွင္ၿပီး နိဗၺာန္ႏွင့္ နီးသထက္နီးေစရန္ အျမန္ႀကိဳးစားသင့္လွပါေၾကာင္း…

    ေသမွာမေၾကာက္ၾကသူမ်ား ...

    ဤေလာက၌ ပုထုဇင္ ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါ မွန္သမွ်သည္ ေသရမည္ကုိ ေၾကာက္ၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ေသရမည့္ေဘးႏွင့္ ႀကဳံၾကသည့္အခါ လြတ္ရာလမ္းကုိ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ႀကိဳးစားရွာေဖြၾကျခင္း ျဖစ္၏။ အသက္ရွင္ေအာင္ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ အားထုတ္ၾက၏။ ေသေဘးႏွင့္ မႀကဳံရေအာင္ အသက္ရွင္ ရပ္တည္ႏုိင္ေရး နည္းလမ္းကုိ ရွာေဖြၾက၏။ အစာမစားလွ်င္ ေသရမည္ကုိ ေၾကာက္ၾကသျဖင့္ အစာစားၾက၏။ ေရမေသာက္လွ်င္ ေသမည္စိုးသျဖင့္ ေရေသာက္ၾက၏။ ေရာဂါေၾကာင့္ ေသမည္ကုိ ေၾကာက္ၾကသျဖင့္ ေရာဂါမျဖစ္ေအာင္၊ ျဖစ္လာလွ်င္လည္း ေပ်ာက္ကင္းသက္သာေအာင္ အားထုတ္ၾက၏။ မွန္၏။ ထုိ႔အတြက္ေၾကာင့္လည္း စည္းစိမ္ဥစၥာႏွင့္ ေျခလက္အဂၤါတစ္ခုခု ယွဥ္လာလွ်င္ စည္းစိမ္ဥစၥာကုိ စြန္႔္၍ ေျခလက္အဂၤါကုိ ေရြးခ်ယ္ၾကျခင္းျဖစ္၏။ ေျခလက္အဂၤါတုိ႔ႏွင့္ အသက္ယွဥ္လာလွ်င္ ေျခလက္အဂၤါတုိ႔ကုိ စြန္႔၍ အသက္ကုိ ေရြးခ်ယ္ၾကျခင္းျဖစ္၏။ မေသဘူးဆုိလွ်င္ အသက္ကလဲြ၍ က်န္သည့္အရာမ်ားကုိ စြန္႔လြတ္ရန္ ၀န္မေလးတတ္ၾကေပ။ ဤသည္တို႔မွာ ေသရမည္ကုိ ေၾကာက္ၾကေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္၏။ သာမန္သူမ်ား မဆုိထားဘိ ေလာကတြင္ ဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ႀကဳံေတြ႕ရသျဖင့္ မခံစားႏုိင္ျဖစ္ၿပီး မိမိကုိယ္ကုိ သတ္ေသရန္ ႀကိဳးစားၾကသည့္ သူမ်ားပင္လွ်င္ လက္ေတြ႕ေသၾကရမည္ ဆုိေသာအခါ ေၾကာက္လန္႔မႈ ျဖစ္ၾကေသး၏။

    ၾကားဖူးသည့္ ပုံျပင္္ေလး တစ္ခုရွိ၏။ ေရွးတုန္းက ေက်းရြာတစ္ရြာတြင္ အလြန္ဒုကၡဆင္းရဲ ျဖစ္သျဖင့္ မိမိကုိယ္ကုိ ဆဲဲြႀကိဳးခ်ေသရန္ ႀကိဳးစားသည့္ သူတစ္ေယာက္ရွိ၏။ တစ္ေန႔ ထုိသူသည္ မိမိကုိယ္ကုိ သတ္ေသရန္ ႀကိဳးအရွည္တစ္ေခ်ာင္းကုိ ယူကာ ရြားထိပ္က သစ္ပင္ႀကီးရွိရာ အရပ္သုိ႔ သြား၏။ သစ္ပင္ရွိရာသုိ႔ ေရာက္သည့္အခါ ႀကိဳးတစ္စကုိ သစ္ပင္၏သစ္ကုိင္း တစ္ခုတြင္ ခ်ည္ၿပီး က်န္တစ္စကုိ မိမိ၏ လည္ပင္းတြင္ ခ်ည္ကာ သစ္ပင္ေပၚမွ ခုန္ခ်ေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ မည္သုိ႔ပင္ ႀကိဳးစားႀကိဳးစား ဘာမွ်မျဖစ္ဘဲ အသက္ရွင္လွ်က္သာရွိ၏။ စင္စစ္ ထုိသုိ႔ျဖစ္ျခင္းမွာ သူ၏ႀကိဳးမွာ သစ္ကုိင္းႏွင့္ ေျမႀကီးထက္ႏွစ္ဆေလာက္ ရွည္္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ခုန္ခ်တုိင္း ႀကိဳးစက ေျမႀကီးေပၚတြင္ ပုံလ်က္သားျဖစ္ကာ မေသျခင္းျဖစ္၏။ ထုိအခ်င္းအရာကုိ ျမင္းစီးၿပီး တစ္ေနရာသုိ႔ ခရီးသြားသည့္ သူတစ္ေယာက္က ေတြ႕ကာ ``ေဟ့လူ… ဘာလုပ္ေနတာလဲ`` ဟု ေမး၏။ ထုိအခါ သစ္ပင္ေပၚမွ သူက ``ကၽြန္ေတာ္ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတ္ေသမလုိ႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လုိျဖစ္မွန္း မသိ၊ ေသလုိ႔ကုိ မရဘူးျဖစ္ေနတယ္``ဟု ျပန္ေျပာ၏။ ထုိအခါ ခရီးသြားက အေျခအေနကုိ ၾကည့္ၿပီး ``ဟာ… ခင္ဗ်ားႏွယ္… အ ရန္ေကာ… ခင္ဗ်ားလုပ္တာက ဟုတ္မွမဟုတ္ဘဲ… လာဆင္းခဲ့ ကၽြန္ေတာ္ျပမယ္ ေသေသခ်ခ်ာၾကည့္`` ဟု ဆုိကာ ေသေၾကာင္းႀကံမည့္ သူူဆီမွ ႀကိဳးကုိယူၿပီး သူကုိယ္တုိင္ သစ္ပင္ေပၚတက္သြားကာ ေအာက္ကလူကုိ ``ေဟ့လူ… ဒီမွာ က်ဳပ္ျပမယ္ ေသေသခ်ခ်ာၾကည့္.. ခင္ဗ်ားဟာက ႀကိဳးရွည္ေနလုိ႔ ျဖစ္တာ၊ ႀကိဳးကုိ ဒီလုိတုိေအာင္ ျဖတ္၊ ၿပီးရင္ ဒီလုိ လည္ပင္မွာ ခ်ည္ၿပီး ဒီလုိခုန္ခ်ရတယ္..`` ဟု ဆုိကာ သူ႔လည္ပင္းကုိ ႀကိဳးကြင္းစြပ္ကာ သူကုိယ္တုိင္ ခုန္ခ်ျပလုိက္၏။ အျပေကာင္းသည့္ ခရီးသြားကား တစ္ခါတည္း မိမိကုိယ္ကုိ မိမိသတ္ေသၿပီး ျဖစ္သြားေလ၏။ ထုိအျခင္းအရာကုိ ျမင္သည့္အခါ အမွန္တကယ္ မိမိကုိယ္ကုိ သတ္ေသရန္ ႀကိဳးစားသည့္ ရြာသားမွာ အလြန္အမတန္ ေၾကာက္လန္႔ၿပီး ``ဟာ… ေသတာဟာ ေၾကာက္စရာႀကီးပါလား…`` ဟု ေရရြတ္ၿပီး မေသရဲေတာ့ဘဲ ေၾကာက္အားလန္႔အား ရြာထဲျပန္၀င္ ေျပးသြားေလ၏။ ဤပုံျပင္ေလးသည္ ဟာသဆန္ဆန္ ပုံျပင္ေလးျဖစ္ေသာ္လည္း တစ္ဘက္က ၾကည့္ပါက အမွန္တကယ္ ေသခ်င္ၾကသည့္ သူမ်ားပင္လွ်င္ လက္ေတြ႕ေသရမည္ ဆုိေသာအခါ ေၾကာက္လန္႔တတ္ၾကေၾကာင္း သြယ္၀ုိက္ၿပီး နားလည္သေဘာေပါက္ႏုိင္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေသရမည္ကုိ မေၾကာက္သည့္သူ မရွိဟု ေျပာဆုိၾကျခင္း ျဖစ္၏။

    သုိ႔ေသာ္ ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ားသည္ အမွန္ပင္ရွိ၏။ မည္သုိ႔ေသာ သူမ်ားသည္ ေသမွာမေၾကာက္ၾကေၾကာင္း ဗုဒၶစာေပတြင္ ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္တုိင္ ေဟာၾကားေတာ္မူထားသည္မ်ား ရွိ၏။ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ စတုကၠနိပါတ္ ပါဠိေတာ္ အဘယသုတ္တြင္ ေသမွာမေၾကာက္သည့္ ပုဂၢိဳလ္ေလးေယာက္ ရွိေၾကာင္း ျမတ္ဗုဒၶေဟာေတာ္မူထား၏။ ဤတရားေတာ္သည္ ဇာဏုေႆာဏီ အမည္ရွိေသာ ပုဏၰားႀကီး၏ ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားခ်က္ကုိ ျမတ္စြာဘုရားရွင္မွ ေျဖၾကားေဟာထားျခင္းျဖစ္၏။ ဤအဘယသုတ္တြင္ ေသမွာေၾကာက္သည့္သူမ်ား ႏွင့္ ေသမွာ မေၾကာက္သည့္ သူမ်ားကုိ ေဟာေတာ္မူထားေသာ္လည္း ဤေနရာတြင္ ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ားကုိသာ တင္ျပလုိပါ၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ားကုိ တင္ျပလုိက္ကာမွ်ျဖင့္ အျပန္အားျဖင့္ ေသမွာေၾကာက္သည့္ သူမ်ားကုိလည္း အလြယ္တကူ နားလည္ႏုိင္မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္၏။

    ျမတ္စြာဘုရားရွင္မွ ပုဏၰားႀကီးအား
    ``- ပုဏၰား… ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာသူသည္ ကာမဂုဏ္တုိ႔၌ ရာဂကင္း၏။ ဆႏၵကင္း၏။ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးျခင္းကင္း၏။ မြတ္သိပ္ျခင္းကင္း၏။ ပူပန္ျခင္းကင္း၏။ တဏွာကင္း၏။ ထုိသူသုိ႔ ျပင္းျပေသာ ေရာဂါအနာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး က်ေရာက္ေသာအခါ ``ခ်စ္ခင္ဖြယ္ ကာမဂုဏ္တုိ႔သည္ ငါ့ကုိဧကန္ စြန္႔ၾကလိမ့္မည္၊ ငါသည္လည္း ခ်စ္ခင္ဖြယ္ရာ ကာမဂုဏ္တုိ႔ကုိ စြန္႔ရေတာ့မည္``ဟု (မိမိကုိယ္ကုိ) အႀကံမျဖစ္။ မစုိးရိမ္။ မပင္ပန္း။ မငိုေၾကြး။ ရင္ဘက္စည္တီး မျမည္တမ္း။ ျပင္းစြာေတြေ၀ျခင္းသုိ႔ မေရာက္။ ပုဏၰား… ေသျခင္းသေဘာရွိသည္ ျဖစ္လ်က္ ေသျခင္းမွ မေၾကာက္ေသာ၊ ထိတ္လန္႔ျခင္းသုိ႔ မေရာက္ေသာ သူဟူသည္ ဤသူပင္တည္း။
    - ပုဏၰား… ေနာက္တစ္မ်ိဳးကား.. ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာသူသည္ ကုိယ္၌ ရာဂကင္း၏။ ဆႏၵကင္း၏။ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးျခင္းကင္း၏။ မြတ္သိပ္ျခင္းကင္း၏။ ပူပန္ျခင္းကင္း၏။ တဏွာကင္း၏။ ထုိသူသုိ႔ ျပင္းျပေသာ ေရာဂါအနာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး က်ေရာက္ေသာအခါ ``ခ်စ္ခင္ဖြယ္ ကုိယ္သည္ ငါ့ကုိဧကန္ စြန္႔ၾကလိမ့္မည္၊ ငါသည္လည္း ခ်စ္ခင္ဖြယ္ရာ ကုိယ္ကုိ စြန္႔ရေတာ့မည္``ဟု (မိမိကုိယ္ကုိ) အႀကံမျဖစ္။ မစုိးရိမ္။ မပင္ပန္း။ မငိုေၾကြး။ ရင္ဘက္စည္တီး မျမည္တမ္း။ ျပင္းစြာေတြေ၀ျခင္းသုိ႔ မေရာက္။ ပုဏၰား… ေသျခင္းသေဘာရွိသည္ ျဖစ္လ်က္ ေသျခင္းမွ မေၾကာက္ေသာ၊ ထိတ္လန္႔ျခင္းသုိ႔ မေရာက္ေသာ သူဟူသည္ ဤသူပင္တည္း။
    - ပုဏၰား… ေနာက္တစ္မ်ိဳးကား.. ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာသူသည္ မေကာင္းမႈကုိ မျပဳ။ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈကုိ မျပဳ။ ညစ္ႏြမ္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ မျပဳ။ ေကာင္းမႈကုိ ျပဳၿပီးျဖစ္၏။ ကုသုိလ္ကုိ ျပဳၿပီးျဖစ္၏။ ေၾကာက္မက္ဖြယ္မွ တားျမစ္ေရးကုိ ျပဳၿပီးျဖစ္၏။ ထုိသူသုိ႔ ျပင္းျပေသာ ေရာဂါအနာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး က်ေရာက္ေသာအခါ ``ငါသည္ မေကာင္းမႈကုိ မျပဳ၊ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈကုိ မျပဳ၊ ညစ္ႏြမ္းမႈကုိ မျပဳ၊ ေကာင္းမႈကုိ ျပဳၿပီးၿပီ၊ ကုသုိလ္ကုိ ျပဳၿပီးၿပီ၊ ေၾကာက္မက္ဖြယ္မွ တားျမစ္ေရးကုိ ျပဳၿပီးၿပီ၊ အခ်င္းတုိ႔ စင္စစ္ မေကာင္းမႈကုိ မျပဳေသာ၊ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈကုိ မျပဳေသာ၊ ညစ္ႏြမ္းမႈကုိ မျပဳေသာ၊ ေကာင္းမႈကုိ ျပဳၿပီးေသာ၊ ေၾကာက္မက္ဖြယ္မွ တားျမစ္ေရးကုိ ျပဳၿပီးေသာ သူတုိ႔၏ လားရာဂတိ ဟူသမွ်သုိ႔ ဘ၀ေနာင္ခါ ငါလားရေတာ့အံ့ တကား``ဟု (မိမိကုိယ္ကုိ) အႀကံျဖစ္၏။ ထုိသူသည္ မစုိးရိမ္၊ မပင္ပန္း၊ မငိုေၾကြး၊ ရင္ဘက္စည္တီး မျမည္တမ္း၊ ျပင္းစြာေတြေ၀ျခင္းသုိ႔ မေရာက္။ ပုဏၰား… ေသျခင္းသေဘာရွိသည္ ျဖစ္လ်က္ ေသျခင္းမွ မေၾကာက္ေသာ၊ ထိတ္လန္႔ျခင္းသုိ႔ မေရာက္ေသာ သူဟူသည္ ဤသူပင္တည္း။
    - ပုဏၰား… ေနာက္တစ္မ်ိဳးကား.. ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာသူသည္ သူေတာ္ေကာင္းတရား၌ မယုံမွား။ ေ၀ခဲြႏုိင္၏။ ဆုံးျဖတ္ႏုိင္၏။ ထုိသူသုိ႔ ျပင္းျပေသာ ေရာဂါအနာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး က်ေရာက္ေသာအခါ ``ငါသည္ စင္စစ္ သူေတာ္ေကာင္းတရား၌ မယုံမွား၊ ေ၀ခဲြႏုိင္၏၊ ဆုံးျဖတ္ႏုိင္၏``ဟု (မိမိကုိယ္ကုိ) အႀကံျဖစ္၏။ ထုိသူသည္ မစုိးရိမ္၊ မပင္ပန္း၊ မငိုေၾကြး၊ ရင္ဘက္စည္တီး မျမည္တမ္း၊ ျပင္းစြာေတြေ၀ျခင္းသုိ႔ မေရာက္။ ပုဏၰား… ေသျခင္းသေဘာရွိသည္ ျဖစ္လ်က္ ေသျခင္းမွ မေၾကာက္ေသာ၊ ထိတ္လန္႔ျခင္းသုိ႔ မေရာက္ေသာ သူဟူသည္ ဤသူပင္တည္း။ ပုဏၰား… ေသျခင္းသေဘာရွိသည္ျဖစ္လ်က္ ေသျခင္းမွ မေၾကာက္ေသာ၊ ထိန္လန္႔ျခင္းသုိ႔ မေရာက္ေသာ သူတုိ႔သည္ ဤေလးမ်ိဳးတုိ႔တည္း`` ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

    အထက္ပါ ေဟာၾကားခ်က္တြင္ ျမတ္ဗုဒၶမွ ေသမွာ မေၾကာက္သည့္ ပုဂၢိဳလ္ေလးမ်ိဳးကုိ ခဲြျခားေဟာၾကားေတာ္ မူထားသည္ကုိ ဖတ္႐ႈၾကည္ညိဳႏုိင္ၾကမည္ ျဖစ္၏။ ထုိေဟာၾကားခ်က္ကုိ အႏွစ္ခ်ဳပ္ အလြယ္နားလည္ေအာင္ ေကာက္ခ်က္ခ်ျပရလွ်င္ ေသမွာ မေၾကာက္သူတုိ႔ဟူသည္
    ၁။ ကာမဂုဏ္တုိ႔၌ တပ္မက္မႈရာဂ၊ တြယ္တာမႈသံေယာဇဥ္၊ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ပူပန္ျခင္း ကင္းေသာသူ
    ၂။ ခႏၶာကုိယ္၌ တြယ္တာႏွစ္သက္ တပ္မက္မႈတဏွာ ကင္းေသာသူ
    ၃။ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ မျပဳ၊ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ကုိ ျပဳၿပီးေသာသူ
    ၄။ သူေတာ္ေကာင္းတရား၌ ယုံမွားသံသယ မရွိေသာသူ ဟူေသာ ဤေလးမ်ိဳးတုိ႔ပင္ ျဖစ္ပါ၏။

    မွန္၏။ စင္စစ္ လူ႔ဘ၀တြင္ ေနသည့္အခုိက္ ကာမဂုဏ္အာ႐ုံမ်ား ေနာက္သုိ႔သာ လုိက္ေနၾကသူမ်ား၊ ``ငါ၊ င့ါခႏၶာ``ဟု စဲြလမ္းတပ္မက္မႈ ရွိေနၾကသူမ်ား၊ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ မရွိ အကုသုိလ္မ်ားျဖင့္သာ အခ်ိန္ကုန္ေနၾကသူမ်ား၊ သူေတာ္ေကာင္းတရားကုိ မသိနားမလည္သူမ်ားသည္ ေသခါနီးအခါကာလတြင္ မိမိတုိ႔ ဘ၀သံသရာအတြက္ အားကုိးအားထားျပဳစရာ တစ္စုံတစ္ခုမွ် မရွိသည့္အတြက္ ေသရမည္ဆုိသည့္အခါ ေၾကာက္ၾကျခင္းျဖစ္၏။ အျပန္အားျဖင့္ အသက္ရွင္ေနသည့္အခုိက္ ကာမဂုဏ္အာ႐ုံမ်ား ေနာက္သုိ႔မလုိက္သူ၊ ငါ၊ ငါ့ခႏၶာဟု တပ္မက္စဲြလမ္းမႈ မရွိသူ၊ အကုသုိလ္ကုိျပဳျခင္းမရွိ ကုသုိလ္မ်ားျဖင့္သာေနသူ၊ သူေတာ္ေကာင္းတရားကုိ သိရွိနားလည္ လုိက္နာက်င့္ႀကံေနသူမ်ား အတြက္ကား မိမိတုိ႔သံသရာအတြက္ ရိကၡာအျပည့္ထုတ္ၿပီး ျဖစ္သျဖင့္ ယခုဘ၀ေသရမည့္ အေရးေတြးၿပီး ေၾကာက္စရာမလုိၾကျခင္း ျဖစ္၏။ အထူးသျဖင့္ မဟုတ္သည့္အရာမ်ား၊ မေကာင္းသည့္အမႈမ်ားကုိ ျပဳလုပ္ထားျခင္း မရွိၾကသည့္အတြက္ မိမိကုိယ္ကုိမိမိ ယုံၾကည္မႈအျပည့္ ရွိေနၿပီး မည္သည့္ေနရာ၊ မည္သည့္အခ်ိန္တြင္ျဖစ္ေစ မည္သုိ႔ေသာ အရာမ်ိုးကုိမွ ေၾကာက္လန္႔တုန္လႈပ္မႈ မရွိႏုိင္ေတာ့ေပ။

    ထုိ႔အျပင္ ေသျခင္းတရားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဓမၼပဒ၊ အပၸမာဒ၀ဂ္၊ သာမာ၀တီ၀တၳဳတြင္ ျမတ္ဗုဒၶေဟာေတာ္မူထားသည့့္ တရားတစ္ပုဒ္ကုိလည္း သတိရမိ၏။ ျမတ္ဗုဒၶက သာမာ၀တီကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ေအာက္ပါဂါထာ တစ္ပုဒ္ျဖင့္ သတိေပးစကား ေဟာၾကားခဲ့၏။
    ``အပၸမာေဒါ အမတံ ပဒံ၊ ပမာေနာ မစၥဳေနာ ပဒံ၊
    အပၸမတၱာ န မီယႏၱိ၊ ေယ ပမတၱာ ယထာ မတာ။`` ဟူေသာ ဤတရားဂါထာ၏ ဆုိလုိရင္းမွာ ``မေမ့ေလွ်ာ့ျခင္းသည္ ေသျခင္းကင္းရာ နိဗၺာန္သုိ႔ ေရာက္ေၾကာင္းျဖစ္ၿပီး ေမ့ေလွ်ာ့ေပါ့ဆျခင္းသည္ ေသျခင္း၏ အေၾကာင္းျဖစ္၏။ မေမ့မေလွ်ာ့ ေနၾကသူမ်ားသည္ ေသျခင္းကင္းသူမ်ားႏွင့္ တူကုန္ၿပီး ေမ့ေမ့ေလွ်ာ့ေလွ်ာ့ ေပါ့ေပါ့ဆဆ ေနၾကသူမ်ားသည္ အသက္ရွင္ေနေသာ္လည္း ေသေနၾကသူမ်ားႏွင့္ တူၾကကုန္၏။`` ဟူ၍ျဖစ္၏။

    ဓမၼပဒလာ ထုိတရားစကားသည္ ျမတ္ဗုဒၶေန႔စဥ္ မိန္႔ေတာ္မူေနၾကျဖစ္သည့္ အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ - မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆေသာ သတိတရားႏွင့္ ျပည့္စုံေအာင္ေနၾက ဟူေသာ မိန္႔မွာခ်က္ကုိ ထပ္ဆင့္အထူးျပဳ သတိေပးထားသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္၏။ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ဤမိန္႔မွာခ်က္ကုိ ဆက္စပ္ယူလုိက္လ်င္ အထက္တြင္ေဖာ္ျပခဲ့သည့္ ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္ အခ်က္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားအား မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆ ေနၾကသူမ်ားအျဖစ္ ညႊန္ျပႏုိင္မည္ျဖစ္ၿပီး ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ားဟူသည္ သတိရွိၾကသူမ်ားပင္တည္းဟု ေကာက္ခ်က္ခ်ႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။

    ထုိ႔ေၾကာင့္ ေလာကတြင္ ေသရမည္ကုိ လူတုိင္းေၾကာက္ၾကသည္ ဆုိေသာ္လည္း ေသမွာမေၾကာက္သည့္ သူမ်ားလည္း ရွိသည္ကုိ အထက္ေဖာ္ျပပါ ျမတ္ဗုဒၶ ေဟာေတာ္မူခ်က္မ်ားက သက္ေသျပဳေနၿပီး ျဖစ္သျဖင့္ မိမိတုိ႔ ယခုလက္ရွိဘ၀တြင္ ေသျခင္းတရားကုိ ရင္ဆုိင္ႏုိင္ရန္၊ ေသရမည့္အေရး ေတြးေၾကာက္စရာ မလုိသည့္ ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ား ျဖစ္ေစရန္ အခ်ိန္ရွိခုိက္ သတိစုိက္၍ ၾကိဳးစားၾကရန္သာ လုိအပ္ေပေတာ့၏။ ထုိသုိ႔ ၾကိဳးစားၾကရန္လည္း တုိက္တြန္းလုိပါ၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ေသျခင္းတရားဟူသည္ အခ်ိန္မေရြး၊ ေနရာမေရြး၊ အရြယ္မေရး ဧကန္မုခ် လာႏုိင္ေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ပါ၏။

    အရဟံဂုဏ္ေတာ္အား ၾကည္ညိဳၾကည့္ျခင္း…

    ျမတ္စြာဘုရား၏ ဂုဏ္ေတာ္ကုိးပါးတုိ႔တြင္ အရဟံ ဂုဏ္ေတာ္ကုိ ပထမဆုံးဂုဏ္ေတာ္အျဖစ္ ပိဋကတ္စာေပမ်ား၌ ေတြ႕ရမည္ျဖစ္၏။ ဘုရားရွင္၏ဂုဏ္ေတာ္မ်ား အေၾကာင္းေျပာၾကလွ်င္လည္း အရဟံစေသာ ဂုဏ္ေတာ္ကုိးပါးဟူ၍ ေျပာေလ့ရွိၾက၏။ ထုိ႔အျပင္ အရဟံဂုဏ္ေတာ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း အ႒ကထာမ်ားတြင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးဖြင့္ဆုိ ခ်ီးက်ဴးေတာ္မူၾက၏။ ထင္ရွားသည့္ ဖြင့္ဆုိခ်က္မ်ားမွာ

    ျမတ္စြာဘုရားသည္…
    ၁။ အလုံးစုံေသာ ကိေလသာအေပါင္းမွ ကင္းစင္ေတာ္မူျခင္း
    ၂။ သံသရာစက္လည္ပတ္မႈ အကန္႔တုိ႔ကုိ ဖ်က္ဆီးေတာ္မူၿပီးျဖစ္ျခင္း
    ၃။ လူ၊ နတ္၊ ျဗာဟၼာ သတၱ၀ါအားလုံးတုိ႔၏ ပူေဇာ္အထူးကုိ ခံယူေတာ္မူထုိက္ျခင္း
    ၄။ အလုံးစုံေသာ ကိေလသာမွန္သမွ်ကုိ အၾကြင္းအက်န္မရွိ ပယ္သတ္ေတာ္မူၿပီးျဖစ္ျခင္း
    ၅။ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ကုိ ျပဳေတာ္မမူတတ္ျခင္း စေသာ အေၾကာင္းတုိ႔ေၾကာင့္ အရဟံဟူေသာ ဂုဏ္ေတာ္ႏွင့္ ျပည့္စုံေတာ္မူ၏ ဟူသည့္ ဖြင့္ဆုိခ်က္မ်ား ျဖစ္၏။

    ထုိဂုဏ္ေတာ္အဖြင့္မ်ားတြင္ စာေရးသူႏွင့္ စာဖတ္သူတုိ႔ အထူးသျဖင့္ ၾကည္ညိဳၾကည့္သင့္သည့္ အခ်က္မွာ နံပါတ္ (၅) အဖြင့္ျဖစ္သည့္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ကုိ ျပဳေတာ္မမူျခင္း ဟူေသာ အခ်က္ပင္ျဖစ္၏။ ထုိဖြင့္ဆုိခ်က္ကုိ မိမိတုိ႔၏ ကုိယ္ေတြ႕အေျခအေနႏွင့္ ခ်ိန္ထုိးၾကည့္လွ်င္ ပုိၿပီးၾကည္ညိဳတတ္ေပမည္။ မိမိတုိ႔ တစ္ေယာက္တည္း တိတ္ဆိတ္ၿပီး မျမင္ကြယ္ရာမွာ ရွိေနသည့္အခုိက္ ျဖစ္တတ္သည့္ စိတ္အစဥ္ အေျခအေနမ်ားႏွင့္ ယွဥ္ၾကည့္လွ်င္ ပုိၿပီးထင္ရွား၏။ မွန္ပါသည္။ မည္သူမဆုိ ပုထုဇင္မွန္သမွ် စိတ္အစဥ္ မတည္ၿငိမ္ၾကသျဖင့္ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္မ်ားႏွင့္ မျပတ္ယွဥ္တဲြ ေနတတ္ၾက၏။ မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာ၊ လွ်ာ၊ ကုိယ္၊ စိတ္တုိ႔ကုိ အမွီျပဳ၍ မေကာင္းသည့္ ကာယကံမႈမ်ား၊ ၀စီကံမႈမ်ား၊ မေနာကံမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚတတ္ၾက၏။ အထူးသျဖင့္ မျမင္ကြယ္ရာတြင္ ရွိသည့္အခိုက္၌ ပုိၿပီးျဖစ္တတ္ၾက၏။ တစ္ခါတစ္ရံ အခန္းထဲတြင္ တစ္ေယာက္တည္း ရွိသည့္အခါ အာ႐ုံတစ္ခုခုကုိ အမွီျပဳ၍ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္မ်ား ျဖစ္ေပၚတတ္သည္ကုိ သတိျပဳမိၾကမည္ျဖစ္၏။ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသည့္အခုိက္တြင္ စိတ္ကုိသတိျဖင့္ မကပ္ဘဲ ေနမိပါက တစ္စုံတစ္ေယာက္ကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ျဖစ္ေစ၊ တစ္စုံတစ္ခုကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ျဖစ္ေစ မေကာင္းသည့္ စိတ္အေတြးမ်ား ျဖစ္ေပၚတတ္ၾက၏။ ယင္းမေကာင္းသည့္ စိတ္အေတြးတြင္ မရပ္မိၾကဘဲ လက္ေတြ႕ကာယကံေျမာက္ ျပဳသည္အထိ အာ႐ုံေနာက္ကုိ စိတ္လုိက္ကာ က်ဴးလြန္မိတတ္ၾက၏။

    စိတ္ဟူသည္ကလည္း အခက္သားပင္။ အေျပာင္းအလဲ အျဖစ္အပ်က္ ျမန္ဆန္လွသည့္အတြက္ တဒဂၤအခုိက္မွာပင္ အကုသုိလ္မ်ိဳးစုံကုိ က်ဴးလြန္မိတတ္၏။ အျပဳခံအာ႐ုံႏွင့္ ျပဳတတ္သည့္သေဘာ တုိ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတတ္သည့္ စိတ္အမ်ိဳးမ်ိဳးသည္ အေၾကာင္းအက်ိဳး ဆက္စပ္ေန၏။ ဥပမာအားျဖင့္ ႐ူပါ႐ုံႏွင့္ စကၡဳပသာဒတုိ႔ ေပါင္းစုံမိသည့္အခါ စကၡဳ၀ိညာဏ္ဟူေသာ ျမင္သိစိတ္ျဖစ္သကဲ့ ျဖစ္၏။ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနေသာ္လည္း အာရုံတစ္ခုခုကုိ အမွီျပဳ၍ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္မ်ား ျဖစ္ေပၚတတ္၏။ တစ္ေယာက္တည္း မျမင္ကြယ္ရာ အရပ္မွာျဖစ္ေနျခင္းကပင္ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ လႈံ႕ေဆာ္ေပးသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေနတတ္၏။ ``ငါတစ္ေယာက္တည္း ရွိတာပဲ… ဘယ္သူ႔မွ မသိေလာက္ပါဘူးေလ… `` စသည့္ စိတ္အႀကံျဖင့္ မေကာင္းမႈကုိ က်ဴးလြန္မိတတ္၏။ ထုိသုိ႔ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသည့္အခုိက္တြင္ တရားနာျခင္း၊ တရားအားထုတ္ျခင္းစသည့္ ေကာင္းသည့္စိတ္၊ ေကာင္းသည့္လုပ္ရပ္မ်ားထက္ ``ဘယ္သူမွ မရွိတုန္း ... ဘာေလးေတာ့ လုပ္လုိက္ဦးမွ… ဘာေလးေတာ့ ၾကည့္လုိက္ဦးမွ…`` စသည့္ မေကာင္းသည့္ စိတ္အႀကံ၊ လုပ္ရပ္မ်ားက ပုိ၍အျဖစ္မ်ားတတ္၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ စိတ္၏ သေဘာကပင္ ` မေကာင္းမႈမွာ ေမြ႕ေလ်ာ္တတ္ျခင္း (ပါပသၼႎ ရမတိ မေနာ)` သေဘာ ရွိသည္၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ျဖစ္၏။

    အမွန္စင္စစ္ တစ္ေယာက္တည္း ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္၌ ရွိေနသျဖင့္ မည္သူမွ် မသိေလာက္ပါဘူးဟူေသာ အေတြးျဖင့္ မည္သည့္အလုပ္ကုိ မည္မွ်ျပဳလုပ္သည္ျဖစ္ေစ အျခားသူမ်ား မသိႏုိင္ေသာ္လည္း မိမိကုိယ္ကုိ မိမိကား သိႏုိင္၏။ မိမိကုိယ္ကုိ မိမိလိမ္လည္ လွည့္စား၍မရႏုိင္ေပ။ တိတ္ဆိတ္ကြယ္ရာမွာ မည္မွ်ပင္ ေရွာင္တိမ္းၿပီး ေနပါေစ မိမိစိတ္ကုိကား ေရွာင္တိမ္း၍ မရႏုိင္ေပ။ တိတ္ဆိတ္ကြယ္ရာတြင္ ေကာင္းသည့္အလုပ္မ်ားျဖင့္ ေနႏုိင္ပါက အတုိင္းထက္အလြန္ ေကာင္းေသာ္လည္း မေကာင္းသည့္ အေတြးအႀကံမ်ားျဖင့္ မေကာင္းမႈမ်ားကုိ ျပဳလုပ္မည္ဆုိပါက မည္မွ်ပင္ မျမင္ကြယ္ရာ၌ပင္ ျဖစ္ပါေစ ဖုံးကြယ္၍ မရႏုိင္ေပ။ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ဖုံးကြယ္၍ ရႏုိင္ေသာ္လည္း မိမိကုိယ္ကုိ ဖုံးကြယ္လိမ္ညာ၍ မရေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ မိမိ၏လုပ္ရပ္ကုိ မိမိသာလွ်င္ အသိဆုံးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း မေကာင္းမႈသည္ ဆိတ္ကြယ္ရာမရွိဟု ဆုိၾကျခင္းျဖစ္၏။ ဆိတ္ကြယ္ရာ မရွိသကဲ့သုိ႔ စိတ္ကြယ္ရာလည္း မရွိေပ။ မည္သူမွ် မသိေလာက္သည့္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္ပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း မိမိ၏ စိတ္ကြယ္ရာအရပ္ကား မရွိႏုိင္ဟူေသာ သေဘာကုိ ဆုိလုိ၏။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ထုိသေဘာကုိ လြန္ေျမာက္ၿပီးသည့္ အတုမရွိ အႏႈိင္းမဲ့ျဖစ္၏။

    မွန္ပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ကား အလုံးစုံေသာ ကိေလသာမွန္သမွ်ကုိ အၾကြင္းအက်န္မရွိ ပယ္သတ္ေတာ္မူၿပီးသည္၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ မည္မွ်ပင္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္ျဖစ္ေသာ္လည္း မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ မျပဳေတာ့ေပ။ မိမိတုိ႔ ပုထုဇင္မ်ားသည္ ``ပုထုကိေလေသ ဇေနတီတိ ပုထုဇၨေနာ- ကိေလသာတုိ႔ မျပတ္ျဖစ္ေနတတ္ေသာေၾကာင့္ ပုထုဇင္ မည္၏`` ဟူသည့္ အဖြင့္အတုိင္းပင္ ကိေလသာမ်ားျဖင့္ အၿမဲမျပတ္ ဆက္ဆံေနတတ္ၾက၏။ အာ႐ုံအမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ အမွီျပဳ၍ မေကင္းမႈမ်ား မျပတ္ျဖစ္ေပၚ ေနတတ္၏။ အမ်ားႏွင့္ေနသည့္ အခါျဖစ္ေစ၊ တစ္ေယာက္တည္း ေနသည့္အခါျဖစ္ေစ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္မ်ား ျဖစ္ေနတတ္ၾက၏။ တစ္ခါတစ္ရံ ``မျမင္အပ္ရာ ကိေလသာ သူဟာသူၿငိမ္း၏`` ဟူေသာ မဟာစည္ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ဆုံးမမႈအတုိင္း အျပင္မထြက္၊ ျပင္ပရွိ အာရုံမ်ားႏွင့္ မေတြ႕သည့္အတြက္ အကုသုိလ္ ကိေလသာမ်ား မျဖစ္ႏုိင္ေသာ္လည္း မည္မွ်ပင္ တစ္ေယာက္တည္း ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္တြင္ ရွိေနပါေစ မိမိ၏စိတ္ကုိမိမိ ေကာင္းသည့္အာ႐ုံမ်ားႏွင့္ ရွိေနေအာင္ အားမထုတ္ပါက မေကာင္းမႈမ်ား ပို၍ျဖစ္ေပၚလာတတ္၏။ စင္စစ္ အမ်ားႏွင့္ေနသည္ျဖစ္ေစ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသည္ျဖစ္ေစ မိမိ၏စိတ္မွာ မေကာင္းသည့္ ကိေလသာမ်ား မျဖစ္ရန္ အေရးႀကီး၏။ အထူးသျဖင့္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္တြင္ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသည့္အခါ မေကာင္းသည့္ အေတြးအျမင္ အႀကံအစည္၊ အေျပာအဆုိ၊ အလုပ္အကုိင္မ်ား မျဖစ္ရန္ လုိအပ္၏။ ထုိေၾကာင့္ ထုိသုိ႔ ဆိတ္ကြယ္ရာမွာ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသည့္အခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ အရဟံ ဂုဏ္ေတာ္ကုိ အာ႐ုံျပဳလွ်က္ ``ဘုရားရွင္သည္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္မွာပင္ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ ျပဳေတာ္မမူပါတကား`` ဟု ျမတ္ဗုဒၶထံ စိတ္ညႊတ္၍ မေကာင္းသည့္ စိတ္မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္၏။ မျမင္ကြယ္ရာမွာ တစ္စုံတစ္ခု မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ ျဖစ္ရန္အေၾကာင္း ေပၚလာသည့္အခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ဤအရဟံ ဂုဏ္ေတာ္အဖြင့္ကုိ အာ႐ုံျပဳ၍ မျပဳျဖစ္ေအာင္ အေလ့အက်င့္ လုပ္ေပးသင့္၏။ စိတ္ဟူသည္ တျဖည္းျဖည္း ေလက်င့္ေပးရသည့္ သေဘာရွိသည့္အတြက္ အေသးအဖဲြေလးဟူ၍ အထင္မေသးဘဲ တတ္ႏုိင္သမွ် ေလ့က်င့္ေပးရန္ လုိအပ္၏။ အရဟံဂုဏ္ေတာ္ကုိ စံျပဳ၍ မိမိတုိ႔ သႏၲာန္မွာ ျဖစ္ေပၚလာမည့္ မေကာင္းစိတ္မ်ားကုိ တျဖည္းျဖည္း ဖယ္ရွားႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္၏။

    သုိ႔ျဖစ္၍ ဘုရားရွင္ကုိ ၾကည္ညိဳသည့္ပုဂၢိဳလ္မ်ား သိထားရမည့္အခ်က္မွာ ႏွလုံးသား၀ယ္ ဘုရားတည္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္သည့္ အခ်က္ပင္ျဖစ္၏။ ႏွလုံးသား၀ယ္ ဘုရားတည္သည္ဆုိရာတြင္ ဘုရားရွင္၏ အဆုံးအမအတုိင္း ေနထုိင္ျခင္းကုိ ဆုိလုိ၏။ ဘုရားရွင္သည္ ကုိးကြယ္သူမ်ားအတြက္ နည္းျပလမ္းညႊန္ေပးသည့္ အႏႈိင္းမယ့္ အရွင္ျဖစ္၏။ ဘုရားရွင္ကုိ အမွန္တကယ္ ၾကည္ညိဳသည္ဆုိပါက ဘုရားရွင္ထုံး ႏွလုံးမူသင့္၏။ ဘုရားရွင္သည္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္မွာပင္ မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ကုိ မျပဳတတ္သည္ကုိ အတုယူကာ မိမိတုိ႔သည္လည္း ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္တြင္ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ မျပဳမိေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္သင့္၏။ ဤကဲ့သုိ႔ ေနျပျခင္းသည္ ဘုရားရွင္ကုိ ပူေဇာ္ရာေရာက္၏။ ဘုရားရွင္၏ အဆုံးအမကုိ ႏွလုံးသား၀ယ္ အမွန္တကယ္ တည္ျပရာေရာက္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စာေရးသူအပါအ၀င္ အားလုံးေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ သူေတာ္စင္မ်ားသည္ ႏွလုံးသား၀ယ္ ဘုရားတည္ရာေရာက္ေအာင္ ``ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္မွာပင္ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ ျပဳေတာ္မမူ တတ္သည္ျဖစ္၍ အရဟံ`` ဟူေသာ ဂုဏ္ေတာ္ႏွင့္ ျပည့္စုံေတာ္မူသည့္ ဘုရားရွင္၏ ဂုဏ္ကုိ အာ႐ုံျပဳ ၾကည္ညိဳၿပီး မိမိတုိ႔လည္း ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္တြင္ ရွိသည့္အခါ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ မျပဳျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားကာ ဘုရားရွင္အား ပူေဇာ္ၾကပါစုိ႔ ဟူ၍….

    ေစတနာသုံးတန္ ျပည့္စုံဖုိ႔ဆုိရာ၀ယ္…

    ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အမ်ား ၾကားဖူးၿပီးသားျဖစ္တဲ့အျပင္ တရားပဲြမ်ား၊ အလွဴခံမ႑ပ္မ်ား စတဲ့ဘာသာေရး ဆုိင္ရာေနရာဌာန အမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ သုံးစဲြေနၾကတဲ့ ေစတနာသုံးတန္ ဆုိတဲ့ဒီစကားအသုံးေလး အတြက္ ဗဟုသုတအျဖစ္ ပုိ႔စ္ေလးတစ္ခု ေရးၾကည့္လုိက္တာပါ။ ေစတနာသုံးတန္လုိ႔ေခၚတဲ့ အဲဒီ ေစတနာ သုံးမ်ိဳးက
    ၁။ ပုဗၺေစတနာ = မလွဴမီ ၾကိဳတင္ျဖစ္တဲ့ ေစတနာ
    ၂။ မုဥၥေစတနာ = လွဴဆဲအခုိက္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ေစတနာ နဲ႔
    ၃။ အပရေစတနာ = လွဴၿပီးေနာက္ပုိင္းမွာ ျဖစ္တဲ့ေစတနာ တုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

    ဒီသုံးမ်ိဳးမွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အမ်ား အျဖစ္မ်ားကာ ျဖစ္ဖုိ႔လည္းလြယ္တဲ့ေစတနာေတြက ပုဗၺေစတနာနဲ႔၊ မုဥၥေစတနာေတြျဖစ္ၿပီး အပရေစတနာက ျဖစ္ဖုိ႔အေတာ္ခက္ခဲပါတယ္။ ဆုိၾကပါစုိ႔… အလွဴဒါန တစ္ခုခုကုိ ျပဳၾကေတာ့မယ္ဆုိရင္ အလွဴရွင္ေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္မွာလွဴလုိက္မယ္၊ ဘယ္လုိလွဴလုိက္မယ္၊ ဘယ္ေလာက္လွဴလုိက္မယ္ ဆုိတဲ့ စိတ္ကူးအႀကံေလးေတြ ျဖစ္ေနတာ၊ ႀကိဳတင္ၿပီး လွဴဖုိ႔အတြက္ ျပင္ဆင္စုေဆာင္းေနတာ စတာေတြဟာ ကုိယ္လွဴမယ့္အလွဴအတြက္ မလွဴမီျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ပုဗၺေစတနာပါ။ အဲဒီလုိ ႀကိဳတင္ၿပီးျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ေစတနာေလးေတြဟာ ကုသုိလ္စိတ္ကုိ ျဖစ္ေစၿပီး ကုသုိလ္တရားကုိ တုိးပြားေစပါတယ္။ ထုိ႔အတူ လွဴဆဲအခုိက္အတန္႔မွာ ေစတနာအျပည့္နဲ႔ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား ဆက္ကပ္လွဴဒါန္း၊ ေကၽြးေမြးဧည့္ေနတာဟာ မေမာႏုိင္မပန္းႏုိင္ပါပဲ။ အဲဒီအခုိက္အတံ့မွာ ေကၽြးခ်င္ေမြးခ်င္ အဆင္ေျပေျပ ဧည့္ခံခ်င္စိတ္ကလဲြၿပီး က်န္တဲ့ဘာစိတ္မွ မရွိတဲ့အတြက္ လွဴဆဲအခုိက္အတန္႔မွာ ျဖစ္တဲ့ေစတနာကလည္း အထူးေျပာစရာ မလုိေအာင္ ျပည့္စုံေနတတ္ၾကပါတယ္။ အဲ… ျပႆနာက လွဴၿပီးအခုိက္အတန္႔မွာ ျဖစ္ရမယ့္ အပရေစတနာပါ။ ကုိယ္လွဴထားတဲ့ အလွဴကုိ သတိတရျဖင့္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္၊ ပီတိျဖစ္ကာ မၾကာခဏ ဆင္ျခင္ၿပီး ေကာင္းလုိက္တာ အားရလုိက္တာ စတဲ့အေတြးေလးေတြနဲ႔ ေနႏုိင္မွ အပရေစတနာေလး အားေကာင္းၿပီး ကုသုိလ္တရား တုိးပြားမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဒီေစတနာေလးေတြ ခ်ိဳ႕တဲ့ ေနၾကတာကုိ ေတြ႕ေနရပါတယ္။ လွဴၿပီးေနာက္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္ရမယ့္အစား ေနာင္တေတြသာ က်န္ေနၾကတာကုိ ေတြ႕ရ၊ ျမင္ရ၊ သိေနရပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ဆုိ အလွဴႀကီး အဆင္ေျပေစဖုိ႔ မလိုအပ္တဲ့ ခ်ဲ႕ထြင္မႈေတြ ေခ်းငွါးမႈေတြ ဂုဏ္ပကာသနေတြေၾကာင့္ အလွဴပဲြႀကီးၿပီး သူခ်ဲ႕ထြင္ခဲ့တဲ့ အလွဴပဲြအတြက္ အဆင္မေျပမႈေတြ၊ ေခ်ငွါးထားတဲ့ အရာေတြ ျပန္ဆပ္ရမယ့္အေရးေတြေတြးၿပီး ရင္ေလးေနတာေတြ စတဲစတဲ့ အေတြးေတြေၾကာင့္ လွဴဒါန္းမႈအတြက္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္ကာ အပရေစတနာေလးေတြ ေကာင္းရမယ့္အစား မွားသြားၿပီးဆုိတဲ့ ေနာင္တတရားေတြသာ ရလုိက္ၾကတာကုိ ေတြ႕ၾကရမွာပါ။ မလွဴခင္ ေစတနာ၊ လွဴဆဲအခုိက္ျဖစ္တဲ့ ေစတနာေတြ ျပည့္စုံေပမယ့္ လွဴၿပီးေနာက္မွ ျဖစ္ရမယ့္ ေစတနာက မျပည့္စုံတဲ့အတြက္ ေစတနာသုံးတန္က မျပဌာန္းႏုိင္၊ မျပည့္စုံႏုိင္ၾကေတာ့တာပါ။

    ေစတနာသုံးတန္ ျပည့္စုံျပဌာန္းမႈ မရိွပါက ကုသုိလ္ရဲ႕ အက်ိဳးကုိ ရရွိခံစားတဲ့အခါ အျပည့္အ၀ မခံစားရ တတ္ပါဘူး။ ကုသုိလ္တရားဟာ ျပဳလုပ္တဲ့သူရဲ႕ ေစတနာကုိလုိက္ၿပီး အက်ိဳးတရားကုိ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ေစတနာသုံးတန္ျပည့္စုံၿပီး လွဴဒါန္းမႈျပဳတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြ အတြက္အက်ိဳးတရား ရရွိတဲ့အခါမွာလည္း ျပည့္ျပည့္၀၀ ရရွိတတ္ပါတယ္။ အဲလုိမဟုတ္ဘဲ ေစတနာသုံးတန္မွာ တစ္ခုခု ခ်ိဳ႕တဲ့ပါက အက်ိဳးတရားျဖစ္ေတာ့ ျဖစ္ပါတယ္။ ရေတာ့ရပါတယ္။ အျပည့္အ၀ မရဘဲရွိတတ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေစတနာသုံးတန္မွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေနာက္ဆုံးအပရေစတနာ ခ်ိဳ႕တဲ့တာမ်ားတဲ့အတြက္ အက်ိဳးေပးတဲ့့အခါမွာလည္း အပရေစတနာရဲ႕ အက်ိဳးခံစားမႈက ေလ်ာ့ေနတတ္ပါတယ္။ ထင္ရွားတဲ့ သာဓကျပရမယ္ဆုိရင္ ယေန႔ေခတ္မွာ ခ်မ္းသာၿပီး အေကာင္းမစားႏုိင္ၾကတဲ့သူေတြ၊ ကားရွိၿပီး လုိင္းကားတုိးစီးေနရတဲ့သူေတြ၊ ေခတ္ေပၚအေကာင္းစား အ၀တ္စားေတြကုိ ၀ယ္၀တ္ႏုိင္ပါရဲ႕နဲ႔ ၀ယ္မ၀တ္ခ်င္သူေတြ အေကာင္းစားေတြ သုံးရင္၀တ္ရင္ ကုိယ္မွာတစ္ခုခုျဖစ္တာတုိ႔ ယားတာယံတာတုိ႔ စတာေတြျဖစ္ၾကတာကုိ ေတြ႕ဖူးႀကဳံဖူးၾကမွာ။ အဲဒီသူေတြဟာ ကုသုိလ္ဒါနျပဳတဲ့အခါမွာ ေနာက္ပုိင္းမွာျဖစ္ရမယ့္ အပရေစတနာ ခ်ိဳ႕တဲ့ၾကတဲ့အတြက္ ျမင္သာျမင္မၾကင္ရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးနဲ႔ ၾကဳံရတယ္လုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုသုိလ္ျပဳတဲ့အခါ ေစတနာသုံးတန္ အလုံးစုံျပည့္စုံေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔လုိပါတယ္။

    ေျပာခဲ့ၿပီးျဖစ္တဲ့အတုိင္း ဒီေစတနာ သုံးမ်ိဳးမွာ ပုဗၺေစတနာနဲ႔ မုဥၥေစတနာေတြဟာ ျဖစ္ဖုိ႔ျပည့္စုံဖုိ႔ လြယ္တဲ့အတြက္ အထူးေျပာစရာမရွိေပမယ့္ အပရေစတနာနဲ႔ ျပည့္စုံဖုိ႔အတြက္ အေလ့အက်င့္ လုပ္ေပးၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အပရေစတနာ ေကာင္းဖုိ႔အတြက္ ကုသုိလ္မျပဳခင္၊ မလွဴခင္ကတည္းက ေသခ်ာစီစစ္ ေရြးခ်ယ္ျပီး ေပးလွဴတတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းေစတနာ ပ်က္ကြက္မႈမ်ားကုိၾကည့္ပါက အျခားအေၾကာင္းအရာမ်ား ရွိပင္ရွိျငားေသာ္လည္း အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ေၾကာင့္ ပ်က္ဆီးတတ္ၾကတာေတြ ရွိပါတယ္။ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ပုိင္းကုိ ေသခ်ာေရြးခ်ယ္ျပီး မလွဴပါက ကိုယ့္အလွဴကုိ ခံယူတ့ဲအလွဴခံ ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ အမူအရာ၊ အေျပာအဆုိ၊ အေနအထုိင္၊ အက်င္သီလေတြကုိ ၾကည့္ၿပီးသဒၶါတရား ပ်က္တတ္ပါတယ္။ သူသူကုိယ္ကိုယ္ ကုိယ္လွဴထားတဲ့ အရာေလးေတြကုိ ၾကည့္ၿပီးပီတိပြားခ်င္ၾက၊ ၀မ္းေျမာက္ခ်င္ၾကတာ ဓမၼတာပါ။ အဲဒီလုိ ပီတိပြားႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္၊ ေနရာဌာနစတာေတြကုိ ေရြးခ်ယ္လွဴတန္းတတ္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ဆုိၿပီးေရာ သကၤန္းပတ္ထားရင္ၿပီးေရာ ဆုိတဲ့အေတြးနဲ႔ လွဴလုိက္တဲ့အတြက္ အဲဒီအလွဴခံပုဂၢိဳလ္က ကုိယ္လွဴတဲ့ပစၥည္း၀တၳဳ တစ္လဲြအသုံးခ်သြားတဲ့အခါ ပုထုဇင္မ်ားျဖစ္တဲ့ ကုိယ့္အဖုိ႔မွာ ဒီအရာေတြေတြ႕ၿပီး သဒၶါတရား တုိးဖုိ႔မလြယ္ပါဘူး။ နာမည္ႀကီးလုိ႔ လွဴတာမ်ိဳး၊ ေပၚပင္လုိက္ၿပီး လွဴတာမ်ိဳးတုိ႔ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ဆုိၿပီးေရာ လွဴတာမ်ိဳးတုိ႔ မလုပ္ၾကဘဲ ကုိယ့္အလွဴကုိ လက္ေတြ႕ထိေရာက္စြာ အလွဴခံၿပီး အမွန္တကယ္လုိအပ္ေနတဲ့ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္၊ ေနရာဌာန စတာေတြကုိ ရွာေဖြလွဴတမ္းတတ္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အမွန္တကယ္ လုိအပ္ေနတဲ့ေနရာေတြမွာ လွဴလုိက္တဲ့အတြက္ ကုိယ့္အလွဴပစၥည္းကုိ လက္ေတြ႕အသုံးျပဳေနတာကုိ ၾကည့္ၿပီးကုိယ့္မွာ ပီတိျဖစ္ရသလုိ ေနာက္ထပ္လွဴခ်င္တဲ့ သဒၶါတရားေတြလည္း တုိးလာတတ္ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ မီးမလုံေလာက္တ့ဲ စာသင္တုိက္မ်ိဳးမွာ မီးစက္လွဴတာမ်ိဳးတုိ႔ ဆြမ္းကြမ္းမလုံေလာက္တဲ့ စာသင္တုိက္မ်ိဳးမွာ ဆြမ္းပေဒသာပင္ စုိက္ထူလုိက္တာမ်ိဳးတုိ႔ဟာ အမွန္တကယ္လုိအပ္ေနတဲ့ ေနရာမ်ိဳးေတြမွာ လွဴလုိက္တဲ့အတြက္ အလွဴခံအတြက္လည္း အက်ိဳးရွိ အလွဴေပးပုဂၢိဳလ္အတြက္လည္း ပီတိသဒၶါပြားႏုိင္တဲ့ အလွဴမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ အဲလုိအလွဴမ်ိဳးေၾကာင့္ ေနာက္ပုိင္းေစတနာပ်က္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ ပုိလုိ႔သာ တုိးေစမွာပါ။ ဒီလုိအလွဴမ်ိဳးဟာ ေစတနာသုံးတန္ ျပည့္စုံႏုိင္တဲ့အလွဴမ်ိဳးပါ။

    ဒါေၾကာင့္ ေစတနာသုံးတန္ ျပဌာန္းၿပီး ျပည့္စုံစြာလွဴလုိတဲ့ သူမ်ားအတြက္ ကုိယ့္အလွဴကုိ လွဴမိတာ မွားေလစြ ဆုိတဲ့ေနာင္တမ်ိဳး မျဖစ္ရေအာင္ ယုံၾကည့္မႈ သဒၶါတရားကုိ စူးစမ္းဆင္ျခင္တတ္တဲ့ ဉာဏ္နဲ႔တဲြကာ သဒၶါပညာ ညီညြတ္စြာျဖင့္ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္၊ ေနရာဌာနမ်ား ေသခ်က်နစြာ စိစစ္ေရြးခ်ယ္တတ္ဖုိ႔ လုိေၾကာင္း သတိေပးစကား ပါးလုိက္ပါတယ္။ အားလုံး ေစတနာသုံးတန္ ျပည့္စုံႏုိင္ၾကပါေစ…

    Ads 468x60px

    Featured Posts

    Cittasukha for Korean

    Cittasukha for Korean
    ဤစာမ်က္ႏွာသည္ ကုိရီးယား လူမ်ိဳးမ်ား၏ ဘာသာေရးဆုိင္ရာ သိလုိရာမ်ားကုိ အထုိက္အေလ်ာက္ အေထာက္အကူျဖစ္ေစရန္ ကုိရီးယား ဘာသာစကားျဖင့္ ဖန္တီးထားသည့္ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာတစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာမ်ားအေနျဖင့္လည္း ကုိရီးယားလူမ်ိဳးမ်ားအတြက္ ညြန္းဆုိလုိက ညြန္းဆုိႏုိင္ရန္ မိတ္ဆက္ေပးျခင္း ျဖစ္သည္။

    မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ

    မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ
    ခ်စ္ျခင္း မုန္းျခင္း ႏွလုံးသြင္းမွာ၊ အခ်စ္မ်ားက အျပစ္မ်ား၍၊ အမုန္းမ်ားက အ႐ႈံးပြား၏။ ခ်စ္ျခင္းမုန္းျခင္း ေရွာင္ၾကဥ္ကင္း၍၊ ေမတၱာႏွလုံး (ဥေပကၡာႏွလုံး) က်င့္ကာသုံးသည့္၊ အျဖဴစင္ဆုံး ဤက်င့္ထုံးကား၊ အျပစ္လည္းကင္း အ႐ႈံးကင္းမည့္၊ “မခ်စ္မမုန္း အေကာင္းဆုံး”တည္း။

    စိတၱသုခေက်ာင္းဆုိဒ္သုိ႔

    စိတၱသုခေက်ာင္းဆုိဒ္သုိ႔
    ကုိရီးယားႏုိင္ငံ၊ ဒယ္ဂူးၿမိဳ႕တြင္ တည္ရွိသည့္ ဤေက်ာင္းေတာ္ သည္ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား၏ စုေပါင္း အလွဴျဖင့္ ေပၚေပါက္လာသည့္ ေက်ာင္းေတာ္ျဖစ္ၿပီး ယခုဆုိလွ်င္ ျမန္မာမ်ားႏွင့္ ကုိရီးယားမ်ား၏ ေႏြးေထြခုိလႈံရာ ေက်ာင္းေတာ္သာ အျဖစ္ ေကာင္းစြာတည္တ့ံလ်က္ ရွိသည္။

    ဝယဓမၼာ သခၤါရာ အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ = ျပဳျပင္ထားသည့္ သခၤါရ တရားမွန္သမွ်သည္ ပ်က္စီးျခင္းလ်င္ နိဂုံးရွိသျဖင့္ မေမ့မေလ်ာ့ေသာ သတိတရားျဖင့္ ကုိယ္စီကုိယ္ငွ ျပည့္စုံၾကေလာ့။

    မင္းကြန္းဆရာေတာ္

    မင္းကြန္းဆရာေတာ္
    *ရုပ္နာမ္ဓမၼသခၤါရတုိ႔ ကုိယ္ကဤပုံ ျဖစ္လုိတုံလည္း တစ္ဖုံဆင္ကြဲ သူတနဲျဖင့္ ေဖာက္လြဲတတ္စြာ ဓမၼတာကုိ ပညာစကၡဳ ေမွ်ာ္ေထာက္႐ႈ၍ ယခုပင္လွ်င္ မအုိခင္က ႀကိဳတင္ေကာင္းမႈ ၾကိဳးစားျပဳေလာ့။ ယခုပင္လွ်င္ မနာခင္က ႀကိဳတင္ေကာင္းမႈ ၾကိဳးစားျပဳေလာ့။ ယခုပင္လွ်င္ မေသခင္က ႀကိဳတင္ေကာင္းမႈ ႀကိဳးစားျပဳေလာ့။ (ဘဒၵႏၲ၀ိစိတၱသာရာဘိ၀ံသ)

    Featured-Content

    Pages

    Powered by Blogger.