About


chat FX online casino casino las vegas Counters
   

Blogger news

Blogroll

Grab this Widget

Blogger templates

ဓမၼစကား၊ ေန႔တုိင္းၾကားက၊ စိတ္ထားေဖြးလက္၊ သိဉာဏ္ထက္၏။

စိတ္အားျဖည့္ စကားစုေလးမ်ား (၃)…

တရားအားထုတ္တယ္ဆုိတာ…
တရားအားထုတ္တယ္ဆုိတာ တကယ္ေတာ့ “တရားတဲ့ အားေတြ ထုတ္တာပါ”ပဲ။ ကုိယ့္သႏၲာန္မွာရွိတဲ့ မတရားတဲ့ အားေတြ အျပင္မထြက္ေအာင္ မတရားတဲ့ အားေတြ မေပၚေအာင္ တရားတဲ့အားေတြနဲ႔ အႏုိင္ယူတာကုိ တရားအားထုတ္တယ္လုိ႔ ဆုိတာပါ။ မတရားတဲ့ အားဆုိတာ တျခားမဟုတ္ပါဘူး။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာနစတဲ့ ကိေလသားတရားေတြကုိ ေျပာတာပါ။ ပုထုကိေလေသ ဇေနတီတိ ပုထုဇၨေနာ- ကိေလသာေတြ မျပတ္ျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ပုထုဇဥ္လုိ႔ ဆုိတဲ့အတုိင္း ပုထုဇင္မ်ားမွာ ကိေလသာတရားမ်ား အၿမဲမျပတ္ တုိးတက္ျဖစ္ပြား ေနတတ္ပါတယ္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ျပန္ေတြးၾကည့္လုိက္ရင္ မတရားတဲ့ အားေတြျဖစ္တဲ့ ကိေလသာေတြနဲ႔သာ အခ်ိန္ကုန္ေနတတ္တာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ အခ်ိန္မေရြး သူမ်ားကုိၾကည့္ၿပီး၊ သူမ်ားပုိင္ဆုိင္တာေတြၾကည့္ၿပီး ေလာဘျဖစ္လုိက္၊ အလုိမက်တာေတြနဲ႔ ေတြ႕တဲ့အခါ ေဒါသျဖစ္လုိက္၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အထင္ႀကီးေနတဲ့ မာနေတြျဖစ္လုိက္၊ အမွားကုိ အမွန္ထင္၊ အမွန္ကုိ အမွားထင္တဲ့ ေမာဟျဖစ္လုိက္ စသည္စသည္ျဖင့္ ေန႔စဥ္မျပတ္ တစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳး အကုသုိလ္ ကိေလသာေတြ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ တရားတာေတြ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနၿပီး မတရားတာေတြပဲ ေရာက္ေရာက္ေနတတ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ပုထုဇင္ေတြရဲ႕ သဘာ၀ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမတရားတဲ့ ကိေလသာေတြ မျဖစ္ေအာင္၊ မတရားတဲ့ အားေတြအျဖစ္နည္းေအာင္ တရားတဲ့အားေတြ ထုတ္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကုိပဲ တရားအားထုတ္တယ္လုိ႔ ဆုိၾကျခင္းပါ။

ဉာဏ္၀ီရိယ ျပည့္စုံမွ ကံကကူညီမည္…လူဟာ ဘုန္းကံႀကီးမားၿပီး အရာရာကုိ ဖန္တီးႏုိင္တ့ဲ သူျဖစ္ေသာ္လည္း ကံ ဉာဏ္ ၀ီရိယတုိ႔ကုိ အသုံးျပဳၿပီး ရရွိလာတဲ့ ဘ၀ကုိ တန္ဘုိးရွိေအာင္ အသုံးမျပဳႏုိင္ရင္ လူပီသတဲ့ လူလုိ႔မဆုိႏုိင္ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ လူ႔ဘ၀ကုိ ရလာေပမယ့္ ရရွိလာတဲ့ ဘ၀ကုိ ျဖစ္သလုိ ေနပစ္လုိက္တတ္ပါတယ္။ အရာရာကုိ ဖန္တီးႏုိင္တဲ့ လူ႔ဘ၀မွာ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့ပုံစံ မဖန္တီးဘဲ တန္ဘုိးမ့ဲတဲ့ လူအျဖစ္ ျဖဳန္းတီးပစ္တတ္ပါတယ္။ ႀကိဳးစားရင္ ျဖစ္ႏုိင္တဲ့ ဘ၀ကုိ မႀကိဳးစားဘဲ ကံကုိသာ အျပစ္ပုံခ်တတ္ပါတယ္။ ကံ မေကာင္းပါဘူးလုိ႔ဆုိကာ ကုိယ့္ရဲ႕ ပစၥဳပၸန္ အစြမ္းကုိ ေမ့ထားလုိက္ၾကပါတယ္။ ဉာဏ္နဲ႔ ၀ီရိယကုိပယ္ၿပီး အတိတ္ကံ မေကာင္းလုိ႔ ဒီလုိဘ၀မ်ိဳး ျဖစ္ေနရတာလုိ႔ ဘာမွမလုပ္ဘဲ မခုိင္လုံတဲ့ အေၾကာင္းျပမ်ားနဲ႔ပဲ အေဖာ္ျပဳေနၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ လူအျဖစ္ ေမြးဖြားေပးလုိက္တာနဲ႔တင္ အတိတ္ကံ၏ အက်ိဳးေပးမႈ ၿပီးဆုံးသြားပါၿပီ။ ပစၥဳပၸန္ တုိးတက္ဖုိ႔ အတြက္ကေတာ့ ပစၥဳပၸန္မွာ လုပ္ရမယ့္ လူရဲ႕ တာ၀န္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ကံဆုိတာ အလုပ္ကုိ ဆုိတာျဖစ္တဲ့အတြက္ အလုပ္ေကာင္းရင္ ကံေကာင္းမွာျဖစ္ၿပီး အလုပ္ဆုိးရင္ေတာ့ ကံဆုိးမွာပဲေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ကံရဲ႕အက်ိဳးေပးေကာင္းကုိ လုိခ်င္ရင္္ ဉာဏ္၀ီရိယနဲ႔ပဲ ႀကိဳးစားရယူဖုိ လုိပါတယ္။ ဉာဏ္၀ီရိယ ရွိပါမွ ကံကကူညီမည္လုိ႔ ဆုိတဲ့အတုိင္း ေစတနာေကာင္းပါတဲ့ ဉာဏ္၀ီရိယနဲ႔ ႀကိဳးစားရင္္ ကံလည္းေကာင္းလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

လူ႔…လူ…လူး…လူ႔ဘ၀ဟာ အရာရာကုိ ဖန္တီးႏုိင္စြမ္းရွိတဲ့ ဘ၀၊ အျမင့္ျမတ္ဆုံး ဘ၀၊ တန္ဘုိးအရွိဆုံး ဘ၀ျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီဘ၀ကုိ အခ်ည္းႏွီးျဖစ္ေစ၊ ပစၥဳပၸန္ သံသရာ အစစအရာရာတြင္ လု႔ေန၊ မေကာင္းတဲ့ လုပ္ရပ္မ်ားေၾကာင့္ မေကာင္းတဲ့ ဘုံဘ၀မ်ားမွာပဲ လူးေနရတဲ့ ဘ၀မ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲပစ္ႏုိင္တာလည္း လူပဲျဖစ္တဲ့အတြက္ လူသားမ်ားဟာ လူပီသတဲ့ လူမ်ားျဖစ္ေစဖုိ႔၊ လုေနရသည့္ လူမ်ားမျဖစ္ေစဖုိ႔နဲ႔ လူးေနရတဲ့ လူမ်ားမျဖစ္ေစဖုိ႔ အသိဉာဏ္ပညာပါတဲ့ အားထုတ္မႈကုိ လက္ကုိင္ထားၿပီး ေစတနာေကာင္းနဲ႔ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့အရာကုိ ရေအာင္ႀကိဳးစားဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရရွိလာတဲ့ တန္ဘုိးရွိတဲ့ လူအျဖစ္ကုိ လုရင္း၊ လူးရင္းနဲ႔ အခ်ိန္မကုန္ၾကေစဘဲ အေၾကာင္းအက်ိဳး၊ အေကာင္းအဆိုး၊ ကုသုိလ္ အကုသုိလ္ကုိ သိရွိလုိက္နာက်င့္သုံးၿပီး ေစတနာေကာင္းပါတဲ့ လုပ္ရပ္မ်ားနဲ႔ လူပီသတဲ့ လူမ်ားျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

အစမလုပ္နဲ႔ အဆုံးမရွိ ျဖစ္တတ္တယ္…စိတ္ဆုိတာကလည္း သိတဲ့အတုိင္း မေကာင္းတဲ့ဘက္မွာပဲ ေပ်ာ္ေမြ႕တတ္ပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ကုိ လုပ္ဖုိ႔ခက္သေလာက္ မေကာင္းတဲ့အလုပ္က်ေတာ့ အခ်ိန္မေရြး အလြယ္တကူ ထလုပ္ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မေကာင္းတဲ့ အလုပ္၊ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ဟာ လုပ္ဖုိ႔လြယ္၊ ျဖစ္ဖုိ႔လြယ္တဲ့ အတြက္ စၿပီးမလုပ္မိေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔နဲ႔ ေကာင္းတဲ့အလုပ္၊ ေကာင္းတဲ့အက်င့္ကေတာ့ လုပ္ဖုိ႔ျဖစ္ဖုိ႔ ခက္တဲ့အတြက္ ခ်က္ခ်င္းထလုပ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ မေကာင္းတဲ့အလုပ္၊ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ဟာ ဘာမွမျဖစ္ေလာက္ပါဘူး ဆုိၿပီး စမ္းသပ္တဲ့ သေဘာနဲ႔ေတာင္ မလုပ္မိၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူမ်ားလုပ္တာေတြ႕လုိ႔ လုပ္ၾကည့္တာမ်ိဳး၊ သူမ်ိဳးတုိက္တြန္းလုိ႔ လုပ္ၾကည့္တာမ်ိဳးကအစ ဘယ္လုိသေဘာမ်ိဳးနဲ႔မွကုိ မလုပ္မိၾကဖုိ႔ သတိေပးၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ အဲဒီလုိ စမ္းသပ္တာ၊ စမ္းလုပ္တာကစၿပီး ေနာက္ပုိင္းျဖတ္ဖုိ႔ ခက္လာကာ ဘ၀ကုိ ဒုကၡျဖစ္ေစႏုိင္တဲ့အထိ ျဖစ္သြားတတ္လုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

မာနေလးေတြ ေလွ်ာ့ၾကည့္ပါ…မာနဟာ တက္ၾကြျခင္း၊ ေထာင္လႊားျခင္း သေဘာရွိပါတယ္။ မာနအားႀကီးလာရင္ အ႐ုိအေသ ျပဳတတ္တဲ့ ဂါရ၀တရားေတြ ေခါင္းပါးလာတတ္ပါတယ္။ မာနႀကီးလာရင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ႏွိမ့္ခ်တတ္တဲ့ နိ၀ါတ တရားေတြ ဆုတ္ယုတ္လာတတ္ပါတယ္။ ဂါရ၀၊ နိ၀ါတဆုိတာ မဂၤလာ တရားေတာ္ေတြပါ။ မာနေၾကာင့္ ဒီမဂၤလာတရားေတြ မရွိျဖစ္လာရင္ ကုိယ့္သႏၲာန္မွာ က်က္သေရ မရွိျဖစ္လာတာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ မဂၤလာမရွိဘူးဆုိရင္ အမဂၤလာပဲေပါ့။ အမဂၤလာဆုိတာ အကုသိုလ္ပါပဲ။ ဒါဆုိရင္ မဂၤလာမရွိတဲ့သူဟာ အကုသုိလ္ရွိေနတဲ့သူပဲေပါ့။ ေသခ်ာဆက္စပ္ ေတြးၾကည့္လုိက္ေတာ့ မာနတရား လက္ကုိင္ထားမိတဲ့ အတြက္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ အကုသုိလ္ေကာင္ႀကီး ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ေနေတာ့တာပါ။ မာနဆုိတဲ့ ကိေလသာဟာ သူ႔ကုိစဲြကုိင္ထားတဲ့ သူေတြကုိ မဂၤလာမရွိေအာင္၊ အကုသုိလ္ေကာင္ ျဖစ္ေအာင္အထိ တြန္းပုိ႔ႏုိင္တဲ့အတြက္ မာနတရားဟာ မထားသင့္၊ မရွိသင့္တဲ့အရာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ပညာေတြ ဘယ္ေလာက္တတ္တတ္ မာနႀကီးပါက အ႐ုိအေသမဲ့တတ္ပါတယ္။ ႐ုပ္အဆင္းအဂၤါ ဘယ္ေလာက္ပဲလွလွ မာနႀကီးပါက စက္ဆုတ္ရြံ႕ရွာခံရ တတ္ပါတယ္၊ ရာထူးဌာနႏၲရ ဘယ္ေလာက္ပဲႀကီးႀကီး ခက္ထန္ေမာက္မာပါက အမုန္းခံရတတ္ပါတယ္။ စာသင္စာျပ တရားေဟာ တရားျပ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းေကာင္း မာနႀကီးၿပီး ခက္ထန္ေမာက္မာပါက အကဲ့ရဲ႕ခံကာ ေရွာင္ပယ္ခံရတတ္ပါတယ္။ ဒါဟာ မာနရဲ႕ ဆုိးက်ိဳးေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလုိ ဆုိးက်ိဳးေတြ မျဖစ္ေအာင္ မာနေလးေတြ ေလွ်ာ့ၾကပါလုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

တကယ့္ဒုကၡၿငိမ္းရာဆုိတာ…တစ္ခ်ိဳ႕ဆင္းရဲ႕တဲ့ ႏုိင္ငံက လူမ်ားက ခ်မ္းသာတဲ့ ႏုိင္ငံကုိအားက်ၾက၊ ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြကို ၾကည့္ၿပီး “သူတုိ႔ေတြ ဒုကၡၿငိမ္းလုိက္ၾကတာ”လုိ႔ ဆုိတတ္ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ နာမ္႐ုပ္ႏွစ္ခုနဲ႔ ဖဲြ႕စည္းထားတဲ့ သတၱ၀ါေတြ မွန္သမွ် ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္ႏုိင္ငံ၊ ဘယ္ေဒသမွာပဲရွိရွိ ဒုကၡၿငိမ္းတယ္ဆုိတာ မရွိပါဘူး။ ဒုကၡကိုယ္စီပုိက္ၿပီး ေနေနၾကသူေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ခႏၶာ၀န္လက္စ မသိမ္းေသးသမွ် ဒုကၡၿငိမ္းဖုိ႔ဆုိတာ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ ဘ၀သစ္ကုိ မျဖစ္ေစႏုိင္ေတာ့တဲ့ ကိေလသာကုန္ခမ္း နိဗၺာန္လမ္းကုိ မေရာက္ေသးသမွ် ခႏၶာ၀န္လက္စ သိမ္းႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘဲ ခႏၶာရွိေနသူမွန္သမွ် ဒုကၡၿငိမ္းတယ္ဆုိတာ မရွိပါဘူး။ သူ႔ဒုကၡနဲ႔ သူဆုိတာ ရွိေနၾကတာပါပဲ။ မရွိေတာင့္တ၊ ရွိေၾကာင့္ၾကလုိ႔ ဆုိသလုိ မရွိေတာ့လဲ မရွိလုိ႔တဲ့အေလွ်ာက္၊ ရွိေတာ့လည္း ရွိတဲ့အေလွ်ာက္ ဒုကၡျဖစ္တာပါပဲ။ အမွန္အၾကြင္းမဲ့ ဒုကၡၿငိမ္းေစႏုိင္တာကေတာ့ ခႏၶာကုိယ္တြင္းမွာ ရွိတဲ့ ကိေလသာေတြၿငိမ္းမွ အလုံးစုံၿငိမ္းမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ တကယ့္ဒုကၡၿငိမ္းရာဟာ ကိေလသာအေပါင္း ၿငိမ္းရာပါလုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ကုိယ္က်င့္သီလ…ပါးစပ္က ဗုဒၶဘာသာလုိ႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေျပာေျပာ၊ သီလေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ယူယူ လက္ေတြ႕အားျဖင့္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ရေအာင္မက်င့္ႏုိင္ေသးရင္ေတာ့ ကုိယ္က်င့္သီလေတြ ရေနတယ္၊ တည္ေနတယ္လုိ႔ မေျပာႏုိင္ေသးပါဘူး။ ကုိယ္က်င့္မွ ကုိယ္ရမွာျဖစ္တဲ့ ဒီသီလဟာ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲ လုပ္ယူရပါတယ္။ သူမ်ားေပးလုိ႔ မရပါဘူး။ ေတာင္းၿပီးယူရတဲ့ အရာမဟုတ္ဘဲ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ က်င့္သုံးၿပီး ရယူရတဲ့ အရာျဖစ္ပါတယ္။

မျဖစ္ပါရေစနဲ႔…ပုထုဇင္ေတြဟာ အၿမဲလုိခ်င္ေနတတ္၊ ရခ်င္ေနတတ္၊ ျဖစ္ခ်င္ေနတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဘာေလးပဲလုပ္လုပ္ လုိခ်င္ျဖစ္ခ်င္ရခ်င္တဲ့ စိတ္ဆႏၵေတြနဲ႔ ေတာင့္တၾကပါတယ္။ ဒီစိတ္ေၾကာင့္ပဲ ဘာကုသုိလ္ေလးပဲ လုပ္လုပ္ ျဖစ္ပါရေစ၊ ရပါရေစ စသျဖင့္ ဆုေတာင္းေလ့ရွိၾကပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္တာေတြက မ်ားတဲ့အတြက္ ကုသုိလ္ေလးကနဲနဲ ေတာင္းတာေတြက အမ်ားႀကီး ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈလုပ္တဲ့သူ အေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အသံေတြ နားေထာင္လုိက္ရင္ သူတုိ႔ျပဳတဲ့ ကုသုိလ္အေပၚ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြနဲ႔ ေတာင္းေနၾကတာကုိ ၾကားေနရမွာပါ။ မျဖစ္ပါရေစနဲ႔လုိ႔ ဆုေတာင္းၿပီး ကုသုိလ္လုပ္သူ အေတာ္ရွားလွပါတယ္။ တကယ္လုိ႔ မျဖစ္မေန ေတာင္းခ်င္တယ္ဆုိရင္လည္း ျဖစ္ပါရေစလုိ႔ ေတာင့္တေနမယ့္အစား ေလာဘမျဖစ္ဖုိ႔၊ ေဒါသမျဖစ္ဖုိ႔၊ ေမာဟမျဖစ္ဖုိ႔၊ မာနမျဖစ္ဖုိ႔၊ ဣႆာ၊ မစၧရိယမျဖစ္ဖုိ႔ စသျဖင့္ ေတာင္းတာက ပုိၿပီးအဓိပၸါယ္ျပည့္၀၊ အႏွစ္သာရ ရွိပါတယ္။ ျဖစ္ပါရေစလုိ႔ပဲ ဆုေတာင္းဆုေတာင္း မျဖစ္ပါရေစနဲ႔လုိ႔ပဲ ေတာင့္တေတာင့္တ အမွန္ေတာ့ ႏွစ္ခုလုံး ေတာင့္တတာေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ပါေစလုိ႔ ေတာင့္တမႈကေတာ့ သံသရာရွည္မႈကုိ ျဖစ္ေစတတ္ၿပီး မျဖစ္ပါရေစနဲ႔လုိ႔ ေတာင့္တမႈကေတာ့ လြတ္ေျမာက္မႈကုိ ဦးတည္ေစပါတယ္။ ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဆုေတာင္းေန႔ဖုိ႔ထက္ လက္ေတြ႕က်င့္ႀကံဖုိ႔က အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒီလုိ က်င့္ႀကံတဲ့အခါမွာေတာ့ ဦးတည္ခ်က္ မွန္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ ကုသုိလ္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး လုပ္ၾကပါတယ္။ ဒီလုိလုပ္ေနၾကေပမယ့္ ဦးတည္ခ်က္ကေတာ့ လူ႔စည္းစိမ္ နတ္စည္းစိမ္ စတာေတြကုိ ရေစဖုိ႔ျဖစ္ေနပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ဒီစည္းစိမ္ေတြကုိ မရည္ရြယ္ပါဘူး။ ေလာဘကင္းမႈ၊ ေဒါသကင္းမႈ၊ ေမာဟကင္းမႈ၊ နိဗၺာန္မ်က္ေမွာက္ျပဳမႈေတြကုိ ဦးတည္ပါတယ္။ ဒီဦးတည္ခ်က္နဲ႔ပဲ ျဖစ္ပါရေစဆုိတာေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ၿပီး မျဖစ္ပါရေစနဲ႔ ဆုိတာကုိ ရည္ရြယ္ၾကပါတယ္။ ဒီလုိ မျဖစ္ပါရေစနဲ႔လုိ႔ ရည္ရြယ္မႈကေတာ့ လြတ္ေျမာက္မႈအတြက္ ဦးတည္ခ်က္ေကာင္း ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျဖစ္ပါရေစဆုိတာထက္၊ မျဖစ္ပါရေစက ပုိေကာင္းပါတယ္။

အေသေကာင္းဖုိ႔္…ေလာကသားေတြဟာ ေနဖုိ႔အတြက္ ႀကိဳးစားၾကသလုိ ေသဖုိ႔အတြက္လည္း ႀကိဳးစားသင့္ၾကပါတယ္။ အေနေကာင္းေအာင္ ျပင္ဆင္ၾကသလုိ အေသေကာင္းေအာင္လည္း ျပင္ဆင္ၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ေနတဲ့အခုိက္မွာ မေတာင့္မတ မေၾကာင့္မက် ေနႏုိင္ေအာင္ အားထုတ္ၾကသလုိ ေသတဲ့အခုိက္မွာလည္း မပူမပင္ မပင္မပန္း ေသႏုိင္ေအာင္ အားထုတ္သင့္ၾကပါတယ္။ မေတာင့္မတ ေနႏုိင္ေအာင္ ရွာေဖြၾကရင္း မေၾကာင့္မက် ေသႏုိင္ေအာင္လည္း ရွာသင့္ပါတယ္။ ဆုိလုိတာက ဘ၀ေနဖုိ႔အတြက္ ေငြေၾကးပစၥည္းဥစၥာ ရေအာင္ရွာရင္း ေနျခင္းရဲ႕ေနာက္ ေသျခင္းအတြက္လည္း သတိတရား လက္ကုိင္ထားႏုိင္ေအာင္ တရားတစ္ခုခု ရေအာင္ရွာသင့္ပါတယ္။ ဒီလုိအေသေကာင္းဖို႔ တရားရွာတဲ့အခါ အေကာင္းဆုံကေတာ့ ၀ိပႆနာ တရားပဲေကာင္းပါတယ္။ ၀ိပႆနာ အားထုတ္ဖူးတဲ့သူ သတိပ႒ာန္တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကုိ အထူးျပဳ အားထုတ္ဖူးသူေတြဟာ အေနေကာင္းေနသူေတြျဖစ္ၿပီး အေသေကာင္းသူေတြဆုိလည္း မမွားပါဘူး။ တရားအားထုတ္ထားတဲ့ သူတစ္ေယာက္အဖုိ႔ သာမန္သူေတြ မခံႏုိင္တဲ့ အေကာင္းအဆုိး ေလာကဓံေတြကုိ ေကာင္းေကာင္းခံႏုိင္ရည္ ရွိလာၾကပါတယ္။ ေလာကသားေတြ ဒုကၡေရာက္ၾက၊ ပ်က္စီးၾကတယ္ဆုိတာလည္း ဒီေလာကဓံကုိ မခံႏုိင္ၾကလုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တရားအားထုတ္ျခင္းျဖင့္ ေလာကဓံကုိ ခံႏုိင္ရည္ ရွိေနတဲ့သူဟာ ဘာအခက္အခဲမဆုိ ခံႏုိင္ရည္ရွိေနတဲ့ အေနေကာင္းသူေတြ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ဒီအလုပ္ကုိ အားထုတ္ရင္း ဒီအတုိင္းပဲ အမွတ္သတိ မျပတ္ရွိသြားမယ္ဆုိရင္ အေသလည္းေကာင္းမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

ဥေပကၡာျပဳလုိက္ပါ…ေလာကမွာ လုပ္ယူလုိ႔၊ ျပဳျပင္လုိ႔ မရတဲ့ အရာေတြ၊ မရတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးကုိ မရရေအာင္ ျပဳျပင္ေနရင္ ကုိယ္ပဲစိတ္ပင္ပန္း လူပင္ပန္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ကုိယ့္လမ္း ကုိယ္ေလွ်ာက္ေနခ်ိန္မွာ သူတစ္ပါးကုိ အမွီျပဳၿပီး ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပါ နစ္မြန္းလာႏုိင္ပါက အဲလုိအရာမ်ိဳး၊ အဲလုိလူမ်ိဳးကုိ ေရွာင္ဖုိ႔လုိ၊ ဥေပကၡာျပဳလုိက္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ဥေပကၡာျပဳတယ္ဆုိတာ သူတစ္ပါးကုိ အမွီျပဳၿပီး ကုသုိလ္လည္းမျဖစ္ အကုသိုလ္လည္း မျဖစ္ေအာင္ ေနလုိက္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုသုိလ္မရခ်င္ ေနပါေစ အကုသုိလ္ မျဖစ္ဖုိ႔ေတာ့ လုိပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ဥေပကၡာျပဳၾကည့္လုိက္လုိ႔ အျပဳခံရတဲ့သူဟာ ေနာင္တရၿပီး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ သြားတတ္တာလည္း ရွိပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဥေပကၡာျပဳလုိက္တဲ့အတြက္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ အရင္ဆုံး သက္ေသာင့္သက္သာ ျဖစ္သြားတယ္ဆုိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ တစ္စုံတစ္ခု၊ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကုိ အေၾကာင္းျပဳလုိ႔ အကုသုိလ္ျဖစ္မယ္၊ စိတ္ပင္ပန္းလူပင္ပန္း ျဖစ္မယ္ဆုိရင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လစ္လ်ဴ႐ႈႏုိင္ေအာင္၊ ဥေပကၡာျပဳႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါလုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ကံမသိ မွန္ၾကည့္ပါ…မွန္ဟာ ၾကည့္သူမ်ားကုိ အရွိအတုိင္း ထင္ရွားေစသလုိ ကံတရားဟာလည္း ျပဳသူမ်ားကုိ မ်က္ႏွာလုိက္ျခင္း၊ မ်က္ႏွာသာေပးျခင္း မရွိဘဲ အရွိအတုိင္း အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ရွိေစပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ မွန္ၾကည္တဲ့အခါ ျမန္မာပဲၾကည့္ၾကည့္ ကုိရီးယားပဲၾကည့္ၾကည့္၊ အေမရိကန္ပဲၾကည့္ၾကည့္၊ ဂ်ပန္ပဲၾကည့္ၾကည့္၊ ျဖဴသူပဲၾကည့္ၾကည့္ မဲသူပဲၾကည့္ၾကည့္ ဘယ္သူပဲၾကည့္ၾကည့္ မွန္မွာ္ေပၚလာတဲ့ ထင္ဟပ္မႈဟာ အရွိအတုိင္းပင္ ျဖစ္ေပၚေစသလုိ ကံတရားဟာလည္း ဘယ္ႏိုင္ငံ၊ ဘယ္လူမ်ိဳးက ဘာအလုပ္ကုိပဲ လုပ္လုပ္ တန္ျပန္အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈမွာ အဲဒီသူတုိ႔ ျပဳတဲ့အတုိင္း၊ သူတုိ႔စိတ္ေစတနာ အတုိင္းပဲ ျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။ ကံတရားရဲ႕ အက်ိဳးေပးမႈမွာ ဂုဏ္ပကာသနမရွိ၊ ရာထူးဌာနႏၲရမရွိ၊ ပစၥည္းဥစၥာမရွိ သတၱ၀ါမွန္သမွ်အေပၚ တစ္ေျပးညီတည္းပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ္ဘာပဲလုပ္လုပ္ ကုိယ္လုပ္တဲ့အလုပ္ဟာ ကုိယ့္ကုိျပန္ၿပီ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ျဖစ္ေစမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ မွန္ၾကည့္ၿပီး လုပ္ၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
Read More...

နဲနဲေလးေတာ့ လြဲေနတယ္ (၃)...

ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ…
လဲြေနတာေလးေတြ ေျပာရင္းနဲ႔ ေနာက္ထပ္အလဲြတစ္ခု ေျပာစရာ ေပၚလာျပန္ပါတယ္။ အဲဒါက ေစတီပုထုိးမ်ားနဲ႔ ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားကိစၥ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ အမ်ားစုဟာ ဘုရားသြားတယ္၊ ဘုရားသြားတယ္နဲ႔ တကယ္ေတာ့ ဘုရားသြားၿပီး ဘုရားအာ႐ုံျပဳ ရွိခုိးၾကတာထက္ ဘုရားေရာက္ေရာက္ခ်င္း ၿဂိဳဟ္တုိင္လုိက္ရွာ ေနၾကတာေတြပါ။ ကုိယ္ေမြးတဲ့ ေမြးေန႔အလုိက္ လုပ္ထားတဲ့ ၿဂိဳဟ္တုိင္ေတြမွာ သြားၿပီးဘုရားကုိ ေရသြားပက္ၾကတာ၊ ေခါင္းေပၚကေန ေရေလာင္းေပးၾကတာ၊ အေမြးတုိင္း၊ ဖေယာင္တုိင္းအစည္းလုိက္ မီး႐ႈိ႕ၿပီး ဘုရားကုိ မီးတုိက္ၾကတာေတြဟာ ႐ုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ ျဖစ္တဲ့ဘုရားက ဘာမွ မေျပာေပမယ့္ သက္ရွိသူတစ္ေယာက္သာ ဆုိရင္ ထ႐ုိက္လုိက္မွာ အမွန္ပါပဲ။

ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ေက်ာင္းက အိမ္ေတာ္ရာ ဘုရား၀င္းထဲမွာ ရွိေတာ့ ဘုရားလာဖူးတဲ့ သူေတြရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကုိ ေတြ႕ျမင္ေနရပါတယ္။ ေတြ႕႐ုံတင္မဟုတ္ပါဘူး။ ဘုန္းဘုန္းကုိယ္တုိင္ ဦးေဆာင္ဖဲြ႕ေပးထားတဲ့ ဗုဒၶဟူး၀တ္အသင္းက ဗုဒၶဟူးေန႔ မနက္တုိင္း သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ၾကတဲ့ အခါမွာ အသင္း၀င္အခ်ိဳ႕ရဲ႕ ၿဂိဳဟ္တုိင္နားက မခြါႏုိင္တာေတြကုိလည္း သတိထားမိပါတယ္။ တံျမက္လွဲ၊ ဘုရားပန္းလဲ၊ ရင္ျပင္သန္႔ရွင္းေရးေတြ အားလုံးလုပ္ၿပီး ကုိယ့္ၿဂိဳဟ္တုိင္ ကုိယ္သြားကာ ေဆာင္းတြင္းမနက္ ေစာေစာစီးစီး ဘုရားကုိ ေခါင္းေပၚကေနေလာင္းလုိ႔ သက္ေစ့ေရပက္ ေနတာေတြေၾကာင့္ သူတုိ႔ကုိ ေျပာျပရပါေသးတယ္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ေဆာင္းတြင္းႀကီးမွာ ေခါင္းေပၚကေန ေရေလာင္းၾကည့္ပါလားလုိ႔…။ လဲြေနတာေတြပါ။

ဟုတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ အမ်ားစုဟာ ဘုရားသြားၾကတယ္ဆုိရင္ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္မွာ ရွိတဲ့ စေန၊ တနဂၤေႏြ၊ တနလၤာစတဲ့ ဆုိင္ရာေန႔နံေတြကုိ အေရာက္သြားကာ ၿဂိဳဟ္တုိင္မွာရွိတဲ့ ဘုရား႐ုပ္ပြားနဲ႔ ႐ုပ္ပြားေတာ္ေအာက္က နဂါး၊ ဂဠဳံ၊ က်ားစတဲ့ သတၱ၀ါေတြကုိ အဓိကသြားၿပီး သက္ေစ့ေရေလာင္းေနၾကတာ ေတြ႕ဖူးၾကမွာပါ။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္လည္း အဲဒီအထဲမွာ ပါရင္ပါေနၾကမွာပါ။ ေျပာေတာ့ ဘုရားကုိ သက္ေစ့ေရလွဴတာတဲ့။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေဗဒင္ဆရာစကားအတုိင္း လုိက္လုပ္ေနၾကတာေတြပါ။ ဘုရားကုိ ေရလွဴခ်င္တယ္၊ ေရသပ္ပယ္ခ်င္တယ္ ဆုိရင္လည္း သက္ေစ့ေတြ ဘာေတြလုပ္မေနနဲ႔ေပါ့။ ေန႔နံေတြ ဘာေတြေရြး မေနနဲ႔ေပါ့။ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ ႐ုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ က်က်နန သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းလုပ္ၿပီး သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားရွင္ကုိ အာ႐ုံျပဳလုိ႔ အပူအေအး သင့္ျမတ္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ေရသပၸါယ္သင့္တာေပါ့။ မီးပူေဇာ္တာလည္း ဒီအတုိင္းပါပဲ။ ဘုရားမီးပူေဇာ္တယ္ ဆုိရင္လည္း ဖေယာင္းတုိင္ သက္ေစ့ေတြ ဘာေတြလုပ္မေနနဲ႔ ဘုရားရွင္ကုိ မီးၿမိဳက္သလုိ မျဖစ္ေအာင္ ခပ္ေ၀းေ၀းကေန ထြန္းညွိပူေဇာ္ၾကေပါ့။ မီးပူေဇာ္တယ္ဆုိတာ အေမွာင္က်တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘုရားကုိ အလင္းရေအာင္ ညဘက္ပူေဇာ္တာျဖစ္ပါတယ္။ ခုေတာ့ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ႀကီးလည္း ဘုရားေရွ႕နားမွာ ဖေယာင္းတုိင္ေတြ သက္ေစ့ထြန္းၿပီး လွဴထားတာဟာ မီးပူေဇာ္တာနဲ႔ မတူဘဲ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ဘုရားကုိ မီးတုိက္သလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ မီးအပူခံၾကည့္ဖုိ႔ေတာင္ လုိေနပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာေတြ ဘုရားေပ်ာက္ေနၾကတယ္လုိ႔ တစ္ခ်ိဳ႕က ေျပာၾကတာ ျဖစ္မွာပါ။

ဟုတ္သင့္သေလာက္လည္း ဟုတ္ေနပါတယ္။ ေရႊတိဂုံဘုရားသြားၿပီး ဘုရားေစတီမွာ ဌပနာထားတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ ဆံေတာ္ဓာတ္ေတာ္ကုိ အာ႐ုံျပဳ၊ ဘုရားဂုဏ္ကုိ ႏွလုံးသားမွာတည္ကာ ဘုရားရွိခုိး ပူေဇာ္ရမယ့္အစား ၿဂိဳဟ္တုိင္သြားၿပီး ေရေလာင္း၊ မီးတုိက္ေနၾကေတာ့ ဘုရားသြားတဲ့ အဓိပၸါယ္ေပ်ာက္ကာ ဘုရားသြားၿပီး ဘုရားမျမင္ၾကတဲ့ သူေတြလုိ႔ ေျပာစရာ ျဖစ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။ ဘုရားသြားဖူးတာ မဟုတ္ဘဲ ဘုရားကုိ အလည္သြားသလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ျဖစ္သင့္တာက ဘုရားေစတီ သြားရင္လည္း သင့္ေလ်ာ္တိတ္ဆိတ္တဲ့ ေနရာတစ္ခုကုိ ေရြးခ်ယ္၊ ဘုရား႐ုပ္ပြားေတာ္ ဒါမွမဟုတ္ ေစတီေတာ္ကုိ မွန္းကာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ေတြ လႊမ္းၿခံၿပီး ဂုဏ္ေတာ္ပြားတာ၊ ေမတၱာပုိ႔တာ၊ တရားထုိင္တာေတြ လုပ္သင့္ပါတယ္။ ဘုရားကုိ ေရပူေဇာ္ခ်င္တယ္၊ မီးပူေဇာ္ခ်င္တယ္ဆုိရင္လည္း အပူအေအးမွ်တဲ့အခါ၊ အေမွာင္ရွိတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားရွင္ကုိ ေရသပ္ပယ္ေပးေနသလုိ၊ ညအေမွာင္မွာ ဘုရားရွင္ကုိ အလင္းဓာတ္နဲ႔ ပူေဇာ္သလုိ၊ အနံ႔အသက္ေကာင္းေအာင္ အေမြးတုိင္နဲ႔ ပူေဇာ္သလုိ ေစတနာအျပည့္နဲ႔ ႐ုိ႐ုိေသေသ ေလးေလးစားစား ျပဳစုပူေဇာ္သင့္ပါတယ္။ ဒါမွ ဘုရားသြားျခင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ျပည့္၀ၿပီး ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားက ခြါႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာမ်ားအေနနဲ႔ ဘာသာေရးကုိ ေလာကီေရးေတြနဲ႔ မေရာယွက္ရေအာင္ ေလာကီဆရာေတြ အလုိက် လုပ္မိေနတတ္တဲ့ “ဘုရားအေၾကာင္းျပကာ ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားမွာ သြားၿပီး ေစာေစာစီးစီး ေဆာင္းတြင္းႀကီးမွာ ဆင္းတုေတာ္ကုိ ေရေလာင္းတာတုိ႔၊ ေန႔လယ္ေန႔ခင္း ဘုရားရွင္ကုိ မီးတုိက္တာတုိ႔ မလုပ္ၾကဘဲ ပုံေတာ္ကုိမွန္း ဂုဏ္ေတာ္လႊမ္းကာ ႐ုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ကုိ အပူအေအးကင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေသေသခ်ာခ်ာ က်က်နန ေရသပၸါယ္ျခင္း၊ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ျခင္း၊ အေမွာင္ကုိခြင္းဖုိ႔ လုိအပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ မီးထြန္းပူေဇာ္ျခင္း စသည္တုိ႔ကုိ ျပဳျခင္းျဖင့္သာ ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားက ခြါၿပီး ဘုရားသြားျခင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိ အျပည့္အ၀ သက္ေရာက္ေအာင္သာ ႀကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ သင့္ပါေၾကာင္း” အလဲြေလးမ်ားကုိ ေထာက္ျပရင္း အမွန္းလမ္းကုိ ေကာက္ျပလုိက္ပါတယ္။
Read More...

အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကစုိ႔…

ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးက မိန္႔ၾကားဖူးပါတယ္။ “ပုထုဇင္ေတြဟာ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အိပ္ေပ်ာ္ေနခ်ိန္ကလဲြလုိ႔ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ကုသုိလ္ သုိ႔မဟုတ္ အကုသုိလ္စိတ္ တစ္ခုခုနဲ႔ေနၾကတာ”တဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ စိတ္ဆုိတာဟာ တစ္ၿပိဳင္တည္း ႏွစ္စိတ္ျဖစ္ေလ့မရွိပါဘူး။ အကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္ေနရင္ ကုသုိလ္စိတ္မျဖစ္ႏုိင္သလုိ ကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္ေနရင္လည္း အကုသုိလ္စိတ္ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့အခ်ိန္ကေတာ့ ကုသုိလ္လည္းမျဖစ္ အကုသိုလ္လည္း မျဖစ္တဲ့ဘ၀င္စိတ္ပါ။ ဆုိေတာ့ကား.. အိပ္ရာကႏုိးတဲ့အခ်ိန္ကေန ညအိပ္ရာ၀င္တဲ့အခ်ိန္အထိ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္ရင္ ကုသုိလ္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္က မ်ားသလား၊ အကုသုိလ္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္က မ်ားသလား သိႏုိင္ပါတယ္။ ကုသုိလ္စိတ္ မျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ဟာ အကုသုိလ္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေနႏုိင္တဲ့အတြက္ အကုသုိလ္စိတ္မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနထုိင္သြားၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။

တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ကုသုိလ္မျဖစ္ခ်င္ေနပါေစ အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ေနတတ္ဖုိ႔အေရးႀကီးပါတယ္။ အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ေနထုိင္ဖုိ႔အတြက္က အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ျမင္တတ္ ေတြးတတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ျမင္တတ္ဖုိ႔က အေကာင္းျမင္တတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ အေကာင္းျမင္တတ္မွ အေကာင္းေတြး တတ္မွာပါ။ အေကာင္းေတြးတတ္တာဟာ အကုသိုလ္မျဖစ္ေအာင္ ေတြးလုိက္တာပါ။ ေလာကမွာ ရွိရွိသမွ် ပုဂၢဳိလ္သတၱ၀ါေတြကုိ ၾကည့္ၾကည့္လုိက္ပါ။ အလုံးစုံျပည့္စုံတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ရယ္လုိ႔ တစ္ေယာက္မွ မရွိပါဘူး။ အဲလုိ မျပည့္စုံတဲ့ သူေတြျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ သူတုိ႔ရဲ႕အားနည္းခ်က္ေတြ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြကုိၾကည့္ရင္ အျပစ္ေတြကုိပဲ ေတြ႕ရမွာပါ။ အျပစ္ေတြကုိၾကည့္မိတာနဲ႔ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ အကုသုိလ္ျဖစ္ စရာေတြပဲ ေတြ႕လာရမွာပါ။ အဲဒီအခါ အကုသုိလ္စိတ္ေတြလည္း မေခၚဘဲ၀င္လာေတာ့တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္သူ႔ကုိပဲၾကည့္ၾကည့္ အကုသိုလ္မျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္တတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ အေကာင္းဘက္က ျမင္တတ္၊ ၾကည့္တတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ အေကာင္းျမင္တတ္ဖုိ႔ဆုိတာက ဘယ္သူ႔ကုိပဲေတြ႕ေတြ႕ ေကာင္းတာေလးေတြကုိ ရွာေဖြစဥ္းစား ျမင္တတ္ၾကည့္တတ္ဖုိ႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီအေပၚမွာ လုိက္နာက်င့္ႀကံ တတ္ရပါမယ္။

ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ ဖတ္႐ႈေလ့လာဖူးတဲ့ စာေပေတြအရ အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ဆက္ဆံနည္းေလးေတြ၊ ေတြးနည္းေလးေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီနည္းေလးေတြကုိ ၾကည့္ၿပီး အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ၾကည့္ပါ။ ဒီသေဘာေတြအရ…
* လူပုဂၢိဳလ္ေတြထဲမွာ အခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ ႏႈတ္ထြက္စကား ၾကမ္းတမ္းေပမယ့္ စိတ္ထားအရမ္းေကာင္းတာကုိ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ အဲလုိသူမ်ိဳးကုိ သူတုိ႔ရဲ႕ အေျပာအဆုိၾကမ္းတမ္းမႈကုိ မၾကည့္ဘဲ “ေအာ္…သူဟာ အေျပာအဆုိၾကမ္းတမ္းေပမယ့္ စိတ္ထားေလးေတာ့ ေကာင္းရွာသားပဲ”လုိ႔ အေကာင္းဘက္ကေတြးၿပီး အကုသိုလ္မျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရပါမယ္။
* အခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အေျပာအဆုိအရမ္းေကာင္းၿပီး အရမ္းႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕တတ္ၾကေပမယ့္ စိတ္ထားယုတ္ည့ံပါတယ္။ အဲဒီလုိသူမ်ိဳးက်ေတာ့လည္း “သူဟာ စိတ္ဓာတ္မေကာင္းေပမယ့္ အေျပာအဆုိေတာ့ ညင္သာနဴးည့ံပါလား”လုိ႔ ေတြးၿပီး အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရပါမယ္။
*အခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အေျပာအဆုိလည္း မေကာင္း၊ စိတ္ထားလည္း ယုတ္ည့ံတတ္ၾကေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ရံ အနည္းငယ္ေကာင္းတာေလးေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ အဲလုိသူမ်ိဳးကုိလည္း သူ႔ရဲ႕ ေကာင္းကြက္အနည္းငယ္ေလး ကုိပဲ ရွာႀကံၿပီး အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရပါမယ္။
* အခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အေျပာအဆုိလည္းမေကာင္း၊ စိတ္ထားလည္း မေကာင္း၊ တစ္ခါတစ္ရံလည္း ေကာင္းကြက္ဆုိ ဘာမွကုိ ရွာမရတာေတြ ရွိပါတယ္။ အဲလုိလူမ်ိဳးက်ေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ေအာင္ ဥေပကၡာသာ ျပဳႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရပါမယ္။ ဥေပကၡာျပဳတာဟာ ကုသုိလ္လည္းမျဖစ္၊ အကုသုိလ္လည္း မျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားတာပါ။

ဒါေၾကာင့္…တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ကုန္ဆုံးရတဲ့အခ်ိန္ေလးေတြမွာ အကုသုိလ္စိတ္ေတြ မမ်ားရေအာင္ အေကာင္းျမင္တတ္ေအာင္၊ အေကာင္းေတြးတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ၿပီး ကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကပါလုိ႔ တုိက္တြန္းလုိပါတယ္။
Read More...

ေတာင့္တ၍ မရပါ…

တစ္ေန႔ သံေ၀ဂကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ကုိဖတ္ေနစဥ္ စာေရးသူအေတြးထဲ မဃေဒ၀မင္းႀကီး၏ သံေ၀ဂျဖစ္ပုံေလးကုိ သြားသတိယလုိက္မိ၏။ မဃေဒ၀မင္းႀကီးသည္ ေခါင္းေပၚမွာ ဆံပင္ျဖဴေလးတစ္ပင္ ေတြ႕ရွိရသည္ကုိ အႀကီးအက်ယ္ သံေ၀ဂျဖစ္ကာ မင္းစည္းစိမ္ကုိစြန္႔ၿပီး ေတာထြက္ေတာ္မူသည္အထိ ျဖစ္သြားခဲ့၏။ သံေ၀ဂ အမွန္တစ္ကယ္ျဖစ္ၿပီ၊ အမွန္ရၿပီဆုိလွ်င္ အလြန္တုန္လႈပ္ၿပီး လြတ္ေျမာက္မႈကုိ ရွာေဖြသြားတတ္ၾကသည္ကုိ မဃေဒ၀မင္းႀကီးက သက္ေသျပသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္၏။ မဃေဒ၀မင္းႀကီး၏ သံေ၀ဂျဖစ္ပုံ အေတြးေလးကုိ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မန္လည္ဆရာေတာ္ႀကီးမွ ကဗ်ာလကၤာေလးျဖင့္ ေဖာ္က်ဴးတားသည္ကုိလည္း သံေ၀ဂျဖစ္ဖြယ္ ဖတ္လုိက္ရ၏။ ဆရာေတာ္ႀကီးက ``မဟာဘူတ၊ ဤကာယအား၊ ေန႔ညမယြင္း၊ ေရဆာသြင္း၍၊ မပ်င္းလုပ္ေကၽြး၊ ျပဳစုေမြးလည္း၊ ေက်းဇူးမထင္၊ အကတညဳ၊ ေျမြေလးခုသုိ႔၊ ကုိက္မႈမဆဲ၊ ခဲမႈမၿငိမ္း၊ ကုိယ္လုံးရွိန္းေအာင္၊ ေရွာင္တိမ္းမသာ၊ စစ္ႀကီးလာသုိ႔၊ ဇရာေျမြဆိပ္၊ တရိပ္ရိပ္ျဖင့္၊ ဦးထိပ္ထက္စီး၊ ေရာက္လာၿပီးၿပီ`` စသည္ျဖင့္ အုိျခင္းတရား၏ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းပုံေလးကုိ ဥပမာေပး၍ သီးကုံးေတာ္မူထား၏။

မွန္၏။ ပထ၀ီ၊ အာေပါ၊ ေတေဇာ၊ ၀ါေယာဟူေသာ ဓာတ္ႀကီးေလးပါး (မဟာဘုတ္ေလးပါး) ျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားသည့္ ဤခႏၶာကုိယ္ႀကီးသည္ မနက္၊ ေန႔၊ ည ပုံမွန္စားေန၊ ေသာက္ေန ျပဳျပင္ေနေသာ္လည္း တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပုိၿပီးႏုပ်ိဳလာသည္ဟူ၍ မရွိဘဲ တျဖည္းျဖည္း အုိအုိသြားသည္သာ ရွိ၏။ မည္သူကျဖင့္ တစ္ေန႔တစ္ျခား ပိုပုိလွလာသည္၊ ႏုလာသည္ဟူ၍မရွိေပ။ လူအမ်ား ေျပာဆုိေနၾကသည့္ ``တစ္သားေမြး တစ္ေသြးလွ`` ဟူေသာ စကားသည္ စင္စစ္ ေျမွာက္ေျပာေနၾကျခင္းသာ ျဖစ္၏။ မည္သည့္ပုဂၢိဳလ္မွ် တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပုိပုိႏုပ်ိဳလာသည္ဟု မရွိႏုိင္ေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ေမြးဖြားလာသည္ ဆုိကတည္းကပင္ အုိျခင္း၊ နာျခင္း၊ ေသျခင္းသေဘာက တစ္ပါတည္း ပါလာၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ``ေလာကတြင္ သတၱ၀ါမ်ား ေတာင့္တ၍ မရသည့္ အရာငါးမ်ိဳး`` ရွိေၾကာင္း ေဟာၾကားေတာ္ မူခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ ဘုရားရွင္ေဟာေတာ္မူခဲ့သည့္ ယင္းတရားငါးမ်ိဳးမွာ
၁။ ဇရာဟူေသာ အုိျခင္းတရား
၂။ ဗ်ာဓိဟူေသာ နာျခင္းတရား
၃။ မရဏဟူေသာ ေသျခင္းတရား
၄။ ခယဓမၼဟူေသာ ကုန္ခမ္းျခင္းတရား
၅။ နႆဓမၼဟူေသာ ပ်က္ဆီးျခင္း တရားတုိ႔ပင္ ျဖစ္၏။

မွန္၏။ မည္သည့္သတၱ၀ါမဆုိ ပဋိသေႏၶယူ ေမြးဖြားလာၿပီဆုိသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ အုိျခင္းတရားသည္ ေနာက္မွပါလာၿပီးျဖစ္၏။ ယင္းအုိျခင္းတရားကုိ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ျပဳ၍ မအုိပါရေစႏွင့္ဟု ဆုေတာင္းေန၍ မရေပ။ အခ်ိန္တန္လ်င္ အုိလာၾကရမည္သာ ျဖစ္၏။ ``ခႏၶာကုိယ္ဆုိး၊ ဤ႐ုပ္မ်ိဳးကား၊ တုိး၍မပ်ိဳ၊ အုိသာအုိခဲ့`` ဟု မန္လည္ဆရာေတာ္ႀကီး စပ္ဆုိေတာ္မူသကဲ့သုိ႔ ရရွိလာသည့္ ခႏၶာကုိယ္ႀကီးသည္လည္း မည္မွ်ပင္ ျပဳျပင္ျပဳျပင္ တစ္ဖန္ျပန္ၿပီး မႏုပ်ိဳႏုိင္ေပ။ တုိး၍သာ အုိလာၾကမည္သာ ျဖစ္၏။ ဤသေဘာတရားကုိ မသိနားမလည္ၾကသျဖင့္ သတၱ၀ါတုိ႔သည္ ႐ုပ္တရားအေပၚ အမွီျပဳၿပီး အလွမာန္တက္ေနၾက၏။ စင္စစ္လွသည္ဆုိသည္မွာ တဒဂၤအခုိက္အတန္႔မွ်သာ ျဖစ္၏။ ဤသည္မွာလည္း သတၱ၀ါတုိ႔၏ အ၀ိဇၨာဖုံးသည့္ မ်က္စိျဖင့္ ၾကည့္၍သာ လွသည္ဟု ထင္ေနၾကျခင္း ျဖစ္၏။ အလွမာန္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေနာက္ဆုံး မာနခ၀ါခ်သြားသည့္ အေၾကာင္းေလးကုိ စာေရးသူ သတိယမိပါ၏။ ေရွးအခါက အလြန္ေခ်ာေမာလွပသည့္ မင္းသမီးတစ္ေယာက္ရွိ၏။ သူမ၏ အလွသတင္းေၾကာင့္ အတုိင္းတုိင္း အျပည္ျပည္ရွိ မင္းသားတုိ႔သည္ သူမႏွင့္လက္ထပ္ႏုိင္ရန္ ၾကိဳးစားၾက၏။ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ လက္ေဆာင္ပဏၰာမ်ားျဖင့္ နီးစပ္ေအာင္ ခ်ဥ္းကပ္ၾက၏။ သုိ႔ေသာ္ မင္းသမီးသည္ လက္ခံျခင္းမရွိ၊ ျငင္းဆုိၿမဲ ျငင္းဆုိေန၏။ ထုိမင္းသားမ်ားတြင္ ထူးျခားသည့္ မင္းသားတစ္ေယာက္ ပါလာ၏။ မင္းသားသည္ ပထမအႀကိမ္ လာစဥ္ ေရႊခြက္ထဲတြင္ လက္၀တ္ရတနာ အျပည့္ျဖင့္ လက္ေဆာင္ပဏၰာ ဆက္သ၏။ မင္းသမီးကား လက္မခံေပ။ ဒုတိယအႀကိမ္တြင္ လက္၀တ္ရတနာအျပည့္ပါသည့္ ေငြခြက္ျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္၏။ မင္းသမီးကား ျငင္းဆုိၿမဲ ျငင္းဆုိ၏။ တတိယအႀကိမ္တြင္ကား လက္ေဆာင္ပဏၰာ အနည္းငယ္သာပါသည့္ ေၾကးခြက္ျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္၏။ မင္းသမီးသည္ ျငင္းဆုိၿမဲ ျငင္းဆုိေသာ္လည္း ထုိမင္းသား၏ လုပ္ရပ္ကုိ သတိထားမိလာသည့္အျပင္ ေဒါသပါထြက္လာ၏။ သုိ႔ျဖင့္ မင္းသမီးက `` ရွင္ဟာ ကၽြန္မအခ်စ္ကုိ ရဖုိ႔ႀကိဳးစားေနတဲ့ လူမဟုတ္လား၊ ဒီလုိႀကိဳးစားေနတဲ့သူဟာ တစ္ေခါက္နဲ႔တစ္ေခါက္ ကၽြန္မစိတ္တုိင္းက်ေအာင္ ပုိပုိၿပီး ႀကိဳးစားရမယ့္အစား ခုေတာ့ ရွင့္ဟာက တစ္ေခါက္နဲ႔ တစ္ေခါက္ ပုိပုိၿပီး တန္ဘုိးေတြ နည္းနည္းလာပါလား.. ဘာလဲ ဒါ ကၽြန္မကုိ သက္သက္လာၿပီး အရွက္ခဲြေဆာ္ကား ေနတာလား`` စသည္ျဖင့္ ရန္ေတြ႕၏။ ထုိအခါ မင္းသားက `` အရွင္မင္းသမီး ကၽြႏ္ုပ္မင္းသမီးကုိ ေဆာ္ကားတာလည္း မဟုတ္၊ အရွက္ခဲြတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ အမွန္တရားကုိပဲ လုပ္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္၊ တစ္ကယ္ေတာ့ မင္းသမီးဟာ တစ္ေခါက္နဲ႔တစ္ေခါက္ ပုိပုိၿပီး လွလွလာတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ပုိပုိၿပီးပဲ အုိလာတာပါ၊ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးဟာ မင္းသမီးရဲ႕ အလွနဲ႔တန္တဲ့ လက္ေဆာင္ပဏၰာေတြပဲ ယူယူလာတာပါ`` စသည္ျဖင့္ ေျပာဆုိရွင္းျပသျဖင့္ မင္းသမီး အလွမာန္က်သြားေၾကာင္း မွတ္သားဖူး၏။ ဤေနရာတြင္ ေျပာလုိသည္မွာ ဇရာဟူသည့္ အုိျခင္းတရား အေၾကာင္းပင္ ျဖစ္၏။ ခႏၶာကုိယ္ရလာသည့္ သတၱ၀ါမွန္သမွ် ၾကာေလအိုေလ ၾကာေလအုိေလသာ ျဖစ္၏။ မအုိပါရေစႏွင့္ဟု မည္သုိ႔မွ် ေတာင့္တ၍ မရေပ။ ဤသေဘာတရားကုိ သိျမင္ၿပီး ႐ုပ္တရားအေပၚ အမွီျပဳ၍ မာန္မာန မတက္ရန္သာ ႀကိဳးစားၾကရမည္ ျဖစ္၏။

ဗ်ာဓိဟူသည့္ အနာေရာဂါသည္လည္း ထုိ႔အတူပင္ျဖစ္၏။ မနာပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တ၍ မရေပ။ ႐ုပ္တရားကုိ ပုိင္ဆုိင္ေနသမွ် နာေနၾကရမည္သာ ျဖစ္၏။ ႐ုပ္တရားရွိေနသမွ် အခ်ိန္မေရြး၊ အရြယ္မေရြး နာေနၾကရမည္သာ ျဖစ္၏။ အနာေရာဂါ ဆဲြကပ္ေနၾကမည္သာ ျဖစ္၏။ မည္သည့္အရြယ္မွ နာၾကရမည္ဟု သတ္မွတ္ခ်က္မရွိေပ။ အခ်ိဳ႕ဆုိလွ်င္ ေမြးလာကတည္းကပင္ အနာေရာဂါ ဆဲြကပ္ၿပီးေမြးလာၾကရ၏။ စင္စစ္ အနာေဂါဟူသည္ တစ္ျခားမဟုတ္ေပ။ ဤ႐ုပ္တရားႀကီးကပင္လွ်င္ အနာေရာဂါ အစုႀကီးျဖစ္ေန၏။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္အား ရဟန္းတစ္ပါးက ေလွ်ာက္၏။ ``ေရာေဂါ ေရာေဂါတိ ဘေႏၲ ကတေမာ ေရာဂါ = ေရာဂါ ေရာဂါလုိ႔ ေျပာေျပာေနၾက ပါတယ္ အရွင္ဘုရား… ေရာဂါဆုိတာ ဘယ္လုိဟာပါလဲ ဘုရား… `` ဟုေမးေလွ်ာက္၏။ ထုိအခါ ဘုရားရွင္ကား ``႐ူပံ ၀ုစၥတိ ဘိကၡေ၀ ေရာဂါတိ = ခ်စ္သားတုိ႔ ေရာဂါဆုိတာ တစ္ျခားမဟုတ္ ဒီ႐ုပ္တရားႀကီးပဲ`` ဟု ေျဖၾကားေတာ္မူ၏။ မွန္၏။ ႏွလုံးေရာဂါ၊ ေသြးတုိးေရာဂါ၊ ကင္ဆာေရာဂါ စသည္ျဖင့္ မည္မွ်ပင္ အမည္နာမ တပ္တပ္ စင္စစ္ဤ႐ုပ္တရား ရွိေန၍သာ ေရာဂါအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အနာအမ်ိဳး ဆဲြကပ္ေနၾကျခင္း ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ေရာဂါအမည္မတပ္ဘဲ ``ဤ႐ုပ္တရားကုိပင္ ေရာဂါ``ဟု ဆုိေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူျခင္းျဖစ္၏။ ``႐ုပၸတီတိ ႐ူပံ = ေဖာက္ျပန္တတ္သည့္ သေဘာကုိ ႐ုပ္`` ဟု စာေပကဖြင့္ျပ၏။ ႐ုပ္တရားရွိသျဖင့္ ေဖာက္ျပန္ပ်က္ဆီးမႈလည္း ရွိေန၏။ ေဖာက္ျပန္ပ်က္ဆီးမႈသည္ပင္ ဗ်ာဓိဟူသည့္ အနာေရာဂါ ျဖစ္ေနျခင္းျဖစ္၏။ ႐ုပ္တရားရွိသျဖင့္ အနာေရာဂါျဖစ္ျခင္းသည္ မဆန္းေပ။ စိတ္ေရာဂါမျဖစ္ရန္သာ အဓိကျဖစ္၏။ စိတ္ေရာဂါျဖစ္လွ်င္ကား စိတ္ျဖင့္ျပန္လည္ ကုစားျခင္းမွတစ္ပါး အျခားေဆးမရွိေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ရုပ္တရားရွိသျဖင့္ ဗ်ာဓိဟူသည့္ အနာေရာဂါရွိလာရေသာေၾကာင့္ မနာပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တမေနၾကဘဲ စိတ္ေရာဂါမျဖစ္ရန္သာ သတိတရားျဖင့္ ထိန္းသိမ္းသြားၾကဖုိ႔ လုိအပ္လွ၏။
တတိယ ေတာင့္တ၍ မရသည့္ တရားကား မရဏဟူသည့္ ေသျခင္းတရားပင္ ျဖစ္၏။ ဤတရားကုိလည္း မေသပါရေစႏွင့္ဟု မည္သုိ႔မွ် ေတာင့္တ၍ မရေပ။ အသက္ရွင္ေနမႈ၏ ေနာက္တြင္ ေသျခင္းတရားက ရွိေနၿပီးျဖစ္၏။ အတိတ္ကလည္း အဖန္ဖန္ ေသခဲ့ၾကရၿပီးျဖစ္၏။ ယခုလည္း မည္သည့္အခ်ိန္၊ မည္သည့္အရြယ္၊ မည္သည့္ေနရာတြင္ ေသရမည္ကုိသာ ႀကိဳတင္၍ မသိႏိုင္ေသာ္လည္း ေသရမည္ဆုိသည္ကား မုခ်ဧကန္ မလဲြေပ။ နိဗၺာန္မရမခ်င္း ေသေနၾကရဦးမည္သာ ျဖစ္၏။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ လက္ထက္က ကိသာေဂါတမီဟူေသာ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ရွိ၏။ ထုိအမ်ိဳးသမီးတြင္ အလြန္ခ်စ္လွစြာေသာ သားေလးတစ္ေယာက္လည္း ရွိ၏။ တစ္ေန႔တြင္ ထုိသားေလးသည္ ႐ုတ္တရက္ေသဆုံးသြား၏။ ကိသာေဂါတမီသည္ အလြန္ခ်စ္လွစြာသည့္ သားေလးေသဆုံးသြား သျဖင့္ ယူက်ဳံးမရ၊ ေျဖဆည္ရာမရျဖစ္ကာ အ႐ူးတစ္ပုိင္းျဖစ္လ်က္ သားေသကုိပုိက္၍ အသက္ျပန္ရွင္ေအာင္ လုပ္ေပးရန္ အရပ္ထဲလွည့္လည္ ေနေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ မည္သူမွ် မကူညီႏုိင္ၾကေပ။ ေနာက္ဆုံး ဘုရားရွင္ထံ ေရာက္ၿပီး သားေသကုိ အသက္ျပန္ရွင္ေအာင္ ေဆးကုေပးရန္ ေတာင္းဆုိေလ၏။ ထုိအခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ``ခ်စ္သမီး… ေကာင္းၿပီ၊ သင့္သားကုိ အသက္ျပန္ရွင္ေအာင္ ငါကုေပးမယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီအရပ္မွာ ရွိတဲ့ လူမေသဖူးတဲ့ အိမ္ကေနၿပီး မုံညင္းေစ့ကုိ ခ်စ္သမီး ငါ့ဆီရွာယူလာခဲ့`` ဟု အရွာခုိင္း၏။ ကိသာေဂါတမီလည္း သားေသကုိ အသက္ျပန္သြင္းလုိေသာ ဆႏၵျဖင့္ လူမေသဖူးသည့္ အိမ္ကုိ တစ္အိမ္တက္ဆင္း လုိက္ရွာေသာ္လည္း တစ္အိမ္မွ် ရွာမေတြ႕ဘဲ ေနာက္ဆုံးဘုရားရွင္ထံျပန္ေရာက္၊ ဘုရားရွင္တရားေတာ္ကုိ နာယူၿပီး သာသနာ့ေဘာင္သုိ႔ အၿပီး၀င္ေရာက္သြားခဲ့၏။ ကိသာေဂါတမီ၏ ဤအျဖစ္အပ်က္သည္ အမွန္ပင္ျဖစ္၏။ ကိသာေဂါတမီအား ဘုရားရွင္ မိန္႔ေတာ္မူသည့္ တရားစကားေလးသည္ မွတ္သားဖြယ္ေကာင္းလွ၏။ ``ခ်စ္သမီး သားေသတာဟာ ခ်စ္သမီးတစ္ေယာက္ထဲမွာပဲ ရွိတာမဟုတ္ပါဘူး… ခ်စ္သမီးလုိသူေတြ ဒီေလာကမွာ အမ်ားႀကီးပါပဲ`` ဟူ၍ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အားလုံးတစ္ေန႔ ေသၾကရမည္ ျဖစ္သျဖင့္ မေသပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တမေနၾကဘဲ မေသမီ ႀကိဳတင္ၿပီး လုပ္ရမည့္၊ ျပင္ဆင္ရမည့္ အရာမ်ားကုိသာ အခ်ိန္မီ ႀကိဳတင္ျပဳလုပ္ အားထုတ္ၾကရမည္သာ ျဖစ္ပါ၏။

ခယဓမၼဟူသည့္ ကုန္ခမ္းျခင္းတရားကုိလည္း မကုန္ခမ္းပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တ၍ မရေပ။ ဤေနရာ၌ ကုန္ခမ္းျခင္းဟူသည္ စည္းစိမ္ဥစၥာတုိ႔၏ ကုန္ခမ္းျခင္းကုိ ဆုိလုိ၏။ စည္းစိမ္းဥစၥာမွန္သမွ်သည္ အခ်ိန္တန္လွ်င္ ကုန္ခမ္းသြားၾကရမည္သာ ျဖစ္၏။ အခ်ို႕ဆုိလွ်င္ အခ်ိန္မတန္မီပင္ ကုန္ခမ္းသြားၾကသည့္ဟု ထင္မွတ္တတ္ၾက၏။ စင္စစ္ ဤကုန္ခမ္းျခင္းသေဘာသည္လည္း အခ်ိန္အတိအက်မရွိ၊ အခ်ိန္မေရြးကုန္ခမ္း ေပ်ာက္ပ်က္သြားၾကမည္သာ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မကုန္မခမ္းမီ ရသမွ် ယူသြားႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရမည္ ျဖစ္၏။ ရသမွ် ယူသြားရန္မွာ မိမိႏွင့္တစ္ပါတည္း ယူသြားရန္ကား မျဖစ္ႏုိင္ေပ။ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ျပဳၿပီး ထုိကုသုိလ္၏ အက်ိဳးကုိသာလွ်င္ ယူသြား၍ ရႏုိင္ေပ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အခ်ိန္မေရြး ကုန္ခမ္းသြားႏုိင္သည့္ သေဘာကုိလည္း သတိျပဳဆင္ျခင္းကာ မကုန္ခမ္းပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တမေနဘဲ မကုန္ခမ္းမီ ရသမွ်ယူသြားႏုိင္ရန္သာ ႀကိဳးစားအားထုတ္ သင့္လွေပ၏။

ထုိ႔အတူ နႆဓမၼဟူသည့္ ပ်က္ဆီးျခင္းသေဘာကုိလည္း မပ်က္ဆီးပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တ၍ မရႏုိင္ေပ။ ပ်က္ဆီးခ်ိန္တန္လွ်င္ ပ်က္ဆီးသြားၾကရမည္သာ ျဖစ္၏။ ``သေဗၺသခၤါရာ အနိစၥာ= အရာအားလုံးသည္ အၿမဲမရွိ`` ဟူေသာ ဘုရားရွင္၏ စကားေတာ္အတုိင္းပင္ မည္သည့္အရာမွ် အၿမဲတည္ရွိသည္ဟု မရွိႏုိင္ေပ။ ျပဳျပင္စီရင္ထားသည့္ သခၤါရတရား မွန္သမွ် ပ်က္ဆီးျခင္းသာ အဆုံးရွိေပသည္။ ထုိသေဘာတရားသည္ ယေန႔ေခတ္တြင္ ပုိ၍ထင္ရွားေန၏။ သိပၸံပညာမ်ား မည္မွ်ပင္တုိးတက္ပါေစ၊ မည္မွ်ပင္ အစြမ္းထက္ပါေစ ထာ၀ရတည္တံ့ၿပီး မပ်က္ဆီးႏုိင္မည့္ အရာမ်ားကုိ တီထြင္၍ မရႏုိင္ၾကေသးေပ။ ေနာင္လည္း ရမည္မဟုတ္ေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ျပဳျပင္စီရင္ထားသည့္ သခၤါရတရားမ်ား ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ျပဳျပင္ထားမႈ၏ အဆုံးသည္ ပ်က္ဆီးျခင္းသာလွ်င္ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ ထုိေၾကာင့္လည္း ကြန္ပ်ဴတာမ်ား၊ အင္တာနက္မ်ား၊ ထူးဆန္းသည့္ လွ်က္စစ္ပစၥည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးတုိ႔ကုိ မည္မွ်အဆန္းတက်ယ္ ခုိင္ခုိင္ခံ့ခံ့ တီထြင္ထားပင္ ထားျငားေသာ္လည္း ေသခ်ာသည့္အခ်က္ကား ထုိပစၥည္းမ်ားသည္ ေနာက္ဆုံးပစၥည္းသြားၾကရျခင္း အခ်က္ပင္ျဖစ္ပါ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တည္ၿမဲျခင္းတစ္စုံတစ္ခုမွ် မရွိသည့္ ဤေလာကႀကီးတြင္ မပ်က္ဆီးသည့္ အရာဟူသည္ မရွိပါသျဖင့္ အေကာင္းမ်ားႏွင့္ ႀကဳံေတြ႕ေနၾကေသာ္လည္း တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ပ်က္ဆီးသြားမည့္အေရး ႀကိဳတင္ေမွ်ာ္ေတြးလ်က္ မာနခ၀ါခ်ကာ သံေ၀ဂဉာဏ္ပြားၿပီး သတိရွိရွိေနသင့္လွေပ၏။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ဗုဒၶေဟာၾကားေတာ္မူထားသည့္ ဤေတာင့္တ၍ မရသည့္ အရာငါးမ်ိဳးကုိ သေဘာေပါက္သိျမင္ၿပီး သံေ၀ဂဉာဏ္ အမွန္ပြားႏုိင္မည္ဆုိပါက သတၱ၀ါမ်ား၏ သႏၲာန္တြင္ မာနဟုဆုိေသာ ခက္ထန္ေထာင္လႊားမႈမ်ား တျဖည္းျဖည္း အားနည္းသြားႏုိင္မည္ဟူသည့္ အခ်က္ပင္ျဖစ္၏။ စင္စစ္ ဤေလာကႀကီးတြင္ အသက္ရွင္ေနထုိင္ရသည့္ ဘ၀သည္ အလြန္တုိေတာင္းလွ၏။ ဤကဲ့သုိ႔ တုိေတာင္းလွသည့္ ဘ၀တြင္ လူတုိ႔သည္ တစ္ဦးအေပၚ တစ္ဦး ေဒါသ၊ မာနမ်ားျဖင့္ ဆက္ဆံေနၾကသည္မ်ားကုိ ၾကည့္ကာ အုိနာေသ စသည့္ တရားမ်ားကုိ ေမ့ေနၾကပါလားဟု သံေ၀ဂျဖစ္မိ၏။ အမွန္အားျဖင့္ ထုိတရားမ်ားသည့္ ေတာင့္တ၍မရသည့္ တရားမ်ား ျဖစ္သကဲ့သုိ႔ ေမ့ထား၍ ရေကာင္းေသာ တရားမ်ားလည္း မဟုတ္ေပ။ အၿမဲဆင္ျခင္ ႏွလုံးသြင္းထားရမည့္ တရားမ်ားျဖစ္ေပသည္။ ေတာင့္တ၍ မရသည့္အရာကုိ ေတာင့္တေနပါက လူပင္ပန္း စိတ္ပင္ပန္း ျဖစ္တတ္၏။ စုိးရိမ္ပူေဆြးမႈမ်ား တုိးပြားတတ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မရသည့္အရာကုိ ေတာင့္တေနမည့္အစား ထိုတရားမ်ား မည္သည့္အခါမွ် ျပန္လည္မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့မည့္ အရာမ်ားကုိသာ ရွာေဖြလုပ္ေဆာင္ရန္ လုိအပ္၏။ ထုိတရားမ်ား ထာ၀ရ မျဖစ္ေပၚႏုိင္ရန္မွာကား နိဗၺာန္ရမွသာ ျဖစ္ႏုိင္ေပ၏။ နိဗၺာန္ရရန္အတြက္ကား မေမ့မေလ်ာ့ေသာ သတိတရား ရွိမွပင္ျဖစ္ေပမည္။ သတိမရွိ ေမ့ေလ်ာ့ေနပါက နိဗၺာန္ႏွင့္ ပုိ၍ပုိ၍ ေ၀းေနဦးမည္သာ ျဖစ္၏။ ဆရာေတာ္ႀကီး တစ္ပါးက အမိန္႔ရွိဖူး၏။ ဆရာေတာ္ႀကီးက ``မသြားဘဲ နီးေန႔သည့္အရာကား သုႆာန္ ျဖစ္ၿပီး သြားပါလ်က္ႏွင့္ ေ၀းေ၀းေနသည့္ အရာကား နိဗၺာန္ျဖစ္၏`` ဟု မိန္႔ေတာ္မူဖူး၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စာေရးသူအပါအ၀င္ အားလုံးေသာ ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါ အေပါင္းတုိ႔သည္ ေတာင့္တ၍ မရသည့္အရာမ်ားကုိ ေတာင့္တေနၾကမည့္အစား ေမ့ထား၍မရသည့္ ထုိတရားမ်ားကုိ အၿမဲဆင္ျခင္ ႏွလုံးသြင္းကာ သုႆာန္ႏွင့္ မနီးခင္ အၿပီးခရီးႏွင္ၿပီး နိဗၺာန္ႏွင့္ နီးသထက္နီးေစရန္ အျမန္ႀကိဳးစားသင့္လွပါေၾကာင္း…
Read More...

ေသမွာမေၾကာက္ၾကသူမ်ား ...

ဤေလာက၌ ပုထုဇင္ ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါ မွန္သမွ်သည္ ေသရမည္ကုိ ေၾကာက္ၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ေသရမည့္ေဘးႏွင့္ ႀကဳံၾကသည့္အခါ လြတ္ရာလမ္းကုိ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ႀကိဳးစားရွာေဖြၾကျခင္း ျဖစ္၏။ အသက္ရွင္ေအာင္ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ အားထုတ္ၾက၏။ ေသေဘးႏွင့္ မႀကဳံရေအာင္ အသက္ရွင္ ရပ္တည္ႏုိင္ေရး နည္းလမ္းကုိ ရွာေဖြၾက၏။ အစာမစားလွ်င္ ေသရမည္ကုိ ေၾကာက္ၾကသျဖင့္ အစာစားၾက၏။ ေရမေသာက္လွ်င္ ေသမည္စိုးသျဖင့္ ေရေသာက္ၾက၏။ ေရာဂါေၾကာင့္ ေသမည္ကုိ ေၾကာက္ၾကသျဖင့္ ေရာဂါမျဖစ္ေအာင္၊ ျဖစ္လာလွ်င္လည္း ေပ်ာက္ကင္းသက္သာေအာင္ အားထုတ္ၾက၏။ မွန္၏။ ထုိ႔အတြက္ေၾကာင့္လည္း စည္းစိမ္ဥစၥာႏွင့္ ေျခလက္အဂၤါတစ္ခုခု ယွဥ္လာလွ်င္ စည္းစိမ္ဥစၥာကုိ စြန္႔္၍ ေျခလက္အဂၤါကုိ ေရြးခ်ယ္ၾကျခင္းျဖစ္၏။ ေျခလက္အဂၤါတုိ႔ႏွင့္ အသက္ယွဥ္လာလွ်င္ ေျခလက္အဂၤါတုိ႔ကုိ စြန္႔၍ အသက္ကုိ ေရြးခ်ယ္ၾကျခင္းျဖစ္၏။ မေသဘူးဆုိလွ်င္ အသက္ကလဲြ၍ က်န္သည့္အရာမ်ားကုိ စြန္႔လြတ္ရန္ ၀န္မေလးတတ္ၾကေပ။ ဤသည္တို႔မွာ ေသရမည္ကုိ ေၾကာက္ၾကေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္၏။ သာမန္သူမ်ား မဆုိထားဘိ ေလာကတြင္ ဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ႀကဳံေတြ႕ရသျဖင့္ မခံစားႏုိင္ျဖစ္ၿပီး မိမိကုိယ္ကုိ သတ္ေသရန္ ႀကိဳးစားၾကသည့္ သူမ်ားပင္လွ်င္ လက္ေတြ႕ေသၾကရမည္ ဆုိေသာအခါ ေၾကာက္လန္႔မႈ ျဖစ္ၾကေသး၏။

ၾကားဖူးသည့္ ပုံျပင္္ေလး တစ္ခုရွိ၏။ ေရွးတုန္းက ေက်းရြာတစ္ရြာတြင္ အလြန္ဒုကၡဆင္းရဲ ျဖစ္သျဖင့္ မိမိကုိယ္ကုိ ဆဲဲြႀကိဳးခ်ေသရန္ ႀကိဳးစားသည့္ သူတစ္ေယာက္ရွိ၏။ တစ္ေန႔ ထုိသူသည္ မိမိကုိယ္ကုိ သတ္ေသရန္ ႀကိဳးအရွည္တစ္ေခ်ာင္းကုိ ယူကာ ရြားထိပ္က သစ္ပင္ႀကီးရွိရာ အရပ္သုိ႔ သြား၏။ သစ္ပင္ရွိရာသုိ႔ ေရာက္သည့္အခါ ႀကိဳးတစ္စကုိ သစ္ပင္၏သစ္ကုိင္း တစ္ခုတြင္ ခ်ည္ၿပီး က်န္တစ္စကုိ မိမိ၏ လည္ပင္းတြင္ ခ်ည္ကာ သစ္ပင္ေပၚမွ ခုန္ခ်ေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ မည္သုိ႔ပင္ ႀကိဳးစားႀကိဳးစား ဘာမွ်မျဖစ္ဘဲ အသက္ရွင္လွ်က္သာရွိ၏။ စင္စစ္ ထုိသုိ႔ျဖစ္ျခင္းမွာ သူ၏ႀကိဳးမွာ သစ္ကုိင္းႏွင့္ ေျမႀကီးထက္ႏွစ္ဆေလာက္ ရွည္္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ခုန္ခ်တုိင္း ႀကိဳးစက ေျမႀကီးေပၚတြင္ ပုံလ်က္သားျဖစ္ကာ မေသျခင္းျဖစ္၏။ ထုိအခ်င္းအရာကုိ ျမင္းစီးၿပီး တစ္ေနရာသုိ႔ ခရီးသြားသည့္ သူတစ္ေယာက္က ေတြ႕ကာ ``ေဟ့လူ… ဘာလုပ္ေနတာလဲ`` ဟု ေမး၏။ ထုိအခါ သစ္ပင္ေပၚမွ သူက ``ကၽြန္ေတာ္ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတ္ေသမလုိ႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လုိျဖစ္မွန္း မသိ၊ ေသလုိ႔ကုိ မရဘူးျဖစ္ေနတယ္``ဟု ျပန္ေျပာ၏။ ထုိအခါ ခရီးသြားက အေျခအေနကုိ ၾကည့္ၿပီး ``ဟာ… ခင္ဗ်ားႏွယ္… အ ရန္ေကာ… ခင္ဗ်ားလုပ္တာက ဟုတ္မွမဟုတ္ဘဲ… လာဆင္းခဲ့ ကၽြန္ေတာ္ျပမယ္ ေသေသခ်ခ်ာၾကည့္`` ဟု ဆုိကာ ေသေၾကာင္းႀကံမည့္ သူူဆီမွ ႀကိဳးကုိယူၿပီး သူကုိယ္တုိင္ သစ္ပင္ေပၚတက္သြားကာ ေအာက္ကလူကုိ ``ေဟ့လူ… ဒီမွာ က်ဳပ္ျပမယ္ ေသေသခ်ခ်ာၾကည့္.. ခင္ဗ်ားဟာက ႀကိဳးရွည္ေနလုိ႔ ျဖစ္တာ၊ ႀကိဳးကုိ ဒီလုိတုိေအာင္ ျဖတ္၊ ၿပီးရင္ ဒီလုိ လည္ပင္မွာ ခ်ည္ၿပီး ဒီလုိခုန္ခ်ရတယ္..`` ဟု ဆုိကာ သူ႔လည္ပင္းကုိ ႀကိဳးကြင္းစြပ္ကာ သူကုိယ္တုိင္ ခုန္ခ်ျပလုိက္၏။ အျပေကာင္းသည့္ ခရီးသြားကား တစ္ခါတည္း မိမိကုိယ္ကုိ မိမိသတ္ေသၿပီး ျဖစ္သြားေလ၏။ ထုိအျခင္းအရာကုိ ျမင္သည့္အခါ အမွန္တကယ္ မိမိကုိယ္ကုိ သတ္ေသရန္ ႀကိဳးစားသည့္ ရြာသားမွာ အလြန္အမတန္ ေၾကာက္လန္႔ၿပီး ``ဟာ… ေသတာဟာ ေၾကာက္စရာႀကီးပါလား…`` ဟု ေရရြတ္ၿပီး မေသရဲေတာ့ဘဲ ေၾကာက္အားလန္႔အား ရြာထဲျပန္၀င္ ေျပးသြားေလ၏။ ဤပုံျပင္ေလးသည္ ဟာသဆန္ဆန္ ပုံျပင္ေလးျဖစ္ေသာ္လည္း တစ္ဘက္က ၾကည့္ပါက အမွန္တကယ္ ေသခ်င္ၾကသည့္ သူမ်ားပင္လွ်င္ လက္ေတြ႕ေသရမည္ ဆုိေသာအခါ ေၾကာက္လန္႔တတ္ၾကေၾကာင္း သြယ္၀ုိက္ၿပီး နားလည္သေဘာေပါက္ႏုိင္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေသရမည္ကုိ မေၾကာက္သည့္သူ မရွိဟု ေျပာဆုိၾကျခင္း ျဖစ္၏။

သုိ႔ေသာ္ ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ားသည္ အမွန္ပင္ရွိ၏။ မည္သုိ႔ေသာ သူမ်ားသည္ ေသမွာမေၾကာက္ၾကေၾကာင္း ဗုဒၶစာေပတြင္ ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္တုိင္ ေဟာၾကားေတာ္မူထားသည္မ်ား ရွိ၏။ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ စတုကၠနိပါတ္ ပါဠိေတာ္ အဘယသုတ္တြင္ ေသမွာမေၾကာက္သည့္ ပုဂၢိဳလ္ေလးေယာက္ ရွိေၾကာင္း ျမတ္ဗုဒၶေဟာေတာ္မူထား၏။ ဤတရားေတာ္သည္ ဇာဏုေႆာဏီ အမည္ရွိေသာ ပုဏၰားႀကီး၏ ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားခ်က္ကုိ ျမတ္စြာဘုရားရွင္မွ ေျဖၾကားေဟာထားျခင္းျဖစ္၏။ ဤအဘယသုတ္တြင္ ေသမွာေၾကာက္သည့္သူမ်ား ႏွင့္ ေသမွာ မေၾကာက္သည့္ သူမ်ားကုိ ေဟာေတာ္မူထားေသာ္လည္း ဤေနရာတြင္ ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ားကုိသာ တင္ျပလုိပါ၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ားကုိ တင္ျပလုိက္ကာမွ်ျဖင့္ အျပန္အားျဖင့္ ေသမွာေၾကာက္သည့္ သူမ်ားကုိလည္း အလြယ္တကူ နားလည္ႏုိင္မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္၏။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္မွ ပုဏၰားႀကီးအား
``- ပုဏၰား… ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာသူသည္ ကာမဂုဏ္တုိ႔၌ ရာဂကင္း၏။ ဆႏၵကင္း၏။ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးျခင္းကင္း၏။ မြတ္သိပ္ျခင္းကင္း၏။ ပူပန္ျခင္းကင္း၏။ တဏွာကင္း၏။ ထုိသူသုိ႔ ျပင္းျပေသာ ေရာဂါအနာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး က်ေရာက္ေသာအခါ ``ခ်စ္ခင္ဖြယ္ ကာမဂုဏ္တုိ႔သည္ ငါ့ကုိဧကန္ စြန္႔ၾကလိမ့္မည္၊ ငါသည္လည္း ခ်စ္ခင္ဖြယ္ရာ ကာမဂုဏ္တုိ႔ကုိ စြန္႔ရေတာ့မည္``ဟု (မိမိကုိယ္ကုိ) အႀကံမျဖစ္။ မစုိးရိမ္။ မပင္ပန္း။ မငိုေၾကြး။ ရင္ဘက္စည္တီး မျမည္တမ္း။ ျပင္းစြာေတြေ၀ျခင္းသုိ႔ မေရာက္။ ပုဏၰား… ေသျခင္းသေဘာရွိသည္ ျဖစ္လ်က္ ေသျခင္းမွ မေၾကာက္ေသာ၊ ထိတ္လန္႔ျခင္းသုိ႔ မေရာက္ေသာ သူဟူသည္ ဤသူပင္တည္း။
- ပုဏၰား… ေနာက္တစ္မ်ိဳးကား.. ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာသူသည္ ကုိယ္၌ ရာဂကင္း၏။ ဆႏၵကင္း၏။ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးျခင္းကင္း၏။ မြတ္သိပ္ျခင္းကင္း၏။ ပူပန္ျခင္းကင္း၏။ တဏွာကင္း၏။ ထုိသူသုိ႔ ျပင္းျပေသာ ေရာဂါအနာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး က်ေရာက္ေသာအခါ ``ခ်စ္ခင္ဖြယ္ ကုိယ္သည္ ငါ့ကုိဧကန္ စြန္႔ၾကလိမ့္မည္၊ ငါသည္လည္း ခ်စ္ခင္ဖြယ္ရာ ကုိယ္ကုိ စြန္႔ရေတာ့မည္``ဟု (မိမိကုိယ္ကုိ) အႀကံမျဖစ္။ မစုိးရိမ္။ မပင္ပန္း။ မငိုေၾကြး။ ရင္ဘက္စည္တီး မျမည္တမ္း။ ျပင္းစြာေတြေ၀ျခင္းသုိ႔ မေရာက္။ ပုဏၰား… ေသျခင္းသေဘာရွိသည္ ျဖစ္လ်က္ ေသျခင္းမွ မေၾကာက္ေသာ၊ ထိတ္လန္႔ျခင္းသုိ႔ မေရာက္ေသာ သူဟူသည္ ဤသူပင္တည္း။
- ပုဏၰား… ေနာက္တစ္မ်ိဳးကား.. ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာသူသည္ မေကာင္းမႈကုိ မျပဳ။ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈကုိ မျပဳ။ ညစ္ႏြမ္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ မျပဳ။ ေကာင္းမႈကုိ ျပဳၿပီးျဖစ္၏။ ကုသုိလ္ကုိ ျပဳၿပီးျဖစ္၏။ ေၾကာက္မက္ဖြယ္မွ တားျမစ္ေရးကုိ ျပဳၿပီးျဖစ္၏။ ထုိသူသုိ႔ ျပင္းျပေသာ ေရာဂါအနာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး က်ေရာက္ေသာအခါ ``ငါသည္ မေကာင္းမႈကုိ မျပဳ၊ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈကုိ မျပဳ၊ ညစ္ႏြမ္းမႈကုိ မျပဳ၊ ေကာင္းမႈကုိ ျပဳၿပီးၿပီ၊ ကုသုိလ္ကုိ ျပဳၿပီးၿပီ၊ ေၾကာက္မက္ဖြယ္မွ တားျမစ္ေရးကုိ ျပဳၿပီးၿပီ၊ အခ်င္းတုိ႔ စင္စစ္ မေကာင္းမႈကုိ မျပဳေသာ၊ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈကုိ မျပဳေသာ၊ ညစ္ႏြမ္းမႈကုိ မျပဳေသာ၊ ေကာင္းမႈကုိ ျပဳၿပီးေသာ၊ ေၾကာက္မက္ဖြယ္မွ တားျမစ္ေရးကုိ ျပဳၿပီးေသာ သူတုိ႔၏ လားရာဂတိ ဟူသမွ်သုိ႔ ဘ၀ေနာင္ခါ ငါလားရေတာ့အံ့ တကား``ဟု (မိမိကုိယ္ကုိ) အႀကံျဖစ္၏။ ထုိသူသည္ မစုိးရိမ္၊ မပင္ပန္း၊ မငိုေၾကြး၊ ရင္ဘက္စည္တီး မျမည္တမ္း၊ ျပင္းစြာေတြေ၀ျခင္းသုိ႔ မေရာက္။ ပုဏၰား… ေသျခင္းသေဘာရွိသည္ ျဖစ္လ်က္ ေသျခင္းမွ မေၾကာက္ေသာ၊ ထိတ္လန္႔ျခင္းသုိ႔ မေရာက္ေသာ သူဟူသည္ ဤသူပင္တည္း။
- ပုဏၰား… ေနာက္တစ္မ်ိဳးကား.. ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာသူသည္ သူေတာ္ေကာင္းတရား၌ မယုံမွား။ ေ၀ခဲြႏုိင္၏။ ဆုံးျဖတ္ႏုိင္၏။ ထုိသူသုိ႔ ျပင္းျပေသာ ေရာဂါအနာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး က်ေရာက္ေသာအခါ ``ငါသည္ စင္စစ္ သူေတာ္ေကာင္းတရား၌ မယုံမွား၊ ေ၀ခဲြႏုိင္၏၊ ဆုံးျဖတ္ႏုိင္၏``ဟု (မိမိကုိယ္ကုိ) အႀကံျဖစ္၏။ ထုိသူသည္ မစုိးရိမ္၊ မပင္ပန္း၊ မငိုေၾကြး၊ ရင္ဘက္စည္တီး မျမည္တမ္း၊ ျပင္းစြာေတြေ၀ျခင္းသုိ႔ မေရာက္။ ပုဏၰား… ေသျခင္းသေဘာရွိသည္ ျဖစ္လ်က္ ေသျခင္းမွ မေၾကာက္ေသာ၊ ထိတ္လန္႔ျခင္းသုိ႔ မေရာက္ေသာ သူဟူသည္ ဤသူပင္တည္း။ ပုဏၰား… ေသျခင္းသေဘာရွိသည္ျဖစ္လ်က္ ေသျခင္းမွ မေၾကာက္ေသာ၊ ထိန္လန္႔ျခင္းသုိ႔ မေရာက္ေသာ သူတုိ႔သည္ ဤေလးမ်ိဳးတုိ႔တည္း`` ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

အထက္ပါ ေဟာၾကားခ်က္တြင္ ျမတ္ဗုဒၶမွ ေသမွာ မေၾကာက္သည့္ ပုဂၢိဳလ္ေလးမ်ိဳးကုိ ခဲြျခားေဟာၾကားေတာ္ မူထားသည္ကုိ ဖတ္႐ႈၾကည္ညိဳႏုိင္ၾကမည္ ျဖစ္၏။ ထုိေဟာၾကားခ်က္ကုိ အႏွစ္ခ်ဳပ္ အလြယ္နားလည္ေအာင္ ေကာက္ခ်က္ခ်ျပရလွ်င္ ေသမွာ မေၾကာက္သူတုိ႔ဟူသည္
၁။ ကာမဂုဏ္တုိ႔၌ တပ္မက္မႈရာဂ၊ တြယ္တာမႈသံေယာဇဥ္၊ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ပူပန္ျခင္း ကင္းေသာသူ
၂။ ခႏၶာကုိယ္၌ တြယ္တာႏွစ္သက္ တပ္မက္မႈတဏွာ ကင္းေသာသူ
၃။ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ မျပဳ၊ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ကုိ ျပဳၿပီးေသာသူ
၄။ သူေတာ္ေကာင္းတရား၌ ယုံမွားသံသယ မရွိေသာသူ ဟူေသာ ဤေလးမ်ိဳးတုိ႔ပင္ ျဖစ္ပါ၏။

မွန္၏။ စင္စစ္ လူ႔ဘ၀တြင္ ေနသည့္အခုိက္ ကာမဂုဏ္အာ႐ုံမ်ား ေနာက္သုိ႔သာ လုိက္ေနၾကသူမ်ား၊ ``ငါ၊ င့ါခႏၶာ``ဟု စဲြလမ္းတပ္မက္မႈ ရွိေနၾကသူမ်ား၊ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ မရွိ အကုသုိလ္မ်ားျဖင့္သာ အခ်ိန္ကုန္ေနၾကသူမ်ား၊ သူေတာ္ေကာင္းတရားကုိ မသိနားမလည္သူမ်ားသည္ ေသခါနီးအခါကာလတြင္ မိမိတုိ႔ ဘ၀သံသရာအတြက္ အားကုိးအားထားျပဳစရာ တစ္စုံတစ္ခုမွ် မရွိသည့္အတြက္ ေသရမည္ဆုိသည့္အခါ ေၾကာက္ၾကျခင္းျဖစ္၏။ အျပန္အားျဖင့္ အသက္ရွင္ေနသည့္အခုိက္ ကာမဂုဏ္အာ႐ုံမ်ား ေနာက္သုိ႔မလုိက္သူ၊ ငါ၊ ငါ့ခႏၶာဟု တပ္မက္စဲြလမ္းမႈ မရွိသူ၊ အကုသုိလ္ကုိျပဳျခင္းမရွိ ကုသုိလ္မ်ားျဖင့္သာေနသူ၊ သူေတာ္ေကာင္းတရားကုိ သိရွိနားလည္ လုိက္နာက်င့္ႀကံေနသူမ်ား အတြက္ကား မိမိတုိ႔သံသရာအတြက္ ရိကၡာအျပည့္ထုတ္ၿပီး ျဖစ္သျဖင့္ ယခုဘ၀ေသရမည့္ အေရးေတြးၿပီး ေၾကာက္စရာမလုိၾကျခင္း ျဖစ္၏။ အထူးသျဖင့္ မဟုတ္သည့္အရာမ်ား၊ မေကာင္းသည့္အမႈမ်ားကုိ ျပဳလုပ္ထားျခင္း မရွိၾကသည့္အတြက္ မိမိကုိယ္ကုိမိမိ ယုံၾကည္မႈအျပည့္ ရွိေနၿပီး မည္သည့္ေနရာ၊ မည္သည့္အခ်ိန္တြင္ျဖစ္ေစ မည္သုိ႔ေသာ အရာမ်ိုးကုိမွ ေၾကာက္လန္႔တုန္လႈပ္မႈ မရွိႏုိင္ေတာ့ေပ။

ထုိ႔အျပင္ ေသျခင္းတရားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဓမၼပဒ၊ အပၸမာဒ၀ဂ္၊ သာမာ၀တီ၀တၳဳတြင္ ျမတ္ဗုဒၶေဟာေတာ္မူထားသည့့္ တရားတစ္ပုဒ္ကုိလည္း သတိရမိ၏။ ျမတ္ဗုဒၶက သာမာ၀တီကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ေအာက္ပါဂါထာ တစ္ပုဒ္ျဖင့္ သတိေပးစကား ေဟာၾကားခဲ့၏။
``အပၸမာေဒါ အမတံ ပဒံ၊ ပမာေနာ မစၥဳေနာ ပဒံ၊
အပၸမတၱာ န မီယႏၱိ၊ ေယ ပမတၱာ ယထာ မတာ။`` ဟူေသာ ဤတရားဂါထာ၏ ဆုိလုိရင္းမွာ ``မေမ့ေလွ်ာ့ျခင္းသည္ ေသျခင္းကင္းရာ နိဗၺာန္သုိ႔ ေရာက္ေၾကာင္းျဖစ္ၿပီး ေမ့ေလွ်ာ့ေပါ့ဆျခင္းသည္ ေသျခင္း၏ အေၾကာင္းျဖစ္၏။ မေမ့မေလွ်ာ့ ေနၾကသူမ်ားသည္ ေသျခင္းကင္းသူမ်ားႏွင့္ တူကုန္ၿပီး ေမ့ေမ့ေလွ်ာ့ေလွ်ာ့ ေပါ့ေပါ့ဆဆ ေနၾကသူမ်ားသည္ အသက္ရွင္ေနေသာ္လည္း ေသေနၾကသူမ်ားႏွင့္ တူၾကကုန္၏။`` ဟူ၍ျဖစ္၏။

ဓမၼပဒလာ ထုိတရားစကားသည္ ျမတ္ဗုဒၶေန႔စဥ္ မိန္႔ေတာ္မူေနၾကျဖစ္သည့္ အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ - မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆေသာ သတိတရားႏွင့္ ျပည့္စုံေအာင္ေနၾက ဟူေသာ မိန္႔မွာခ်က္ကုိ ထပ္ဆင့္အထူးျပဳ သတိေပးထားသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္၏။ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ဤမိန္႔မွာခ်က္ကုိ ဆက္စပ္ယူလုိက္လ်င္ အထက္တြင္ေဖာ္ျပခဲ့သည့္ ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္ အခ်က္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားအား မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆ ေနၾကသူမ်ားအျဖစ္ ညႊန္ျပႏုိင္မည္ျဖစ္ၿပီး ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ားဟူသည္ သတိရွိၾကသူမ်ားပင္တည္းဟု ေကာက္ခ်က္ခ်ႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ေလာကတြင္ ေသရမည္ကုိ လူတုိင္းေၾကာက္ၾကသည္ ဆုိေသာ္လည္း ေသမွာမေၾကာက္သည့္ သူမ်ားလည္း ရွိသည္ကုိ အထက္ေဖာ္ျပပါ ျမတ္ဗုဒၶ ေဟာေတာ္မူခ်က္မ်ားက သက္ေသျပဳေနၿပီး ျဖစ္သျဖင့္ မိမိတုိ႔ ယခုလက္ရွိဘ၀တြင္ ေသျခင္းတရားကုိ ရင္ဆုိင္ႏုိင္ရန္၊ ေသရမည့္အေရး ေတြးေၾကာက္စရာ မလုိသည့္ ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ား ျဖစ္ေစရန္ အခ်ိန္ရွိခုိက္ သတိစုိက္၍ ၾကိဳးစားၾကရန္သာ လုိအပ္ေပေတာ့၏။ ထုိသုိ႔ ၾကိဳးစားၾကရန္လည္း တုိက္တြန္းလုိပါ၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ေသျခင္းတရားဟူသည္ အခ်ိန္မေရြး၊ ေနရာမေရြး၊ အရြယ္မေရး ဧကန္မုခ် လာႏုိင္ေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ပါ၏။
Read More...

အရဟံဂုဏ္ေတာ္အား ၾကည္ညိဳၾကည့္ျခင္း…

ျမတ္စြာဘုရား၏ ဂုဏ္ေတာ္ကုိးပါးတုိ႔တြင္ အရဟံ ဂုဏ္ေတာ္ကုိ ပထမဆုံးဂုဏ္ေတာ္အျဖစ္ ပိဋကတ္စာေပမ်ား၌ ေတြ႕ရမည္ျဖစ္၏။ ဘုရားရွင္၏ဂုဏ္ေတာ္မ်ား အေၾကာင္းေျပာၾကလွ်င္လည္း အရဟံစေသာ ဂုဏ္ေတာ္ကုိးပါးဟူ၍ ေျပာေလ့ရွိၾက၏။ ထုိ႔အျပင္ အရဟံဂုဏ္ေတာ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း အ႒ကထာမ်ားတြင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးဖြင့္ဆုိ ခ်ီးက်ဴးေတာ္မူၾက၏။ ထင္ရွားသည့္ ဖြင့္ဆုိခ်က္မ်ားမွာ

ျမတ္စြာဘုရားသည္…
၁။ အလုံးစုံေသာ ကိေလသာအေပါင္းမွ ကင္းစင္ေတာ္မူျခင္း
၂။ သံသရာစက္လည္ပတ္မႈ အကန္႔တုိ႔ကုိ ဖ်က္ဆီးေတာ္မူၿပီးျဖစ္ျခင္း
၃။ လူ၊ နတ္၊ ျဗာဟၼာ သတၱ၀ါအားလုံးတုိ႔၏ ပူေဇာ္အထူးကုိ ခံယူေတာ္မူထုိက္ျခင္း
၄။ အလုံးစုံေသာ ကိေလသာမွန္သမွ်ကုိ အၾကြင္းအက်န္မရွိ ပယ္သတ္ေတာ္မူၿပီးျဖစ္ျခင္း
၅။ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ကုိ ျပဳေတာ္မမူတတ္ျခင္း စေသာ အေၾကာင္းတုိ႔ေၾကာင့္ အရဟံဟူေသာ ဂုဏ္ေတာ္ႏွင့္ ျပည့္စုံေတာ္မူ၏ ဟူသည့္ ဖြင့္ဆုိခ်က္မ်ား ျဖစ္၏။

ထုိဂုဏ္ေတာ္အဖြင့္မ်ားတြင္ စာေရးသူႏွင့္ စာဖတ္သူတုိ႔ အထူးသျဖင့္ ၾကည္ညိဳၾကည့္သင့္သည့္ အခ်က္မွာ နံပါတ္ (၅) အဖြင့္ျဖစ္သည့္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ကုိ ျပဳေတာ္မမူျခင္း ဟူေသာ အခ်က္ပင္ျဖစ္၏။ ထုိဖြင့္ဆုိခ်က္ကုိ မိမိတုိ႔၏ ကုိယ္ေတြ႕အေျခအေနႏွင့္ ခ်ိန္ထုိးၾကည့္လွ်င္ ပုိၿပီးၾကည္ညိဳတတ္ေပမည္။ မိမိတုိ႔ တစ္ေယာက္တည္း တိတ္ဆိတ္ၿပီး မျမင္ကြယ္ရာမွာ ရွိေနသည့္အခုိက္ ျဖစ္တတ္သည့္ စိတ္အစဥ္ အေျခအေနမ်ားႏွင့္ ယွဥ္ၾကည့္လွ်င္ ပုိၿပီးထင္ရွား၏။ မွန္ပါသည္။ မည္သူမဆုိ ပုထုဇင္မွန္သမွ် စိတ္အစဥ္ မတည္ၿငိမ္ၾကသျဖင့္ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္မ်ားႏွင့္ မျပတ္ယွဥ္တဲြ ေနတတ္ၾက၏။ မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာ၊ လွ်ာ၊ ကုိယ္၊ စိတ္တုိ႔ကုိ အမွီျပဳ၍ မေကာင္းသည့္ ကာယကံမႈမ်ား၊ ၀စီကံမႈမ်ား၊ မေနာကံမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚတတ္ၾက၏။ အထူးသျဖင့္ မျမင္ကြယ္ရာတြင္ ရွိသည့္အခိုက္၌ ပုိၿပီးျဖစ္တတ္ၾက၏။ တစ္ခါတစ္ရံ အခန္းထဲတြင္ တစ္ေယာက္တည္း ရွိသည့္အခါ အာ႐ုံတစ္ခုခုကုိ အမွီျပဳ၍ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္မ်ား ျဖစ္ေပၚတတ္သည္ကုိ သတိျပဳမိၾကမည္ျဖစ္၏။ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသည့္အခုိက္တြင္ စိတ္ကုိသတိျဖင့္ မကပ္ဘဲ ေနမိပါက တစ္စုံတစ္ေယာက္ကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ျဖစ္ေစ၊ တစ္စုံတစ္ခုကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ျဖစ္ေစ မေကာင္းသည့္ စိတ္အေတြးမ်ား ျဖစ္ေပၚတတ္ၾက၏။ ယင္းမေကာင္းသည့္ စိတ္အေတြးတြင္ မရပ္မိၾကဘဲ လက္ေတြ႕ကာယကံေျမာက္ ျပဳသည္အထိ အာ႐ုံေနာက္ကုိ စိတ္လုိက္ကာ က်ဴးလြန္မိတတ္ၾက၏။

စိတ္ဟူသည္ကလည္း အခက္သားပင္။ အေျပာင္းအလဲ အျဖစ္အပ်က္ ျမန္ဆန္လွသည့္အတြက္ တဒဂၤအခုိက္မွာပင္ အကုသုိလ္မ်ိဳးစုံကုိ က်ဴးလြန္မိတတ္၏။ အျပဳခံအာ႐ုံႏွင့္ ျပဳတတ္သည့္သေဘာ တုိ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတတ္သည့္ စိတ္အမ်ိဳးမ်ိဳးသည္ အေၾကာင္းအက်ိဳး ဆက္စပ္ေန၏။ ဥပမာအားျဖင့္ ႐ူပါ႐ုံႏွင့္ စကၡဳပသာဒတုိ႔ ေပါင္းစုံမိသည့္အခါ စကၡဳ၀ိညာဏ္ဟူေသာ ျမင္သိစိတ္ျဖစ္သကဲ့ ျဖစ္၏။ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနေသာ္လည္း အာရုံတစ္ခုခုကုိ အမွီျပဳ၍ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္မ်ား ျဖစ္ေပၚတတ္၏။ တစ္ေယာက္တည္း မျမင္ကြယ္ရာ အရပ္မွာျဖစ္ေနျခင္းကပင္ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ လႈံ႕ေဆာ္ေပးသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေနတတ္၏။ ``ငါတစ္ေယာက္တည္း ရွိတာပဲ… ဘယ္သူ႔မွ မသိေလာက္ပါဘူးေလ… `` စသည့္ စိတ္အႀကံျဖင့္ မေကာင္းမႈကုိ က်ဴးလြန္မိတတ္၏။ ထုိသုိ႔ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသည့္အခုိက္တြင္ တရားနာျခင္း၊ တရားအားထုတ္ျခင္းစသည့္ ေကာင္းသည့္စိတ္၊ ေကာင္းသည့္လုပ္ရပ္မ်ားထက္ ``ဘယ္သူမွ မရွိတုန္း ... ဘာေလးေတာ့ လုပ္လုိက္ဦးမွ… ဘာေလးေတာ့ ၾကည့္လုိက္ဦးမွ…`` စသည့္ မေကာင္းသည့္ စိတ္အႀကံ၊ လုပ္ရပ္မ်ားက ပုိ၍အျဖစ္မ်ားတတ္၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ စိတ္၏ သေဘာကပင္ ` မေကာင္းမႈမွာ ေမြ႕ေလ်ာ္တတ္ျခင္း (ပါပသၼႎ ရမတိ မေနာ)` သေဘာ ရွိသည္၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ျဖစ္၏။

အမွန္စင္စစ္ တစ္ေယာက္တည္း ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္၌ ရွိေနသျဖင့္ မည္သူမွ် မသိေလာက္ပါဘူးဟူေသာ အေတြးျဖင့္ မည္သည့္အလုပ္ကုိ မည္မွ်ျပဳလုပ္သည္ျဖစ္ေစ အျခားသူမ်ား မသိႏုိင္ေသာ္လည္း မိမိကုိယ္ကုိ မိမိကား သိႏုိင္၏။ မိမိကုိယ္ကုိ မိမိလိမ္လည္ လွည့္စား၍မရႏုိင္ေပ။ တိတ္ဆိတ္ကြယ္ရာမွာ မည္မွ်ပင္ ေရွာင္တိမ္းၿပီး ေနပါေစ မိမိစိတ္ကုိကား ေရွာင္တိမ္း၍ မရႏုိင္ေပ။ တိတ္ဆိတ္ကြယ္ရာတြင္ ေကာင္းသည့္အလုပ္မ်ားျဖင့္ ေနႏုိင္ပါက အတုိင္းထက္အလြန္ ေကာင္းေသာ္လည္း မေကာင္းသည့္ အေတြးအႀကံမ်ားျဖင့္ မေကာင္းမႈမ်ားကုိ ျပဳလုပ္မည္ဆုိပါက မည္မွ်ပင္ မျမင္ကြယ္ရာ၌ပင္ ျဖစ္ပါေစ ဖုံးကြယ္၍ မရႏုိင္ေပ။ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ဖုံးကြယ္၍ ရႏုိင္ေသာ္လည္း မိမိကုိယ္ကုိ ဖုံးကြယ္လိမ္ညာ၍ မရေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ မိမိ၏လုပ္ရပ္ကုိ မိမိသာလွ်င္ အသိဆုံးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း မေကာင္းမႈသည္ ဆိတ္ကြယ္ရာမရွိဟု ဆုိၾကျခင္းျဖစ္၏။ ဆိတ္ကြယ္ရာ မရွိသကဲ့သုိ႔ စိတ္ကြယ္ရာလည္း မရွိေပ။ မည္သူမွ် မသိေလာက္သည့္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္ပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း မိမိ၏ စိတ္ကြယ္ရာအရပ္ကား မရွိႏုိင္ဟူေသာ သေဘာကုိ ဆုိလုိ၏။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ထုိသေဘာကုိ လြန္ေျမာက္ၿပီးသည့္ အတုမရွိ အႏႈိင္းမဲ့ျဖစ္၏။

မွန္ပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ကား အလုံးစုံေသာ ကိေလသာမွန္သမွ်ကုိ အၾကြင္းအက်န္မရွိ ပယ္သတ္ေတာ္မူၿပီးသည္၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ မည္မွ်ပင္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္ျဖစ္ေသာ္လည္း မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ မျပဳေတာ့ေပ။ မိမိတုိ႔ ပုထုဇင္မ်ားသည္ ``ပုထုကိေလေသ ဇေနတီတိ ပုထုဇၨေနာ- ကိေလသာတုိ႔ မျပတ္ျဖစ္ေနတတ္ေသာေၾကာင့္ ပုထုဇင္ မည္၏`` ဟူသည့္ အဖြင့္အတုိင္းပင္ ကိေလသာမ်ားျဖင့္ အၿမဲမျပတ္ ဆက္ဆံေနတတ္ၾက၏။ အာ႐ုံအမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ အမွီျပဳ၍ မေကင္းမႈမ်ား မျပတ္ျဖစ္ေပၚ ေနတတ္၏။ အမ်ားႏွင့္ေနသည့္ အခါျဖစ္ေစ၊ တစ္ေယာက္တည္း ေနသည့္အခါျဖစ္ေစ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္မ်ား ျဖစ္ေနတတ္ၾက၏။ တစ္ခါတစ္ရံ ``မျမင္အပ္ရာ ကိေလသာ သူဟာသူၿငိမ္း၏`` ဟူေသာ မဟာစည္ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ဆုံးမမႈအတုိင္း အျပင္မထြက္၊ ျပင္ပရွိ အာရုံမ်ားႏွင့္ မေတြ႕သည့္အတြက္ အကုသုိလ္ ကိေလသာမ်ား မျဖစ္ႏုိင္ေသာ္လည္း မည္မွ်ပင္ တစ္ေယာက္တည္း ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္တြင္ ရွိေနပါေစ မိမိ၏စိတ္ကုိမိမိ ေကာင္းသည့္အာ႐ုံမ်ားႏွင့္ ရွိေနေအာင္ အားမထုတ္ပါက မေကာင္းမႈမ်ား ပို၍ျဖစ္ေပၚလာတတ္၏။ စင္စစ္ အမ်ားႏွင့္ေနသည္ျဖစ္ေစ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသည္ျဖစ္ေစ မိမိ၏စိတ္မွာ မေကာင္းသည့္ ကိေလသာမ်ား မျဖစ္ရန္ အေရးႀကီး၏။ အထူးသျဖင့္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္တြင္ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသည့္အခါ မေကာင္းသည့္ အေတြးအျမင္ အႀကံအစည္၊ အေျပာအဆုိ၊ အလုပ္အကုိင္မ်ား မျဖစ္ရန္ လုိအပ္၏။ ထုိေၾကာင့္ ထုိသုိ႔ ဆိတ္ကြယ္ရာမွာ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသည့္အခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ အရဟံ ဂုဏ္ေတာ္ကုိ အာ႐ုံျပဳလွ်က္ ``ဘုရားရွင္သည္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္မွာပင္ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ ျပဳေတာ္မမူပါတကား`` ဟု ျမတ္ဗုဒၶထံ စိတ္ညႊတ္၍ မေကာင္းသည့္ စိတ္မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္၏။ မျမင္ကြယ္ရာမွာ တစ္စုံတစ္ခု မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ ျဖစ္ရန္အေၾကာင္း ေပၚလာသည့္အခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ဤအရဟံ ဂုဏ္ေတာ္အဖြင့္ကုိ အာ႐ုံျပဳ၍ မျပဳျဖစ္ေအာင္ အေလ့အက်င့္ လုပ္ေပးသင့္၏။ စိတ္ဟူသည္ တျဖည္းျဖည္း ေလက်င့္ေပးရသည့္ သေဘာရွိသည့္အတြက္ အေသးအဖဲြေလးဟူ၍ အထင္မေသးဘဲ တတ္ႏုိင္သမွ် ေလ့က်င့္ေပးရန္ လုိအပ္၏။ အရဟံဂုဏ္ေတာ္ကုိ စံျပဳ၍ မိမိတုိ႔ သႏၲာန္မွာ ျဖစ္ေပၚလာမည့္ မေကာင္းစိတ္မ်ားကုိ တျဖည္းျဖည္း ဖယ္ရွားႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္၏။

သုိ႔ျဖစ္၍ ဘုရားရွင္ကုိ ၾကည္ညိဳသည့္ပုဂၢိဳလ္မ်ား သိထားရမည့္အခ်က္မွာ ႏွလုံးသား၀ယ္ ဘုရားတည္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္သည့္ အခ်က္ပင္ျဖစ္၏။ ႏွလုံးသား၀ယ္ ဘုရားတည္သည္ဆုိရာတြင္ ဘုရားရွင္၏ အဆုံးအမအတုိင္း ေနထုိင္ျခင္းကုိ ဆုိလုိ၏။ ဘုရားရွင္သည္ ကုိးကြယ္သူမ်ားအတြက္ နည္းျပလမ္းညႊန္ေပးသည့္ အႏႈိင္းမယ့္ အရွင္ျဖစ္၏။ ဘုရားရွင္ကုိ အမွန္တကယ္ ၾကည္ညိဳသည္ဆုိပါက ဘုရားရွင္ထုံး ႏွလုံးမူသင့္၏။ ဘုရားရွင္သည္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္မွာပင္ မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ကုိ မျပဳတတ္သည္ကုိ အတုယူကာ မိမိတုိ႔သည္လည္း ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္တြင္ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ မျပဳမိေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္သင့္၏။ ဤကဲ့သုိ႔ ေနျပျခင္းသည္ ဘုရားရွင္ကုိ ပူေဇာ္ရာေရာက္၏။ ဘုရားရွင္၏ အဆုံးအမကုိ ႏွလုံးသား၀ယ္ အမွန္တကယ္ တည္ျပရာေရာက္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စာေရးသူအပါအ၀င္ အားလုံးေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ သူေတာ္စင္မ်ားသည္ ႏွလုံးသား၀ယ္ ဘုရားတည္ရာေရာက္ေအာင္ ``ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္မွာပင္ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ ျပဳေတာ္မမူ တတ္သည္ျဖစ္၍ အရဟံ`` ဟူေသာ ဂုဏ္ေတာ္ႏွင့္ ျပည့္စုံေတာ္မူသည့္ ဘုရားရွင္၏ ဂုဏ္ကုိ အာ႐ုံျပဳ ၾကည္ညိဳၿပီး မိမိတုိ႔လည္း ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္တြင္ ရွိသည့္အခါ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ မျပဳျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားကာ ဘုရားရွင္အား ပူေဇာ္ၾကပါစုိ႔ ဟူ၍….
Read More...

ေစတနာသုံးတန္ ျပည့္စုံဖုိ႔ဆုိရာ၀ယ္…

ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အမ်ား ၾကားဖူးၿပီးသားျဖစ္တဲ့အျပင္ တရားပဲြမ်ား၊ အလွဴခံမ႑ပ္မ်ား စတဲ့ဘာသာေရး ဆုိင္ရာေနရာဌာန အမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ သုံးစဲြေနၾကတဲ့ ေစတနာသုံးတန္ ဆုိတဲ့ဒီစကားအသုံးေလး အတြက္ ဗဟုသုတအျဖစ္ ပုိ႔စ္ေလးတစ္ခု ေရးၾကည့္လုိက္တာပါ။ ေစတနာသုံးတန္လုိ႔ေခၚတဲ့ အဲဒီ ေစတနာ သုံးမ်ိဳးက
၁။ ပုဗၺေစတနာ = မလွဴမီ ၾကိဳတင္ျဖစ္တဲ့ ေစတနာ
၂။ မုဥၥေစတနာ = လွဴဆဲအခုိက္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ေစတနာ နဲ႔
၃။ အပရေစတနာ = လွဴၿပီးေနာက္ပုိင္းမွာ ျဖစ္တဲ့ေစတနာ တုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီသုံးမ်ိဳးမွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အမ်ား အျဖစ္မ်ားကာ ျဖစ္ဖုိ႔လည္းလြယ္တဲ့ေစတနာေတြက ပုဗၺေစတနာနဲ႔၊ မုဥၥေစတနာေတြျဖစ္ၿပီး အပရေစတနာက ျဖစ္ဖုိ႔အေတာ္ခက္ခဲပါတယ္။ ဆုိၾကပါစုိ႔… အလွဴဒါန တစ္ခုခုကုိ ျပဳၾကေတာ့မယ္ဆုိရင္ အလွဴရွင္ေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္မွာလွဴလုိက္မယ္၊ ဘယ္လုိလွဴလုိက္မယ္၊ ဘယ္ေလာက္လွဴလုိက္မယ္ ဆုိတဲ့ စိတ္ကူးအႀကံေလးေတြ ျဖစ္ေနတာ၊ ႀကိဳတင္ၿပီး လွဴဖုိ႔အတြက္ ျပင္ဆင္စုေဆာင္းေနတာ စတာေတြဟာ ကုိယ္လွဴမယ့္အလွဴအတြက္ မလွဴမီျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ပုဗၺေစတနာပါ။ အဲဒီလုိ ႀကိဳတင္ၿပီးျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ေစတနာေလးေတြဟာ ကုသုိလ္စိတ္ကုိ ျဖစ္ေစၿပီး ကုသုိလ္တရားကုိ တုိးပြားေစပါတယ္။ ထုိ႔အတူ လွဴဆဲအခုိက္အတန္႔မွာ ေစတနာအျပည့္နဲ႔ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား ဆက္ကပ္လွဴဒါန္း၊ ေကၽြးေမြးဧည့္ေနတာဟာ မေမာႏုိင္မပန္းႏုိင္ပါပဲ။ အဲဒီအခုိက္အတံ့မွာ ေကၽြးခ်င္ေမြးခ်င္ အဆင္ေျပေျပ ဧည့္ခံခ်င္စိတ္ကလဲြၿပီး က်န္တဲ့ဘာစိတ္မွ မရွိတဲ့အတြက္ လွဴဆဲအခုိက္အတန္႔မွာ ျဖစ္တဲ့ေစတနာကလည္း အထူးေျပာစရာ မလုိေအာင္ ျပည့္စုံေနတတ္ၾကပါတယ္။ အဲ… ျပႆနာက လွဴၿပီးအခုိက္အတန္႔မွာ ျဖစ္ရမယ့္ အပရေစတနာပါ။ ကုိယ္လွဴထားတဲ့ အလွဴကုိ သတိတရျဖင့္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္၊ ပီတိျဖစ္ကာ မၾကာခဏ ဆင္ျခင္ၿပီး ေကာင္းလုိက္တာ အားရလုိက္တာ စတဲ့အေတြးေလးေတြနဲ႔ ေနႏုိင္မွ အပရေစတနာေလး အားေကာင္းၿပီး ကုသုိလ္တရား တုိးပြားမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဒီေစတနာေလးေတြ ခ်ိဳ႕တဲ့ ေနၾကတာကုိ ေတြ႕ေနရပါတယ္။ လွဴၿပီးေနာက္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္ရမယ့္အစား ေနာင္တေတြသာ က်န္ေနၾကတာကုိ ေတြ႕ရ၊ ျမင္ရ၊ သိေနရပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ဆုိ အလွဴႀကီး အဆင္ေျပေစဖုိ႔ မလိုအပ္တဲ့ ခ်ဲ႕ထြင္မႈေတြ ေခ်းငွါးမႈေတြ ဂုဏ္ပကာသနေတြေၾကာင့္ အလွဴပဲြႀကီးၿပီး သူခ်ဲ႕ထြင္ခဲ့တဲ့ အလွဴပဲြအတြက္ အဆင္မေျပမႈေတြ၊ ေခ်ငွါးထားတဲ့ အရာေတြ ျပန္ဆပ္ရမယ့္အေရးေတြေတြးၿပီး ရင္ေလးေနတာေတြ စတဲစတဲ့ အေတြးေတြေၾကာင့္ လွဴဒါန္းမႈအတြက္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္ကာ အပရေစတနာေလးေတြ ေကာင္းရမယ့္အစား မွားသြားၿပီးဆုိတဲ့ ေနာင္တတရားေတြသာ ရလုိက္ၾကတာကုိ ေတြ႕ၾကရမွာပါ။ မလွဴခင္ ေစတနာ၊ လွဴဆဲအခုိက္ျဖစ္တဲ့ ေစတနာေတြ ျပည့္စုံေပမယ့္ လွဴၿပီးေနာက္မွ ျဖစ္ရမယ့္ ေစတနာက မျပည့္စုံတဲ့အတြက္ ေစတနာသုံးတန္က မျပဌာန္းႏုိင္၊ မျပည့္စုံႏုိင္ၾကေတာ့တာပါ။

ေစတနာသုံးတန္ ျပည့္စုံျပဌာန္းမႈ မရိွပါက ကုသုိလ္ရဲ႕ အက်ိဳးကုိ ရရွိခံစားတဲ့အခါ အျပည့္အ၀ မခံစားရ တတ္ပါဘူး။ ကုသုိလ္တရားဟာ ျပဳလုပ္တဲ့သူရဲ႕ ေစတနာကုိလုိက္ၿပီး အက်ိဳးတရားကုိ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ေစတနာသုံးတန္ျပည့္စုံၿပီး လွဴဒါန္းမႈျပဳတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြ အတြက္အက်ိဳးတရား ရရွိတဲ့အခါမွာလည္း ျပည့္ျပည့္၀၀ ရရွိတတ္ပါတယ္။ အဲလုိမဟုတ္ဘဲ ေစတနာသုံးတန္မွာ တစ္ခုခု ခ်ိဳ႕တဲ့ပါက အက်ိဳးတရားျဖစ္ေတာ့ ျဖစ္ပါတယ္။ ရေတာ့ရပါတယ္။ အျပည့္အ၀ မရဘဲရွိတတ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေစတနာသုံးတန္မွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေနာက္ဆုံးအပရေစတနာ ခ်ိဳ႕တဲ့တာမ်ားတဲ့အတြက္ အက်ိဳးေပးတဲ့့အခါမွာလည္း အပရေစတနာရဲ႕ အက်ိဳးခံစားမႈက ေလ်ာ့ေနတတ္ပါတယ္။ ထင္ရွားတဲ့ သာဓကျပရမယ္ဆုိရင္ ယေန႔ေခတ္မွာ ခ်မ္းသာၿပီး အေကာင္းမစားႏုိင္ၾကတဲ့သူေတြ၊ ကားရွိၿပီး လုိင္းကားတုိးစီးေနရတဲ့သူေတြ၊ ေခတ္ေပၚအေကာင္းစား အ၀တ္စားေတြကုိ ၀ယ္၀တ္ႏုိင္ပါရဲ႕နဲ႔ ၀ယ္မ၀တ္ခ်င္သူေတြ အေကာင္းစားေတြ သုံးရင္၀တ္ရင္ ကုိယ္မွာတစ္ခုခုျဖစ္တာတုိ႔ ယားတာယံတာတုိ႔ စတာေတြျဖစ္ၾကတာကုိ ေတြ႕ဖူးႀကဳံဖူးၾကမွာ။ အဲဒီသူေတြဟာ ကုသုိလ္ဒါနျပဳတဲ့အခါမွာ ေနာက္ပုိင္းမွာျဖစ္ရမယ့္ အပရေစတနာ ခ်ိဳ႕တဲ့ၾကတဲ့အတြက္ ျမင္သာျမင္မၾကင္ရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးနဲ႔ ၾကဳံရတယ္လုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုသုိလ္ျပဳတဲ့အခါ ေစတနာသုံးတန္ အလုံးစုံျပည့္စုံေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔လုိပါတယ္။

ေျပာခဲ့ၿပီးျဖစ္တဲ့အတုိင္း ဒီေစတနာ သုံးမ်ိဳးမွာ ပုဗၺေစတနာနဲ႔ မုဥၥေစတနာေတြဟာ ျဖစ္ဖုိ႔ျပည့္စုံဖုိ႔ လြယ္တဲ့အတြက္ အထူးေျပာစရာမရွိေပမယ့္ အပရေစတနာနဲ႔ ျပည့္စုံဖုိ႔အတြက္ အေလ့အက်င့္ လုပ္ေပးၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အပရေစတနာ ေကာင္းဖုိ႔အတြက္ ကုသုိလ္မျပဳခင္၊ မလွဴခင္ကတည္းက ေသခ်ာစီစစ္ ေရြးခ်ယ္ျပီး ေပးလွဴတတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းေစတနာ ပ်က္ကြက္မႈမ်ားကုိၾကည့္ပါက အျခားအေၾကာင္းအရာမ်ား ရွိပင္ရွိျငားေသာ္လည္း အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ေၾကာင့္ ပ်က္ဆီးတတ္ၾကတာေတြ ရွိပါတယ္။ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ပုိင္းကုိ ေသခ်ာေရြးခ်ယ္ျပီး မလွဴပါက ကိုယ့္အလွဴကုိ ခံယူတ့ဲအလွဴခံ ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ အမူအရာ၊ အေျပာအဆုိ၊ အေနအထုိင္၊ အက်င္သီလေတြကုိ ၾကည့္ၿပီးသဒၶါတရား ပ်က္တတ္ပါတယ္။ သူသူကုိယ္ကိုယ္ ကုိယ္လွဴထားတဲ့ အရာေလးေတြကုိ ၾကည့္ၿပီးပီတိပြားခ်င္ၾက၊ ၀မ္းေျမာက္ခ်င္ၾကတာ ဓမၼတာပါ။ အဲဒီလုိ ပီတိပြားႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္၊ ေနရာဌာနစတာေတြကုိ ေရြးခ်ယ္လွဴတန္းတတ္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ဆုိၿပီးေရာ သကၤန္းပတ္ထားရင္ၿပီးေရာ ဆုိတဲ့အေတြးနဲ႔ လွဴလုိက္တဲ့အတြက္ အဲဒီအလွဴခံပုဂၢိဳလ္က ကုိယ္လွဴတဲ့ပစၥည္း၀တၳဳ တစ္လဲြအသုံးခ်သြားတဲ့အခါ ပုထုဇင္မ်ားျဖစ္တဲ့ ကုိယ့္အဖုိ႔မွာ ဒီအရာေတြေတြ႕ၿပီး သဒၶါတရား တုိးဖုိ႔မလြယ္ပါဘူး။ နာမည္ႀကီးလုိ႔ လွဴတာမ်ိဳး၊ ေပၚပင္လုိက္ၿပီး လွဴတာမ်ိဳးတုိ႔ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ဆုိၿပီးေရာ လွဴတာမ်ိဳးတုိ႔ မလုပ္ၾကဘဲ ကုိယ့္အလွဴကုိ လက္ေတြ႕ထိေရာက္စြာ အလွဴခံၿပီး အမွန္တကယ္လုိအပ္ေနတဲ့ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္၊ ေနရာဌာန စတာေတြကုိ ရွာေဖြလွဴတမ္းတတ္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အမွန္တကယ္ လုိအပ္ေနတဲ့ေနရာေတြမွာ လွဴလုိက္တဲ့အတြက္ ကုိယ့္အလွဴပစၥည္းကုိ လက္ေတြ႕အသုံးျပဳေနတာကုိ ၾကည့္ၿပီးကုိယ့္မွာ ပီတိျဖစ္ရသလုိ ေနာက္ထပ္လွဴခ်င္တဲ့ သဒၶါတရားေတြလည္း တုိးလာတတ္ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ မီးမလုံေလာက္တ့ဲ စာသင္တုိက္မ်ိဳးမွာ မီးစက္လွဴတာမ်ိဳးတုိ႔ ဆြမ္းကြမ္းမလုံေလာက္တဲ့ စာသင္တုိက္မ်ိဳးမွာ ဆြမ္းပေဒသာပင္ စုိက္ထူလုိက္တာမ်ိဳးတုိ႔ဟာ အမွန္တကယ္လုိအပ္ေနတဲ့ ေနရာမ်ိဳးေတြမွာ လွဴလုိက္တဲ့အတြက္ အလွဴခံအတြက္လည္း အက်ိဳးရွိ အလွဴေပးပုဂၢိဳလ္အတြက္လည္း ပီတိသဒၶါပြားႏုိင္တဲ့ အလွဴမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ အဲလုိအလွဴမ်ိဳးေၾကာင့္ ေနာက္ပုိင္းေစတနာပ်က္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ ပုိလုိ႔သာ တုိးေစမွာပါ။ ဒီလုိအလွဴမ်ိဳးဟာ ေစတနာသုံးတန္ ျပည့္စုံႏုိင္တဲ့အလွဴမ်ိဳးပါ။

ဒါေၾကာင့္ ေစတနာသုံးတန္ ျပဌာန္းၿပီး ျပည့္စုံစြာလွဴလုိတဲ့ သူမ်ားအတြက္ ကုိယ့္အလွဴကုိ လွဴမိတာ မွားေလစြ ဆုိတဲ့ေနာင္တမ်ိဳး မျဖစ္ရေအာင္ ယုံၾကည့္မႈ သဒၶါတရားကုိ စူးစမ္းဆင္ျခင္တတ္တဲ့ ဉာဏ္နဲ႔တဲြကာ သဒၶါပညာ ညီညြတ္စြာျဖင့္ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္၊ ေနရာဌာနမ်ား ေသခ်က်နစြာ စိစစ္ေရြးခ်ယ္တတ္ဖုိ႔ လုိေၾကာင္း သတိေပးစကား ပါးလုိက္ပါတယ္။ အားလုံး ေစတနာသုံးတန္ ျပည့္စုံႏုိင္ၾကပါေစ…
Read More...

ကုိးကြယ္ျခင္းႏွင့္ ပူေဇာ္ပသျခင္း

ကုိးကြယ္ျခင္းဟူေသာ စကားရပ္တြင္ အားကုိးအားထားျပဳထုိက္ျခင္း၊ အကာအကြယ္ျဖစ္ေစျခင္း စေသာအဓိပၸါယ္မ်ား ပါ၀င္ၿပီး ပူေဇာ္ပသျခင္းဟူေသာ စကားရပ္တြင္ ခ်ီးေျမာက္ေထာက္ပံ့ေပးရျခင္း၊ တင္ေျမာက္ေကၽြးေမြးေပးရျခင္း စေသာအဓိပၸါယ္မ်ား ပါ၀င္လွ်က္ရွိ၏။ ကုိးကြယ္ျခင္းကုိခံရသည့္ အရာမ်ားသည္ ကုိးကြယ္သူမ်ားကုိ အားကုိးအားထားျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေပးႏုိင္ျခင္း ပစၥဳပၸန္သံသရာတြင္ က်ေရာက္မည့္ ေဘးအႏၲရာယ္အေပါင္းမွ ကာကြယ္ေပးႏုိင္ျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ထုိအရာမ်ားကုိ ကုိးကြယ္ခံထုိက္သည့္အရာမ်ားဟု ဆုိႏုိင္ၿပီး ပူေဇာ္ပသျခင္းကုိ ခံရသည့္အရာမ်ားသည္ ပူေဇာ္ပသသူမ်ားကုိ အမွီျပဳကာ အပူေဇာ္ အပသမ်ားကုိသာ ခံယူလွ်က္ ပူေဇာ္ပသသူမ်ားအား တစ္စုံတစ္ရာ ကာကြယ္မႈမျပဳႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ထုိအရာမ်ားကုိ ပူေဇာ္ပသမႈ သက္သက္ကုိသာေပးရသည့္ အရာမ်ားဟု ဆုိႏုိင္၏။

သုိ႔ဆုိလွ်င္ ယင္းကုိးကြယ္ခံထုိက္သည့္ အရာမ်ားသည္ အဘယ္အရာမ်ားနည္း၊ ပူေဇာ္ပသျခင္း သက္သက္ကုိသာ ေပးရသည့္အရာမ်ားသည္ အဘယ္အရာမ်ားနည္း သိရွိရန္လုိအပ္၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ထုိအရာမ်ားကုိ ကဲြကဲြျပားျပား မသိပါက အလဲြအမွားမ်ားျဖစ္ကာ ပူေဇာ္ပသရမည့္ အရာမ်ားကုိ အစစ္အမွန္ထင္မွတ္ၿပီး ကုိးကြယ္မိတတ္၊ ကုိးကြယ္ရမည့္အရမ်ားကုိ ပူေဇာ္ပသသည့္ အဆင့္ေလာက္ထင္မွတ္ၿပီး ပူေဇာ္ပသမိတတ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ယင္းတုိ႔ကုိ မတင္ျပမီ ကုိးကြယ္မႈစတင္သည့္ သမုိင္းေၾကာင္းကုိ ေရွးဦးစြာတင္ျပလုိ၏။

လူ႔သမုိင္းဆရာတို႔၏ အဆုိအရ လူသည္ ေျခသလုံးအိမ္တုိင္ဘ၀မွ တျဖည္းျဖည္း ယဥ္ေက်းလာၿပီး အစုအဖဲြ႕ႏွင့္ ေနတတ္လာသူမ်ား ျဖစ္သည္ဟု သိရ၏။ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ လူသည္ ေၾကာက္တတ္မႈႏွင့္ ရလုိမႈ သေဘာတရားမ်ားျဖင့္ ဖဲြ႕စည္းထားေသာ သဏၭာန္တစ္ခုသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားလွ၏။ လူ႔ေလာကႀကီးတြင္ ေၾကာက္စရာမ်ား အမ်ားအျပားရွိသကဲ့သုိ႔ ရယူခ်င္စရာမ်ားလည္း ေပါမ်ားလွ၏။ ဒီေရတက္ျခင္း၊ မီးႀကီးေလာင္ျခင္း၊ ေလမုန္တုိင္းတုိက္ျခင္း၊ ငလ်င္လႈပ္ျခင္းစေသာ ၾသကာသေလာက၏ အႏၲရာယ္မ်ား၊ ေျမြ၊ သစ္၊ က်ား၊ ဆင္႐ုိင္းေဘး၊ မခ်စ္မႏွစ္သက္သူေဘး စေသာ သတၱေလာက၏ ရန္ျပဳမႈမ်ားႏွင့္၊ နာဖ်ားမက်န္းမမာ၊ အုိနာေသရ ေဘးဒုကၡမ်ား၏ ႏွိပ္စက္မႈမ်ားကုိ လူသားတုိ႔သည္ အလူးအလဲ ခံေနရသည္သာ ျဖစ္၏။ ဤသုိ႔ေသာ ဘ၀ဒုကၡ အႏၲရာယ္မ်ား၏ လႈံ႕ေဆာ္ဖန္တီးမႈေၾကာင့္ လူသားတုိ႔သည္ ေၾကာက္တတ္လာၾက၏။ ထုိေဘးဆုိးဒုကၡတုိ႔မွ ကင္းၿငိမ္းမႈကုိ လုိလားေတာင့္တၾက၏။ ကုိးကြယ္မႈကုိ ရွာေဖြလာၾက၏။ ထုိသုိ႔ ရွာေဖြရင္းနီးစပ္ရာကုိ ကိုးကြယ္ရာအျဖစ္ ကုိးကြယ္လာၾကေတာ့၏။ လူသားတုိ႔၏ ကုိးကြယ္မႈ ျဖစ္ေပၚလာျခင္းအေၾကာင္း အဦးအစ ကုိးကြယ္လာသည့္ အရာတုိ႔ကုိ ျမတ္ဗုဒၶက

`ေဘးရန္ အႏၲရာယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ စုိးရြံ႕ေၾကာက္လန္႔ ေနၾကကုန္ေသာ လူတုိ႔သည္ ေတာင္တုိ႔ကုိလည္းေကာင္း၊ ေတာတုိ႔ကုိလည္းေကာင္း၊ အာရာမ္တုိ႔ကုိလည္းေကာင္း၊ အထင္ကရသစ္ပင္ စေသာကုိးကြယ္ရာတို႔ကုိ လည္းေကာင္း ကုိးကြယ္ၾကကုန္၏။ (ဓမၼပဒ၊ ဂါထာ၊ ၁၈၈)` ဟု ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့၏။

မွန္၏။ ေရွးအခါက ပယ္လယ္သမုဒၵရာတုိ႔၌ အသက္ေမြးမႈ ျပဳၾကသူတုိ႔သည္ သမုဒၵရာေစာင့္ နတ္မ်ားကုိ ကုိးစားၾကသည့္နည္းတူ ေတာရပ္ေဒသ၌ လုပ္ကုိင္စားေသာက္ၾကသူတုိ႔သည္လည္း ေတာေတာင္ဥယ်ာဥ္ စသည္တုိ႔ကုိ ပူေဇာ္ၾက၏။ ထုိ႔အျပင္ ေကာက္ပင္စုိက္ပ်ိဳး ေအာင္ျမင္လုိမႈအတြက္ မုိးနတ္စသည္တုိ႔ကုိ ပူေဇာ္ပသၾက၏။ သားဆုပန္ရန္ ေတာစုိးသစ္ပင္ႀကီးမ်ား၌ ရွိမည္ထင္ေသာ နတ္တုိ႔ကုိ တင္ေျမွာက္ၾက၏။ ထုိသုိ႔ျဖင့္ မုိးနတ္၊ ေလနတ္၊ သစ္ပင္ေစာင့္နတ္စသည္ျဖင့္ ကုိးကြယ္ရာအမ်ိဳး ေပၚထြန္းကာ လူသားတုိ႔၏ အခါအားေလွ်ာ္စြာ ပူေဇာ္ပသမႈျပဳရာမ်ားလည္း ျဖစ္လာခဲ့၏။

သုိ႔ေသာ္ ဗုဒၶျမတ္စြာ ပြင့္ေတာ္မူလာသည့္အခါ၌ကား ထုိကုိးကြယ္မႈမ်ားသည္ အလဲြမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ ေဟာၾကားေတာ္မူလုိက္၏။ မကုိးကြယ္သင့္သည့္အရာႏွင့္ ကုိးကုိသင့္သည့္အရာမ်ားကုိ အတိအလင္း ခဲြျခားေဖာ္ျပေတာ္မူလုိက္၏။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ``ဤေတာေတာင္ အရာမ္ သစ္ပင္စေသာ ကုိးကြယ္ရာဟူသမွ်ကုိ ကုိးကြယ္ျခင္းသည္ ေဘးကင္းေသာ ကုိးကြယ္ျခင္းမဟုတ္၊ ျမတ္ေသာ ကုိးကြယ္ျခင္းမဟုတ္၊ ဤကုိးကြယ္ရာဟူသမွ်ကုိ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ျခင္းေၾကာင့္ ဒုကၡခပ္သိမ္းမွ မလြတ္ေျမာက္ႏုိင္ (ဓမၼပဒ၊ ဂါထာ၊ ၁၈၉)`` ဟူ၍လည္းေကာင္း ``အၾကင္သူသည္ ျမတ္စြာဘုရားကုိလည္းေကာင္း၊ တရားေတာ္ကုိလည္းေကာင္း၊ သံဃာေတာ္ကုိလည္းေကာင္း ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္၏။ ထုိသူသည္ ဆင္းရဲအမွန္ ဒုကၡသစၥာ၊ ဆင္းရဲျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္းအမွန္ သမုဒယသစၥာ၊ ဆင္းရဲမွလြတ္ေျမာက္ရာအမွန္ နိေရာဓသစၥာ၊ ဆင္းရဲၿငိမ္းရာ နိဗၺာန္သုိ႔ေရာက္ေၾကာင္းအမွန္ မဂၢသစၥာဟူေသာ အရိယသစၥာေလးပါးတုိ႔ကုိ မဂ္ပညာျဖင့္ ေကာင္းစြာျမင္ႏုိင္၏ (ဓမၼပဒ၊ ဂါထာ၊ ၁၉၀၊ ၁၉၁)`` ဟူ၍လည္းေကာင္း အက်ယ္တ၀င့္ ေဟာၾကားေတာ္မူလုိက္၏။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ကုိးကြယ္မႈအမွားႏွင့္ ကုိးကြယ္မႈအမွန္ကုိ ခဲြျခားျပသေတာ္မူၿပီး အမွားကုိးကြယ္မိပါက ဒုကၡခပ္သိမ္း ကင္းၿငိမ္းႏုိင္မည္မဟုတ္ဘဲ သံသရာတြင္ ရွည္ၾကာစြာ က်င္လည္ေနရတတ္ေၾကာင္း ကုိးကြယ္မႈမွန္ကန္ပါက ဒုကၡခပ္သိမ္းၿငိမ္းေအးကာ နိဗၺာန္အထိ မ်က္ေမွာက္ျပဳႏုိင္ေၾကာင္း စိစစ္ေဟာၾကားေတာ္မူ၏။

ေဖာ္ျပပါ ဘုရားရွင္၏ ေဟာၾကားခ်က္မ်ားကုိ ၾကည့္ပါက ကုိးကြယ္သင့္သည့္အရာႏွင့္ မကုိးကြယ္သင့္ဘဲ ပူေဇာ္ပသ႐ုံသာ ျပဳရမည့္အရာမ်ားကုိ ေကာင္းစြာနားလည္ သေဘာေပါက္ႏုိင္၏။ သစ္ပင္ေတာေတာင္ စသည္တို႔ႏွင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ နတ္တုိ႔သည္ မကုိးကြယ္သင့္သည့္အရာမ်ားျဖစ္၏။ သုိ႔ေသာ္ အစဥ္အလာ ယုံၾကည္မႈမ်ားအရ ပူေဇာ္ပသလုိက ပူေဇာ္ပသႏုိင္၏။ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာဟူေသာ ရတနာျမတ္သုံးပါးသည္သာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားအတြက္ စစ္မွန္သည့္ကုိးကြယ္မႈျဖစ္၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ဤရတနာျမတ္သုံးပါးသည္ သတၱ၀ါတုိ႔၏ ေဘးဒုကၡကုိ ပယ္ေဖ်ာက္ဖ်က္ဆီးတတ္ ေသာေၾကာင့္ သရဏဟူ၍လည္း ေခၚဆုိထုိက္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ စင္စစ္ သရဏဂမနဟူေသာ ပါဠိေတာ္ကပင္ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ျခင္းဟူေသာ အဓိပၸါယ္ကုိေဆာင္ေန၏။ သရဏဂုံတည္သူမ်ားသည္ ေဘးဒုကၡအေပါင္းမွ လြတ္ၿငိမ္းျခင္းဟူေသာ အက်ိဳးရလာဒ္ကုိ လက္ေတြ႕ခံစားႏုိင္ျခင္းကုိ ျဖစ္ေစသည့္အတြက္ ရတနာျမတ္သုံးပါးသည္ ကုိးကြယ္ခံထုိက္၏။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔ ရတနာသုံးပါးကုိ ကုိးကြယ္ၾကသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားတြင္ ျမတ္ဗုဒၶကုိ ကုိးကြယ္ပူေဇာ္ရျခင္းမွာ ျမတ္ဗုဒၶသည္ သတၱ၀ါတုိ႔ကုိ ႀကီးပြားခ်မ္းသာေၾကာင္း နည္းလမ္း၌ ျဖစ္ေစျခင္း၊ မႀကီးပြား မခ်မ္းသာေၾကာင္း မေကာင္းေသာ နည္းလမ္းမွ ဆုတ္ယုတ္ေစျခင္းႏွင့္ အျပစ္ေဒါသ အလုံးစုံကင္းေစ၍ ဂုဏ္ေက်းဇူးအေပါင္းတုိ႔ႏွင့္ ျပည့္စုံေစျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္၏။ ဓမၼရတနာတည္းဟူေသာ ဘုရားရွင္၏ တရားေတာ္ကုိ ကုိးကြယ္ျခင္းမွာ တရားေတာ္ကုိ က်င့္ႀကံလုိက္နာသူတုိ႔ကုိ ဘ၀သံသရာခရီးခဲမွ ထုတ္ေဆာင္ကယ္တင္ျခင္း၊ တရားက်င့္သည့္အခုိက္ႏွင့္ က်င့္ၿပီးေနာက္ကာလတုိ႔၌လည္း ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ပါး ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကုိ ေပးေစျခင္းျဖင့္ သတၱ၀ါတုိ႔၏ ေဘးဒုကၡကုိ ပယ္ေဖ်ာက္ဖ်က္ဆီးေစႏုိင္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ သံဃာေတာ္ကုိ ကုိးကြယ္ရျခင္းမွာ အနည္းငယ္မွ်ေသာ ေကာင္းမႈကုသုိလ္တုိ႔ကုိ ႀကီးက်ယ္ဖြံ႕ၿဖိဳး အက်ိဳးမ်ားေစရန္ ျပဳျခင္းျဖင့္ သံဃာေတာ္မ်ားသည္ သတၱ၀ါတုိ႔၏ ေဘးဒုကၡကုိ ပယ္ေဖ်ာက္ဖ်က္ဆီး ႏုိင္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ မွန္၏။ ထုိရတနာသုံးပါးအား ၾကည္ညိဳေလးစား ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ေသာ သူကုိ သရဏဂုံတည္သူဟု ေခၚ၏။ ထုိသူသည္ ေကာင္းျမတ္ေသာ ဘ၀သုိ႔ေရာက္ရမည္ ျဖစ္သည့္အျပင္ အသက္ရွည္ျခင္း၊ အဆင္းလွျခင္း၊ အေျခြအရံေပါမ်ားျခင္း စေသာ အက်ိဳးမ်ားကုိလည္း ရရွိကာ ပစၥဳပၸန္ သံသရာ ႏွစ္ျဖာေကာင္းက်ိဳးကုိ ျဖစ္ေစေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားအတြက္ ရတနာသုံးပါးသည္သာ ကုိးကြယ္သင့္သည့္ အရာမ်ားျဖစ္ေၾကာင္းဆုိျခင္း ျဖစ္၏။

သုိ႔ေသာ္ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား၏ ကုိးကြယ္မႈမ်ားကုိ ၾကည့္ပါက အလဲြကုိးကြယ္ေနၾကသည္ကုိ စိတ္မေကာင္းဖြယ္ေတြ႕ရွိရ၏။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားသည္ ကုိးကြယ္ျခင္းႏွင့္ ပူေဇာ္ပသျခင္းကုိ လြဲမွားစြာလုပ္ေဆာင္ေနၾက၏။ မကုိးကြယ္သင့္သည့္အရာမ်ားကုိ တစ္ဘ၀ တစ္နပ္စားၾကည့္ကာ ကုိးကြယ္ေနၾကသည္ကုိ ေတြ႕ရ၏။ ဘုရားကေအာက္ ေမ်ာက္ကအထက္ဆုိသကဲ့သုိ႔ အိမ္တြင္ၾကည့္ပါက ဘုရားစင္ထက္ နတ္စင္က ပုိၿပီးေတာက္ေျပာင္ ေ၀ဆာလွပေနၾက၏။ ပုိဆုိးသည္က အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ နတ္ေတြကုိ ကုိးကြယ္သည္ႏွင့္ မေက်နပ္ႏုိင္ၾကဘဲ ဘုိးေတာ္၊ မယ္ေတာ္၊ အေသထြက္၊ အရွင္ထြက္စသည္တုိ႔ကုိပင္ အၿပိဳင္ကုိးကြယ္သည္အထိ ျဖစ္လာၾက၏။ စီးပြားေရး၊ ေအာင္ျမင္မည္္၊ က်န္းမာေရး ေကာင္းမည္ဆုိပါက ဘာမဆုိလုပ္ရဲသည္အထိ အသိဉာဏ္မ်ား ကင္းမဲ့လာၾက၏။ အဆုိးဆုံးမွာ ေဗဒင္ဆရာမ်ားအေပၚ အယုံၾကည္လြန္ အားကုိးလာသည္က အဆုိးဆုံးျဖစ္၏။ အိမ္မွာ အစစအရာရာ အဆင္မေျပျဖစ္ေနျခင္းမွာ ဘုရားစင္တြင္ကုိးကြယ္ ပူေဇာ္ထားသည့္ ဘုရားဆင္းတုေတာ္က ခုိက္တာဟုဆုိကာ ဘုရားဆင္တုေတာ္ကုိ စြန္႔ပစ္ခုိင္းသည့္အတြက္ ေညာင္ပင္ေျခရင္းတြင္ သြားစြန္႔သည္အထိ အသိဉာဏ္ကင္းကုန္ၾက၏။ အခိုက္အတန္႔ကာလေလးကုိ ၾကည့္ကာ သံသရာနစ္မြန္းမည့္ အလုပ္ေတြကုိ လုပ္သည္အထိ မုိက္မဲလာၾက၏။ ေလာကမွာ ရွိေနသမွ်ကာလတြင္ အဆင္ေျပမႈ မေျပမႈဆုိသည္မွာ ေရွာင္လဲြ၍မရသည့္ သေဘာကုိ သေဘာမေပါက္ဘဲ အဆင္ေျပမည္ဆုိက ဘုရား၊တရား၊သံဃာလည္း နားမလည္ မိဘဆရာလည္း နားမလည္ ေဗဒင္ဆရာစသည္တုိ႔က ခုိင္းလ်င္ဘာမဆုိ လုပ္ရဲသည္အထိ ဆင္ျခင္တုံတရား ကင္းမဲ့လာၾက၏။ မိမိကုိယ္ကုိ မိမိသရဏဂုံ ပ်က္ေနသည္ကုိမသိ အလဲြေတြ လိုက္လုပ္ေနၾကေတာ့၏။ ဤသည္မွာ ယုံၾကည္မႈလြန္ကဲၿပီး ပညာကင္းမဲ့လာသည့္အျပင္ မကုိးကြယ္သင့္သည္ကုိ ကုိးကြယ္ေနၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ စာလုိေျပာပါက သဒၶါလြန္ကဲ ပညားနည္းေနၾကျခင္းျဖစ္၏။

စင္စစ္ မိမိတုိ႔ကုိးကြယ္ေနမႈမ်ားကုိ ေသခ်ာဆင္ျခင္ၾကည့္ပါက ကုိးကြယ္ရမည့္အရာမ်ားလား၊ ပူေဇာ္ပသရမည့္ အရာမ်ားလားဆုိသည္ကုိ ရွင္းလင္းစြာ သေဘာေပါက္ႏုိင္၏။ ပစၥဳပၸန္၊ သံသရာအတြက္ အားကုိးအားထား မျပဳႏုိင္သည့္အရာမ်ားသည္ မကုိးကြယ္သင့္သည့္အရာမ်ားျဖစ္ၿပီး ပစၥဳပၸန္ သံသရာေကာင္းက်ိဳး ျဖစ္ေစမည့္အရာမ်ားမွာ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ရမည့္ အရာမ်ားျဖစ္၏။ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာဟူေသာ ရတနာသုံးပါးကုိ ၾကည့္ပါက ကုိးကြယ္သည့္သူမ်ားကုိ ပစၥဳပၸန္ဘ၀တြင္သာ ခ်မ္းသာမႈကုိ ျဖစ္ေစသည္မဟုတ္ဘဲ အပါယ္ေဘးစေသာ ေဘးဒုကၡတုိ႔မွ ကင္းေ၀းေစကာ သုဂတိဘ၀၊ ထုိမွ နိဗၺာန္အထိ သံသရာေကာင္းက်ိဳးကုိ ျဖစ္ေစသည္ကုိ ေတြ႕ရမည္ျဖစ္၏။ ထုိအက်ိဳးဆက္မ်ားေၾကာင့္ပင္ ရတနာသုံးပါးသည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား၏ ကုိးကြယ္ရာမ်ားျဖစ္၏။ ရတနာျမတ္သုံးပါးမွလြဲ၍ က်န္သည့္အတြင္းအျပင္ နတ္မ်ား၊ ဘုိးေတာ္၊ နတ္ကေတာ္၊ ဓာတ္႐ုိက္ဓာတ္ဆင္ ေဗဒင္ယၾတာေပးသူမ်ားမွာ ကုိးကြယ္ရန္မထုိက္ၾကေပ။ ပူေဇာ္ပသလုိက ပူေဇာ္ပသမႈသာ ျပဳထုိက္ေပသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ယင္းတုိ႔ကုိ ၾကည့္ပါက သူမ်ားကုိ ပစၥဳပၸန္၊ သံသရာေကာင္းက်ိဳးျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေပးႏုိင္ရန္ေ၀းစြ ၎တုိ႔ကုိယ္တုိင္ပင္ တစ္စုံတစ္ခုကုိ အမွီျပဳေနၾကရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ေတာေတာင္ေစာင့္နတ္မ်ားသည္ သစ္ပင္ေတာေတာင္မ်ားကုိ အမွီျပဳၿပီး ေနၾကရ႐ုံမွ်မက စားေသာက္ေရးအတြက္လည္း လူတုိ႔၏ပူေဇာ္ပသမႈမ်ားျဖင့္ ရပ္တည္ေနၾကရ၏။ ထုိသူမ်ားသည္ အဘယ္မွာလွ်င္ ကုိးကြယ္သည့္သူမ်ားအား ပစၥဳပၸန္၊ သံသရာေကာင္းက်ိဳးျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေပးႏုိင္မည္နည္း။ ထုိသူမ်ားလုပ္ေပးႏုိင္သည္ကား မိမိတုိ႔ကုိ ပူေဇာ္ပသသူမ်ားအား ဆုိးဆုိး၀ါး၀ါး ဒုကၡေရာက္မသြားေအာင္သာ တစ္နည္းတစ္ဖုံ ေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္႐ုံမွ်သာ ရွိမည္။ သံသရာအတြက္ဆုိလွ်င္ကား ၎တုိ႔ကုိယ္တုိင္ပင္လွ်င္ ဘယ္ဘ၀ဘယ္ဘုံဌာနကုိ ေရာက္မည္ကုိ မသိရွိၾကေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ရတနာသုံးပါးမွလဲြ၍ က်န္အရာမ်ားကား ကုိးကြယ္ထုိက္သည့္အရာမ်ား မဟုတ္ဘဲ မကင္းရာမကင္းေၾကာင္း ပူေဇာ္ပသမႈသာ ျပဳလုပ္ေပးရမည့္အရာမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္းဆုိျခင္း ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကိုးကြယ္ရာအစစ္ကုိ လုိလားၾကသူမ်ားသည္ မိမိတုိ႔ကုိယ္ပုိင္ဉာဏ္ျဖင့္ ဆင္ျခင္ကာ ယုံၾကည္မႈမလြန္ကဲၾကဘဲ သဒၶါပညာမွ်တစြာ ေရြးခ်ယ္ကုိးကြယ္သင့္လွေပ၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ မိမိတုိ႔ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္မႈ မွားပါးက ပစၥဳပၸန္သံသရာ ေဘးဒုကၡကုိ မိမိတို႔သာလွ်င္ ခံၾကရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔အျပင္ ``ဆရာတစ္ပါး လဲြေခ်ာ္သြားက တပည့္အမ်ား အပါယ္လား၏`` ဟူေသာ စကားကဲ့သုိ႔ပင္ မိမိတုိ႔က ဆရာအမွားကုိ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္မိပါက အပါယ္ေဘးအထိ က်ေရာက္ႏုိင္သည္ကုိလည္း သတိျပဳသင့္လွေပ၏။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ဆုိရေသာ္ ကုိးကြယ္ျခင္းႏွင့္ ပူေဇာ္ပသျခင္းတြင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားအေနျဖင့္ ကုိးကြယ္ျခင္းမမွားၾကရန္ အထူးလုိအပ္လွၿပီး ပူေဇာ္ပသရမည့္ အရာမ်ားကုိ လဲြမွားစြာကုိးကြယ္မိပါက သံသရာႏွင့္ခ်ီကာ နစ္မြန္းသြားႏုိင္ေသာေၾကာင့္ သဒၶါႏွင့္ ပညာညီညြတ္စြာျဖင့္ ကုိးကြယ္ရာအစစ္အမွန္ျဖစ္သည့္ ရတနာျမတ္သုံးပါးကုိသာ ယုံၾကည္ေလးနက္စြာ ကုိးကြယ္သင့္ပါေၾကာင္း အသိေပးစကား ပါးအပ္ပါသည္။
အားလုံးမွန္ကန္သည့္ ကုိးကြယ္မႈကုိ ေရြးခ်ယ္ကုိးကြယ္ ဆည္းကပ္ႏုိင္ၾကေပေစ…
Read More...

သံသရာ မရွည္ပါေစႏွင့္

`သံသရာလည္သည္`ဟူေသာ စကားကုိ အားလုံးၾကားဖူးၾကၿပီး ျဖစ္၏။ တစ္ဘ၀မွ တစ္ဘ၀သုိ႔ ကူးေျပာင္းက်င္လည္မႈကုိ ဆုိလုိ၏။ အခ်ိဳ႕ကလည္း မိမိလုပ္သည့္ လုပ္ရပ္၊ အထူးသျဖင့္ မေကာင္းတဲ့လုပ္ရပ္၏ အက်ိဳးကုိ ျပန္လည္ခံစားရသည့္အခ်ိန္တြင္ `သံသရာျပန္လည္တာ` ဟူေသာစကားကုိ သုံးစဲြေလ့ရွိၾက၏။ မွန္ပါ၏။ သံသရာလည္မႈသည္ မိမိတုိ႔လုပ္သည့္ ကံ၏ျပန္လည္ အက်ိဳးေပးမႈ၏ ရလာဘ္တစ္ခုပင္ ျဖစ္၏။ မေကာင္းသည့္လုပ္ရပ္၏ တန္ျပန္ခံစားရျခင္းကုိ သံသရာလည္သည္ဟုဆုိသကဲ့သုိ႔ ေကာင္းသည့္ကုသုိလ္၏ အက်ိဳးေပးမႈကုိ ရရွိခံစားရျခင္းကုိလည္း သံသရာလည္သည္ဟု ဆုိႏုိင္၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ေကာင္းကံ၊ မေကာင္းကံတုိ႔၏ အက်ိဳးေပးမႈ ရွိေနသမွ် သံသရာလည္မႈက ရွိေနဦးမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ စင္စစ္ သံသရာလည္မႈ အဆုံးသတ္ေစဖုိ႔ ဆုိသည္မွာ မိမိတုိ႔ရဲ႕ ကံ(ကမၼ)မ်ားကုိ ျဖတ္မွပင္ ျဖစ္၏။ ကံစြမ္းေတြရွိေနသမွ် အက်ိဳးေပးမႈမ်ားလည္း ရွိေနမည္ျဖစ္ၿပီး အက်ိဳးေပးမႈမ်ား ရွိေနလ်င္ သံသရာလည္မႈလည္း ရွိေနဦးမည္သာ ျဖစ္သည္။

ကံဟူသည္ အလုပ္ကုိ ဆုိသျဖင့္ ကံကုိျဖတ္ရမည္ဆုိက ဘာမွမလုပ္ဘဲ ေနရမည္လားဟု ေတြးစရာရွိ၏။ ထုိသုိ႔မဟုတ္ လုပ္ရေပမည္။ လုပ္သည့္အခါတြင္သာ ကံ၏အက်ိဳးေပးမႈမ်ား မရွည္ရေအာင္၊ တစ္နည္းေျပာရလ်င္ သံသရာရွည္ၾကာေစမည့္ လုပ္နည္းမ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားလုပ္တတ္ဖုိ႔ လုိေပသည္။ ေကာင္းတာလုပ္လ်င္ ေကာင္းသည့္အက်ိဳး၊ မေကာင္းတာလုပ္လ်င္ မေကာင္းသည့္အက်ိဳးကုိ ေပးမည္မွာ ကံ၏သေဘာ လကၡဏာျဖစ္သျဖင့္ ဆုေတာင္းသည္ျဖစ္ေစ မေတာင္းသည္ျဖစ္ေစ မိမိတုိ႔လုပ္သည့္ ေကာင္း၊ မေကာင္းအလုပ္ကုိလုိက္၍ ကံ၏ အက်ိဳးေပးမႈကား ရွိေနေပမည္။ သုိ႔ေသာ္ လုပ္သည့္သူ၏ လုပ္ရပ္၊ ေစတနာရည္ရြယ္ခ်က္ကုိ လုိက္ၿပီးကံအက်ိဳးေပးမႈသည္လည္း ျခားနားတတ္ေပ၏။ သံသရာရွည္ေအာင္လုပ္က သံသရာကုိရွည္ေစၿပီး သံသရာကုိ တုိေအာင္လုပ္ပါက သံသရာတုိေစမွာ ျဖစ္၏။

စင္စစ္ ဗုဒၶဘာသာတုိ႔၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ သံသရာမွ လြတ္ေျမာက္ေရးျဖစ္၏။ သံသရာမွ လြတ္ေျမာက္ရန္အတြက္ကား ကံအက်ိဳးေပးမႈမ်ားမွ လြတ္ေျမာက္မွပင္ ျဖစ္၏။ ကံအက်ိဳးေပးမႈမွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္၊ ကံအက်ိဳးေပးမႈ မရွည္ရေအာင္ မိမိတုိ႔လုပ္သည့္ အလုပ္မ်ားတြင္ လုိခ်င္တပ္မက္မႈမ်ား ကပ္မေနဖုိ႔အထူးလုိအပ္၏။ ကံသည္ကံ၏အလုပ္ကုိ လုပ္ေနမွာျဖစ္ၿပီး မိမိတုိ႔က ထုိကံအေပၚ တဏွာျဖင့္မလႊမ္းမုိးမိဖုိ႔ အေရးႀကီးသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ ဒါနကုသုိလ္တစ္ခုခု ျပဳလုပ္သည္ဆုိၾကပါစုိ႔။ ဒါနျပဳလုပ္တဲ့ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ေလာဘစတဲ့ ကိေလသာေတြ နည္းေစဖုိ႔ျဖစ္၏။ သုိ႔ေသာ္ ယင္းရည္ရြယ္ခ်က္ေပ်ာက္ကာ ဒါနျပဳသည့္ကံအေပၚမွာ တဏွာလႊမ္းမုိးၿပီး `ဤကုသုိလ္ေၾကာင့္ ေနာင္ဘ၀တြင္ ဘယ္လုိျဖစ္ရပါလုိ၏၊ ဘာျဖစ္ရပါလုိ၏`စသည္တုိ႔ေရာက္လာသည့္အတြက္ အက်ိဳးေပးမည့္ကံသည္လည္း ျပဳလုပ္သည့္သူ၏ တဏွာအေပၚလုိက္ၿပီး အက်ိဳးေပးေပေတာ့၏။ ထုိအက်ိဳးေပးမႈေၾကာင့္ပင္ ဘ၀သစ္တစ္ဖန္ ျပန္ျဖစ္၊ တစ္ဖန္ေမြးဖြား၊ တစ္ဖန္အုိ၊ တစ္ဖန္နာ၊ တစ္ဖန္ေသရျပန္၏။ မေသခင္ ကံေတြကုိ မျဖတ္ႏုိင္ျပန္သျဖင့္ ထုိကံမ်ား၏ အက်ိဳးေပးမႈျပန္ခံၾကရင္း ေနာက္တစ္ခါ သံသရာထပ္လည္ရျပန္၏။ ထုိသုိ႔ျဖင့္ သတၱ၀ါတုိ႔၏ သံသရာလည္မႈသည္ အဆုံးမရွိျဖစ္ေနေပေတာ့၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သံသရာလည္မႈမ်ား ရပ္တန္႔ဖုိ႔ မိမိတုိ႔လုပ္ေနသည့္ ကံမ်ားကုိ အက်ိဳးေပးမႈအဆုံးသတ္ေအာင္ လုပ္ဖုိ႔တုိက္တြန္းလုိရင္းျဖစ္၏။

စင္စစ္ကံ၏ အက်ိဳးေပးမႈမ်ား အဆုံးသတ္ရန္မွာ ကိေလသာ အာသေ၀ါကုန္ခမ္း ရဟႏၲာျဖစ္မွသာ ျဖစ္ႏုိင္၏။ ရဟႏၲာျဖစ္မွသာ ကံတရားမ်ားကုိ အၾကြင္းမဲ့ ပယ္သတ္ႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္မ်ားမွာ ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ သံသရာလည္စရာ အေၾကာင္းမရွိေတာ့သျဖင့္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေသာ္လည္း ယင္းကံတုိ႔၏ အက်ိဳးေပးမႈကား မရွိေတာ့ေပ။ မိမိတုိ႔အဖုိ႔မွာကား ရဟႏၲာမျဖစ္ႏုိင္ေသးသျဖင့္ ကံ၏အက်ိဳးေပးမႈမ်ား ဆက္လက္ရွိေနဦးမည္သာ ျဖစ္၏။ သုိ႔ေသာ္ ယင္းကံမ်ားကုိ တျဖည္းျဖည္းျဖတ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရေပမည္။ ယင္းသုိ႔ႀကိဳးစားရာ၌ ေရွးဦးစြာ မေကာင္းသည့္ ကံမ်ားမလုပ္မိေအာင္ ႀကိဳးစားရ၏။ ေကာင္းသည့္အလုပ္မ်ားကုိ လုပ္မွသာ ေကာင္းသည့္အက်ိဳးမ်ား ခံစားရမည္ျဖစ္ၿပီး ေကာင္းသည့္ဘ၀မ်ားမွာ ျပန္လည္ေမြးဖြားကာ တစ္ဆင့္တစ္ဆင့္ ရင့္က်က္ေအာင္ႀကိဳးစားလ်က္ ကံစြမ္းမ်ားကုိ ျဖတ္ႏုိင္ေအာင္ လုပ္ရေပမည္။ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး၏ စကားအတုိင္း ေျပာရလ်င္ ကံကုိဉာဏ္ႏွင့္ျဖတ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရေပမည္။

မွန္၏။ ကံကုိဉာဏ္ႏွင့္ ျဖတ္ရမည္ဆုိသည္မွာ ၀ိပႆနာဉာဏ္ကုိ ဆုိလို၏။ ယခုဘ၀မွာပင္ ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္ၿပီး အရိယာပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားႏုိင္ပါက ကံကုိျဖတ္စရာ မလုိေတာ့ေပ။ သံသရာလည္မွာ၊ သံသရာရွည္မွာ ပူစရာမလုိေတာ့ေပ။ ထုိသုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ေသးပါက ကံကုိအထူး သတိျပဳရေပမည္။ မိမိတုိ႔လုပ္သည့္ အလုပ္မ်ားကုိ အထူးဆင္ျခင္ရေပမည္။ သံသရာကုိ ပုိရွည္ေစႏုိင္သည့္ အလုပ္မ်ား မျဖစ္ဖုိ႔အထူး လုိအပ္ေပသည္။ ေရွးဦးစြာအထူးသတိျပဳ ဆင္ျခင္ရမည္မွာ မေကာင္းသည့္ ကံမ်ားမလုပ္မိဖုိ႔ အေရးႀကီးလွ၏။ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္ ဒုစရုိက္မ်ားလုပ္မိပါက ပုိ၍ပုိ၍ သံသရာရွည္ေစမည္မွာ ဧကန္မုခ်ပင္ ျဖစ္၏။ ေကာင္သည့္ကံမ်ားသည္ သံသရာက်င္လည္မႈ ရွိေနေသးသည္ဟု ဆုိေသာ္လည္း ေကာင္းသည့္ဘုံဘ၀မ်ားတြင္သာ အက်ိဳးေပးမႈ ရွိေနသျဖင့္ အခ်ိန္မေရြး ကံတရားမ်ားကုိ ျဖတ္လုိက္ႏုိင္၏။ မေကာင္းသည့္ကံမ်ားကုိ ျပဳလုပ္မိပါက မေကာင္းသည့္ ဘုံဘ၀မ်ားတြင္သာ က်င္လည္ေနၾကရၿပီး ေကာင္းမႈကုသုိလ္မ်ားႏွင့္ ေ၀းသထက္ေ၀းေနေပလိမ့္မည္။ သုိ႔ျဖစ္လ်င္ သံသရာရွည္သထက္ ရွည္ေနၾကရေပ ဦးမည္သာ ျဖစ္၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ရခဲလွသည့္ လူ႔ဘ၀ကုိ ရသည့္အခုိက္တြင္ အခြင့္အေရး ရွိေနခုိက္ သံသရာ ရွည္ေစမည့္ အလုပ္မ်ားကုိ မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔ လုိအပ္လွေပ၏။ သံသရာ မရွည္ေအာင္ ကံတရားမ်ားကုိ ျဖတ္ႏုိင္ဖုိ႔ အထူးအေရးႀကီးလွ၏။ ကံတရားမ်ားကုိ ျဖတ္ဖုိ႔ဆုိသည္မွာ ေရွးဦးစြာမေကာင္းသည့္ ကံမ်ားမလုပ္မိရန္ ႀကိဳးစားသင့္လွ၏။ ထုိမွတစ္ဆင့္ ေကာင္းသည့္အလုပ္မ်ားကုိ မ်ားမ်ားလုပ္ႏုိင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ဖုိ႔ အားထုတ္သင့္၏။ ေကာင္းသည့္ကံမ်ားကုိ လုပ္ရာတြင္လည္း သံသရာကုိ ပုိ၍ရွည္ေစႏုိင္သည့္ လုိခ်င္ေတာင္တမႈ တဏွာမ်ားမကပ္ၿငိဘဲ နိဗၺာန္ကုိသာ အေထာက္အပံ့ျဖစ္ေစလုိသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ျပဳလုပ္တတ္ဖုိ႔ လုိအပ္၏။ ထုိမွတစ္ဆင့္ ၀ိပႆနာဉာဏ္ျဖင့္ ကံ၏အက်ိဳးေပးမႈမ်ားကုိ ျဖတ္ႏုိင္ေအာင္ လုံလျပဳသင့္၏။ အေျပာလြယ္သေလာက္ အလုပ္ခက္ေသာ္လည္း တျဖည္းျဖည္းေလ့က်င့္ ေပးပါက အတုိင္းအတာ တစ္ခုအထိ တုိးတက္လာႏိုင္သျဖင့္ သံသရာ ရွည္ေစမည့္ အလုပ္မ်ားကုိ မလုပ္မိေအာင္ အားထုတ္ၾကဖုိ႔ ကံတရားမ်ားကုိ အၿပီးတုိင္ မျဖတ္ႏုိင္ေသးေသာ္လည္း ေနာက္တစ္ဖန္ က်င္လည္ရမည့္ ဘ၀အတြက္ မေကာင္းသည့္အလုပ္မ်ားကုိ တတ္ႏိုင္သမွ် ေရွာင္ရွားၿပီး ေကာင္းသည့္အလုပ္ေလးမ်ားျဖင့္ ရရွိလာသည့္ လူ႔ဘ၀ကုိ အက်ိဳးရွိေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ ေမတၱာျဖင့္ တုိက္တြန္းလုိက္ပါသည္။
အားလုံးသံသရာ ၀ဋ္မွလြတ္ေျမာက္ၾကပါေစ...
Read More...

ေသျခင္းတရားသည္ အသက္အရြယ္မေရြးပါ…

ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ ဘေလာ့ဂ္မွာ ပုိ႔စ္အသစ္မတင္ျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာသြားပါၿပီ။ ၾကာဆုိ ျမန္မာျပည္က ျပန္ၾကြလာ ကတည္းကလုိ႔ ဆုိရပါမယ္။ ျမန္မာျပည္က ျပန္ေရာက္ကတည္းက တကယ့္ကုိပဲ မအားမလပ္ျဖစ္သြားရပါတယ္။ လူကျပန္ေရာက္လာေပမယ့္ မၿပီးျပတ္ေသးတဲ့အလုပ္ေတြက တစ္ခါတည္းပါလာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအလုပ္ေတြထဲက တစ္ခုကေတာ့ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းဆုိလည္းဟုတ္၊ သာသနာ့ညီအစ္ကုိ ဆုိလည္းဟုတ္တဲ့ အရွင္တစ္ပါးရဲ႕ က်န္းမာေရးကိစၥပါ။ ဒီအရွင္ဟာ ဘုန္းဘုန္းနဲ႔ သာသနာ့တကၠသုိလ္မွာတည္းက စိတ္တူကိုယ္တူ ေပါင္းသင္းခဲ့တဲ့အရွင္ပါ။ နာဂစ္ေၾကာင့္ ရြာတစ္ခုလုံး ပ်က္ဆီးသြားတဲ့အျပင္ ဆရားသမားလည္း ျပန္ေတာ္မူသြား၊ မိဘေတြလည္း အုိးမဲ့အိမ္မဲ့ ျဖစ္သြားလုိ႔ သီရိလကၤာသြားၿပီး ပညာသင္ေနတာက ပညာေရးကုိ ေဘးဖယ္ထားၿပီး ဇာတိရြာျဖစ္တဲ့ ငပုေတာၿမိဳ႕နယ္က အုပ္တြင္းရြားေလးမွာ သြားၿပီးရြာအက်ိဳးအတြက္ နာဂစ္ကယ္ဆယ္ေရးေတြ ျပန္လုပ္ေနတဲ့အရွင္ပါ။ ဘုန္းဘုန္းျပန္ၾကြသြားေတာ့လည္း ဘုန္းဘုန္းနဲ႔အတူ အခ်ိန္ျပည့္လုိက္ၿပီး နာဂစ္ဒုကၡသည္မ်ားကုိ ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့တဲ့ အရွင္ပါ။ ေနာက္ပုိင္းမွာ ဘုန္းဘုန္းနဲ႔အတူ လူငယ္ေတြအတြက္ ပညာဒါနေက်ာင္းဖြင့္ၿပီး ပညာဒါနျပဳကာ ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြ လက္တဲြလုပ္ၾကဖုိ႔ အႀကံအစီရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ထားၾကတဲ့အရွင္ပါ။ အခု အဲဒီအရွင္ မရွိေတာ့ပါဘူး။ သူရည္ရြယ္ထားတဲ့ အရာေတြ၊ လုပ္ေပးခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကုိ စြန္႔ၿပီးေလာကႀကီးက အၿပီးအပုိင္ထြက္သြားပါၿပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ 3-10-2008ရက္ေန႔ ညေန ၄နာရီ ၂၅မိနစ္အခ်ိန္ေလာက္မွာ ရန္ကုန္အာရွေတာ္၀င္ အထူးကုေဆးခန္းႀကီးမွာ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားခဲ့ပါၿပီ။ သူ႔အသက္ဟာ ခုမွ၃၁ႏွစ္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ သူဟာ သဘာ၀တရားကုိ မလြန္ဆန္နုိင္ဘဲ ဘ၀နိဂုံးခ်ဳပ္သြားရေပမယ့္ ဘုန္းဘုန္းအတြက္ကေတာ့ လက္႐ုံးတစ္ဘက္ ျပဳတ္သြားသလုိပါပဲ။

သူ႔ေရာဂါအေၾကာင္း အနည္းငယ္ေျပာျပလုိပါတယ္။ သူျဖစ္တဲ့ေရာဂါက အသည္းကင္ဆာပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့တစ္ႏွစ္ ေလာက္ကတည္းက အသည္းေရာင္ အသား၀ါဘီပုိးရွိေနတာကုိလည္း သိရပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းေရာက္သြားေတာ့ ဘုန္းဘုန္းနဲ႔အတူ နာဂစ္ကယ္ဆယ္ေရးအတြက္ အခ်ိန္ျပည့္လုိက္ပါ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းခဏျပန္ၾကြလာတယ္ဆုိေတာ့ ျမန္မာျပည္က ဒကာဒကာမေတြကလည္း ေန႔စဥ္ဆြမ္းမ်ားပင့္ကပ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီအခါအတုိင္း သူလည္းလုိက္ပါရပါတယ္။ ဒီတုန္းက သိပ္မသိသာေသး ေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ခါ ဗုိက္ထဲက တင္းတင္းေနတယ္၊ ရင္ေခါင္းေတာင့္ေနတယ္ဆုိတာကုိ ေျပာျပဖူးပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ေရြဂုံတုိင္အထူးကု ေဆးခန္းၾကီးမွာ အထူးကုဆရာ၀န္နဲ႔ ျပသၾကည့္ပါတယ္။ ဆရာလည္းစစ္ေဆးၿပီး ေဆးေပးပါတယ္။ အနားယူလုိက္ရင္ ေကာင္းသြားပါမယ္လုိ႔လည္း ေျပာလုိက္ပါတယ္။ ေဆးေတြေသာက္ၿပီး တစ္ပတ္ေလာက္မွာ အေတာ္ေလးသက္သာသြားတယ္လုိ႔ သူေျပာပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ေနရင္း တစ္ေန႔မွာ ဘုန္းဘုန္းနဲ႔အတူ ပဲခူးကေနၿပီး၊ ေ၀ါအထိ သြားလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီကအျပန္ လမ္းကလည္း အရမ္းဆုိးေတာ့ ဗုိက္ကျပန္ၿပီး ေအာင့္တာ၊ တင္းတာေတြျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါနဆရာ၀န္သြားျပန္ျပေတာ့ ဆရာ၀န္က ေဆး႐ုံတက္ၿပီး အနားယူမွျဖစ္မယ္ဆုိလုိ႔ သူ႔ညြန္ၾကားခ်က္အတုိင္း အာရွေတာ္၀င္အထူးကုေဆးခန္းမွာ တက္ၿပီးအနားယူေဆးကုပါတယ္။

ေဆး႐ုံမွာကလည္း သိတဲ့အတုိင္း စရိတ္ကအရမ္းႀကီးပါတယ္။ အခန္းခကုိပဲ တစ္ေန႔တစ္ေသာင္းရွစ္ေထာင္ ေပးရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္အေနနဲ႔ တစ္ေသာင္းရွစ္ေထာင္ဆုိတာ ရွာဖုိ႔အေတာ္ခက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူကံေကာင္းပါတယ္။ ဟုိကလွဴဒီကလွဴနဲ႔ ေဆးခန္းကုန္ခ်စရိတ္အတြက္ သိပ္မပူရပါဘူး။ ေဆး႐ုံမွာ တစ္ပက္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ေနၿပီးကုသေပးေနေပမယ့္ အသည္းေရာင္တာရယ္၊ ရင္ေခါင္းေတာင့္တင္းေနတာရယ္၊ အသည္း၀ါေနတာရယ္က ဘယ္လုိမွ ထူးျခားမလာပါဘူး။ ဒါန ဘုန္းဘုန္းလည္း ေရာဂါအေျခအေနက ဒီေလာက္ဆုိထူးျခားရမယ္ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိတာ သိခ်င္လုိ႔သူ႔ဆရာ၀န္နဲ႔ သီးသန္႔သြားေဆြးေႏြးေတာ့ အသည္းမွာ အက်ိတ္ေတြ႔ရတဲ့အေၾကာင္း၊ ၿပီးေတာ့ အသည္းထဲမွာ ရွိေနတဲ့အ၀ါရည္ေတြဟာလည္း ပုံမွန္ရွိရမွာက ၂၂ေလာက္ပဲ ရွိရမွာ၊ ၅၀၀ေက်ာ္ေလာက္ ျဖစ္ေနေၾကာင္း၊ ဒီ၅၀၀ေက်ာ္ဟာ အသည္းေရာင္အသား၀ါ ဘီေၾကာင့္ျဖစ္ေနတာလား ကင္ဆာေၾကာင့္ျဖစ္ေန တာလည္းဆုိတာ အတိအက်ေျပာဖုိ႔ ခက္ေနေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင့္ ထင္သေလာက္ထူးျခား မလာတာျဖစ္ေၾကာင္း စသျဖင့္ ရွင္းျပပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းလည္း သိသိခ်င္းအရမ္းကုိ စုိးရိမ္သြားပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း ကင္ဆာမျဖစ္ပါေစနဲ႔လုိ႔ က်ိတ္ၿပီးဆုေတာင္းေနမိပါတယ္။ ဒီလုိစိတ္တစ္ထင့္ထင့္နဲ႔ပဲ ဘုန္းဘုန္းျမန္မာျပည္က ျပန္လာခဲ့တယ္လုိ႔ အတုိခ်ဳံးေျပာၾကတာေပါ့။

ဒီျပန္ေရာက္ေပမယ့္လည္း သူ႔ဆီကုိေရာ သူ႔ဆရာ၀န္ဆီကုိပါ ေန႔တုိင္းနီးပါးဖုန္းဆက္ေနရပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး ဆရာ၀န္က တတ္ႏုိင္ရင္ စကၤာပူသြားၿပီး ကုေစခ်င္တယ္လုိ႔ ေျပာလာပါတယ္။ ဒီလုိၾကားေတာ့ ဘုန္းဘုန္းစိတ္ထဲမွာ သူ႔အတြက္အရမ္းကုိ စုိးရိမ္သြားပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားသြားၿပီး ကုရေလာက္တဲ့အထိ ျဖစ္လာတာရယ္၊ ေငြေရးေၾကေရး အေျခအေနေတြေၾကာင့္ရယ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ မသြားလုိက္ရမျဖစ္ရေလေအာင္ အားလုံး၀ုိင္းၿပီး ႀကိဳးစားလုိက္ေတာ့ သူ႔ဘုန္းကံပဲေျပာရမလား မသိဘူး။ ေငြေၾကးအလုံအေလာက္ ရသြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ စကၤာပူအထိ သြားတယ္ဆုိပါဆုိ႔။ စကၤာပူေရာက္ေတာ့လည္း သူ႔ကုိ ကုေပးတဲ့ဆရာ၀န္နဲ႔ ဘုန္းဘုန္း ဖုန္းအဆက္အသြယ္လုပ္ စကားေျပာၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူ႔ေရာဂါဟာ အသည္းကင္ဆာ ဆုိတာသိလုိက္ရၿပီး ပုိက္ဆံရွိေပမယ့္ ကုလုိ႔မရေတာ့တဲ့အေျခအေနျဖစ္လုိ႔ သတိမလစ္ခင္၊ ဒီထက္ပုိၿပီးမဆုိးခင္ ျမန္မာျပည္ျပန္ပင့္သြားတာ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေၾကာင္း အႀကံျပဳပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ၿပီး ႏွစ္ပတ္ေလာက္အၾကာမွာပဲ သူပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားပါတယ္။ ဒါက သူ႔ေရာဂါနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အေျခအေနေလးပါ။

သူေရာဂါဟာ ကုလုိ႔မရေတာ့ဘူးလုိ႔ သိလုိက္တဲ့အတြက္ အားလုံးကသူ႔ကုိ တရားအသိနဲ႔ေနဖုိ႔ ေ၀ဒနာအေပၚမွာ သည္းခံၿပီး ၀ိပႆနာ႐ႈမွတ္ဖုိ႔ အားေပးၾက၊ တုိက္တြန္းၾကပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းလည္း သူ႔ကုိတုိက္တြန္းပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူျပန္ေျပာတဲ့ စကားေလးက “အရွင္ဘုရားရယ္… တကယ္တမ္းေ၀ဒနာ ျပင္းလာေတာ့ ဘယ္လုိမွ မွတ္လုိ႔မရဘူးဘုရား…”တဲ့။ ဘုန္းဘုန္းစိတ္ထဲမွာ အေတာ့္ကုိ ထိခုိက္သြားမိပါတယ္။ တစ္ဘက္ကလည္း သတိသံေ၀ဂျဖစ္သြားမိပါတယ္။ “ဒီတရားအလုပ္ဆုိတာဟာလည္း ပါရမီအထုံရွိၿပီး အေလ့အက်င့္မ်ားေနမွ ႐ႈမွတ္လုိ႔ျဖစ္တာပါလား…။ ေရာဂါျဖစ္လာမွ၊ ေသခါနီးအခါမွ ႐ုတ္တရက္ထလုပ္လုိ႔ မလြယ္တဲ့အလုပ္ပါလား..”စသျဖင့္ လား…ေပါင္းမ်ားစြာလည္း ၀င္လာမိပါတယ္။ အားလုံးလည္း ဒီအသိေလးေတြ ၀င္ေစခ်င္ပါတယ္။ လုပ္ႏုိင္တုန္းအခ်ိန္ေလးမွာ ႀကိဳးစားၿပီး လုပ္ထားၾကေစခ်င္ပါတယ္။

ထားပါေတာ့ အခုေတာ့ ဒီအရွင္ မရွိေတာ့ပါဘူး။ လာမယ့္ 9ရက္ေန႔ဆုိ သူ႔ရက္လည္ပါ။ သူဟာ အသက္ ၃၁ႏွစ္မွာပဲ ကံစြမ္းကုန္လုိ႔ ေသသြားရၿပီလုိ႔ပဲ ေျဖၾကရေတာ့မွာေပါ့။ “ကံစြမ္းကုန္လုိ႔ ေသတယ္”တဲ့ ဒီစကားေလးဟာ ဗုဒၶအဘိဓမၼာမွာ လာတဲ့စကားေလးပါ။ အဘိဓမၼာမွာ ေသျခင္းေလးမ်ိဳး ရွိေၾကာင္းေဖာ္ျပပါတယ္။
၁။ အာယုကၡယ = သက္တမ္းကုန္လုိ႔ေသျခင္း၊
၂။ ကမၼကၡယ = ကံစြမ္းကုန္လုိ႔ေသျခင္း၊
၃။ ဥဘယကၡယ = အသက္၊ ကံႏွစ္မ်ိဳးကုန္လုိ႔ေသျခင္း
၄။ ဥေပေစၦဒက မရဏ = ႐ုတ္တရက္အက္စိဒင့္ျဖစ္လုိ႔ေသျခင္း ဆုိတဲ့ ေသျခင္းေလးမ်ိဳးမွာ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း အရွင္ကေတာ့ ကံစြမ္းကုန္လုိ႔ ေသသြားတာလုိ႔ဆုိရပါမယ္။ ဒီလုိပဲေတြးၿပီး စိတ္ကုိေျဖရပါတယ္။

မွန္ပါတယ္။ အားလုံးသိတဲ့အတုိင္းပဲ ေသျခင္းတရားဆုိတာ ေမြးကတည္းက ပါလာၿပီးသားပါ။ ေမြးတယ္ဆုိတာ ေသဖုိ႔ျဖစ္လာတာပါ။ ဒီေသျခင္းတရားဟာ အခ်ိန္မေရြး၊ အသက္အရြယ္မေရြး၊ ေနရာေဒသမေရြး၊ ပုဂၢိဳလ္မေရြး ေရာက္လာတတ္တဲ့သေဘာပါ။ ဘယ္အရြယ္မွာ ေသရမယ္ဆုိတာ အတိအက်ေျပာလုိ႔ မရသလုိ သတ္မွတ္လုိ႔လည္း မရပါဘူး။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုက ေသရမယ္ဆုိတာပါပဲ။ ဒီေတာ့ ေသရမယ္ဆုိတာဟာ ေသခ်ာသိေနၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘုန္းဘုန္းတုိ႔တေတြ မေသခံ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တာကုိ လုပ္ဖုိ႔လုိပါၿပီ။ ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ကုိ တရားျပသြားတဲ့ ဒီအရွင္ရဲ႕စကားလုိ “ေ၀ဒနာျပင္းလာေတာ့ တရားမွတ္ဖုိ႔လည္း မလြယ္ဘူး” ဆုိတာေလးကုိ အၿမဲႏွလုံးသြင္းၿပီး ေ၀ဒနာမျပင္းခင္ တရားမွတ္ထားဖုိ႔ လုိေနပါၿပီ။ အေသေကာင္းဖုိ႔အတြက္ အေနေကာင္းဖုိ႔လုိပါၿပီ။ အေနေကာင္းဖုိ႔အတြက္လည္း အလုပ္ေကာင္းဖုိ႔လုိပါၿပီ။ အလုပ္ေကာင္းဖုိ႔ဆုိတာ အေကာင္းလုပ္ဖုိ႔ပါ။ အေကာင္းလုပ္၊ အေကာင္းေျပာ၊ အေကာင္းႀကံမယ္ဆုိရင္ ေသခါနီးအခါမွာ ေ၀ဒနာေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲျပင္းျပင္း အေသေကာင္းႏုိင္ပါၿပီ။

ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းဘုန္းအပါအ၀င္ ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားအေနနဲ႔ သတိသံေ၀ဂ ယူထားရမွာက ေသျခင္းတရားဟာ အသက္အရြယ္မေရြးဘူးဆုိတာပါ။ ဒီအသိနဲ႔အတူ တျခားအရာေတြ ဘာျဖစ္မယ္ဆုိတာ မေျပာႏုိင္ေပမယ့္ ေသရမယ္ဆုိတာကေတာ့ ေသခ်ာေနၿပီဆုိတာ မေမ့ၾကဖုိ႔နဲ႔ အေသေကာင္းေအာင္ အေနေကာင္းျဖစ္ဖုိ႔ အလုပ္ေကာင္းေအာင္ႀကိဳးစားဖုိ႔ အေရးႀကီးေနၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္းအသိေပးစကား ပါးလုိက္ရပါတယ္….

(ဘ၀နတ္ထံပ်ံလြန္ေတာ္ မူသြားတဲ့အရွင္ျမတ္အား သတိတရျဖင့္ ေကာင္းမႈအစုစုအတြက္ အမွ်ေပးေ၀ပါသည္။ ျဖစ္ရာဘ၀ ဘုံဌာနမွ သာဓုေခၚႏုိင္ပါေစ… သာဓု…သာဓု…သာဓု)
Read More...

စိတ္အားျဖည့္ စကားစုေလးမ်ား (၂)

ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမွာ ေရးခဲ့တဲ့ ေတြးမိသမွ် စာစုမ်ားထဲက စာဖတ္သူမ်ားကုိ အားျဖစ္ေစမယ့္ သတိေပးစကား ႏွလုံးသား အာဟာရေလးမ်ားကုိ ထုတ္ႏႈတ္ၿပီး ျပန္လည္တင္ျပ ေပးလုိက္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ စာတစ္ပုဒ္လုံးကုိ ဖတ္ရတာထက္ စာတစ္ပုိဒ္ေလာက္၊ စာတစ္ေၾကာင္းေလာက္၊ စကားလုံးတစ္လုံးေလာက္က စိတ္အားအင္ကုိ ပုိၿပီးျဖစ္ေစတတ္ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္အင္အား အသိတရားေလးမ်ား တုိးပြားေစဖုိ႔ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ ေကာက္ခ်က္ေလးမ်ားကုိ ထပ္မံတင္ျပလုိက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဖတ္မွတ္က်င့္ႀကံၿပီး တစ္ဆင့္ ျပန္လည္ မွ်ေ၀ႏုိင္ၾကပါေစ…

တကယ္ျဖစ္ခ်င္ရင္ တကယ္လုပ္…ဘာမွမလုပ္ရင္ ဘာမွမျဖစ္သလုိ တစ္ခုခုကုိ လုပ္ေနရင္လည္း အလုပ္ကေန ျပန္ၿပီးအက်ိဳးသက္ေရာက္ေစတယ္ ဆုိတာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့သူတုိင္း ခံစားရတဲ့ လက္ေတြ႕က်တဲ့ သာဓကတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ဘာမွမျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဘာမွမလုပ္ဘဲ ေနလုိ႔ရေပမယ့္ တစ္ခုခုျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာ့ တစ္ခုခုကုိ လုပ္မွျဖစ္မွာပါ။ ဘာမွမလုပ္တဲ့ သူေတြအတြက္ အခ်ိန္ေတြဟာ အခ်ည္းႏွီးပုိေနတတ္၊ အခ်ည္းႏွီး ကုန္ဆုံးေနတတ္ေပမယ့္ အလုပ္လုပ္ေနသူေတြ အတြက္ကေတာ့ အခ်ိန္မေလာက္ဘဲ ရွိတတ္ၿပီး ကုန္ဆုံးသြားသမွ် အခ်ိန္ေတြဟာလည္း အက်ိဳးရွိတဲ့ ကုန္ဆုံးမႈေတြခ်ည္းပါပဲ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သိေနပါေစ…တစ္စုံတစ္ခုကုိျဖစ္ေစ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကုိျဖစ္ေစ အေၾကာင္းျပဳၿပီး ကုိယ့္သႏၲာန္မွာ မေကာင္းတဲ့စိတ္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့အခါ အဲဒီစိတ္ျဖစ္တာကုိ ခ်က္ခ်င္းသိႏုိင္ေအာင္ သတိျပဳသင့္ပါတယ္။ အဲဒီစိတ္ျဖစ္ခုိက္တြင္ “ငါ့မွာ ဒီစိတ္ျဖစ္ေနပါလား“လုိ႔ု သိလုိက္တာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ အဲဒီစိတ္ဟာေရွ႕ဆက္ မျဖစ္ေတာ့ဘဲ ရပ္တန္႔သြားပါေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘာစိတ္ျဖစ္ျဖစ္ ျဖစ္ခုိက္ကုိ သိေအာင္ႀကိဳးစားပါလုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

မစြဲလန္းမိပါေစနဲ႔…စဲြလန္းမိရင္္ အမွန္ကုိ မျမင္ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ မၿမဲတဲ့သေဘာကုိ ၿမဲတယ္လုိ႔ ထင္လာတတ္ၿပီး မရွိကုိ အရွိလုိ႔ု ထင္လာတတ္ပါတယ္။ မပုိင္တာကုိ ပုိင္တယ္လုိ႔ ထင္လာတတ္ၿပီး ငါမဟုတ္သည္ကုိ ငါဟုထင္လာတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ငါ၊ ငါ့ဥစၥာ၊ ငါ့ရာထူး၊ ငါ့ဂုဏ္၀ါစတဲ့ ငါစဲြမ်ားျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ကာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာနစသည္ ၿပိဳင္လာၾကျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အေကာင္းပဲျဖစ္ျဖစ္ အဆုိးပဲျဖစ္ျဖစ္ စဲြလန္းမိရင္ မေကာင္းျဖစ္တတ္ၿပီး ဒုကၡေရာက္တတ္တယ္ဆုိတဲ့ အခ်က္ကုိ သတိျပဳရပါမယ္။

သတိ… မွားတတ္သည္…ေလာကမွာ အမွားဆုိတာ ဘယ္သူမွ မကင္းၾကပါဘူး။ ပုထုဇင္ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္၍လည္း ပုိလုိ႔ေတာင္ အမွားရွိတတ္ၾကပါတယ္။ ဒီလုိအမွားေတြကုိသာ လုိက္ၿပီးတစ္ခုခ်င္း အျပစ္ပုံခ်ေနၾကမယ္ဆုိရင္ အမွားဟာ အမွန္ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ အၿငိဳးအေတးေတြပဲမ်ားလာကာ အဆုံးမသတ္ႏုိင္ ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ မာနေတြၿပိဳင္ကာ အႏုိင္ျပဳလာတတ္ပါတယ္။ အမွားတစ္ခုကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး မေကာင္းမႈေတြ လုပ္ျဖစ္လာတတ္ၾကပါတယ္။ ဒီလုိ မေကာင္းမႈေတြအထိ လုပ္လာတတ္ၿပီဆုိရင္ေတာ့ ဒီဘ၀မွာတင္မဟုတ္ဘဲ ေနာင္သံသရာအထိ အက်ိဳးဆက္ေတြ ျဖစ္ကုန္ပါတယ္။ ေနာင္ဘ၀အထိ ပါလာၿပီဆုိရင္ေတာ့ သံသရာက ရွည္လာေလၿပီေပါ့။ ဒီဘ၀မွာေတာင္ ဒီလုိဒုကၡေတြနဲ႔ က်င္လည္ေနၾကရတာ ေနာင္သံသရာအထိ ပါသြားၿပီဆုိရင္ေတာ့ ဘ၀အဆက္ဆက္ ဒုကၡေတြက ေျပာမျပႏုိင္ေအာင္ပါပဲ။ ရွည္လုိက္မယ့္ သံသရာကလည္း ခံေပေတာ့လုိ႔ပဲ ဆုိရေတာ့မလုိ မဆုံးႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အမွားမကင္းတဲ့ ပုထုဇင္လူသားေတြ ျဖစ္ေနၾကတဲ့အတြက္္ ဒီအမွားကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး သံသရာ မရွည္ၾကဖုိ႔၊ သူမွားတယ္၊ ကုိယ္မွန္တယ္ဆုိၿပီး မာနေတြ မၿပိဳင္မိၾကဖုိ႔၊ အတတ္ႏုိင္ဆုံး ခြင့္လႊတ္ၿပီး သီးခံခ၀ါခ်ႏုိင္ဖုိ႔ သတိျပဳသင့္ၾကပါတယ္။

အေနေခ်ာင္ အေသၾကပ္၊ အေနၾကပ္ အေသေခ်ာင္…တကယ္ေတာ့ ေလာကႀကီးမွာ ေနဖုိ႔ခက္သေလာက္ ေသဖုိ႔လည္း ခက္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနဖုိ႔ႀကိဳးစားၾကသလုိ ေသဖုိ႔လည္းႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။ အေနေခ်ာင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားၾကသလုိ အေသေခ်ာင္ဖုိ႔လည္း ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ အေနေခ်ာင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားရင္း အေသမေခ်ာင္ဘဲ ျဖစ္ေနၾကတာေတြပဲ မ်ားေနတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါး အမိန္႔ရွိဖူးတာ အမွတ္ရမိပါတယ္။ ``အေနေခ်ာင္ရင္ အေသၾကပ္မယ္၊ အေနၾကပ္မွ အေသေခ်ာင္မယ္``တဲ့။

အျပစ္မတင္မိၾကပါေစနဲ႔…တကယ္ေတာ့ အျပစ္တင္တတ္တဲ့ အက်င့္ရွိတာ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ေကာင္းတဲ့လကၡဏာ မဟုတ္ပါဘူး။ အျပစ္တင္တတ္တယ္ဆုိကတည္းက အျပစ္ၾကည့္တတ္လုိ႔ အျပစ္တင္တတ္တာပါ။ အျပစ္ၾကည့္တတ္ၿပီဆုိရင္ေတာ့ ကုသုိလ္စိတ္နဲ႔ ၾကည့္တာမဟုတ္ဘူး ဆုိတာေသခ်ာပါတယ္။ ဒါဆုိရင္ အကုသုိလ္ပဲေပါ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ အျပစ္ဆုိတာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ မေကာင္းတဲ့အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအျပစ္ကုိ ၾကည့္တတ္တဲ့သူဆုိရင္လည္း မေကာင္းတဲ့အခ်က္ကုိ ျမင္တတ္တဲ့အတြက္ မေကာင္းတဲ့စိတ္ပဲ အရင္ျဖစ္မွာပါ။ မေကာင္းတဲ့စိတ္ျဖစ္ရင္ အကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္ၿပီး အေယာနိေသာ မနသိကာရ ဆုိတဲ့ မေကာင္းတဲ့ ႏွလုံးသြင္းစိတ္ထား ျဖစ္ပါတယ္။ အေယာနိေသာမနသိကာရ ျဖစ္ေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ဟာ ကုသုိလ္ျဖစ္ဖုိ႔လည္း ခက္သြားတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘာပဲၾကည့္ၾကည့္ ဘာပဲေတြးေတြး အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ေယာနိေသာမနသိကာရ စိတ္ေလးနဲ႔ အေကာင္းဘက္က ၾကည့္တတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ အေကာင္းဘက္က ၾကည့္တတ္ၾကမယ္ဆုိရင္ ဘာကုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူ႔ကုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အမွီျပဳၿပီး အကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္ဖုိ႔ ခက္ခဲသြားတတ္ပါတယ္။

ကုိယ့္ကုိယ္ကုိသာ ၿပိဳင္လုိက္ပါ…မၿပိဳင္နဲ႔ ဆုိေပမယ့္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိေတာ့ ၿပိဳင္ေနရပါမယ္။ ယေန႔ငါနဲ႔ မနက္ျဖန္ငါဟာ မတူေအာင္ ၿပိဳင္ေနရပါမယ္။ မေကာင္းၿပိဳင္ဖုိ႔ မဟုတ္၊ အေကာင္းၿပိဳင္ဖုိ႔ပါ။ ယေန႔ငါဟာ ကံငါးပါးမလုံေသးေပမယ့္ မနက္ျဖန္ငါကေတာ့ ကံငါးပါးလုံေစရမယ္လုိ႔ ၿပိဳင္ရပါမယ္။ ယေန႔ငါဟာ ကုိယ္က်င့္တရား မေကာင္းေပမယ့္ မနက္ျဖန္ငါကေတာ့ ကုိယ္က်င့္တရားေကာင္းရမယ္လုိ႔ ၿပိဳင္ရပါမယ္။ ယေန႔ငါဟာ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ အလုပ္ေတြကုိ ဒီေလာက္ပဲ လုပ္ႏုိင္ေသးေပမယ့္ မနက္ျဖန္ငါကေတာ့ ဒီထက္ပုိၿပီး လုပ္ႏုိင္ရမယ့္လုိ႔ ၿပိဳင္ရပါမယ္။ ဒီေန႔ငါဟာ စိတ္ထားေလးေတြကုိ ဒီေလာက္ပဲ ျပဳျပင္ႏုိင္ေသးေပမယ့္ မနက္ျဖန္ငါကေတာ့ ဒီထက္ပုိၿပီး ျပဳျပင္ႏုိင္ရမယ္လုိ႔ ၿပိဳင္ရပါမယ္။

ရတာမလုိ လုိတာမရ ဤေလာက…သတၱ၀ါေတြဟာ ရေနတာကုိ မေက်နပ္ႏုိင္၊ မတင္းတိမ္ႏုိင္ျဖစ္တတ္ၿပီး မရေသးတာကုိ လုိခ်င္တတ္တာ သဘာ၀ျဖစ္ေပမယ့္ ရွိသမွ်အတုိင္းအတာ၊ ရသမွ်အတုိင္းအတာ၊ ကံေပးသမွ် အတုိင္းအတာေလးနဲ႔ေတာ့ ေရာင့္ရဲ႕ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။ ဒီလုိမွ မေရာင့္ရဲ႕ႏုိင္ရင္ ရခ်င္မႈ၊ လုိခ်င္မႈ၊ ရသမွ်ကုိ အလုိမက်ႏုိင္မႈ၊ ရၿပီးေတာ့လည္း ထပ္ရခ်င္မႈ၊ သူ႔ရွိတာကုိ အားက်မႈ စတာေတြေၾကာင့္ ဒီဟာေတြေနာက္ကုိ လုိက္ရင္းလုိက္ရင္း မဆုံးႏုိင္ေအာင္ပင္ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကုိယ္ကဘယ္လုိပဲ လုိခ်င္ရခ်င္ေနေပမယ့္ ေလာကႀကီးဟာ သူ႔သေဘာအတုိင္းသာ ျဖစ္ေနေတာ့ လုိခ်င္တာကုိ ရခ်င္မွလည္း ရႏုိင္မွာ၊ ရတဲ့ဟာလည္း ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့ဟာ ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္မွာဆုိတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ရတာမလုိ လုိတာမရတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ ရခ်င္မႈေနာက္ေတြပဲ လုိက္မေနၾကပဲ ရသမွ် ရွိသမွ်အေပၚမွာသာ ေရာင့္ရဲႏုိင္ေအာင္၊ ေက်နပ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ၾကပါတယ္။

ေရာင့္ရဲႏုိင္ပါမွ…“ရွိတာေလးနဲ႔ ေရာင့္ရဲပါ“တဲ့။ ဒီစကားေလးက သိပ္တန္ဘုိးရွိပါတယ္။ ဗုဒၶစာေပမွာေတာ့ “တု႒ီ သုခါ ယာ ဣတေရန= ရသမွ်၊ ရွိသမွ်နဲ႔ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ႏုိင္ျခင္းဟာ ခ်မ္းသာ၏“ လုိ႔ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ သိၾကတဲ့အတုိင္းပဲ ရတာေလးအေပၚမွာ မေရာင့္ရဲႏုိင္ မေက်နပ္ႏုိင္ၾကေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕က ပုိၿပီးရေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါတယ္။ ပုိၿပီးလုိခ်င္ ပုိၿပီးရခ်င္ေတာ့ တရားတာေရာ မတရားတာေရာ မသိေတာ့ဘဲ ရဖုိ႔တစ္ခုတည္းၾကည့္ၿပီး လုပ္မိၾကရာက ပစၥဳပၸန္မွာေရာ သံသရာမွာပါ ဒုကၡျဖစ္ၾကရပါတယ္။ ရခ်င္တဲ့ လုိခ်င္တဲ့ ေလာဘဆုိတာ အကန္႔ေလးနဲ႔ တားေပးရပါတယ္။ အဲဒါကုိ တု႒ီ (ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ႏုိင္ျခင္း)လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ အကန္႔မထားရင္ ရၿပီးရင္းရခ်င္၊ လုိၿပီးရင္းလုိခ်င္ ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ ရျပန္ေတာ့လည္း ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္မႈ မျဖစ္ႏုိင္ဘဲ ေနာက္တစ္ခုကုိ ရဖုိ႔အားထုတ္လာတတ္ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ မဆုံးႏုိင္ေတာ့ဘဲ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အလုိမက်မႈေတြနဲ႔သာ လည္ေနၾကပါေတာ့တယ္။

အနာနဲ႔ ဆား…ဆားရဲ႕ပင္ကုိ သဘာ၀က ငန္တတ္ပါတယ္။ အငန္ဟာ အနာတစ္ခုခုနဲ႔ ထိေတြရင္ စပ္ျခင္းပူျခင္းကုိ ျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။ အနာမရွိဘဲ သာမန္ဆုိရင္ေတာ့ ဘာခံစားမႈကုိမွ မျဖစ္ေစပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဆားကုိအသုံးျပဳတဲ့သူခ်င္း၊ ဆားကုိ ကုိင္တဲ့သူခ်င္း အတူတူ ဘာအနာမွ မရွိတဲ့သူ ကုိင္တာနဲ႔ အနာရွိတဲ့သူ ကုိင္တာမွာ ခံစားခ်က္ ကြာတယ္လုိ႔ ဆုိတာပါ။ သူမ်ားေတြ ကုိင္တဲ့အခါ ဘာမွမျဖစ္ဘဲ ကုိယ္ကုိင္မွပဲ ပူတယ္စပ္တယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ကုိယ့္မွာ အနာတစ္ခုခု ရွိေနလုိ႔ ျဖစ္တာပါ။ ကုိယ့္မွာ ဘာအနာမွ မရွိရင္ ျဖစ္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။

စိတ္မနာမိပါေစနဲ႔…အနာ ႏွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။ ႐ုပ္မွာျဖစ္တဲ့ အနာရယ္၊ စိတ္မွာျဖစ္တဲ့ အနာရယ္ပါ။ ႐ုပ္မွာျဖစ္တဲ့အနာကေတာ့ တကယ္တမ္းေျပာရရင္ အနာလုိ႔ေတာင္ ေျပာလုိ႔မရပါဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ႐ုပ္တရားကုိက အနာႀကီးျဖစ္ေနတာကုိး။ စိတ္မွာျဖစ္တဲ့ အနာကေတာ့ အလြန္ေၾကာက္စရာေကာင္းပါတယ္။ ပုိၿပီးနာက်င္ေလ ပုိၿပီးဒုကၡေရာက္ေလပါပဲ။ ဒီအနာျဖစ္ၿပီဆုိရင္ေတာ့ ေပ်ာက္ေအာင္ကုဖုိ႔လည္း မလြယ္လွပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္အနာမျဖစ္ေအာင္ အထူးႀကိဳးစားဖုိ႔ လုိပါတယ္။ စိတ္မွာအနာျဖစ္ၿပီဆုိရင္ေတာ့ အရင္ဆုံးခံစားရတာက ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပါ။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အမွီျပဳၿပီး ကုိယ့္စိတ္မွာ အနာျဖစ္ရင္လည္း ကုိယ္ပဲအရင္ခံရမွာျဖစ္ၿပီး သူမ်ားကုိအမွီျပဳၿပီး ျဖစ္ရင္လည္း သူမ်ားထက္အရင္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲ နာက်င္ရတာပါ။ ေသခ်ာျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ စိတ္မွာအနာျဖစ္ၿပီဆုိရင္ ကုိယ့္ေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ နာက်င္စြာ ခံစားလုိက္ရတာကေတာ့ ကုိယ္ပဲျဖစ္ပါတယ္။

ၾကြား… ၾကြ… က်…ျမန္မာအမ်ားစုဟာ အၾကြားသန္ၾကပါတယ္။ မရွိ ရွိတာ ရွာႀကံ ၾကြားတတ္ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ၾကြားလုိ႔သိတာထက္ မၾကြားဘဲ သိတာက ပုိေကာင္းပါတယ္။ ေသခ်ာေတြးၾကည့္ရင္ အၾကြားလြန္ရင္ ၾကြတတ္ပါတယ္။ ၾကြလာၿပီဆုိရင္ေတာ့ က်ဖုိ႔အတြက္ ေရွးေျပးနိမိတ္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ မၾကြားမိၾကပါေစနဲ႔။ ၾကြားမိရာက ၾကြလာတတ္ၿပီး ေနာက္ဆုံး က်သြားတတ္ပါတယ္။
Read More...

နဲနဲေလးေတာ့ လြဲေနတယ္ (၂)

ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကပ္ရာတြင္…
ဗုဒၶဘာသာအမ်ားရဲ႕ အလဲြေတြထဲက ေနာက္ထပ္အလဲြတစ္ခုက ဘုရားဆြမ္းေတာ္ ကပ္တာေလးပါ။ ဆြမ္းေတာ္ကပ္လွဴတာကုိ ေျပာတာပါ။ နတ္တင္သလုိမ်ိဳး ဘုရားဆြမ္းေတာ္တင္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ဆြမ္းေတာ္ကပ္တာ ဆုိတဲ့အတြက္ သက္ရွိထင္ရွား ဘုရားရွင္ကုိ ရည္ရြယ္အာ႐ုံျပဳၿပီး ကပ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ ဘုရားက ဘာမွ မေျပာဘူးဆုိၿပီး ျဖစ္သလုိေလး တင္သြားတာမ်ိဳးေတာ့ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အခ်ိဳ႕ရဲ႕ အိမ္မွာဘုရားဆြမ္းေတာ္ ကပ္တာေလးေတြ ေတြ႕ဖူးပါတယ္။ ထမင္းပန္းကန္ေလးေပၚမွာ သၾကားေလးျဖဴ၊ ထန္းလွ်က္ေလးနဲ႔ တင္ထားတာကုိပါ။ အိမ္မွာ စားစရာမရွိလုိ႔၊ သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္ ဒီသၾကား၊ ထန္းလွ်က္ေတြနဲ႔ စားေနရလုိ႔ဆုိရင္ေတာ့ အထူးေျပာစရာ မရွိပါဘူး။ ကုိယ္စားႏုိင္တာ၊ ကုိယ္ရွိတာေလးနဲ႔ ကုိယ္နဲ႔ထပ္တူထားၿပီး ဘုရားရွင္ကုိလည္း မရွိရွိတာ ကပ္တဲ့သေဘာပါ။ ခုဟာက အဲလုိမဟုတ္ပါဘူး။ မကပ္ႏုိင္လုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ကုိယ္စားတဲ့အခါ ဟင္းသုံးေလးမ်ိဳးနဲ႔ စားေနၿပီး ဘုရားဆြမ္းေတာ္ ကပ္တဲ့အခါမွာသာ အဲလုိတင္တာပါ။ တမင္တကာ ရည္ရြယ္ၿပီး တင္တာေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ မသိလုိ႔ ျဖစ္မွာပါ။ ဒီလုိပဲ တင္ရတယ္ထင္လုိ႔ ထမင္းပန္းကန္ေလးအေပၚမွာ သၾကားထန္းလွ်က္ေလး ပုံၿပီးတင္တာ ျဖစ္မွာပါ။ ေရွးအစဥ္လာကတည္းက ဒီလုိတင္ရတယ္လုိ႔ သိေနခဲ့လုိ႔ တင္တာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မွာပါ။ အဲဒီလုိ ပုံၿပီးတင္တာဆုိရင္ေတာ့ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကပ္တယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔မရဘဲ နတ္တင္သလုိ တင္တယ္လုိ႔ပဲ ေျပာရပါလိမ့္မယ္။ ဗုဒၶဘာသာ အခ်ိဳ႕ရဲ႕ ဘုရားစင္မွာ ဒီလုိနတ္တင္သလုိ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ တင္တာေတြ ခုခ်ိန္ထိ ရွိေနပါေသးတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒီလုိမျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ဆြမ္းေတာ္မတင္ဘဲ ဆြမ္းေတာ္ကပ္သင့္ပါတယ္။ ကပ္တယ္ဆုိကတည္းက သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားကုိ အာ႐ုံျပဳၿပီး ဘုရားရွင္ကုိ အိမ္မွာပင့္ၿပီး ကပ္သလုိမ်ိဳး ေသခ်ာက်နစြာ ကပ္သင့္ပါတယ္။ နည္းတာမ်ားတာက အဓိကမက်ပါဘူး။ ဆြမ္းေတာ္ကုိ ဆြမ္း၊ ဆြမ္းဟင္းစသည္ သီးသန္႔စီျပင္ၿပီး ကုိယ္စားသလုိမ်ိဳး ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ႐ုိ႐ုိေသေသ ကပ္လွဴသင့္ပါတယ္။ အမ်ားႀကီး ၀ုိင္းလုိက္ျပင္ၿပီး ကပ္လွဴဖုိ႔မဟုတ္ပါဘူး။ ကုိယ္စားတဲ့အထဲက မစားခင္ အဦးအဖ်ား လွဴတဲ့သေဘာနဲ႔ ေစတနာေရွ႕ထားၿပီး ကပ္လွဴေစခ်င္တာပါ။ ကပ္ၿပီးရင္လည္း ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ မထားသင့္ပါဘူး။ ေနာက္ေန႔ တစ္ခါကပ္ခါနီးမွ စြန္႔ၿပီးကပ္တာမ်ိဳး မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ သူ႔အခ်ိန္ေလးနဲ႔သူ ကပ္ၿပီး စြန္႔သင့္ပါတယ္။ အ႐ုဏ္ကပ္ၿပီး တစ္ခါစြန္႔ ေနဆြမ္းမွာလည္း မြန္းမတည့္မီကပ္ၿပီး မြန္းတည့္၁၂နာရီ မေက်ာ္မီ စြန္႔သင့္ပါတယ္။ ဆြမ္းမွမဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ျခား ပန္း၊ သစ္သီး၊ ေသာက္ေတာ္ေရ စတာေတြကုိလည္း ေသေသခ်ခ်ာ က်က်နန ျပင္ဆင္ကပ္သင့္ပါတယ္။

ေသာက္ေတာ္ေရကေတာ့ အခ်ိန္ျပည့္ ကပ္ထားလုိ႔ ရပါတယ္။ ကပ္တဲ့ ေသာက္ေတာ္ေရခြက္ေတာ့ ကုိယ့္အိမ္မွာ ပုံမွန္ေသာက္ေနတဲ့ ေသာက္ေရခြက္ အေနအထားေတာ့ ရွိသင့္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ ဘုရားေသာက္ေတာ္ေရကုိ အရက္ခြက္အရြယ္ အေသးေလးေတြနဲ႔ တစ္ေနကုန္ တစ္ခါပဲ ကပ္တာေတြ ရွိပါေသးတယ္။ အလကား ရတဲ့ေရကုိေတာင္ နဲနဲေသးေသးေလးပဲ ကပ္ေတာ့ ေျပာစရာျဖစ္တာေပါ့။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္လည္း အဲဒီေလာက္ ေသးေသးေလးကုိ တစ္ေနကုန္ေသာက္ၿပီး ေနႏုိင္မေနႏုိင္ ဆင္ျခင္သင့္ပါတယ္။ ပန္းကပ္တာလည္း ရွိေသးတယ္။ ၾကာၾကာခံေအာင္၊ ေနာက္မလဲရေအာင္ ဆုိၿပီး ကပ္လွဴၾကတယ္ေလ။ ေဇာ္စိမ္းေဇာ္ၾကားတဲ့။ ကပ္ၿပီးပန္းအုိးထဲမွာ အျမစ္ပါ ေပါက္လာေတာ့ ပုိခံတာေပါ့တဲ့။ အဲဒါဆုိလဲ ကပ္မေနနဲ႔ေတာ့ေပါ့။ ပန္းလည္းလွၿပီး အနံ႔အသက္ရွိတဲ့ ပန္းဆုိ ဘုရားရွင္ကုိ ပုိၿပီးပူေဇာ္လုိ႔ ေကာင္းတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ သစ္သီးကပ္တာေတြ ရွိပါေသးတယ္။ ေစ်းသြား ငွက္ေပ်ာသီး၊ သရက္သီး အစိမ္းအလုံး လွလွေလးေတြ ၀ယ္လာၿပီ ဘုရားစင္ေပၚတင္ကပ္ထား၊ မွည့္တဲ့အခါက်ေတာ့ စြန္႔ၿပီး ကုိယ္စားပစ္လုိက္တာေတြ ရွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဘုရားစင္က သစ္သီးအုပ္တဲ့စင္လုိ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ သစ္သီးအစိမ္းအလွေတြ ၀ယ္လာလုိ႔ ဘုရားစင္မွာ ကပ္လွဴထားျဖစ္ရင္လည္း မွည့္တဲ့အခါမွာ ေသခ်ာက်က်နန ခဲြၿပီးဇြန္းေလး၊ ခရင္းေလးေတြထည့္ကာ အခ်ိန္ကာလၾကည့္ၿပီး ကပ္လွဴသင့္ပါတယ္။ ဒါမွ သစ္သီးဆြမ္းကပ္ရာ ေရာက္မွာေပ့ါ။ ခုေတာ့ အစိမ္း၀ယ္တင္ထားၿပီး ကုိယ္ေတာ္အဆင္ေျပသလုိ ဘုဥ္းေပးဆုိတာမ်ိဳး ျဖစ္ေနပါတယ္။ မထူးပါဘူး။ ဓားနဲ႔ဇြန္းခရင္းပါတင္ၿပီး မွည့္ရင္အရွင္ဘုရား ကုိယ္တုိင္ပဲ ခဲြစားပါဘုရားလုိ႔ တစ္ခါတည္း ကပ္ထားလုိက္ေပါ့။ ပုိသက္သာတာေပါ့။ ထားပါေလ။ ေျပာခ်င္တာက ဘာပဲကပ္ကပ္ သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားကုိ ရည္မွန္းၿပီး ကုိယ္တတ္ႏုိင္သမွ်ကုိ နည္းသည္မ်ားသည္မဟုတ္ဘဲ ေသခ်ာက်က်နန ကုိယ္နဲ႔ထပ္တူ စဥ္းစားကာ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ကပ္လွဴၾကဖုိ႔ ေျပာတာပါ။

ဘုရားရွင္ရဲ႕ အလုပ္အေကၽြး အရွင္အာနႏၵာ မေထရ္လုိ႔ေပါ့။ အရွင္အာနႏၵာမေထရ္ဟာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူၿပီး ေနာက္ပုိင္းမွာလည္း ဘုရားရွင္ သက္ေတာ္ထင္ရွား ရွိစဥ္တုန္းကလုိပဲ မပ်က္မကြက္ ျပင္ဆင္ကာ “အရွင္ဘုရား ဒီအခ်ိုန္က မ်က္ႏွာသစ္ေရ သုံးေဆာင္ရမယ့္အခ်ိန္၊ ဒီအခ်ိန္က အ႐ုဏ္ဆြမ္းဘုဥ္းရမယ့္ အခ်ိန္၊ ဒီအခ်ိန္က ေန႔ဆြမ္းဘုဥ္းေပးရမယ့္ အခ်ိန္ပါဘုရား“ စသည္ျဖင့္ သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားရွင္ကုိ လုပ္ေကၽြးေနတဲ့ ပုံစံအတုိင္း ကပ္လွဴလုပ္ေကၽြးတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ အရွင္အာနႏၵာမေထရ္ေလာက္ မလုပ္ႏုိင္ၾကေပမယ့္ ဗုဒၶဘာသာမ်ားဟာ ကုိယ္တတ္ႏုိင္တဲ့ အတုိင္းအတာေလးနဲ႔ ကုိယ္စားတဲ့အရာေလးေတြကုိ တတ္ႏုိင္သမွ် က်က်နနျပင္ဆင္ကာ ႐ုိ႐ုိေသေသ ကပ္လွဴၾကေစခ်င္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကပ္တာကုိ နတ္တင္သလုိမ်ိဳး ျဖစ္သလုိ မတင္ၾကဘဲ နည္းမ်ားမဆုိ ေစတနာ သဒၶါတရားအျပည့္နဲ႔ ေသခ်ာက်က်နန ျပင္ဆင္ကပ္လွဴၾကဖုိ႔ အလဲြေလးေတြကုိ မလဲြေအာင္ သတိေပးတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
Read More...

အေျခခံ ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္နည္း

ဒီပုိ႔စ္ေလးဟာ ၀ိပႆနာတရားကုိ အေတာ္အသင့္ အားထုတ္းဖူးသူမ်ား၊ အတုိင္းအတာ တစ္ခုအထိ အေတြ႕အႀကဳံရွိထားသူမ်ား၊ ၀ိပႆနာ ဉာဏ္အဆင့္အတန္း အထုိက္အေလွ်ာက္ ျမင့္ထားသူမ်ားအတြက္ ရည္ရြယ္ေရးသားျခင္း မဟုတ္ဘဲ ၀ိပႆနာအလုပ္ တစ္ခါမွ မလုပ္ဖူးသူမ်ား၊ စမ္းၿပီးတရား အားထုတ္ခ်င္ေပမယ့္ ဘယ္လုိအားထုတ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အေျခခံ အားထုတ္နည္းကုိပင္ မသိသူမ်ား စသူတုိ႔အတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး ေရးသားတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္၀င္စားသူမ်ား အေနျဖင့္ ေသေသခ်ာခ်ာ အခ်ိန္ယူၿပီး နားလည္ သေဘာေပါက္ေအာင္ အၾကိမ္ႀကိမ္ ဖတ္႐ႈကာ လက္ေတြ႕အားထုတ္ၾကည့္ေစ ခ်င္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ၀ိပႆနာ တရားအားထုတ္နည္းကုိ မေျပာခင္ ၀ိပႆနာဆုိတဲ့ စကားလုံးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိ အရင္ေျပာလုိပါတယ္။

၀ိပႆနာဆုိတာ ၀ိ၀ိေဓန ပႆနာ ၀ိပႆနာလုိ႔ စာေပမွာဆုိတဲ့အတုိင္း ၀ိ၀ိေဓန- အထူးထူးအျပားျပားအားျဖင့္ ပႆနာ- ျမင္ျခင္း၊ ၾကည့္ျခင္း၊ ပိပႆနာ- အထူးထူးအျပားျပား ျမင္ျခင္းၾကည့္ျခင္းလုိ႔ စာလုိနားလည္ထား ႏုိင္ပါတယ္။ အထူးထူး အျပားျပား ျမင္တယ္ဆုိတာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမင္ျခင္းသိျခင္းလုိ႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ ဆုိလုိတာက စိတ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ႐ုပ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖစ္သမွ်အရာကုိ သိေနျခင္း၊ ဉာဏ္မ်က္စိျဖင့္ ျမင္သလုိ ျမင္ေနျခင္းလုိ႔ ဆုိလုိပါတယ္။ ပုိၿပီးရွင္းေအာင္ ေျပာရရင္ ျဖစ္သမွ်အရာေတြ အေပၚမွာ သတိကပ္ေနျခင္းပါပဲ။ အဲဒါကုိ သတိပ႒ာန- သတိ၏ ၿမဲစြာတည္ျခင္း၊ သတိရွိေနျခင္းလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခ်ိဳ႕က တရားအားထုတ္တာကုိ ၀ိပႆနာ သတိပ႒ာန္ပြားမ်ားတယ္လုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သတိပ႒ာနသုတ္လာ သတိပ႒ာန္နည္းအတုိင္း အားထုတ္ျခင္းကုိပဲ ၀ိပႆနာ တရားအားထုတ္တယ္လုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သတိပ႒ာန္လုိ႔ပဲဆုိဆုိ၊ ၀ိပႆနာလုိ႔ပဲဆုိဆုိ၊ သတိပ႒ာန္ ၀ိပႆနာလုိ႔ပဲ ေျပာေျပာ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ စိတ္နဲ႔႐ုပ္မွာ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ အာ႐ုံေတြကုိ မလြတ္တမ္း သတိကပ္ေနျခင္း၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သတိရွိေနျခင္းပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေနရာမွာ တင္ျပေပးမယ့္ အေျခခံ၀ိပႆနာ တရားအားထုတ္နည္းဟာလည္း မဟာသတိပ႒ာန သုတ္လာ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားေတာ္မူတဲ့ နည္းကုိပဲ အေျခခံၿပီး နားလည္လြယ္ေအာင္ တစ္ဆင့္ျပန္လည္ တင္ျပေပးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

မဟာသတိပ႒ာနသုတ္ကုိ ၾကည့္ရင္ ၀ိပႆနာတရား ဘာေၾကာင့္ အားထုတ္ဖုိ႔လုိေၾကာင္း အေၾကာင္းျပခ်က္မွစၿပီး အားထုတ္တဲ့အခါ ေနရာေရြးခ်ယ္ထုိင္ပုံနည္းကအစ ေဖာ္ျပေပးထားတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေလာကသားတုိ႔၏ စိုးရိမ္ေသာက ပူေဆြးမႈမ်ားမွစ၍ ကိေလသာကုန္ခမ္းၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းရာ နိဗၺာန္ကုိ သြားရန္မွာ တစ္ျခားနည္းမရွိဘဲ ဒီသတိပ႒ာန္နည္းပဲ ရွိတယ္ဆုိတာကုိ မဟာသတိပ႒ာန သုတ္မွာအတိအလင္း ေဖာ္ျပထားိပါတယ္။ ဗုဒၶက “ရဟန္းတုိ႔ ဤခရီးလမ္းသည္ သတၱ၀ါတုိ႔၏ စိတ္စင္ၾကယ္ေစရန္၊ စိုးရိမ္ပူပန္ျခင္း ငုိေၾကြးျခင္းတုိ႔ကုိ လြန္ေျမာက္ရန္၊ ကုိယ္ဆင္းရဲျခင္း စိတ္ဆင္းရဲျခင္းတုိ႔ကုိ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရန္၊ အရိယာမဂ္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳရန္ တစ္ေၾကာင္းတည္းေသာ ခရီးလမ္းျဖစ္ေပ၏။ ယင္းသည့္ခရီးလမ္းကား ႐ုပ္၊ ေ၀ဒနာ၊ စိတ္၊ သေဘာတရားတုိ႔၌ ႐ုပ္၊ ေ၀ဒနာ၊ စိတ္၊ သေဘာတရားဟူ၍ သတိသမၸဇဥ္ျဖင့္ မလြတ္ေအာင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႐ႈမွတ္၍ေနျခင္း ဟူေသာ ဤသတိပ႒ာန္ေလးပါး အက်င့္တရားတုိ႔ပင္တည္း…”လုိ႔ ေဟာၾကားေတာ္မူပါတယ္။ ဆုိလုိတာက စုိးရိမ္ေသာက ပူေဆြးမႈအားလုံး ခ်ဳပ္ၿငိမ္းၿပီး နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳဖုိ႔ အတြက္ စိတ္၊ ေ၀ဒနာ၊ ႐ုပ္ႏွင့္ ဓမၼေခၚ သေဘာတရားေတြမွာ ဉာဏ္ပညာျဖင့္ မလြတ္တမ္း သတိရွိရွိ မွတ္သိေနဖုိ႔လုိေၾကာင္း ဆုိလုိရင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စုိးရိမ္ေသာက ပူေဆြးမႈမ်ား ကုန္ဆုံးကာ ကိေလသာၿငိမ္းရာ နိဗၺာန္ကုိ သြားဖုိ႔အတြက္ တစ္ခုတည္းေသာ လမ္းျဖစ္သည့္ ဒီသတိပ႒ာန္ ၀ိပႆနာ အလုပ္ကုိ အားထုတ္ဖုိ႔လုိေၾကာင္း ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ၀ိပႆနာတရား စတင္အားထုတ္တဲ့ ေယာဂီဟာ “ေတာသုိ႔သြားေရာက္၍ျဖစ္ေစ၊ သစ္ပင္ရင္းသုိ႔ သြားေရာက္၍ ျဖစ္ေစ၊ ဆိတ္ၿငိမ္ရာသုိ႔ သြားေရာက္၍ ျဖစ္ေစ တင္ပလႅင္ေခြၿပီးလွ်င္ ကုိယ္ကုိေျဖာင့္မတ္စြာထား၍ သတိကုိ ေရွး႐ႈျဖစ္ေစလွ်က္ ထုိင္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း” ဒီသုတ္ေတာ္မွာ ျပထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စတင္အားထုတ္မယ့္ ပုဂၢိဳလ္ဟာ ေတာေတာင္သစ္ပင္ စသည္မ်ား ရွိတဲ့ေနရာကုိ မသြားႏုိင္တာေတာင္မွ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္တဲ့ ေနရာတစ္ခုခုမွာေနၿပီး အမ်ိဳးသားဆုိရင္ သက္ေသာင့္သက္သာ တင္ပလႅင္ေခြထုိင္၊ အမ်ိဳးသမီးဆုိရင္လည္း သင့္ေလွ်ာ္သလုိ သက္ေသာင့္သက္သာ ထုိင္၊ ခါးနဲ႔ေခါင္းကုိ ေျဖာင့္မတ္စြာထားၿပီး မ်က္လႊာခ်ကာ လက္အေနအထားကေတာ့ ဘယ္ဘက္လက္ေပၚ ညာဘက္လက္ ထပ္ၿပီးထားလုိကထား၊ ဒူးႏွစ္ဘက္ေပၚမွာ တစ္ဘက္စီထားလုိကထားၿပီး ခႏၶာကုိယ္ အေနအထားကုိ ျပင္ဆင္ရပါမယ္။ အဲဒီလုိ ျပင္ဆင္ၿပီး ကာယာႏုပႆနာလုိ႔ေခၚတဲ့ အာနာပါန ထြက္ေလ၊ ၀င္ေလကစၿပီး သတိကပ္ကာ ရႈမွတ္ရပါမယ္။

ဗုဒၶက “ရဟန္းသည္ (ေယာဂီသည္) သတိရွိလ်က္သာလ်င္ ထြက္သက္ေလကုိ ႐ႈိက္၏၊ သတိရွိလ်က္သာလွ်င္ ၀င္သက္ေလကုိ ႐ွဴ၏၊ ႐ွည္ရွည္႐ႈိက္႐ွဴလွ်င္လည္း ရွည္ရွည္႐ႈိက္႐ွဴသည္ဟု သိ၏၊ တုိတုိ႐ႈိက္႐ွဴလွ်င္လည္း တုိတုိ႐ႈိက္႐ွဴသည္ဟု သိ၏၊ ထြက္ေလ၀င္ေလ၏ အစ အလယ္ အဆုံး အလုံးစုံေသာ ႐ုပ္အေပါင္းကုိ ထင္ရွားသိလ်က္ ႐ိႈက္႐ွဴမည္ဟု သိလွ်က္က်င့္၏…” စသျဖင့္ အေျခခံ အာနာပါန မွတ္နည္းကုိ ျပေတာ္မူပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၀ိပႆနာ တရားအားထုတ္မယ့္ ေယာဂီဟာ ေနရာထုိင္ခင္းႏွင့္ ခႏၶာကုိယ္ကုိ အဆင္ေျပသလုိ ျပင္ဆင္ၿပီး စိတ္မွာတစ္ျခား ဘာအာ႐ုံမွ မရွိေစဘဲ (အားလုံးကုိ ေမ့ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစား) ကုိယ့္ရဲ႕စိတ္ကုိ အေျခခံ အမွတ္အာ႐ုံျဖစ္တဲ့ ႏွာသိးဖ်ားကုိ အာ႐ုံျပဳထားရပါမယ္။ အဲဒီလုိစိတ္နဲ႔ ႏွားသီးဖ်ားကုိ အာ႐ုံျပဳ ျမင္ေအာင္ၾကည့္ၿပီး ထြက္ေလ၀င္ေလကစ မွတ္ရပါမယ္။ ႏွာေခါင္းအေပါက္ေလးကေန တုိးၿပီး အေပၚႏႈတ္ခမ္းစပ္ေလးကုိ ထိထြက္လာတဲ့ ထြက္ေလ၊ ထြက္ေလဆုံးၿပီး ျပန္ၿပီးတုိး၀င္လာတဲ့ ၀င္ေလကုိ အလုိက္သင့္လုိက္ၿပီး မွတ္သိေပးေနရပါမယ္။

ဒီလုိ မွတ္တဲ့အခါမွာ အရွိအတုိင္းေလးပဲ မွတ္သိေပးေနရပါမယ္။ အသက္ကုိ လုပ္မ႐ူရပါဘူး။ သူ႔ပုံမွန္ ႐ွဴ႐ိႈက္ေနက် အတုိင္းပဲ လုိက္သိေန႐ုံပါပဲ။ အဲဒီလုိ လုိက္သိမွတ္တဲ့အခါမွာ အမွတ္အာ႐ုံကုိ ထြက္သြားတဲ့ေလ၊ ၀င္လာတဲ့ေလေလး ဆုံးသြားေအာင္ ႏွာသီးဖ်ားနဲ႔ အထက္ႏႈတ္ခမ္းၾကားကေနၿပီး အလုိက္သင့္ေစာင့္ၾကည့္ သိမွတ္ေပးရပါမယ္။ တစ္ေနရာတည္းကပဲ ေစာင့္ၾကည့္မွတ္ေပးရမယ္လုိ႔ ဆုိလုိပါတယ္။ ထြက္လာ၊ ၀င္လာတ့ဲေလရဲ႕ေနာက္ကုိ လုိက္ၿပီး ရင္ေခါင္းမွတစ္ဆင့္ ၀မ္းဗုိက္အထိ လုိက္ေနစရာ မလုိပါဘူး။ ႏွာသီးဖ်ားေလးကပဲ ေစာင့္ၿပီး ထြက္ေလ၀င္ေလ ဆုံးေအာင္တုိးထိလာတဲ့ ေလေလးကုိ အလုိက္သင့္လုိက္မွတ္ ေပးရပါမယ္။ ထြက္ေလ၀င္ေလကုိ အစအဆုံး အလုိက္သင့္ လုိက္သိေနရမယ္ဆုိတာ အဲဒီႏွာသီးဖ်ားနဲ႔ အထက္ႏႈတ္ခမ္းဖ်ား ေနရာေလးကပဲ ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး တုိးထြက္လာတဲ့ ထြက္ေလဆုံးသြားတဲ့အထိ၊ ထြက္ေလဆုံးတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ၀င္လာတဲ့ေလကုိလည္း အဲဒီေနရာကေန တုိး၀င္လာတဲ့ ေလေလးဆုံးသြားတဲ့အထိ စိတ္ကေန သိမွတ္ေပးေနရပါတယ္။ အဲဒီလုိ ထြက္ေလအစအဆုံး၊ ၀င္ေလအစအဆုံးကုိ တစ္ေနရာတည္းကေန ေစာင့္ၾကည့္သိရွိေပးေနတာကုိပဲ အစအလယ္အဆုံး ႐ႈမွတ္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ အစကေန ဆုံးသြားတဲ့အထိ မလြတ္တမ္းမွတ္ေနရင္ အလယ္မွာလည္း မလြတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါကုိပဲ မလြတ္တမ္း မွတ္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဒီနည္းအတုိင္း မလြတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး အႀကိမ္ႀကိမ္ မွတ္သိေပးရပါတယ္။ ႐ႈမွတ္တယ္ဆုိတာ တုိးထြက္တုိး၀င္လာတဲ့ ေလကုိ မလြတ္ေအာင္ သတိကပ္ၿပီး လုိက္သိေပးေနတာကုိ ဆုိလုိတာျဖစ္တဲ့အတြက္ အႀကိမ္ၾကိမ္ မွတ္သိေပးေနရပါတယ္။

ခုမွ စမွတ္တဲ့ ေယာဂီေတြအတြက္ မွတ္ခါစမွာ အခက္အခဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ သမာဓိ မရွိေသးတဲ့အတြက္ စိတ္မွာ အေတြးေပါင္းစုံ၊ စိတ္ကူးေပါင္းစုံ ၀င္တတ္ပါတယ္။ ဒီထြက္ေလ၀င္ေလကုိပဲ ေကာင္းေကာင္းမွတ္ မရတာေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ ထြက္ေလ၀င္ေလ မထင္ရွားတာကုိ ေျပာတာပါ။ အဲဒီလုိ အခါမ်ိဳးမွာ ကုိယ္အသက္႐ႈေနတယ္ဆုိတဲ့ အသိေလးေတာ့ ရွိတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအသိအတုိင္း သိမွတ္ေနရင္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ မွတ္ေနရင္းနဲ႔ စိတ္ကအျပင္ေရာက္ၿပီး အေတြးစိတ္ကူးေတြေနာက္ ပါသြားတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ အခါမ်ိဳးမွာ သတိရတုိင္း ျပန္ၿပီးႏွာသီးဖ်ား အမွတ္အာ႐ုံကုိ ျပန္ယူျပန္မွတ္ေပးရပါတယ္။ ဒီလုိ စိတ္ထြက္လုိက္ သတိရတဲ့အခါ ျပန္မွတ္လုိက္ ထပ္ခါထပ္ခါ အႀကိမ္ႀကိမ္လုပ္ေပးရင္ တျဖည္းျဖည္း သမာဓိ ရလာပါလိမ့္မယ္။ စမွတ္ကာစ သမာဓိ အားနည္းေနေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ စိတ္ဓာတ္မက် ဇြဲမေလွ်ာ့ဘဲ ႀကိဳးစားမႈ ၀ီရီယကုိ ပုိၿပီးအားဆုိက္ ေပးရပါတယ္။ ဒါမွ သမာဓိ အားေကာင္းလာမွာပါ။

ခုလုိ အာနာပါနကုိ အေျခခံၿပီး အားထုတ္ေနတာဟာ ကာယာႏုပႆနာ႐ႈေနတာ ဆုိေပမယ့္ တကယ့္၀ိပႆနာပုိင္းကုိ သြားဖုိ႔အတြက္ သမာဓိ တည္ေထာင္ေနတာလုိ႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ အာနာပါနကုိ ပင္တုိင္အမွတ္အာ႐ုံ အျဖစ္ထားၿပီး ၀ိပႆနာပုိင္းကုိ ကူးရင္ပုိၿပီး အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ရွိေစႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စမွတ္တဲ့ ေယာဂီအေနျဖင့္ ဒီထြက္ေလ၀င္ေလကုိ မလြတ္တမ္း အစအဆုံး မွတ္တဲ့အလုပ္ တစ္ခုတည္းကုိပဲ အခ်ိန္ေပးၿပီး မွတ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ခႏၶာကုိယ္မွာ ေပၚလာတတ္တဲ့ တျခားအာ႐ုံေတြေနာက္ကုိ လုိက္မမွတ္ေသးပဲ အာနာပါန တစ္ခုတည္းကိုပဲ မွတ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကည့္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ သမာဓိ မတည္ေသးခင္ ၀ိပႆနာပုိင္းကုိ ကူးတဲ့အခါမွာ မွတ္ရတာ ခက္တတ္လုိ႔ပါ။ အာနပါနကုိပဲ တစ္နာရီမွာ တစ္နာရီနီးပါးေလာက္ မလြတ္တမ္း မွတ္ႏုိင္ၿပီဆုိမွ ခႏၶာကုိယ္မွ ေပၚလာတတ္တဲ့ ထုံတာ၊ က်င္တာ၊ နာတာ၊ ကုိက္တာ၊ ယားတာ စတဲ့ ေ၀ဒနာေတြကုိ ေျပာင္းၿပီး ေပၚရာေပၚရာကုိ ေပၚခုိက္ျဖစ္ခုိက္မွာ လုိက္လုိက္ၿပီး မွတ္သိေပးရပါတယ္။ အဲဒီလုိ မွတ္တဲ့အခါမွာ ေ၀ဒနာရဲ႕ သေဘာကုိ စိတ္ကေလးနဲ႔ ျမင္ေအာင္ၾကည့္ၿပီး မွတ္သိေပးရပါတယ္။ ေ၀ဒနာရဲ႕ သေဘာဆုိတာက က်င္ရင္က်င္ေနတဲ့ ခံစားမႈ၊ ယားရင္ယားေနတဲ့ ခံစားမႈ၊ ပူရင္ပူးေနတဲ့ ခံစားမႈ စတာကုိ ေျပာတာပါ။

တစ္ခါတစ္ရံ ေ၀ဒနာက ႏွစ္ခုသုံးခု ေပၚေနတတ္တာေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ အခါမ်ိဳးမွာ အထင္ရွားဆုံး၊ မွတ္လုိ႔အေကာင္းဆုံးျဖစ္တဲ့ ခံစားမႈ ေ၀ဒနာတစ္ခုကုိပဲ ေရြးခ်ယ္မွတ္ေပးရပါတယ္။ ေ၀ဒနာကုိ မွတ္တဲ့အခါမွာ ေ၀ဒနာက ပုိၿပီးျပင္းထားလာတာလည္း ရွိတတ္သလုိ ေလွ်ာ့သြားတာလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ ပုိးယားလာတာ၊ ပုိပူလာတာ၊ ပုိက်င္လာတာ စတာေတြေပါ့။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ပုိျပင္းလာတတ္ပါတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ေပၚသမွ်ေ၀ဒနာကုိ သီးခံၿပီး ဒီေ၀ဒနာကုိ ေက်ာ္သြားေအာင္ မွတ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဆုိလုိတာက ေ၀ဒနာကပဲ ပုိပုိျပင္းႏုိင္မလား ကုိယ္ကပဲ အမွတ္မလြတ္ေအာင္ သီးခံၿပီး မွတ္ႏုိင္မလားဆိုတဲ့ သေဘာပါ။ တတ္ႏုိင္သမွ် သီးခံၿပီးမွတ္လုိ႔မွ ေ၀ဒနာက မေလွ်ာ့ဘဲ ပုိၿပီး တုိးတုိးလာေနတယ္ ဘယ္လုိမွ မခံႏုိင္ေတာ့ဘူးဆုိရင္ေတာ့ ဒီေ၀ဒနာကုိ လစ္လ်ဴ႐ႈၿပီး အာနာပါနကုိ ျပန္မွတ္ၾကည့္ပါ။ ဒါလည္းမရ ပုိၿပီးျပင္းလာတယ္၊ မွတ္ရင္းနဲ႔ မခံမရပ္ႏုိင္ျဖစ္လာၿပီး မေပ်ာက္ရေကာင္းလားဆုိတဲ့ ေဒါသအေတြးေတြပါ ျဖစ္လာတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ထုိင္ထားတဲ့ ဣရိယပုတ္ေလးကုိ သတိေလးနဲ႔ ျပင္ၿပီးထုိင္မွတ္ၾကည့္ပါ။ ဣရိယာပုတ္ ေျပာင္းသြားရင္ ေ၀ဒနာလည္း ေျပာင္းသြားတတ္ပါတယ္။ ဒါက ေနာက္ဆုံး ေ၀ဒနာကုိ ဘယ္လုိမွ သီးခံလုိ႔ မရေတာ့မွ ေျပာင္းၾကည့္ဖုိ႔ပါ။ ဒီနည္းအတုိင္း ေပၚရာေပၚရာကုိ လုိက္လုိက္မွတ္ေပးတာကုိပဲ ၀ိပႆနာ ႐ႈတယ္လုိ႔ ေခၚပါတယ္။

ေနာက္သမာဓိ အားေကာင္းလာတဲ့ အခါမွာ ကုိယ့္ရဲ႕စိတ္အစဥ္ကုိပါ သိလာတတ္ပါတယ္။ စိတ္မွာအေတြးေတြ ၀င္ေတာ့မယ္ ၀င္ေနတယ္ ဆုိတာကုိ သိတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ အဲဒီစိတ္ကုိ သတိနဲ႔ သိေအာင္မွတ္ေပးရပါတယ္။ စိတ္ဆုိတဲ့ သေဘာက တစ္ခါတည္း ခ်ဳပ္ကုိင္ထားလုိ႔ မရတဲ့အတြက္ ေရွ႕စိတ္ကုိ ေနာက္စိတ္က သိလုိက္တာနဲ႔ ေရွ႕စိတ္ေပ်ာက္ၿပီး ေနာက္သိစိတ္က ေပၚလာတာပါပဲ။ အဲဒီလုိ တစ္စိတ္ၿပီး တစ္စိတ္မွတ္မွတ္ သိေပးရင္ကုိပဲ စိတၱာႏုပႆနာ ျဖစ္ေနတာပါ။ ဆုိၾကပါစုိ႔..။ စိတ္မွာ အလုိမက်ျဖစ္တဲ့အခါ အဲဒီအလုိမက်တာကုိ သိလုိက္တာနဲ႔ ဒီအလုိမက်တဲ့ စိတ္မျဖစ္ေတာ့ဘဲ သိစိတ္က ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။ ဒီသိစိတ္ဟာလည္း ေနာက္ေနာက္စိတ္ေတြက ထပ္ထပ္ၿပီး ေပၚေပၚလာတဲ့အခါ အသစ္အသစ္ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေပၚလာသမွ် စိတ္အစဥ္ကုိ ေပၚခုိက္ျဖစ္ခုိက္မွာ လုိက္သိေပးေနႏုိင္ရင္ ဒီစိတ္ဟာ ေရွ႕ဆက္မျဖစ္ေတာ့ ပါဘူး။ အဲဒီလုိ ေပၚသမွ်ကုိ လုိက္သိေပးေနတာကုိပဲ ၀ိပႆနာ ႐ႈတယ္လုိ႔ ေခၚပါတယ္။

အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့နည္းအတုိင္း အာနာပါနမွ စၿပီး ႐ႈမွတ္ကာ သမာဓိထူေထာင္လုိ႔ ၀ိပႆနာပုိင္းကူးၿပီး စိတ္နဲ႔႐ုပ္မွာ ေပၚလာတဲ့ အရာမွန္သမွ်ကုိ လုိက္ၿပီးသိမွတ္ေပးေန႐ုံနဲ႔ပဲ ဗုဒၶေျပာတဲ့ သတိပ႒ာန္နည္းအတုိင္း အားထုတ္ေနၿပီးသား ျဖစ္ေနပါတယ္။ တစ္ထုိင္တည္းမွာပဲ ေပၚရာေပၚရာကုိ လုိက္လုိက္ၿပီး မွတ္သိေနတဲ့အတြက္ ကာယာႏုပႆနာ၊ ေ၀ဒနာႏုပႆနာ၊ စိတၱာႏုပႆနာ၊ သေဘာတရားကုိ မွတ္သိတဲ့ ဓမၼာႏုပႆနာကုိ ႐ႈမွတ္ၿပီးသား ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါက အမည္နာမအေနနဲ႔သာ ေျပာျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပၚရာေပၚရာကုိ လုိက္မွတ္ေန႐ုံပါပဲ။

တကယ္ေတာ့ အားတဲ့အခါတုိင္း ဒီအမွတ္ေလးနဲ႔ ေနတတ္တဲ့ အက်င့္ေလးလုပ္ေပးရင္ ေကာင္းပါတယ္။ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ရာမွာ ထုိင္ၿပီး မွတ္ရမယ္လုိ႔ အထက္မွာ ဆုိထားေပမယ့္ ေလ်ာင္း၊ ထုိင္၊ ရပ္၊ သြားဆုိတဲ့ ဣရိယာပုတ္ေလးမ်ိဳးလုံးကုိ ဘယ္လုိေနရာ ဘယ္လုိအခ်ိန္၊ ဘယ္လုိအေျခ အေနမ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္ မွတ္သိႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရိပ္သာသြားၿပီး တရားအားမထုတ္ႏုိင္ေပမယ့္ ကုိယ့္ေနရာေလးမွာ ကုိယ့္ရဲ႕ခႏၶာကုိယ္နဲ႔ စိတ္မွာ သတိေလးကပ္ၿပီး သိမွတ္ေပးေနရင္လည္း တရားမွတ္တာပါပဲ။ အိပ္ရာေပၚ လဲွေနတဲ့အခ်ိန္မွာလည္း တစ္ျခားအရာေတြ ေလွ်ာက္ေတြးေနတာထက္စာရင္ ႏွာသီးဖ်ားမွာ စိတ္ေလးကပ္ၿပီး အာနာပါနမွတ္ေနရင္လည္း ကုသုိလ္ျဖစ္ၿပီး သမာဓိတည္ေနကာ အမွတ္သတိနဲ႔ ေနေနတာျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ေနရာရာကုိ ကားစီး၊ ရထားစီး သြားရင္လည္း အာနာပါနေလးနဲ႔၊ အမွတ္သတိေလးနဲ႔ မွတ္သြားႏုိင္ပါတယ္။ အလုပ္လုပ္တဲ့အခါမွာလည္း အလုပ္မွာ အာ႐ုံဆုိက္ၿပီး လႈပ္ရွားေနတဲ့ ကုိယ္အမူအရာေတြကုိ သတိကပ္ၿပီး လုိက္သိေပးေနတာလည္း အလုပ္ခြင္မွာ တရားမွတ္တာလုိ႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေသခ်ာတာကေတာ့ တရားမွတ္မႈကုိ ေလ်ာင္း၊ထုိင္၊ရပ္၊သြား ဣရိယာပုတ္ေလးပါးလုံးမွာ အခ်ိန္မေရြး၊ ေနရာမေရြး လုပ္ႏုိင္မွတ္ႏုိင္တယ္ ဆုိတာပါပဲ။

အာနာပါနကုိ အေျခခံထားတဲ့ အေျခခံ ၀ိပႆနာ ႐ႈနည္းကုိ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အခ်ိန္ေလး နဲနဲစီေပးၿပီး ႀကိဳက္တဲ့အခ်ိန္၊ ႀကိဳက္တဲ့ပုံစံမ်ိဳးနဲ႔ မွတ္ၿပီးေလ့က်င့္ႏုိင္ဖုိ႔ ဒီအေျခခံ ၀ိပႆနာ႐ႈနည္းကုိ တင္ျပေပးလုိက္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဒီမဟာသတိပ႒ာနသုတ္ တစ္ခုလုံးရဲ႕ အခ်ဳပ္စကားက ”ယထာဘူတံ ပဇာနာတိ” ဆုိတဲ့ စကားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဓိပၸါယ္က ဟုတ္တုိင္းမွန္စြာ သိပါဆုိတဲ့ အဓိပၸါယ္ပါ။ ဟုတ္တုိင္းမွန္စြာ သိတယ္ဆုိတာက ခုနေျပာခဲ့သလုိ ေပၚသမွ် ျဖစ္သမွ် အာ႐ုံေတြကုိ ေပၚခုိက္ျဖစ္ခုိက္မွာ သိေအာင္လုပ္ပါလုိ႔ ဆုိလုိတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ႐ုပ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပၚသမွ်ကုိ ေပၚခုိက္ျဖစ္ခုိက္မွာ လုိက္လုိက္ၿပီး သိမွတ္ေပးေနတာဟာ ၀ိပႆနာ အားထုတ္ထာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကုိယ့္ရဲ႕ ေလ်ာင္း၊ ထုိင္၊ ရပ္၊ သြား ဣရိယာပုတ္မ်ားမွာ ဘယ္လုိပုံစံမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သတိကပ္ကာ လုိက္သိ၊ လုိက္မွတ္ၾကည့္ပါဟု တုိက္တြန္းလုိက္ပါတယ္။
Read More...

ေလာကဓံဟူသည္

ေလာကရွိလူသားတုိင္း ေတြ႕ႀကဳံရမည့္ သေဘာတရားကုိ ေလာကဓမၼ(ေလာကဓံ)ဟု ေခၚ၏။ လူသားတုိင္း မျဖစ္မေန ေတြ႕ႀကဳံခံစားရမည့္ ယင္းေလာကဓံ တရားမ်ားမွာ ၁။ လာဘ္လာဘေပါမ်ားျခင္း၊ ၂။ လာဘ္လာဘမရွိျခင္း၊ ၃။ အျခံအရံ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း ေပါမ်ားျခင္း၊ ၄။ အျခံအရံ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း မရွိျခင္း၊ ၅။ ခ်ီးမြမ္းခံရျခင္း၊ ၆။ ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္း၊ ၇။ ခ်မ္းသာျခင္း၊ ၈။ ဆင္းရဲျခင္းဟူေသာ ဤတရားရွစ္ပါးပင္ ျဖစ္၏။ ဤတရားရွစ္ပါးကုိ မေတြ႕ႀကံဖူးသူ၊ မခံစားဖူးသူ တစ္စုံတစ္ေယာက္မွ် ရွိမည္မဟုတ္ေပ။ အားလုံးေတြ႕ႀကံဳ ခံစားဖူးၾကမည္သာ ျဖစ္၏။ ေလာကဓံတရားရွစ္ပါးတြင္ အေကာင္းေလာကဓံ ရွိသကဲ့သုိ႔ အဆုိးေလာကဓံလည္း ရွိ၏။ သုိ႔ေသာ္ အေကာင္းေလာကဓံႏွင့္ ႀကဳံသည့္အခါ အားလုံးႏွစ္သက္ သေဘာက်ၾကၿပီး မည္သူကမွ် `ဒါလည္းပဲ ေလာကဓံပါလား`ဟု ေတြးကာ သတိနဲ႔ေနမွပဲဟူသည့္ အေတြးမရွိၾကေပ။ စင္စစ္ ဤအေကာင္း ေလာကဓံသည္လည္း မည္သူမဆုိ မလဲြမေသြ ေတြ႕ႀကဳံရမည့္ ေလာကဓံပင္ျဖစ္၏။ မည္သူမွ် အေကာင္းခ်ည္းပဲ မရွိႏုိင္သကဲ့သုိ႔ အဆုိးခ်ည္းမ်ားႏွင့္လည္း မရွိႏုိင္ေပ။ အေကာင္းအဆုိးတဲြၿပီး ႀကံဳေတြ႕ေနၾက ရမည္သာ ျဖစ္၏။ ပုထုဇင္မ်ား၏သေဘာကား ေကာင္းသည္မ်ားကုိသာ လုိလားႏွစ္သက္ၾက၏။ အေကာင္းမ်ားႏွင့္သာ ႀကဳံေတြ႕ေနလုိၾက၏။ သုိ႔အတြက္ေၾကာင့္လည္း အဆုိးေလာကဓံႏွင့္ ႀကံဳေတြ႕သည့္အခါ အလြယ္တကူ ပ်က္ဆီးသြားၾကျခင္းျဖစ္၏။ စင္စစ္ အဆုိးေလာကဓံေၾကာင့္ ပ်က္ဆီးႏုိင္သကဲ့သုိ႔ အေကာင္း ေလာကဓံေၾကာင့္လည္း ပ်က္ဆီးႏုိင္ေပ၏။ သိပ္ခ်မ္းသာသည့္သူမ်ား ဘ၀ပ်က္ေနၾကသည္ကုိ ေတြ႕ၾကရေပမည္။ ထုိသူမ်ားသည္ အေကာင္းေလာကဓံကုိ မခံႏုိင္သျဖင့္ ပ်က္ဆီးေနၾကရျခင္းျဖစ္၏။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က အေကာင္းေလာကဓံႏွင့္ ၾကဳံသည့္အခါ အလြန္အကၽြံ မေပ်ာ္မိၾကရန္၊ မခံစားမိၾကရန္၊ အဆုိးေလာကဓံႏွင့္ ႀကံဳသည့္အခါတြင္လည္း အလြန္အၾကဴး စိတ္မညစ္ရန္၊ စိတ္ဓာတ္မက်ရန္ႏွင့္ ဤအေကာင္းအဆုိးဟူသည္မ်ားမွာ ေလာကဓံတရားမ်ားပါလားဟု သတိကပ္ကာ ခံႏုိင္ရည္ရွိေအာင္ ၾကိဳးစားၾကရန္ မိန္႔ၾကားေတာ္မူ၏။ မွန္၏။ ဤအေကာင္းအဆုိး ေလာကဓံတရားမ်ားသည္ လူတစ္ေယာက္၏ ဘ၀ကုိ ေျပာာင္းလဲြသြားႏုိင္၊ ပ်က္ဆီးသြားႏုိင္ေပ၏။ မ်က္ေမွာက္ေခတ္တြင္ ေလာကဓံတရားကုိ မခံႏုိင္ၾကသျဖင့္္ ပ်က္ဆီးသြားၾကသူမ်ားကုိ အားလုံးေတြ႕ႀကဳံဖူးၾကမည္ ျဖစ္၏။

အခ်ိဳ႕ လာဘ္လာဘ ေပါမ်ားမႈဟူေသာ ေလာကဓံကုိ မခံႏုိင္ၾကသျဖင့္ ပ်က္ဆီးသြားၾက၏။ လာဘ္လာဘမ်ားသျဖင့္ အေပ်ာ္အပါး အလြန္လုိက္စားကာ မိမိကုိယ္ကုိ မိမိမထိန္းႏုိင္ျဖစ္ကုန္ၾက၏။ ယင္းအေပ်ာ္အပါးမ်ားေၾကာင့္ပင္ ကုိယ့္က်င့္တရားမ်ားလည္း ပ်က္ဆီးသြားတတ္ၾက၏။ အရာရာ ေငြႏွင့္ရွင္းလွ်င္ ျဖစ္သည္ဟူေသာ အေတြးျဖင့္ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္မိတတ္ၾက၏။ ေနာက္ဆုံး နားထင္ေသြးေရာက္ကာ ထင္ရာဆုိင္းမိၾကသျဖင့္ ဘ၀ပါပ်က္ဆီး သြားတတ္ၾက၏။ ဤသည္မွာ လာဘ္လာဘ ေပါမ်ားမႈဟူေသာ ေလာကဓံကုိ မခံႏုိင္ၾက၍ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လာဘဟူေသာ လာဘ္လာဘ ေပါမ်ားသည့္အခါတြင္လည္း `ဒါလည္းပဲ ေလာကဓံပါလား`ဟူေသာ အေတြးျဖင့္ သတိျပဳဆင္ျခင္ရန္ လုိအပ္၏။ အခ်ိဳ႕လည္း အလာဘဟူေသာ ပစၥည္းလာဘ္လာဘ မရွိသျဖင့္ လာဘ္လာဘရေအာင္ ၾကိဳးစားရင္း ပ်က္ဆီးသြားၾကသည္မ်ားလည္း ရွိ၏။ မိမိတုိ႔ရွိသမွ် ရသမွ်ေလးမ်ားျဖင့္ မေရာင့္ရဲႏုိင္ၾကသျဖင့္ ပုိ၍ရေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရင္း ေရတိမ္နစ္သြားတတ္ၾက၏။ အထူးသျဖင့္ မိန္းကေလးမ်ားမွာ ဤေလာကဓံေၾကာင့္ ပုိမုိပ်က္ဆီးတတ္ၾက၏။ အျခားသူမ်ား ၀တ္စားသကဲ့သုိ႔ ၀တ္ခ်င္စားခ်င္ၾကသျဖင့္ မွန္ကန္သည့္လမ္းကုိ မေရြးခ်ယ္ၾကဘဲ အလြယ္ရသည့္နည္းျဖင့္ ၾကိဳးစားကာ လာဘ္လာဘ ရေအာင္ရွာေဖြၾကရင္း မိမိခႏၶာကုိယ္ကုိ ေရာင္းစားသည္အထိ ျဖစ္တတ္ၾက၏။ ဤသည္မွာ အလာဘဟူေသာ လာဘ္လာဘမရွိမႈ ေလာကဓံကုိ မခံႏုိင္ၾက၍ျဖစ္၏။

ထုိ႔အတူ အျခံအရံ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း ေပါမ်ားျခင္း၊ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမရွိ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ျဖစ္ျခင္းဟူေသာ ေလာကဓံတရားႏွစ္ပါးႏွင့္ ႀကဳံသည့္အခါတြင္လည္း ခံႏုိင္ရည္ရွိဖုိ႔လုိ၏။ အခ်ိဳ႕ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေပါမ်ားသျဖင့္ အေပါင္းအသင္းမ်ားႏွင့္သာ အခ်ိန္ကုန္ၿပီး မိမိအက်ိဳး ပ်က္ဆီးမႈမ်ားရွိတတ္၏။ အေပါင္းအသင္းမ်ားတြင္ မေကာင္းသည့္မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းပါလာ ပါက ထုိအေပါင္းအသင္းကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ယခင္ကမလုပ္တတ္ေသာ မေကာင္းသည့္အလုပ္မ်ားကုိ လုပ္လာတတ္သည္အထိ ျဖစ္တတ္၏။ စင္စစ္ အျခံအရံ အေပါင္းအသင္းေပါမ်ားမႈသည္ လာဘ္လာဘ ေပါမ်ားမႈႏွင့္လည္း ဆက္စပ္မႈရွိ၏။ မိမိက သုံးႏုိင္ျဖဳန္းႏုိင္ စားေသာက္ႏုိင္သျဖင့္ အျခံအရံ အေပါင္းအသင္း ေပါမ်ားမႈလည္း ျဖစ္ႏုိင္၏။ မိမိတြင္ ဘာမွ်မရွိသည့္အခါ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမ်ားသည္လည္း ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားတတ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အျခံအရံ အေပါင္းအသင္းေပါမ်ားမႈ ရွိသည့္အခါ တြင္လည္း အလြန္အက်ဴး မျဖစ္ဖုိ႔၊ မေပ်ာ္မိဖုိ႔၊ မိမိအက်ိဳးပ်က္သည္အထိ မျဖစ္ဖုိ႔၊ အျခံအရံ အေပါင္းအသင္း ေပါမ်ားျခင္းဟာလည္း ေလာကဓံတစ္ခုပါလားဟု ဆင္ျခင္ကာ ခံႏုိင္ရည္ရွိေအာင္ ႀကိဳးစားတတ္ဖုိ႔ လုိအပ္၏။ အျခံအရံ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမရွိ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ျဖစ္ေနသည့္အခါတြင္လည္း ေနတတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔ လုိအပ္၏။ တစ္ခါတစ္ရံ တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ေနသည္က ေကာင္းသည့္အခါမ်ိဳးလည္း ရွိတတ္၏။ အေပါင္းအသင္းေပါမ်ားသည့္အခါ ထုိအေပါင္းအသင္းမ်ားကုိ အမွီျပဳ၍ မသြားခ်င္ဘဲသြားရ၊ မေျပာခ်င္ဘဲလည္း ေျပာရ၊ မစားခ်င္ဘဲလည္း စားရသည့္အျဖစ္မွ ကင္းႏုိင္၏။ တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနသျဖင္ မိမိလုပ္ခ်င္သည့္ အလုပ္ကုိလြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ခြင့္ရတတ္၏။ စင္စစ္ ကိေလသာဟူသည္ မျမင္အပ္ရာ ကိေလသာ သူ႔ဟာသူၿငိမ္း၏ ဟူေသာ မဟာစည္ဆရာေတာ္ႀကီး အဆုံးအမႏွင့္အညီ တစ္ေယာက္တည္းရွိေနသျဖင့္ အျပင္မထြက္ျဖစ္သည့္အခါ အျပင္သြားသျဖင့္ ေတြ႕ရမည့္ အာ႐ုံမ်ားကုိ အမွီျပဳ၍ ျဖစ္ရမည့္ အကုသုိလ္မ်ား မျဖစ္ႏုိင္ေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တစ္ေယာက္တည္း ေနတတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားသည့္ အေလ့အက်င့္ကုိ လုပ္ေပးသင့္၏။ တစ္ေယာက္တည္းေနတတ္လာလွ်င္ အယသဟူေသာ အျခံအရံ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမရွိ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ျခင္းဟူေသာ ေလာကဓံကုိလည္း အလုိလုိ ခံႏုိင္ရည္ ရွိသြားမည္ျဖစ္၏။

ေလာကရွိလူတုိင္း ေတြ႕ႀကံရမည့္ အေရးအႀကီးဆုံး ေလာကဓံမွာ ကဲ့ရဲ႕ျခင္း၊ ခ်ီးမြမ္းျခင္းဟူေသာ ဟူေသာ ေလာကဓံပင္ျဖစ္၏။ မည္သူမဆုိ အကဲ့ရဲ႕ ခံရဖူးၾကသည္သာျဖစ္၏။ ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္းမွ ကင္းလြတ္သူ တစ္ေယာက္မွ် ရွိမည္မဟုတ္ေပ။ သာမန္သူမ်ား မဆုိထားဘိ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ေသာ္မွလည္း ကဲ့ရဲ႕မႈဒဏ္မွ မလြတ္ခဲ့ေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ကဲ့ရဲ႕မႈႏွင့္ ပတ္သက္၍ အတုလဥပသကာ၀တၳဳတြင္ ေအာက္ပါအတုိင္း ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့၏။
``အုိ…အတုလ… ဤကဲ့ရဲ႕ျခင္းသည္ ေရွး႐ုိးအစဥ္အလာေပတည္း။ ဤက့ဲရဲ႕ျခင္းသည္ ယခုမွျဖစ္သည္ မဟုတ္။ ဆိတ္ဆိတ္ေနသူကုိလည္း ကဲ့ရဲ႕ကုန္၏။ မ်ားစြာေဟာေျပာသူကုိလည္း ကဲ့ရဲ႕ကုန္၏။ ႏႈိင္းခုိင္း၍ေျပာသူကုိလည္း ကဲ့ရဲ႕ကုန္၏။ ေလာက၌ အကဲ့ရဲ႕လြတ္ေသာသူမည္သည္ မရွိ။ လုံး၀အကဲ့ရဲ႕ခံရသူမည္သည္ ေရွးကလည္း မရွိခဲ့၊ ေနာင္အခါလည္း ရွိလိမ့္မည္မဟုတ္၊ ယခုအခါ၌လည္း မရွိ။``
မွန္၏။ ဘုရားရွင္ေဟာေတာ္မူခဲ့သည့္ အတုိင္းပင္ ေလာကတြင္ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္းမွ ကင္းေသာသူ မည္သည္မရွိသည့္အတြက္ ကဲ့ရဲ႕ျခင္းႏွင့္ႀကံဳေတြ႕ပါက မတုန္မလႈပ္ခံႏုိင္ရည္ရွိေအာင္ ႀကိဳးစားေလ့က်င့္ေပးဖုိ႔ လုိအပ္၏။ ဤအတူပင္ ခ်ီးမြမ္းျခင္းႏွင့္ ႀကဳံသည့္အခါတြင္လည္း ခံႏုိင္ရည္ရွိေအာင္ ႀကိဳးစားရ၏။ စင္စစ္ ခ်ီးမြမ္းျခင္းမ်ားကုိ ျပန္ၾကည့္ပါက မိမိႏွင့္အဆင္ေျပ၊ မိမိေက်းဇူးႏွင့္ မကင္းဘဲရွိေနသည့္အခါတြင္ မိမိကုိ ၀ုိင္း၀န္းခ်ီးမြမ္းေနၾကမည္ျဖစ္ၿပီး မိမိႏွင့္အဆင္မေျပပါက ၀ုိင္း၀န္းကဲ့ရဲ႕ၾကမည္မွာ ဓမၼတာပင္ျဖစ္၏။ ခ်စ္လွ်င္အျပစ္မျမင္ဟူေသာ ျမန္မာစကားအတုိင္းပင္ မိမိႏွင့္ခ်စ္ခင္ ကၽြမ္း၀င္ေန၊ သင့္ျမတ္ေနပါက မည္သူမွ် အျပစ္ေျပာၾကမည္ မဟုတ္ေပ။ သုိ႔ေသာ္ အဆင္မေျပျဖစ္ၿပီးဆုိက ၀ုိင္း၀န္းခ်ီးမြမ္းၾကေသာ ထုိသူမ်ားကပင္ ျပန္၍အျပစ္ေျပာ ကဲ့ရဲ႕တတ္ၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ခ်ီးမြမ္းခံရသည့္အခါတြင္လည္း နားထင္ေသြးမေရာက္ဖုိ႔ မိမိကုိယ္ကုိ အထင္မႀကီးဖုိ႔ သတိမလြတ္ဖုိ႔ အထူးလုိအပ္၏။ ဤခ်ီးမြမ္းမႈသည္လည္း ခဏပါပဲဟု ဆင္ျခင္တတ္ဖုိ႔ လုိအပ္၏။ လူတုိင္းလူတုိင္း ေကာင္းသည့္စကား၊ ခ်ီးမြမ္းသည့္စကားကုိသာ ၾကားလုိၾက၏။ သုိ႔ေသာ္ အၿမဲမၾကားႏုိင္ၾကေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ဘာမွမၿမဲျခင္းဟူသည့္ သေဘာကပင္ အတတ္အက်၊ အနိမ့္အျမင့္သေဘာကုိ ေဆာင္ေနေသာေၾကာင့္္ ျဖစ္၏။

ေနာက္ဆုံးေလာကဓံ ႏွစ္ခုျဖစ္သည့္ ခ်မ္းသာျခင္း၊ ဆင္းရဲျခင္းသေဘာသည္လည္း ေလာကသားတုိင္း ေရွာင္လဲြ၍မရ ဧကန္မုခ် ရင္ဆုိင္ႀကဳံေတြ႕ရမည့္ ေလာကဓံတရားမ်ား ျဖစ္၏။ စင္စစ္ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာမွတစ္ပါး ေလာကသတ္မွတ္ၾကသည့္ ခ်မ္းသာမ်ားသည္ အစစ္အမွန္ ခ်မ္းသာမ်ား မဟုတ္ၾကေပ။ တဒဂၤခ်မ္းသာမ်ားသာ ျဖစ္၏။ တဒဂၤဟူသည္ အၿမဲမဟုတ္သည့္အတြက္ ယင္းခ်မ္းသာမ်ားသည္ အခ်ိန္မေရြးေျပာင္းလဲႏုိင္၊ ေပ်ာက္ပ်က္ႏုိင္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေလာကခ်မ္းသာသည္ဟု ဆုိေသာတဒဂၤ ခ်မ္းသာမ်ားအေပၚ အျမင္မမွားဘဲ အခ်ိန္မေရြး ေျပာင္းလဲနုိင္သည့္ အရာမ်ားဟု သတိျပဳကာ ယင္းခ်မ္းသာျခင္းဟူေသာ ေလာကဓံကုိလည္း ခံႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရေပမည္။ ခ်မ္းသာသည့္အခုိက္တြင္ အက်ိဳးရွိသည္မ်ားကုိ ႀကိဳးစားလုပ္ကုိင္ရေပမည္။ ခ်မ္းသာမႈ၏ေနာက္ကြယ္တြင္ ဆင္းရဲမႈရွိေနသျဖင့္ အခ်ိန္မေရြး ဆင္းရဲသြားႏုိင္သည္ကုိ သတိျပဳကာ ခ်မ္းသာျခင္းဟူေသာ ေလာကဓံအေပၚ မယဇ္မူးၾကရန္ လုိအပ္ေပ၏။ ေလာက၌ပစၥည္းဥစၥာ ခ်မ္းသာသည္ဟု ဆုိသူမ်ားသည္ မိမိတုိ႔၏ ခ်မ္းသာမ်ားသည္ ရန္သူမ်ိဳးငါးပါးေၾကာင့္ အခ်ိန္မေရြး ပ်က္ဆီးသြားတတ္ၾကသည့္သေဘာကုိ အထူးဆင္ျခင္ရန္ လုိအပ္လွ၏။ ထင္ရွားသည့္ သာဓကျပရလွ်င္ နာဂစ္မုံတုိင္းေၾကာင့္ ပ်က္ဆီးသြားၾကသည့္ မိသားစုမ်ား၊ ဆင္းရဲမဲြေတသြားၾက သည့္ သူေ႒းမ်ားကုိ အနီးဆုံးသာဓကအျဖစ္ ျပရေပမည္။ ထုိသူမ်ား၏ ခ်မ္းသာသည္ ဆင္းရဲျခင္းဟူေသာ အျဖစ္သုိ႔ ေရာက္သြားခဲ့ရ၏။ တဒဂၤဟူေသာ သေဘာကုိ ၎တုိ႔က ထင္ဟတ္ျပေန၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ခ်မ္းသာမႈ၊ ဆင္းရဲမႈဟူသည္မ်ားသည္ အခုိက္အတန္႔မွ်သာ ျဖစ္သည္ဟု ဆုိၾကျခင္းျဖစ္၏။ ထုိအခုိက္အတန္႔ျဖစ္သည္ ကုိပင္ မိမိတုိ႔က ခံႏုိင္ရည္ရွိေအာင္ ႀကိဳးစားရမည္ျဖစ္၏။ ခ်မ္းသာ၊ ဆင္းရဲဟူေသာ ေလာကဓံတုိ႔တြင္ မည္သုိ႔ေသာ ေလာကဓံႏွင့္ႀကဳံႀကဳံ မတုန္မလႈပ္ ရင္ဆုိင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္၏။

စင္စစ္ ေလာကဓံတရားကုိ ရင္ဆုိင္ရန္မွာ အေျပာလြယ္သေလာက္ အလုပ္ခက္လွ၏။ သာမန္လူမ်ား အဖုိ႔ကား ေက်ာ္လႊားရန္မလြယ္လွေပ။ သုိ႔ေသာ္ အလြယ္နည္းတစ္နည္းကား ရွိ၏။ အျခားမဟုတ္။ ၀ိပႆနာ တရားအားထုတ္ထားသူမ်ားသည္ အလြယ္တကူ ရင္ဆုိင္ႏုိင္၏။ တရားအားထုတ္စဥ္ ေတြ႕ႀကံဳရသည့္ ခႏၶာကုိယ္၏ ဒုကၡမ်ားႏွင့္ ေ၀ဒနာမ်ားကုိ သီးခံအားထုတ္ထားပါက အျပင္ေလာက၌ ႀကဳံေတြ႕ရသည့္ ေလာကဓံမ်ားကုိ ေကာင္းစြာခံႏုိင္၊ ေက်ာ္လႊားႏုိင္၏။ ခႏၶာကုိယ္ဒုကၡမ်ားႏွင့္ ယွဥ္ပါက အျပင္ေလာကဓံမ်ားသည္ အေသးအဖဲြေလးမွ်သာ ျဖစ္ကုန္၏။ အရာအားလုံးသည္ မျမဲဟူေသာ အနိစၥသေဘာကုိ တရားအားထုတ္ျခင္းျဖင့္ ေကာင္းစြာလက္ခံ သေဘာေပါက္ထားပါက မည္သုိ႔ေသာ အေၾကာင္းကိစၥမ်ားႏွင့္ႀကဳံႀကဳံ ေျဖႏုိင္သြား၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေလာကဓံတရားကုိ ေကာင္းစြားရင္ဆုိင္ ေက်ာ္လႊားလုိပါက တရားသာ မ်ားမ်ားအားထုတ္ၾကပါဟု တုိက္တြန္းလုိပါသည္။

နိဂုံးခ်ဳပ္အေနအားျဖင့္ ေလာကဓံဟူသည္ ေလာကရွိလူသားတုိင္း မလဲြမေသြ ရင္ဆုိင္ႀကဳံေတြ႕ရမည့္ တရားျဖစ္၍ အေကာင္းအဆုိး မည္သုိ႔ပင္ႀကဳံႀကဳံ မတုန္မလႈပ္ခံႏုိင္ရည္ရွိေအာင္ တရားအားထုတ္ျခင္းျဖင့္ ရင္ဆုိင္ေက်ာ္လႊားၾကပါစုိ႔ဟု ထပ္မံတုိက္တြန္းစကားေျပာၾကားရင္ ဤေဆာင္ပါးကုိ အဆုံးသတ္လုိက္ပါသည္။
Read More...

ကူညီေရးအဘိဓာန္မ်ား

ဓမၼစာမ်က္ႏွာအခ်ိဳ႕...

ပညာေပးႏွင့္ ေဖ်ာ္ေျဖေရး

: manapadayi@gmail.com : (82) 010-3787-9693 ျမန္မာျပည္လိပ္စာ သီရိေဇယ်ဳံေက်ာင္း အိမ္ေတာ္ရာတုိက္၊ ၿမိဳ႕မေက်ာင္းလမ္း ဒဂုံၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ Ph: (95+1) 383-796 ကုိရီးယားလိပ္စာ စိတၱသုချမန္မာဘုန္းေတာ္ႀကီေက်ာင္း No. 1780-3, Singdang-dong, Dalseo-gu, Daegu, South Korea Ph: (82) 053-295-9220

ဓမၼဘေလာ့ဂ္အခ်ိဳ႕

“မနာပ ဒါယီ” အင္တာနက္ ဓမၼစာမ်က္ႏွာမွ ႀကိဳဆုိပါ၏။ မနာပ ဒါယီဟူသည္ “ႏွစ္သက္ဖြယ္ကုိေဆာင္ျခင္း၊ ႏွစ္သက္ဖြယ္ကုိ ေပးလွဴျခင္း”ဟု အဓိပၸါယ္ရ၏။ ႏွစ္သက္ဖြယ္ အေပါင္းတုိ႔တြင္လည္း ဓမၼျဖင့္ ႏွစ္သက္ေစမႈသည္ အေကာင္းဆုံးျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္...

စိတ္အားျဖည့္ စကားစုေလးမ်ား (၃)…

တရားအားထုတ္တယ္ဆုိတာ…
တရားအားထုတ္တယ္ဆုိတာ တကယ္ေတာ့ “တရားတဲ့ အားေတြ ထုတ္တာပါ”ပဲ။ ကုိယ့္သႏၲာန္မွာရွိတဲ့ မတရားတဲ့ အားေတြ အျပင္မထြက္ေအာင္ မတရားတဲ့ အားေတြ မေပၚေအာင္ တရားတဲ့အားေတြနဲ႔ အႏုိင္ယူတာကုိ တရားအားထုတ္တယ္လုိ႔ ဆုိတာပါ။ မတရားတဲ့ အားဆုိတာ တျခားမဟုတ္ပါဘူး။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာနစတဲ့ ကိေလသားတရားေတြကုိ ေျပာတာပါ။ ပုထုကိေလေသ ဇေနတီတိ ပုထုဇၨေနာ- ကိေလသာေတြ မျပတ္ျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ပုထုဇဥ္လုိ႔ ဆုိတဲ့အတုိင္း ပုထုဇင္မ်ားမွာ ကိေလသာတရားမ်ား အၿမဲမျပတ္ တုိးတက္ျဖစ္ပြား ေနတတ္ပါတယ္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ျပန္ေတြးၾကည့္လုိက္ရင္ မတရားတဲ့ အားေတြျဖစ္တဲ့ ကိေလသာေတြနဲ႔သာ အခ်ိန္ကုန္ေနတတ္တာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ အခ်ိန္မေရြး သူမ်ားကုိၾကည့္ၿပီး၊ သူမ်ားပုိင္ဆုိင္တာေတြၾကည့္ၿပီး ေလာဘျဖစ္လုိက္၊ အလုိမက်တာေတြနဲ႔ ေတြ႕တဲ့အခါ ေဒါသျဖစ္လုိက္၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အထင္ႀကီးေနတဲ့ မာနေတြျဖစ္လုိက္၊ အမွားကုိ အမွန္ထင္၊ အမွန္ကုိ အမွားထင္တဲ့ ေမာဟျဖစ္လုိက္ စသည္စသည္ျဖင့္ ေန႔စဥ္မျပတ္ တစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳး အကုသုိလ္ ကိေလသာေတြ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ တရားတာေတြ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနၿပီး မတရားတာေတြပဲ ေရာက္ေရာက္ေနတတ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ပုထုဇင္ေတြရဲ႕ သဘာ၀ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမတရားတဲ့ ကိေလသာေတြ မျဖစ္ေအာင္၊ မတရားတဲ့ အားေတြအျဖစ္နည္းေအာင္ တရားတဲ့အားေတြ ထုတ္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကုိပဲ တရားအားထုတ္တယ္လုိ႔ ဆုိၾကျခင္းပါ။

ဉာဏ္၀ီရိယ ျပည့္စုံမွ ကံကကူညီမည္…လူဟာ ဘုန္းကံႀကီးမားၿပီး အရာရာကုိ ဖန္တီးႏုိင္တ့ဲ သူျဖစ္ေသာ္လည္း ကံ ဉာဏ္ ၀ီရိယတုိ႔ကုိ အသုံးျပဳၿပီး ရရွိလာတဲ့ ဘ၀ကုိ တန္ဘုိးရွိေအာင္ အသုံးမျပဳႏုိင္ရင္ လူပီသတဲ့ လူလုိ႔မဆုိႏုိင္ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ လူ႔ဘ၀ကုိ ရလာေပမယ့္ ရရွိလာတဲ့ ဘ၀ကုိ ျဖစ္သလုိ ေနပစ္လုိက္တတ္ပါတယ္။ အရာရာကုိ ဖန္တီးႏုိင္တဲ့ လူ႔ဘ၀မွာ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့ပုံစံ မဖန္တီးဘဲ တန္ဘုိးမ့ဲတဲ့ လူအျဖစ္ ျဖဳန္းတီးပစ္တတ္ပါတယ္။ ႀကိဳးစားရင္ ျဖစ္ႏုိင္တဲ့ ဘ၀ကုိ မႀကိဳးစားဘဲ ကံကုိသာ အျပစ္ပုံခ်တတ္ပါတယ္။ ကံ မေကာင္းပါဘူးလုိ႔ဆုိကာ ကုိယ့္ရဲ႕ ပစၥဳပၸန္ အစြမ္းကုိ ေမ့ထားလုိက္ၾကပါတယ္။ ဉာဏ္နဲ႔ ၀ီရိယကုိပယ္ၿပီး အတိတ္ကံ မေကာင္းလုိ႔ ဒီလုိဘ၀မ်ိဳး ျဖစ္ေနရတာလုိ႔ ဘာမွမလုပ္ဘဲ မခုိင္လုံတဲ့ အေၾကာင္းျပမ်ားနဲ႔ပဲ အေဖာ္ျပဳေနၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ လူအျဖစ္ ေမြးဖြားေပးလုိက္တာနဲ႔တင္ အတိတ္ကံ၏ အက်ိဳးေပးမႈ ၿပီးဆုံးသြားပါၿပီ။ ပစၥဳပၸန္ တုိးတက္ဖုိ႔ အတြက္ကေတာ့ ပစၥဳပၸန္မွာ လုပ္ရမယ့္ လူရဲ႕ တာ၀န္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ကံဆုိတာ အလုပ္ကုိ ဆုိတာျဖစ္တဲ့အတြက္ အလုပ္ေကာင္းရင္ ကံေကာင္းမွာျဖစ္ၿပီး အလုပ္ဆုိးရင္ေတာ့ ကံဆုိးမွာပဲေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ကံရဲ႕အက်ိဳးေပးေကာင္းကုိ လုိခ်င္ရင္္ ဉာဏ္၀ီရိယနဲ႔ပဲ ႀကိဳးစားရယူဖုိ လုိပါတယ္။ ဉာဏ္၀ီရိယ ရွိပါမွ ကံကကူညီမည္လုိ႔ ဆုိတဲ့အတုိင္း ေစတနာေကာင္းပါတဲ့ ဉာဏ္၀ီရိယနဲ႔ ႀကိဳးစားရင္္ ကံလည္းေကာင္းလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

လူ႔…လူ…လူး…လူ႔ဘ၀ဟာ အရာရာကုိ ဖန္တီးႏုိင္စြမ္းရွိတဲ့ ဘ၀၊ အျမင့္ျမတ္ဆုံး ဘ၀၊ တန္ဘုိးအရွိဆုံး ဘ၀ျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီဘ၀ကုိ အခ်ည္းႏွီးျဖစ္ေစ၊ ပစၥဳပၸန္ သံသရာ အစစအရာရာတြင္ လု႔ေန၊ မေကာင္းတဲ့ လုပ္ရပ္မ်ားေၾကာင့္ မေကာင္းတဲ့ ဘုံဘ၀မ်ားမွာပဲ လူးေနရတဲ့ ဘ၀မ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲပစ္ႏုိင္တာလည္း လူပဲျဖစ္တဲ့အတြက္ လူသားမ်ားဟာ လူပီသတဲ့ လူမ်ားျဖစ္ေစဖုိ႔၊ လုေနရသည့္ လူမ်ားမျဖစ္ေစဖုိ႔နဲ႔ လူးေနရတဲ့ လူမ်ားမျဖစ္ေစဖုိ႔ အသိဉာဏ္ပညာပါတဲ့ အားထုတ္မႈကုိ လက္ကုိင္ထားၿပီး ေစတနာေကာင္းနဲ႔ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့အရာကုိ ရေအာင္ႀကိဳးစားဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရရွိလာတဲ့ တန္ဘုိးရွိတဲ့ လူအျဖစ္ကုိ လုရင္း၊ လူးရင္းနဲ႔ အခ်ိန္မကုန္ၾကေစဘဲ အေၾကာင္းအက်ိဳး၊ အေကာင္းအဆိုး၊ ကုသုိလ္ အကုသုိလ္ကုိ သိရွိလုိက္နာက်င့္သုံးၿပီး ေစတနာေကာင္းပါတဲ့ လုပ္ရပ္မ်ားနဲ႔ လူပီသတဲ့ လူမ်ားျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

အစမလုပ္နဲ႔ အဆုံးမရွိ ျဖစ္တတ္တယ္…စိတ္ဆုိတာကလည္း သိတဲ့အတုိင္း မေကာင္းတဲ့ဘက္မွာပဲ ေပ်ာ္ေမြ႕တတ္ပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ကုိ လုပ္ဖုိ႔ခက္သေလာက္ မေကာင္းတဲ့အလုပ္က်ေတာ့ အခ်ိန္မေရြး အလြယ္တကူ ထလုပ္ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မေကာင္းတဲ့ အလုပ္၊ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ဟာ လုပ္ဖုိ႔လြယ္၊ ျဖစ္ဖုိ႔လြယ္တဲ့ အတြက္ စၿပီးမလုပ္မိေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔နဲ႔ ေကာင္းတဲ့အလုပ္၊ ေကာင္းတဲ့အက်င့္ကေတာ့ လုပ္ဖုိ႔ျဖစ္ဖုိ႔ ခက္တဲ့အတြက္ ခ်က္ခ်င္းထလုပ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ မေကာင္းတဲ့အလုပ္၊ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ဟာ ဘာမွမျဖစ္ေလာက္ပါဘူး ဆုိၿပီး စမ္းသပ္တဲ့ သေဘာနဲ႔ေတာင္ မလုပ္မိၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူမ်ားလုပ္တာေတြ႕လုိ႔ လုပ္ၾကည့္တာမ်ိဳး၊ သူမ်ိဳးတုိက္တြန္းလုိ႔ လုပ္ၾကည့္တာမ်ိဳးကအစ ဘယ္လုိသေဘာမ်ိဳးနဲ႔မွကုိ မလုပ္မိၾကဖုိ႔ သတိေပးၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ အဲဒီလုိ စမ္းသပ္တာ၊ စမ္းလုပ္တာကစၿပီး ေနာက္ပုိင္းျဖတ္ဖုိ႔ ခက္လာကာ ဘ၀ကုိ ဒုကၡျဖစ္ေစႏုိင္တဲ့အထိ ျဖစ္သြားတတ္လုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

မာနေလးေတြ ေလွ်ာ့ၾကည့္ပါ…မာနဟာ တက္ၾကြျခင္း၊ ေထာင္လႊားျခင္း သေဘာရွိပါတယ္။ မာနအားႀကီးလာရင္ အ႐ုိအေသ ျပဳတတ္တဲ့ ဂါရ၀တရားေတြ ေခါင္းပါးလာတတ္ပါတယ္။ မာနႀကီးလာရင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ႏွိမ့္ခ်တတ္တဲ့ နိ၀ါတ တရားေတြ ဆုတ္ယုတ္လာတတ္ပါတယ္။ ဂါရ၀၊ နိ၀ါတဆုိတာ မဂၤလာ တရားေတာ္ေတြပါ။ မာနေၾကာင့္ ဒီမဂၤလာတရားေတြ မရွိျဖစ္လာရင္ ကုိယ့္သႏၲာန္မွာ က်က္သေရ မရွိျဖစ္လာတာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ မဂၤလာမရွိဘူးဆုိရင္ အမဂၤလာပဲေပါ့။ အမဂၤလာဆုိတာ အကုသိုလ္ပါပဲ။ ဒါဆုိရင္ မဂၤလာမရွိတဲ့သူဟာ အကုသုိလ္ရွိေနတဲ့သူပဲေပါ့။ ေသခ်ာဆက္စပ္ ေတြးၾကည့္လုိက္ေတာ့ မာနတရား လက္ကုိင္ထားမိတဲ့ အတြက္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ အကုသုိလ္ေကာင္ႀကီး ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ေနေတာ့တာပါ။ မာနဆုိတဲ့ ကိေလသာဟာ သူ႔ကုိစဲြကုိင္ထားတဲ့ သူေတြကုိ မဂၤလာမရွိေအာင္၊ အကုသုိလ္ေကာင္ ျဖစ္ေအာင္အထိ တြန္းပုိ႔ႏုိင္တဲ့အတြက္ မာနတရားဟာ မထားသင့္၊ မရွိသင့္တဲ့အရာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ပညာေတြ ဘယ္ေလာက္တတ္တတ္ မာနႀကီးပါက အ႐ုိအေသမဲ့တတ္ပါတယ္။ ႐ုပ္အဆင္းအဂၤါ ဘယ္ေလာက္ပဲလွလွ မာနႀကီးပါက စက္ဆုတ္ရြံ႕ရွာခံရ တတ္ပါတယ္၊ ရာထူးဌာနႏၲရ ဘယ္ေလာက္ပဲႀကီးႀကီး ခက္ထန္ေမာက္မာပါက အမုန္းခံရတတ္ပါတယ္။ စာသင္စာျပ တရားေဟာ တရားျပ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းေကာင္း မာနႀကီးၿပီး ခက္ထန္ေမာက္မာပါက အကဲ့ရဲ႕ခံကာ ေရွာင္ပယ္ခံရတတ္ပါတယ္။ ဒါဟာ မာနရဲ႕ ဆုိးက်ိဳးေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလုိ ဆုိးက်ိဳးေတြ မျဖစ္ေအာင္ မာနေလးေတြ ေလွ်ာ့ၾကပါလုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

တကယ့္ဒုကၡၿငိမ္းရာဆုိတာ…တစ္ခ်ိဳ႕ဆင္းရဲ႕တဲ့ ႏုိင္ငံက လူမ်ားက ခ်မ္းသာတဲ့ ႏုိင္ငံကုိအားက်ၾက၊ ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြကို ၾကည့္ၿပီး “သူတုိ႔ေတြ ဒုကၡၿငိမ္းလုိက္ၾကတာ”လုိ႔ ဆုိတတ္ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ နာမ္႐ုပ္ႏွစ္ခုနဲ႔ ဖဲြ႕စည္းထားတဲ့ သတၱ၀ါေတြ မွန္သမွ် ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္ႏုိင္ငံ၊ ဘယ္ေဒသမွာပဲရွိရွိ ဒုကၡၿငိမ္းတယ္ဆုိတာ မရွိပါဘူး။ ဒုကၡကိုယ္စီပုိက္ၿပီး ေနေနၾကသူေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ခႏၶာ၀န္လက္စ မသိမ္းေသးသမွ် ဒုကၡၿငိမ္းဖုိ႔ဆုိတာ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ ဘ၀သစ္ကုိ မျဖစ္ေစႏုိင္ေတာ့တဲ့ ကိေလသာကုန္ခမ္း နိဗၺာန္လမ္းကုိ မေရာက္ေသးသမွ် ခႏၶာ၀န္လက္စ သိမ္းႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘဲ ခႏၶာရွိေနသူမွန္သမွ် ဒုကၡၿငိမ္းတယ္ဆုိတာ မရွိပါဘူး။ သူ႔ဒုကၡနဲ႔ သူဆုိတာ ရွိေနၾကတာပါပဲ။ မရွိေတာင့္တ၊ ရွိေၾကာင့္ၾကလုိ႔ ဆုိသလုိ မရွိေတာ့လဲ မရွိလုိ႔တဲ့အေလွ်ာက္၊ ရွိေတာ့လည္း ရွိတဲ့အေလွ်ာက္ ဒုကၡျဖစ္တာပါပဲ။ အမွန္အၾကြင္းမဲ့ ဒုကၡၿငိမ္းေစႏုိင္တာကေတာ့ ခႏၶာကုိယ္တြင္းမွာ ရွိတဲ့ ကိေလသာေတြၿငိမ္းမွ အလုံးစုံၿငိမ္းမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ တကယ့္ဒုကၡၿငိမ္းရာဟာ ကိေလသာအေပါင္း ၿငိမ္းရာပါလုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ကုိယ္က်င့္သီလ…ပါးစပ္က ဗုဒၶဘာသာလုိ႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေျပာေျပာ၊ သီလေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ယူယူ လက္ေတြ႕အားျဖင့္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ရေအာင္မက်င့္ႏုိင္ေသးရင္ေတာ့ ကုိယ္က်င့္သီလေတြ ရေနတယ္၊ တည္ေနတယ္လုိ႔ မေျပာႏုိင္ေသးပါဘူး။ ကုိယ္က်င့္မွ ကုိယ္ရမွာျဖစ္တဲ့ ဒီသီလဟာ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲ လုပ္ယူရပါတယ္။ သူမ်ားေပးလုိ႔ မရပါဘူး။ ေတာင္းၿပီးယူရတဲ့ အရာမဟုတ္ဘဲ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ က်င့္သုံးၿပီး ရယူရတဲ့ အရာျဖစ္ပါတယ္။

မျဖစ္ပါရေစနဲ႔…ပုထုဇင္ေတြဟာ အၿမဲလုိခ်င္ေနတတ္၊ ရခ်င္ေနတတ္၊ ျဖစ္ခ်င္ေနတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဘာေလးပဲလုပ္လုပ္ လုိခ်င္ျဖစ္ခ်င္ရခ်င္တဲ့ စိတ္ဆႏၵေတြနဲ႔ ေတာင့္တၾကပါတယ္။ ဒီစိတ္ေၾကာင့္ပဲ ဘာကုသုိလ္ေလးပဲ လုပ္လုပ္ ျဖစ္ပါရေစ၊ ရပါရေစ စသျဖင့္ ဆုေတာင္းေလ့ရွိၾကပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္တာေတြက မ်ားတဲ့အတြက္ ကုသုိလ္ေလးကနဲနဲ ေတာင္းတာေတြက အမ်ားႀကီး ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈလုပ္တဲ့သူ အေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အသံေတြ နားေထာင္လုိက္ရင္ သူတုိ႔ျပဳတဲ့ ကုသုိလ္အေပၚ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြနဲ႔ ေတာင္းေနၾကတာကုိ ၾကားေနရမွာပါ။ မျဖစ္ပါရေစနဲ႔လုိ႔ ဆုေတာင္းၿပီး ကုသုိလ္လုပ္သူ အေတာ္ရွားလွပါတယ္။ တကယ္လုိ႔ မျဖစ္မေန ေတာင္းခ်င္တယ္ဆုိရင္လည္း ျဖစ္ပါရေစလုိ႔ ေတာင့္တေနမယ့္အစား ေလာဘမျဖစ္ဖုိ႔၊ ေဒါသမျဖစ္ဖုိ႔၊ ေမာဟမျဖစ္ဖုိ႔၊ မာနမျဖစ္ဖုိ႔၊ ဣႆာ၊ မစၧရိယမျဖစ္ဖုိ႔ စသျဖင့္ ေတာင္းတာက ပုိၿပီးအဓိပၸါယ္ျပည့္၀၊ အႏွစ္သာရ ရွိပါတယ္။ ျဖစ္ပါရေစလုိ႔ပဲ ဆုေတာင္းဆုေတာင္း မျဖစ္ပါရေစနဲ႔လုိ႔ပဲ ေတာင့္တေတာင့္တ အမွန္ေတာ့ ႏွစ္ခုလုံး ေတာင့္တတာေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ပါေစလုိ႔ ေတာင့္တမႈကေတာ့ သံသရာရွည္မႈကုိ ျဖစ္ေစတတ္ၿပီး မျဖစ္ပါရေစနဲ႔လုိ႔ ေတာင့္တမႈကေတာ့ လြတ္ေျမာက္မႈကုိ ဦးတည္ေစပါတယ္။ ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဆုေတာင္းေန႔ဖုိ႔ထက္ လက္ေတြ႕က်င့္ႀကံဖုိ႔က အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒီလုိ က်င့္ႀကံတဲ့အခါမွာေတာ့ ဦးတည္ခ်က္ မွန္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ ကုသုိလ္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး လုပ္ၾကပါတယ္။ ဒီလုိလုပ္ေနၾကေပမယ့္ ဦးတည္ခ်က္ကေတာ့ လူ႔စည္းစိမ္ နတ္စည္းစိမ္ စတာေတြကုိ ရေစဖုိ႔ျဖစ္ေနပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ဒီစည္းစိမ္ေတြကုိ မရည္ရြယ္ပါဘူး။ ေလာဘကင္းမႈ၊ ေဒါသကင္းမႈ၊ ေမာဟကင္းမႈ၊ နိဗၺာန္မ်က္ေမွာက္ျပဳမႈေတြကုိ ဦးတည္ပါတယ္။ ဒီဦးတည္ခ်က္နဲ႔ပဲ ျဖစ္ပါရေစဆုိတာေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ၿပီး မျဖစ္ပါရေစနဲ႔ ဆုိတာကုိ ရည္ရြယ္ၾကပါတယ္။ ဒီလုိ မျဖစ္ပါရေစနဲ႔လုိ႔ ရည္ရြယ္မႈကေတာ့ လြတ္ေျမာက္မႈအတြက္ ဦးတည္ခ်က္ေကာင္း ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျဖစ္ပါရေစဆုိတာထက္၊ မျဖစ္ပါရေစက ပုိေကာင္းပါတယ္။

အေသေကာင္းဖုိ႔္…ေလာကသားေတြဟာ ေနဖုိ႔အတြက္ ႀကိဳးစားၾကသလုိ ေသဖုိ႔အတြက္လည္း ႀကိဳးစားသင့္ၾကပါတယ္။ အေနေကာင္းေအာင္ ျပင္ဆင္ၾကသလုိ အေသေကာင္းေအာင္လည္း ျပင္ဆင္ၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ေနတဲ့အခုိက္မွာ မေတာင့္မတ မေၾကာင့္မက် ေနႏုိင္ေအာင္ အားထုတ္ၾကသလုိ ေသတဲ့အခုိက္မွာလည္း မပူမပင္ မပင္မပန္း ေသႏုိင္ေအာင္ အားထုတ္သင့္ၾကပါတယ္။ မေတာင့္မတ ေနႏုိင္ေအာင္ ရွာေဖြၾကရင္း မေၾကာင့္မက် ေသႏုိင္ေအာင္လည္း ရွာသင့္ပါတယ္။ ဆုိလုိတာက ဘ၀ေနဖုိ႔အတြက္ ေငြေၾကးပစၥည္းဥစၥာ ရေအာင္ရွာရင္း ေနျခင္းရဲ႕ေနာက္ ေသျခင္းအတြက္လည္း သတိတရား လက္ကုိင္ထားႏုိင္ေအာင္ တရားတစ္ခုခု ရေအာင္ရွာသင့္ပါတယ္။ ဒီလုိအေသေကာင္းဖို႔ တရားရွာတဲ့အခါ အေကာင္းဆုံကေတာ့ ၀ိပႆနာ တရားပဲေကာင္းပါတယ္။ ၀ိပႆနာ အားထုတ္ဖူးတဲ့သူ သတိပ႒ာန္တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကုိ အထူးျပဳ အားထုတ္ဖူးသူေတြဟာ အေနေကာင္းေနသူေတြျဖစ္ၿပီး အေသေကာင္းသူေတြဆုိလည္း မမွားပါဘူး။ တရားအားထုတ္ထားတဲ့ သူတစ္ေယာက္အဖုိ႔ သာမန္သူေတြ မခံႏုိင္တဲ့ အေကာင္းအဆုိး ေလာကဓံေတြကုိ ေကာင္းေကာင္းခံႏုိင္ရည္ ရွိလာၾကပါတယ္။ ေလာကသားေတြ ဒုကၡေရာက္ၾက၊ ပ်က္စီးၾကတယ္ဆုိတာလည္း ဒီေလာကဓံကုိ မခံႏုိင္ၾကလုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တရားအားထုတ္ျခင္းျဖင့္ ေလာကဓံကုိ ခံႏုိင္ရည္ ရွိေနတဲ့သူဟာ ဘာအခက္အခဲမဆုိ ခံႏုိင္ရည္ရွိေနတဲ့ အေနေကာင္းသူေတြ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ဒီအလုပ္ကုိ အားထုတ္ရင္း ဒီအတုိင္းပဲ အမွတ္သတိ မျပတ္ရွိသြားမယ္ဆုိရင္ အေသလည္းေကာင္းမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

ဥေပကၡာျပဳလုိက္ပါ…ေလာကမွာ လုပ္ယူလုိ႔၊ ျပဳျပင္လုိ႔ မရတဲ့ အရာေတြ၊ မရတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးကုိ မရရေအာင္ ျပဳျပင္ေနရင္ ကုိယ္ပဲစိတ္ပင္ပန္း လူပင္ပန္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ကုိယ့္လမ္း ကုိယ္ေလွ်ာက္ေနခ်ိန္မွာ သူတစ္ပါးကုိ အမွီျပဳၿပီး ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပါ နစ္မြန္းလာႏုိင္ပါက အဲလုိအရာမ်ိဳး၊ အဲလုိလူမ်ိဳးကုိ ေရွာင္ဖုိ႔လုိ၊ ဥေပကၡာျပဳလုိက္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ဥေပကၡာျပဳတယ္ဆုိတာ သူတစ္ပါးကုိ အမွီျပဳၿပီး ကုသုိလ္လည္းမျဖစ္ အကုသိုလ္လည္း မျဖစ္ေအာင္ ေနလုိက္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုသုိလ္မရခ်င္ ေနပါေစ အကုသုိလ္ မျဖစ္ဖုိ႔ေတာ့ လုိပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ဥေပကၡာျပဳၾကည့္လုိက္လုိ႔ အျပဳခံရတဲ့သူဟာ ေနာင္တရၿပီး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ သြားတတ္တာလည္း ရွိပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဥေပကၡာျပဳလုိက္တဲ့အတြက္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ အရင္ဆုံး သက္ေသာင့္သက္သာ ျဖစ္သြားတယ္ဆုိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ တစ္စုံတစ္ခု၊ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကုိ အေၾကာင္းျပဳလုိ႔ အကုသုိလ္ျဖစ္မယ္၊ စိတ္ပင္ပန္းလူပင္ပန္း ျဖစ္မယ္ဆုိရင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လစ္လ်ဴ႐ႈႏုိင္ေအာင္၊ ဥေပကၡာျပဳႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါလုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ကံမသိ မွန္ၾကည့္ပါ…မွန္ဟာ ၾကည့္သူမ်ားကုိ အရွိအတုိင္း ထင္ရွားေစသလုိ ကံတရားဟာလည္း ျပဳသူမ်ားကုိ မ်က္ႏွာလုိက္ျခင္း၊ မ်က္ႏွာသာေပးျခင္း မရွိဘဲ အရွိအတုိင္း အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ရွိေစပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ မွန္ၾကည္တဲ့အခါ ျမန္မာပဲၾကည့္ၾကည့္ ကုိရီးယားပဲၾကည့္ၾကည့္၊ အေမရိကန္ပဲၾကည့္ၾကည့္၊ ဂ်ပန္ပဲၾကည့္ၾကည့္၊ ျဖဴသူပဲၾကည့္ၾကည့္ မဲသူပဲၾကည့္ၾကည့္ ဘယ္သူပဲၾကည့္ၾကည့္ မွန္မွာ္ေပၚလာတဲ့ ထင္ဟပ္မႈဟာ အရွိအတုိင္းပင္ ျဖစ္ေပၚေစသလုိ ကံတရားဟာလည္း ဘယ္ႏိုင္ငံ၊ ဘယ္လူမ်ိဳးက ဘာအလုပ္ကုိပဲ လုပ္လုပ္ တန္ျပန္အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈမွာ အဲဒီသူတုိ႔ ျပဳတဲ့အတုိင္း၊ သူတုိ႔စိတ္ေစတနာ အတုိင္းပဲ ျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။ ကံတရားရဲ႕ အက်ိဳးေပးမႈမွာ ဂုဏ္ပကာသနမရွိ၊ ရာထူးဌာနႏၲရမရွိ၊ ပစၥည္းဥစၥာမရွိ သတၱ၀ါမွန္သမွ်အေပၚ တစ္ေျပးညီတည္းပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ္ဘာပဲလုပ္လုပ္ ကုိယ္လုပ္တဲ့အလုပ္ဟာ ကုိယ့္ကုိျပန္ၿပီ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ျဖစ္ေစမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ မွန္ၾကည့္ၿပီး လုပ္ၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

နဲနဲေလးေတာ့ လြဲေနတယ္ (၃)...

ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ…
လဲြေနတာေလးေတြ ေျပာရင္းနဲ႔ ေနာက္ထပ္အလဲြတစ္ခု ေျပာစရာ ေပၚလာျပန္ပါတယ္။ အဲဒါက ေစတီပုထုိးမ်ားနဲ႔ ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားကိစၥ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ အမ်ားစုဟာ ဘုရားသြားတယ္၊ ဘုရားသြားတယ္နဲ႔ တကယ္ေတာ့ ဘုရားသြားၿပီး ဘုရားအာ႐ုံျပဳ ရွိခုိးၾကတာထက္ ဘုရားေရာက္ေရာက္ခ်င္း ၿဂိဳဟ္တုိင္လုိက္ရွာ ေနၾကတာေတြပါ။ ကုိယ္ေမြးတဲ့ ေမြးေန႔အလုိက္ လုပ္ထားတဲ့ ၿဂိဳဟ္တုိင္ေတြမွာ သြားၿပီးဘုရားကုိ ေရသြားပက္ၾကတာ၊ ေခါင္းေပၚကေန ေရေလာင္းေပးၾကတာ၊ အေမြးတုိင္း၊ ဖေယာင္တုိင္းအစည္းလုိက္ မီး႐ႈိ႕ၿပီး ဘုရားကုိ မီးတုိက္ၾကတာေတြဟာ ႐ုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ ျဖစ္တဲ့ဘုရားက ဘာမွ မေျပာေပမယ့္ သက္ရွိသူတစ္ေယာက္သာ ဆုိရင္ ထ႐ုိက္လုိက္မွာ အမွန္ပါပဲ။

ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ေက်ာင္းက အိမ္ေတာ္ရာ ဘုရား၀င္းထဲမွာ ရွိေတာ့ ဘုရားလာဖူးတဲ့ သူေတြရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကုိ ေတြ႕ျမင္ေနရပါတယ္။ ေတြ႕႐ုံတင္မဟုတ္ပါဘူး။ ဘုန္းဘုန္းကုိယ္တုိင္ ဦးေဆာင္ဖဲြ႕ေပးထားတဲ့ ဗုဒၶဟူး၀တ္အသင္းက ဗုဒၶဟူးေန႔ မနက္တုိင္း သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ၾကတဲ့ အခါမွာ အသင္း၀င္အခ်ိဳ႕ရဲ႕ ၿဂိဳဟ္တုိင္နားက မခြါႏုိင္တာေတြကုိလည္း သတိထားမိပါတယ္။ တံျမက္လွဲ၊ ဘုရားပန္းလဲ၊ ရင္ျပင္သန္႔ရွင္းေရးေတြ အားလုံးလုပ္ၿပီး ကုိယ့္ၿဂိဳဟ္တုိင္ ကုိယ္သြားကာ ေဆာင္းတြင္းမနက္ ေစာေစာစီးစီး ဘုရားကုိ ေခါင္းေပၚကေနေလာင္းလုိ႔ သက္ေစ့ေရပက္ ေနတာေတြေၾကာင့္ သူတုိ႔ကုိ ေျပာျပရပါေသးတယ္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ေဆာင္းတြင္းႀကီးမွာ ေခါင္းေပၚကေန ေရေလာင္းၾကည့္ပါလားလုိ႔…။ လဲြေနတာေတြပါ။

ဟုတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ အမ်ားစုဟာ ဘုရားသြားၾကတယ္ဆုိရင္ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္မွာ ရွိတဲ့ စေန၊ တနဂၤေႏြ၊ တနလၤာစတဲ့ ဆုိင္ရာေန႔နံေတြကုိ အေရာက္သြားကာ ၿဂိဳဟ္တုိင္မွာရွိတဲ့ ဘုရား႐ုပ္ပြားနဲ႔ ႐ုပ္ပြားေတာ္ေအာက္က နဂါး၊ ဂဠဳံ၊ က်ားစတဲ့ သတၱ၀ါေတြကုိ အဓိကသြားၿပီး သက္ေစ့ေရေလာင္းေနၾကတာ ေတြ႕ဖူးၾကမွာပါ။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္လည္း အဲဒီအထဲမွာ ပါရင္ပါေနၾကမွာပါ။ ေျပာေတာ့ ဘုရားကုိ သက္ေစ့ေရလွဴတာတဲ့။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေဗဒင္ဆရာစကားအတုိင္း လုိက္လုပ္ေနၾကတာေတြပါ။ ဘုရားကုိ ေရလွဴခ်င္တယ္၊ ေရသပ္ပယ္ခ်င္တယ္ ဆုိရင္လည္း သက္ေစ့ေတြ ဘာေတြလုပ္မေနနဲ႔ေပါ့။ ေန႔နံေတြ ဘာေတြေရြး မေနနဲ႔ေပါ့။ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ ႐ုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ က်က်နန သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းလုပ္ၿပီး သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားရွင္ကုိ အာ႐ုံျပဳလုိ႔ အပူအေအး သင့္ျမတ္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ေရသပၸါယ္သင့္တာေပါ့။ မီးပူေဇာ္တာလည္း ဒီအတုိင္းပါပဲ။ ဘုရားမီးပူေဇာ္တယ္ ဆုိရင္လည္း ဖေယာင္းတုိင္ သက္ေစ့ေတြ ဘာေတြလုပ္မေနနဲ႔ ဘုရားရွင္ကုိ မီးၿမိဳက္သလုိ မျဖစ္ေအာင္ ခပ္ေ၀းေ၀းကေန ထြန္းညွိပူေဇာ္ၾကေပါ့။ မီးပူေဇာ္တယ္ဆုိတာ အေမွာင္က်တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘုရားကုိ အလင္းရေအာင္ ညဘက္ပူေဇာ္တာျဖစ္ပါတယ္။ ခုေတာ့ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ႀကီးလည္း ဘုရားေရွ႕နားမွာ ဖေယာင္းတုိင္ေတြ သက္ေစ့ထြန္းၿပီး လွဴထားတာဟာ မီးပူေဇာ္တာနဲ႔ မတူဘဲ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ဘုရားကုိ မီးတုိက္သလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ မီးအပူခံၾကည့္ဖုိ႔ေတာင္ လုိေနပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာေတြ ဘုရားေပ်ာက္ေနၾကတယ္လုိ႔ တစ္ခ်ိဳ႕က ေျပာၾကတာ ျဖစ္မွာပါ။

ဟုတ္သင့္သေလာက္လည္း ဟုတ္ေနပါတယ္။ ေရႊတိဂုံဘုရားသြားၿပီး ဘုရားေစတီမွာ ဌပနာထားတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ ဆံေတာ္ဓာတ္ေတာ္ကုိ အာ႐ုံျပဳ၊ ဘုရားဂုဏ္ကုိ ႏွလုံးသားမွာတည္ကာ ဘုရားရွိခုိး ပူေဇာ္ရမယ့္အစား ၿဂိဳဟ္တုိင္သြားၿပီး ေရေလာင္း၊ မီးတုိက္ေနၾကေတာ့ ဘုရားသြားတဲ့ အဓိပၸါယ္ေပ်ာက္ကာ ဘုရားသြားၿပီး ဘုရားမျမင္ၾကတဲ့ သူေတြလုိ႔ ေျပာစရာ ျဖစ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။ ဘုရားသြားဖူးတာ မဟုတ္ဘဲ ဘုရားကုိ အလည္သြားသလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ျဖစ္သင့္တာက ဘုရားေစတီ သြားရင္လည္း သင့္ေလ်ာ္တိတ္ဆိတ္တဲ့ ေနရာတစ္ခုကုိ ေရြးခ်ယ္၊ ဘုရား႐ုပ္ပြားေတာ္ ဒါမွမဟုတ္ ေစတီေတာ္ကုိ မွန္းကာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ေတြ လႊမ္းၿခံၿပီး ဂုဏ္ေတာ္ပြားတာ၊ ေမတၱာပုိ႔တာ၊ တရားထုိင္တာေတြ လုပ္သင့္ပါတယ္။ ဘုရားကုိ ေရပူေဇာ္ခ်င္တယ္၊ မီးပူေဇာ္ခ်င္တယ္ဆုိရင္လည္း အပူအေအးမွ်တဲ့အခါ၊ အေမွာင္ရွိတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားရွင္ကုိ ေရသပ္ပယ္ေပးေနသလုိ၊ ညအေမွာင္မွာ ဘုရားရွင္ကုိ အလင္းဓာတ္နဲ႔ ပူေဇာ္သလုိ၊ အနံ႔အသက္ေကာင္းေအာင္ အေမြးတုိင္နဲ႔ ပူေဇာ္သလုိ ေစတနာအျပည့္နဲ႔ ႐ုိ႐ုိေသေသ ေလးေလးစားစား ျပဳစုပူေဇာ္သင့္ပါတယ္။ ဒါမွ ဘုရားသြားျခင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ျပည့္၀ၿပီး ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားက ခြါႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာမ်ားအေနနဲ႔ ဘာသာေရးကုိ ေလာကီေရးေတြနဲ႔ မေရာယွက္ရေအာင္ ေလာကီဆရာေတြ အလုိက် လုပ္မိေနတတ္တဲ့ “ဘုရားအေၾကာင္းျပကာ ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားမွာ သြားၿပီး ေစာေစာစီးစီး ေဆာင္းတြင္းႀကီးမွာ ဆင္းတုေတာ္ကုိ ေရေလာင္းတာတုိ႔၊ ေန႔လယ္ေန႔ခင္း ဘုရားရွင္ကုိ မီးတုိက္တာတုိ႔ မလုပ္ၾကဘဲ ပုံေတာ္ကုိမွန္း ဂုဏ္ေတာ္လႊမ္းကာ ႐ုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ကုိ အပူအေအးကင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေသေသခ်ာခ်ာ က်က်နန ေရသပၸါယ္ျခင္း၊ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ျခင္း၊ အေမွာင္ကုိခြင္းဖုိ႔ လုိအပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ မီးထြန္းပူေဇာ္ျခင္း စသည္တုိ႔ကုိ ျပဳျခင္းျဖင့္သာ ၿဂိဳဟ္တုိင္မ်ားက ခြါၿပီး ဘုရားသြားျခင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိ အျပည့္အ၀ သက္ေရာက္ေအာင္သာ ႀကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ သင့္ပါေၾကာင္း” အလဲြေလးမ်ားကုိ ေထာက္ျပရင္း အမွန္းလမ္းကုိ ေကာက္ျပလုိက္ပါတယ္။

အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကစုိ႔…

ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးက မိန္႔ၾကားဖူးပါတယ္။ “ပုထုဇင္ေတြဟာ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အိပ္ေပ်ာ္ေနခ်ိန္ကလဲြလုိ႔ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ကုသုိလ္ သုိ႔မဟုတ္ အကုသုိလ္စိတ္ တစ္ခုခုနဲ႔ေနၾကတာ”တဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ စိတ္ဆုိတာဟာ တစ္ၿပိဳင္တည္း ႏွစ္စိတ္ျဖစ္ေလ့မရွိပါဘူး။ အကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္ေနရင္ ကုသုိလ္စိတ္မျဖစ္ႏုိင္သလုိ ကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္ေနရင္လည္း အကုသုိလ္စိတ္ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့အခ်ိန္ကေတာ့ ကုသုိလ္လည္းမျဖစ္ အကုသိုလ္လည္း မျဖစ္တဲ့ဘ၀င္စိတ္ပါ။ ဆုိေတာ့ကား.. အိပ္ရာကႏုိးတဲ့အခ်ိန္ကေန ညအိပ္ရာ၀င္တဲ့အခ်ိန္အထိ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္ရင္ ကုသုိလ္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္က မ်ားသလား၊ အကုသုိလ္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္က မ်ားသလား သိႏုိင္ပါတယ္။ ကုသုိလ္စိတ္ မျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ဟာ အကုသုိလ္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေနႏုိင္တဲ့အတြက္ အကုသုိလ္စိတ္မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနထုိင္သြားၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။

တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ကုသုိလ္မျဖစ္ခ်င္ေနပါေစ အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ေနတတ္ဖုိ႔အေရးႀကီးပါတယ္။ အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ေနထုိင္ဖုိ႔အတြက္က အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ျမင္တတ္ ေတြးတတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ျမင္တတ္ဖုိ႔က အေကာင္းျမင္တတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ အေကာင္းျမင္တတ္မွ အေကာင္းေတြး တတ္မွာပါ။ အေကာင္းေတြးတတ္တာဟာ အကုသိုလ္မျဖစ္ေအာင္ ေတြးလုိက္တာပါ။ ေလာကမွာ ရွိရွိသမွ် ပုဂၢဳိလ္သတၱ၀ါေတြကုိ ၾကည့္ၾကည့္လုိက္ပါ။ အလုံးစုံျပည့္စုံတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ရယ္လုိ႔ တစ္ေယာက္မွ မရွိပါဘူး။ အဲလုိ မျပည့္စုံတဲ့ သူေတြျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ သူတုိ႔ရဲ႕အားနည္းခ်က္ေတြ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြကုိၾကည့္ရင္ အျပစ္ေတြကုိပဲ ေတြ႕ရမွာပါ။ အျပစ္ေတြကုိၾကည့္မိတာနဲ႔ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ အကုသုိလ္ျဖစ္ စရာေတြပဲ ေတြ႕လာရမွာပါ။ အဲဒီအခါ အကုသုိလ္စိတ္ေတြလည္း မေခၚဘဲ၀င္လာေတာ့တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္သူ႔ကုိပဲၾကည့္ၾကည့္ အကုသိုလ္မျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္တတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ အေကာင္းဘက္က ျမင္တတ္၊ ၾကည့္တတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ အေကာင္းျမင္တတ္ဖုိ႔ဆုိတာက ဘယ္သူ႔ကုိပဲေတြ႕ေတြ႕ ေကာင္းတာေလးေတြကုိ ရွာေဖြစဥ္းစား ျမင္တတ္ၾကည့္တတ္ဖုိ႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီအေပၚမွာ လုိက္နာက်င့္ႀကံ တတ္ရပါမယ္။

ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ ဖတ္႐ႈေလ့လာဖူးတဲ့ စာေပေတြအရ အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ဆက္ဆံနည္းေလးေတြ၊ ေတြးနည္းေလးေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီနည္းေလးေတြကုိ ၾကည့္ၿပီး အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ၾကည့္ပါ။ ဒီသေဘာေတြအရ…
* လူပုဂၢိဳလ္ေတြထဲမွာ အခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ ႏႈတ္ထြက္စကား ၾကမ္းတမ္းေပမယ့္ စိတ္ထားအရမ္းေကာင္းတာကုိ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ အဲလုိသူမ်ိဳးကုိ သူတုိ႔ရဲ႕ အေျပာအဆုိၾကမ္းတမ္းမႈကုိ မၾကည့္ဘဲ “ေအာ္…သူဟာ အေျပာအဆုိၾကမ္းတမ္းေပမယ့္ စိတ္ထားေလးေတာ့ ေကာင္းရွာသားပဲ”လုိ႔ အေကာင္းဘက္ကေတြးၿပီး အကုသိုလ္မျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရပါမယ္။
* အခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အေျပာအဆုိအရမ္းေကာင္းၿပီး အရမ္းႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕တတ္ၾကေပမယ့္ စိတ္ထားယုတ္ည့ံပါတယ္။ အဲဒီလုိသူမ်ိဳးက်ေတာ့လည္း “သူဟာ စိတ္ဓာတ္မေကာင္းေပမယ့္ အေျပာအဆုိေတာ့ ညင္သာနဴးည့ံပါလား”လုိ႔ ေတြးၿပီး အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရပါမယ္။
*အခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အေျပာအဆုိလည္း မေကာင္း၊ စိတ္ထားလည္း ယုတ္ည့ံတတ္ၾကေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ရံ အနည္းငယ္ေကာင္းတာေလးေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ အဲလုိသူမ်ိဳးကုိလည္း သူ႔ရဲ႕ ေကာင္းကြက္အနည္းငယ္ေလး ကုိပဲ ရွာႀကံၿပီး အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရပါမယ္။
* အခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အေျပာအဆုိလည္းမေကာင္း၊ စိတ္ထားလည္း မေကာင္း၊ တစ္ခါတစ္ရံလည္း ေကာင္းကြက္ဆုိ ဘာမွကုိ ရွာမရတာေတြ ရွိပါတယ္။ အဲလုိလူမ်ိဳးက်ေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ေအာင္ ဥေပကၡာသာ ျပဳႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရပါမယ္။ ဥေပကၡာျပဳတာဟာ ကုသုိလ္လည္းမျဖစ္၊ အကုသုိလ္လည္း မျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားတာပါ။

ဒါေၾကာင့္…တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ကုန္ဆုံးရတဲ့အခ်ိန္ေလးေတြမွာ အကုသုိလ္စိတ္ေတြ မမ်ားရေအာင္ အေကာင္းျမင္တတ္ေအာင္၊ အေကာင္းေတြးတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ၿပီး ကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကပါလုိ႔ တုိက္တြန္းလုိပါတယ္။

ေတာင့္တ၍ မရပါ…

တစ္ေန႔ သံေ၀ဂကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ကုိဖတ္ေနစဥ္ စာေရးသူအေတြးထဲ မဃေဒ၀မင္းႀကီး၏ သံေ၀ဂျဖစ္ပုံေလးကုိ သြားသတိယလုိက္မိ၏။ မဃေဒ၀မင္းႀကီးသည္ ေခါင္းေပၚမွာ ဆံပင္ျဖဴေလးတစ္ပင္ ေတြ႕ရွိရသည္ကုိ အႀကီးအက်ယ္ သံေ၀ဂျဖစ္ကာ မင္းစည္းစိမ္ကုိစြန္႔ၿပီး ေတာထြက္ေတာ္မူသည္အထိ ျဖစ္သြားခဲ့၏။ သံေ၀ဂ အမွန္တစ္ကယ္ျဖစ္ၿပီ၊ အမွန္ရၿပီဆုိလွ်င္ အလြန္တုန္လႈပ္ၿပီး လြတ္ေျမာက္မႈကုိ ရွာေဖြသြားတတ္ၾကသည္ကုိ မဃေဒ၀မင္းႀကီးက သက္ေသျပသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္၏။ မဃေဒ၀မင္းႀကီး၏ သံေ၀ဂျဖစ္ပုံ အေတြးေလးကုိ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မန္လည္ဆရာေတာ္ႀကီးမွ ကဗ်ာလကၤာေလးျဖင့္ ေဖာ္က်ဴးတားသည္ကုိလည္း သံေ၀ဂျဖစ္ဖြယ္ ဖတ္လုိက္ရ၏။ ဆရာေတာ္ႀကီးက ``မဟာဘူတ၊ ဤကာယအား၊ ေန႔ညမယြင္း၊ ေရဆာသြင္း၍၊ မပ်င္းလုပ္ေကၽြး၊ ျပဳစုေမြးလည္း၊ ေက်းဇူးမထင္၊ အကတညဳ၊ ေျမြေလးခုသုိ႔၊ ကုိက္မႈမဆဲ၊ ခဲမႈမၿငိမ္း၊ ကုိယ္လုံးရွိန္းေအာင္၊ ေရွာင္တိမ္းမသာ၊ စစ္ႀကီးလာသုိ႔၊ ဇရာေျမြဆိပ္၊ တရိပ္ရိပ္ျဖင့္၊ ဦးထိပ္ထက္စီး၊ ေရာက္လာၿပီးၿပီ`` စသည္ျဖင့္ အုိျခင္းတရား၏ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းပုံေလးကုိ ဥပမာေပး၍ သီးကုံးေတာ္မူထား၏။

မွန္၏။ ပထ၀ီ၊ အာေပါ၊ ေတေဇာ၊ ၀ါေယာဟူေသာ ဓာတ္ႀကီးေလးပါး (မဟာဘုတ္ေလးပါး) ျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားသည့္ ဤခႏၶာကုိယ္ႀကီးသည္ မနက္၊ ေန႔၊ ည ပုံမွန္စားေန၊ ေသာက္ေန ျပဳျပင္ေနေသာ္လည္း တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပုိၿပီးႏုပ်ိဳလာသည္ဟူ၍ မရွိဘဲ တျဖည္းျဖည္း အုိအုိသြားသည္သာ ရွိ၏။ မည္သူကျဖင့္ တစ္ေန႔တစ္ျခား ပိုပုိလွလာသည္၊ ႏုလာသည္ဟူ၍မရွိေပ။ လူအမ်ား ေျပာဆုိေနၾကသည့္ ``တစ္သားေမြး တစ္ေသြးလွ`` ဟူေသာ စကားသည္ စင္စစ္ ေျမွာက္ေျပာေနၾကျခင္းသာ ျဖစ္၏။ မည္သည့္ပုဂၢိဳလ္မွ် တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပုိပုိႏုပ်ိဳလာသည္ဟု မရွိႏုိင္ေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ေမြးဖြားလာသည္ ဆုိကတည္းကပင္ အုိျခင္း၊ နာျခင္း၊ ေသျခင္းသေဘာက တစ္ပါတည္း ပါလာၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ``ေလာကတြင္ သတၱ၀ါမ်ား ေတာင့္တ၍ မရသည့္ အရာငါးမ်ိဳး`` ရွိေၾကာင္း ေဟာၾကားေတာ္ မူခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ ဘုရားရွင္ေဟာေတာ္မူခဲ့သည့္ ယင္းတရားငါးမ်ိဳးမွာ
၁။ ဇရာဟူေသာ အုိျခင္းတရား
၂။ ဗ်ာဓိဟူေသာ နာျခင္းတရား
၃။ မရဏဟူေသာ ေသျခင္းတရား
၄။ ခယဓမၼဟူေသာ ကုန္ခမ္းျခင္းတရား
၅။ နႆဓမၼဟူေသာ ပ်က္ဆီးျခင္း တရားတုိ႔ပင္ ျဖစ္၏။

မွန္၏။ မည္သည့္သတၱ၀ါမဆုိ ပဋိသေႏၶယူ ေမြးဖြားလာၿပီဆုိသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ အုိျခင္းတရားသည္ ေနာက္မွပါလာၿပီးျဖစ္၏။ ယင္းအုိျခင္းတရားကုိ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ျပဳ၍ မအုိပါရေစႏွင့္ဟု ဆုေတာင္းေန၍ မရေပ။ အခ်ိန္တန္လ်င္ အုိလာၾကရမည္သာ ျဖစ္၏။ ``ခႏၶာကုိယ္ဆုိး၊ ဤ႐ုပ္မ်ိဳးကား၊ တုိး၍မပ်ိဳ၊ အုိသာအုိခဲ့`` ဟု မန္လည္ဆရာေတာ္ႀကီး စပ္ဆုိေတာ္မူသကဲ့သုိ႔ ရရွိလာသည့္ ခႏၶာကုိယ္ႀကီးသည္လည္း မည္မွ်ပင္ ျပဳျပင္ျပဳျပင္ တစ္ဖန္ျပန္ၿပီး မႏုပ်ိဳႏုိင္ေပ။ တုိး၍သာ အုိလာၾကမည္သာ ျဖစ္၏။ ဤသေဘာတရားကုိ မသိနားမလည္ၾကသျဖင့္ သတၱ၀ါတုိ႔သည္ ႐ုပ္တရားအေပၚ အမွီျပဳၿပီး အလွမာန္တက္ေနၾက၏။ စင္စစ္လွသည္ဆုိသည္မွာ တဒဂၤအခုိက္အတန္႔မွ်သာ ျဖစ္၏။ ဤသည္မွာလည္း သတၱ၀ါတုိ႔၏ အ၀ိဇၨာဖုံးသည့္ မ်က္စိျဖင့္ ၾကည့္၍သာ လွသည္ဟု ထင္ေနၾကျခင္း ျဖစ္၏။ အလွမာန္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေနာက္ဆုံး မာနခ၀ါခ်သြားသည့္ အေၾကာင္းေလးကုိ စာေရးသူ သတိယမိပါ၏။ ေရွးအခါက အလြန္ေခ်ာေမာလွပသည့္ မင္းသမီးတစ္ေယာက္ရွိ၏။ သူမ၏ အလွသတင္းေၾကာင့္ အတုိင္းတုိင္း အျပည္ျပည္ရွိ မင္းသားတုိ႔သည္ သူမႏွင့္လက္ထပ္ႏုိင္ရန္ ၾကိဳးစားၾက၏။ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ လက္ေဆာင္ပဏၰာမ်ားျဖင့္ နီးစပ္ေအာင္ ခ်ဥ္းကပ္ၾက၏။ သုိ႔ေသာ္ မင္းသမီးသည္ လက္ခံျခင္းမရွိ၊ ျငင္းဆုိၿမဲ ျငင္းဆုိေန၏။ ထုိမင္းသားမ်ားတြင္ ထူးျခားသည့္ မင္းသားတစ္ေယာက္ ပါလာ၏။ မင္းသားသည္ ပထမအႀကိမ္ လာစဥ္ ေရႊခြက္ထဲတြင္ လက္၀တ္ရတနာ အျပည့္ျဖင့္ လက္ေဆာင္ပဏၰာ ဆက္သ၏။ မင္းသမီးကား လက္မခံေပ။ ဒုတိယအႀကိမ္တြင္ လက္၀တ္ရတနာအျပည့္ပါသည့္ ေငြခြက္ျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္၏။ မင္းသမီးကား ျငင္းဆုိၿမဲ ျငင္းဆုိ၏။ တတိယအႀကိမ္တြင္ကား လက္ေဆာင္ပဏၰာ အနည္းငယ္သာပါသည့္ ေၾကးခြက္ျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္၏။ မင္းသမီးသည္ ျငင္းဆုိၿမဲ ျငင္းဆုိေသာ္လည္း ထုိမင္းသား၏ လုပ္ရပ္ကုိ သတိထားမိလာသည့္အျပင္ ေဒါသပါထြက္လာ၏။ သုိ႔ျဖင့္ မင္းသမီးက `` ရွင္ဟာ ကၽြန္မအခ်စ္ကုိ ရဖုိ႔ႀကိဳးစားေနတဲ့ လူမဟုတ္လား၊ ဒီလုိႀကိဳးစားေနတဲ့သူဟာ တစ္ေခါက္နဲ႔တစ္ေခါက္ ကၽြန္မစိတ္တုိင္းက်ေအာင္ ပုိပုိၿပီး ႀကိဳးစားရမယ့္အစား ခုေတာ့ ရွင့္ဟာက တစ္ေခါက္နဲ႔ တစ္ေခါက္ ပုိပုိၿပီး တန္ဘုိးေတြ နည္းနည္းလာပါလား.. ဘာလဲ ဒါ ကၽြန္မကုိ သက္သက္လာၿပီး အရွက္ခဲြေဆာ္ကား ေနတာလား`` စသည္ျဖင့္ ရန္ေတြ႕၏။ ထုိအခါ မင္းသားက `` အရွင္မင္းသမီး ကၽြႏ္ုပ္မင္းသမီးကုိ ေဆာ္ကားတာလည္း မဟုတ္၊ အရွက္ခဲြတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ အမွန္တရားကုိပဲ လုပ္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္၊ တစ္ကယ္ေတာ့ မင္းသမီးဟာ တစ္ေခါက္နဲ႔တစ္ေခါက္ ပုိပုိၿပီး လွလွလာတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ပုိပုိၿပီးပဲ အုိလာတာပါ၊ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးဟာ မင္းသမီးရဲ႕ အလွနဲ႔တန္တဲ့ လက္ေဆာင္ပဏၰာေတြပဲ ယူယူလာတာပါ`` စသည္ျဖင့္ ေျပာဆုိရွင္းျပသျဖင့္ မင္းသမီး အလွမာန္က်သြားေၾကာင္း မွတ္သားဖူး၏။ ဤေနရာတြင္ ေျပာလုိသည္မွာ ဇရာဟူသည့္ အုိျခင္းတရား အေၾကာင္းပင္ ျဖစ္၏။ ခႏၶာကုိယ္ရလာသည့္ သတၱ၀ါမွန္သမွ် ၾကာေလအိုေလ ၾကာေလအုိေလသာ ျဖစ္၏။ မအုိပါရေစႏွင့္ဟု မည္သုိ႔မွ် ေတာင့္တ၍ မရေပ။ ဤသေဘာတရားကုိ သိျမင္ၿပီး ႐ုပ္တရားအေပၚ အမွီျပဳ၍ မာန္မာန မတက္ရန္သာ ႀကိဳးစားၾကရမည္ ျဖစ္၏။

ဗ်ာဓိဟူသည့္ အနာေရာဂါသည္လည္း ထုိ႔အတူပင္ျဖစ္၏။ မနာပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တ၍ မရေပ။ ႐ုပ္တရားကုိ ပုိင္ဆုိင္ေနသမွ် နာေနၾကရမည္သာ ျဖစ္၏။ ႐ုပ္တရားရွိေနသမွ် အခ်ိန္မေရြး၊ အရြယ္မေရြး နာေနၾကရမည္သာ ျဖစ္၏။ အနာေရာဂါ ဆဲြကပ္ေနၾကမည္သာ ျဖစ္၏။ မည္သည့္အရြယ္မွ နာၾကရမည္ဟု သတ္မွတ္ခ်က္မရွိေပ။ အခ်ိဳ႕ဆုိလွ်င္ ေမြးလာကတည္းကပင္ အနာေရာဂါ ဆဲြကပ္ၿပီးေမြးလာၾကရ၏။ စင္စစ္ အနာေဂါဟူသည္ တစ္ျခားမဟုတ္ေပ။ ဤ႐ုပ္တရားႀကီးကပင္လွ်င္ အနာေရာဂါ အစုႀကီးျဖစ္ေန၏။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္အား ရဟန္းတစ္ပါးက ေလွ်ာက္၏။ ``ေရာေဂါ ေရာေဂါတိ ဘေႏၲ ကတေမာ ေရာဂါ = ေရာဂါ ေရာဂါလုိ႔ ေျပာေျပာေနၾက ပါတယ္ အရွင္ဘုရား… ေရာဂါဆုိတာ ဘယ္လုိဟာပါလဲ ဘုရား… `` ဟုေမးေလွ်ာက္၏။ ထုိအခါ ဘုရားရွင္ကား ``႐ူပံ ၀ုစၥတိ ဘိကၡေ၀ ေရာဂါတိ = ခ်စ္သားတုိ႔ ေရာဂါဆုိတာ တစ္ျခားမဟုတ္ ဒီ႐ုပ္တရားႀကီးပဲ`` ဟု ေျဖၾကားေတာ္မူ၏။ မွန္၏။ ႏွလုံးေရာဂါ၊ ေသြးတုိးေရာဂါ၊ ကင္ဆာေရာဂါ စသည္ျဖင့္ မည္မွ်ပင္ အမည္နာမ တပ္တပ္ စင္စစ္ဤ႐ုပ္တရား ရွိေန၍သာ ေရာဂါအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အနာအမ်ိဳး ဆဲြကပ္ေနၾကျခင္း ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ေရာဂါအမည္မတပ္ဘဲ ``ဤ႐ုပ္တရားကုိပင္ ေရာဂါ``ဟု ဆုိေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူျခင္းျဖစ္၏။ ``႐ုပၸတီတိ ႐ူပံ = ေဖာက္ျပန္တတ္သည့္ သေဘာကုိ ႐ုပ္`` ဟု စာေပကဖြင့္ျပ၏။ ႐ုပ္တရားရွိသျဖင့္ ေဖာက္ျပန္ပ်က္ဆီးမႈလည္း ရွိေန၏။ ေဖာက္ျပန္ပ်က္ဆီးမႈသည္ပင္ ဗ်ာဓိဟူသည့္ အနာေရာဂါ ျဖစ္ေနျခင္းျဖစ္၏။ ႐ုပ္တရားရွိသျဖင့္ အနာေရာဂါျဖစ္ျခင္းသည္ မဆန္းေပ။ စိတ္ေရာဂါမျဖစ္ရန္သာ အဓိကျဖစ္၏။ စိတ္ေရာဂါျဖစ္လွ်င္ကား စိတ္ျဖင့္ျပန္လည္ ကုစားျခင္းမွတစ္ပါး အျခားေဆးမရွိေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ရုပ္တရားရွိသျဖင့္ ဗ်ာဓိဟူသည့္ အနာေရာဂါရွိလာရေသာေၾကာင့္ မနာပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တမေနၾကဘဲ စိတ္ေရာဂါမျဖစ္ရန္သာ သတိတရားျဖင့္ ထိန္းသိမ္းသြားၾကဖုိ႔ လုိအပ္လွ၏။
တတိယ ေတာင့္တ၍ မရသည့္ တရားကား မရဏဟူသည့္ ေသျခင္းတရားပင္ ျဖစ္၏။ ဤတရားကုိလည္း မေသပါရေစႏွင့္ဟု မည္သုိ႔မွ် ေတာင့္တ၍ မရေပ။ အသက္ရွင္ေနမႈ၏ ေနာက္တြင္ ေသျခင္းတရားက ရွိေနၿပီးျဖစ္၏။ အတိတ္ကလည္း အဖန္ဖန္ ေသခဲ့ၾကရၿပီးျဖစ္၏။ ယခုလည္း မည္သည့္အခ်ိန္၊ မည္သည့္အရြယ္၊ မည္သည့္ေနရာတြင္ ေသရမည္ကုိသာ ႀကိဳတင္၍ မသိႏိုင္ေသာ္လည္း ေသရမည္ဆုိသည္ကား မုခ်ဧကန္ မလဲြေပ။ နိဗၺာန္မရမခ်င္း ေသေနၾကရဦးမည္သာ ျဖစ္၏။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ လက္ထက္က ကိသာေဂါတမီဟူေသာ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ရွိ၏။ ထုိအမ်ိဳးသမီးတြင္ အလြန္ခ်စ္လွစြာေသာ သားေလးတစ္ေယာက္လည္း ရွိ၏။ တစ္ေန႔တြင္ ထုိသားေလးသည္ ႐ုတ္တရက္ေသဆုံးသြား၏။ ကိသာေဂါတမီသည္ အလြန္ခ်စ္လွစြာသည့္ သားေလးေသဆုံးသြား သျဖင့္ ယူက်ဳံးမရ၊ ေျဖဆည္ရာမရျဖစ္ကာ အ႐ူးတစ္ပုိင္းျဖစ္လ်က္ သားေသကုိပုိက္၍ အသက္ျပန္ရွင္ေအာင္ လုပ္ေပးရန္ အရပ္ထဲလွည့္လည္ ေနေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ မည္သူမွ် မကူညီႏုိင္ၾကေပ။ ေနာက္ဆုံး ဘုရားရွင္ထံ ေရာက္ၿပီး သားေသကုိ အသက္ျပန္ရွင္ေအာင္ ေဆးကုေပးရန္ ေတာင္းဆုိေလ၏။ ထုိအခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ``ခ်စ္သမီး… ေကာင္းၿပီ၊ သင့္သားကုိ အသက္ျပန္ရွင္ေအာင္ ငါကုေပးမယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီအရပ္မွာ ရွိတဲ့ လူမေသဖူးတဲ့ အိမ္ကေနၿပီး မုံညင္းေစ့ကုိ ခ်စ္သမီး ငါ့ဆီရွာယူလာခဲ့`` ဟု အရွာခုိင္း၏။ ကိသာေဂါတမီလည္း သားေသကုိ အသက္ျပန္သြင္းလုိေသာ ဆႏၵျဖင့္ လူမေသဖူးသည့္ အိမ္ကုိ တစ္အိမ္တက္ဆင္း လုိက္ရွာေသာ္လည္း တစ္အိမ္မွ် ရွာမေတြ႕ဘဲ ေနာက္ဆုံးဘုရားရွင္ထံျပန္ေရာက္၊ ဘုရားရွင္တရားေတာ္ကုိ နာယူၿပီး သာသနာ့ေဘာင္သုိ႔ အၿပီး၀င္ေရာက္သြားခဲ့၏။ ကိသာေဂါတမီ၏ ဤအျဖစ္အပ်က္သည္ အမွန္ပင္ျဖစ္၏။ ကိသာေဂါတမီအား ဘုရားရွင္ မိန္႔ေတာ္မူသည့္ တရားစကားေလးသည္ မွတ္သားဖြယ္ေကာင္းလွ၏။ ``ခ်စ္သမီး သားေသတာဟာ ခ်စ္သမီးတစ္ေယာက္ထဲမွာပဲ ရွိတာမဟုတ္ပါဘူး… ခ်စ္သမီးလုိသူေတြ ဒီေလာကမွာ အမ်ားႀကီးပါပဲ`` ဟူ၍ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အားလုံးတစ္ေန႔ ေသၾကရမည္ ျဖစ္သျဖင့္ မေသပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တမေနၾကဘဲ မေသမီ ႀကိဳတင္ၿပီး လုပ္ရမည့္၊ ျပင္ဆင္ရမည့္ အရာမ်ားကုိသာ အခ်ိန္မီ ႀကိဳတင္ျပဳလုပ္ အားထုတ္ၾကရမည္သာ ျဖစ္ပါ၏။

ခယဓမၼဟူသည့္ ကုန္ခမ္းျခင္းတရားကုိလည္း မကုန္ခမ္းပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တ၍ မရေပ။ ဤေနရာ၌ ကုန္ခမ္းျခင္းဟူသည္ စည္းစိမ္ဥစၥာတုိ႔၏ ကုန္ခမ္းျခင္းကုိ ဆုိလုိ၏။ စည္းစိမ္းဥစၥာမွန္သမွ်သည္ အခ်ိန္တန္လွ်င္ ကုန္ခမ္းသြားၾကရမည္သာ ျဖစ္၏။ အခ်ို႕ဆုိလွ်င္ အခ်ိန္မတန္မီပင္ ကုန္ခမ္းသြားၾကသည့္ဟု ထင္မွတ္တတ္ၾက၏။ စင္စစ္ ဤကုန္ခမ္းျခင္းသေဘာသည္လည္း အခ်ိန္အတိအက်မရွိ၊ အခ်ိန္မေရြးကုန္ခမ္း ေပ်ာက္ပ်က္သြားၾကမည္သာ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မကုန္မခမ္းမီ ရသမွ် ယူသြားႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရမည္ ျဖစ္၏။ ရသမွ် ယူသြားရန္မွာ မိမိႏွင့္တစ္ပါတည္း ယူသြားရန္ကား မျဖစ္ႏုိင္ေပ။ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ျပဳၿပီး ထုိကုသုိလ္၏ အက်ိဳးကုိသာလွ်င္ ယူသြား၍ ရႏုိင္ေပ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အခ်ိန္မေရြး ကုန္ခမ္းသြားႏုိင္သည့္ သေဘာကုိလည္း သတိျပဳဆင္ျခင္းကာ မကုန္ခမ္းပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တမေနဘဲ မကုန္ခမ္းမီ ရသမွ်ယူသြားႏုိင္ရန္သာ ႀကိဳးစားအားထုတ္ သင့္လွေပ၏။

ထုိ႔အတူ နႆဓမၼဟူသည့္ ပ်က္ဆီးျခင္းသေဘာကုိလည္း မပ်က္ဆီးပါရေစႏွင့္ဟု ေတာင့္တ၍ မရႏုိင္ေပ။ ပ်က္ဆီးခ်ိန္တန္လွ်င္ ပ်က္ဆီးသြားၾကရမည္သာ ျဖစ္၏။ ``သေဗၺသခၤါရာ အနိစၥာ= အရာအားလုံးသည္ အၿမဲမရွိ`` ဟူေသာ ဘုရားရွင္၏ စကားေတာ္အတုိင္းပင္ မည္သည့္အရာမွ် အၿမဲတည္ရွိသည္ဟု မရွိႏုိင္ေပ။ ျပဳျပင္စီရင္ထားသည့္ သခၤါရတရား မွန္သမွ် ပ်က္ဆီးျခင္းသာ အဆုံးရွိေပသည္။ ထုိသေဘာတရားသည္ ယေန႔ေခတ္တြင္ ပုိ၍ထင္ရွားေန၏။ သိပၸံပညာမ်ား မည္မွ်ပင္တုိးတက္ပါေစ၊ မည္မွ်ပင္ အစြမ္းထက္ပါေစ ထာ၀ရတည္တံ့ၿပီး မပ်က္ဆီးႏုိင္မည့္ အရာမ်ားကုိ တီထြင္၍ မရႏုိင္ၾကေသးေပ။ ေနာင္လည္း ရမည္မဟုတ္ေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ျပဳျပင္စီရင္ထားသည့္ သခၤါရတရားမ်ား ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ျပဳျပင္ထားမႈ၏ အဆုံးသည္ ပ်က္ဆီးျခင္းသာလွ်င္ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ ထုိေၾကာင့္လည္း ကြန္ပ်ဴတာမ်ား၊ အင္တာနက္မ်ား၊ ထူးဆန္းသည့္ လွ်က္စစ္ပစၥည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးတုိ႔ကုိ မည္မွ်အဆန္းတက်ယ္ ခုိင္ခုိင္ခံ့ခံ့ တီထြင္ထားပင္ ထားျငားေသာ္လည္း ေသခ်ာသည့္အခ်က္ကား ထုိပစၥည္းမ်ားသည္ ေနာက္ဆုံးပစၥည္းသြားၾကရျခင္း အခ်က္ပင္ျဖစ္ပါ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တည္ၿမဲျခင္းတစ္စုံတစ္ခုမွ် မရွိသည့္ ဤေလာကႀကီးတြင္ မပ်က္ဆီးသည့္ အရာဟူသည္ မရွိပါသျဖင့္ အေကာင္းမ်ားႏွင့္ ႀကဳံေတြ႕ေနၾကေသာ္လည္း တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ပ်က္ဆီးသြားမည့္အေရး ႀကိဳတင္ေမွ်ာ္ေတြးလ်က္ မာနခ၀ါခ်ကာ သံေ၀ဂဉာဏ္ပြားၿပီး သတိရွိရွိေနသင့္လွေပ၏။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ဗုဒၶေဟာၾကားေတာ္မူထားသည့္ ဤေတာင့္တ၍ မရသည့္ အရာငါးမ်ိဳးကုိ သေဘာေပါက္သိျမင္ၿပီး သံေ၀ဂဉာဏ္ အမွန္ပြားႏုိင္မည္ဆုိပါက သတၱ၀ါမ်ား၏ သႏၲာန္တြင္ မာနဟုဆုိေသာ ခက္ထန္ေထာင္လႊားမႈမ်ား တျဖည္းျဖည္း အားနည္းသြားႏုိင္မည္ဟူသည့္ အခ်က္ပင္ျဖစ္၏။ စင္စစ္ ဤေလာကႀကီးတြင္ အသက္ရွင္ေနထုိင္ရသည့္ ဘ၀သည္ အလြန္တုိေတာင္းလွ၏။ ဤကဲ့သုိ႔ တုိေတာင္းလွသည့္ ဘ၀တြင္ လူတုိ႔သည္ တစ္ဦးအေပၚ တစ္ဦး ေဒါသ၊ မာနမ်ားျဖင့္ ဆက္ဆံေနၾကသည္မ်ားကုိ ၾကည့္ကာ အုိနာေသ စသည့္ တရားမ်ားကုိ ေမ့ေနၾကပါလားဟု သံေ၀ဂျဖစ္မိ၏။ အမွန္အားျဖင့္ ထုိတရားမ်ားသည့္ ေတာင့္တ၍မရသည့္ တရားမ်ား ျဖစ္သကဲ့သုိ႔ ေမ့ထား၍ ရေကာင္းေသာ တရားမ်ားလည္း မဟုတ္ေပ။ အၿမဲဆင္ျခင္ ႏွလုံးသြင္းထားရမည့္ တရားမ်ားျဖစ္ေပသည္။ ေတာင့္တ၍ မရသည့္အရာကုိ ေတာင့္တေနပါက လူပင္ပန္း စိတ္ပင္ပန္း ျဖစ္တတ္၏။ စုိးရိမ္ပူေဆြးမႈမ်ား တုိးပြားတတ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မရသည့္အရာကုိ ေတာင့္တေနမည့္အစား ထိုတရားမ်ား မည္သည့္အခါမွ် ျပန္လည္မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့မည့္ အရာမ်ားကုိသာ ရွာေဖြလုပ္ေဆာင္ရန္ လုိအပ္၏။ ထုိတရားမ်ား ထာ၀ရ မျဖစ္ေပၚႏုိင္ရန္မွာကား နိဗၺာန္ရမွသာ ျဖစ္ႏုိင္ေပ၏။ နိဗၺာန္ရရန္အတြက္ကား မေမ့မေလ်ာ့ေသာ သတိတရား ရွိမွပင္ျဖစ္ေပမည္။ သတိမရွိ ေမ့ေလ်ာ့ေနပါက နိဗၺာန္ႏွင့္ ပုိ၍ပုိ၍ ေ၀းေနဦးမည္သာ ျဖစ္၏။ ဆရာေတာ္ႀကီး တစ္ပါးက အမိန္႔ရွိဖူး၏။ ဆရာေတာ္ႀကီးက ``မသြားဘဲ နီးေန႔သည့္အရာကား သုႆာန္ ျဖစ္ၿပီး သြားပါလ်က္ႏွင့္ ေ၀းေ၀းေနသည့္ အရာကား နိဗၺာန္ျဖစ္၏`` ဟု မိန္႔ေတာ္မူဖူး၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စာေရးသူအပါအ၀င္ အားလုံးေသာ ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါ အေပါင္းတုိ႔သည္ ေတာင့္တ၍ မရသည့္အရာမ်ားကုိ ေတာင့္တေနၾကမည့္အစား ေမ့ထား၍မရသည့္ ထုိတရားမ်ားကုိ အၿမဲဆင္ျခင္ ႏွလုံးသြင္းကာ သုႆာန္ႏွင့္ မနီးခင္ အၿပီးခရီးႏွင္ၿပီး နိဗၺာန္ႏွင့္ နီးသထက္နီးေစရန္ အျမန္ႀကိဳးစားသင့္လွပါေၾကာင္း…

ေသမွာမေၾကာက္ၾကသူမ်ား ...

ဤေလာက၌ ပုထုဇင္ ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါ မွန္သမွ်သည္ ေသရမည္ကုိ ေၾကာက္ၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ေသရမည့္ေဘးႏွင့္ ႀကဳံၾကသည့္အခါ လြတ္ရာလမ္းကုိ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ႀကိဳးစားရွာေဖြၾကျခင္း ျဖစ္၏။ အသက္ရွင္ေအာင္ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ အားထုတ္ၾက၏။ ေသေဘးႏွင့္ မႀကဳံရေအာင္ အသက္ရွင္ ရပ္တည္ႏုိင္ေရး နည္းလမ္းကုိ ရွာေဖြၾက၏။ အစာမစားလွ်င္ ေသရမည္ကုိ ေၾကာက္ၾကသျဖင့္ အစာစားၾက၏။ ေရမေသာက္လွ်င္ ေသမည္စိုးသျဖင့္ ေရေသာက္ၾက၏။ ေရာဂါေၾကာင့္ ေသမည္ကုိ ေၾကာက္ၾကသျဖင့္ ေရာဂါမျဖစ္ေအာင္၊ ျဖစ္လာလွ်င္လည္း ေပ်ာက္ကင္းသက္သာေအာင္ အားထုတ္ၾက၏။ မွန္၏။ ထုိ႔အတြက္ေၾကာင့္လည္း စည္းစိမ္ဥစၥာႏွင့္ ေျခလက္အဂၤါတစ္ခုခု ယွဥ္လာလွ်င္ စည္းစိမ္ဥစၥာကုိ စြန္႔္၍ ေျခလက္အဂၤါကုိ ေရြးခ်ယ္ၾကျခင္းျဖစ္၏။ ေျခလက္အဂၤါတုိ႔ႏွင့္ အသက္ယွဥ္လာလွ်င္ ေျခလက္အဂၤါတုိ႔ကုိ စြန္႔၍ အသက္ကုိ ေရြးခ်ယ္ၾကျခင္းျဖစ္၏။ မေသဘူးဆုိလွ်င္ အသက္ကလဲြ၍ က်န္သည့္အရာမ်ားကုိ စြန္႔လြတ္ရန္ ၀န္မေလးတတ္ၾကေပ။ ဤသည္တို႔မွာ ေသရမည္ကုိ ေၾကာက္ၾကေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္၏။ သာမန္သူမ်ား မဆုိထားဘိ ေလာကတြင္ ဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ႀကဳံေတြ႕ရသျဖင့္ မခံစားႏုိင္ျဖစ္ၿပီး မိမိကုိယ္ကုိ သတ္ေသရန္ ႀကိဳးစားၾကသည့္ သူမ်ားပင္လွ်င္ လက္ေတြ႕ေသၾကရမည္ ဆုိေသာအခါ ေၾကာက္လန္႔မႈ ျဖစ္ၾကေသး၏။

ၾကားဖူးသည့္ ပုံျပင္္ေလး တစ္ခုရွိ၏။ ေရွးတုန္းက ေက်းရြာတစ္ရြာတြင္ အလြန္ဒုကၡဆင္းရဲ ျဖစ္သျဖင့္ မိမိကုိယ္ကုိ ဆဲဲြႀကိဳးခ်ေသရန္ ႀကိဳးစားသည့္ သူတစ္ေယာက္ရွိ၏။ တစ္ေန႔ ထုိသူသည္ မိမိကုိယ္ကုိ သတ္ေသရန္ ႀကိဳးအရွည္တစ္ေခ်ာင္းကုိ ယူကာ ရြားထိပ္က သစ္ပင္ႀကီးရွိရာ အရပ္သုိ႔ သြား၏။ သစ္ပင္ရွိရာသုိ႔ ေရာက္သည့္အခါ ႀကိဳးတစ္စကုိ သစ္ပင္၏သစ္ကုိင္း တစ္ခုတြင္ ခ်ည္ၿပီး က်န္တစ္စကုိ မိမိ၏ လည္ပင္းတြင္ ခ်ည္ကာ သစ္ပင္ေပၚမွ ခုန္ခ်ေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ မည္သုိ႔ပင္ ႀကိဳးစားႀကိဳးစား ဘာမွ်မျဖစ္ဘဲ အသက္ရွင္လွ်က္သာရွိ၏။ စင္စစ္ ထုိသုိ႔ျဖစ္ျခင္းမွာ သူ၏ႀကိဳးမွာ သစ္ကုိင္းႏွင့္ ေျမႀကီးထက္ႏွစ္ဆေလာက္ ရွည္္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ခုန္ခ်တုိင္း ႀကိဳးစက ေျမႀကီးေပၚတြင္ ပုံလ်က္သားျဖစ္ကာ မေသျခင္းျဖစ္၏။ ထုိအခ်င္းအရာကုိ ျမင္းစီးၿပီး တစ္ေနရာသုိ႔ ခရီးသြားသည့္ သူတစ္ေယာက္က ေတြ႕ကာ ``ေဟ့လူ… ဘာလုပ္ေနတာလဲ`` ဟု ေမး၏။ ထုိအခါ သစ္ပင္ေပၚမွ သူက ``ကၽြန္ေတာ္ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတ္ေသမလုိ႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လုိျဖစ္မွန္း မသိ၊ ေသလုိ႔ကုိ မရဘူးျဖစ္ေနတယ္``ဟု ျပန္ေျပာ၏။ ထုိအခါ ခရီးသြားက အေျခအေနကုိ ၾကည့္ၿပီး ``ဟာ… ခင္ဗ်ားႏွယ္… အ ရန္ေကာ… ခင္ဗ်ားလုပ္တာက ဟုတ္မွမဟုတ္ဘဲ… လာဆင္းခဲ့ ကၽြန္ေတာ္ျပမယ္ ေသေသခ်ခ်ာၾကည့္`` ဟု ဆုိကာ ေသေၾကာင္းႀကံမည့္ သူူဆီမွ ႀကိဳးကုိယူၿပီး သူကုိယ္တုိင္ သစ္ပင္ေပၚတက္သြားကာ ေအာက္ကလူကုိ ``ေဟ့လူ… ဒီမွာ က်ဳပ္ျပမယ္ ေသေသခ်ခ်ာၾကည့္.. ခင္ဗ်ားဟာက ႀကိဳးရွည္ေနလုိ႔ ျဖစ္တာ၊ ႀကိဳးကုိ ဒီလုိတုိေအာင္ ျဖတ္၊ ၿပီးရင္ ဒီလုိ လည္ပင္မွာ ခ်ည္ၿပီး ဒီလုိခုန္ခ်ရတယ္..`` ဟု ဆုိကာ သူ႔လည္ပင္းကုိ ႀကိဳးကြင္းစြပ္ကာ သူကုိယ္တုိင္ ခုန္ခ်ျပလုိက္၏။ အျပေကာင္းသည့္ ခရီးသြားကား တစ္ခါတည္း မိမိကုိယ္ကုိ မိမိသတ္ေသၿပီး ျဖစ္သြားေလ၏။ ထုိအျခင္းအရာကုိ ျမင္သည့္အခါ အမွန္တကယ္ မိမိကုိယ္ကုိ သတ္ေသရန္ ႀကိဳးစားသည့္ ရြာသားမွာ အလြန္အမတန္ ေၾကာက္လန္႔ၿပီး ``ဟာ… ေသတာဟာ ေၾကာက္စရာႀကီးပါလား…`` ဟု ေရရြတ္ၿပီး မေသရဲေတာ့ဘဲ ေၾကာက္အားလန္႔အား ရြာထဲျပန္၀င္ ေျပးသြားေလ၏။ ဤပုံျပင္ေလးသည္ ဟာသဆန္ဆန္ ပုံျပင္ေလးျဖစ္ေသာ္လည္း တစ္ဘက္က ၾကည့္ပါက အမွန္တကယ္ ေသခ်င္ၾကသည့္ သူမ်ားပင္လွ်င္ လက္ေတြ႕ေသရမည္ ဆုိေသာအခါ ေၾကာက္လန္႔တတ္ၾကေၾကာင္း သြယ္၀ုိက္ၿပီး နားလည္သေဘာေပါက္ႏုိင္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေသရမည္ကုိ မေၾကာက္သည့္သူ မရွိဟု ေျပာဆုိၾကျခင္း ျဖစ္၏။

သုိ႔ေသာ္ ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ားသည္ အမွန္ပင္ရွိ၏။ မည္သုိ႔ေသာ သူမ်ားသည္ ေသမွာမေၾကာက္ၾကေၾကာင္း ဗုဒၶစာေပတြင္ ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္တုိင္ ေဟာၾကားေတာ္မူထားသည္မ်ား ရွိ၏။ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ စတုကၠနိပါတ္ ပါဠိေတာ္ အဘယသုတ္တြင္ ေသမွာမေၾကာက္သည့္ ပုဂၢိဳလ္ေလးေယာက္ ရွိေၾကာင္း ျမတ္ဗုဒၶေဟာေတာ္မူထား၏။ ဤတရားေတာ္သည္ ဇာဏုေႆာဏီ အမည္ရွိေသာ ပုဏၰားႀကီး၏ ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားခ်က္ကုိ ျမတ္စြာဘုရားရွင္မွ ေျဖၾကားေဟာထားျခင္းျဖစ္၏။ ဤအဘယသုတ္တြင္ ေသမွာေၾကာက္သည့္သူမ်ား ႏွင့္ ေသမွာ မေၾကာက္သည့္ သူမ်ားကုိ ေဟာေတာ္မူထားေသာ္လည္း ဤေနရာတြင္ ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ားကုိသာ တင္ျပလုိပါ၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ားကုိ တင္ျပလုိက္ကာမွ်ျဖင့္ အျပန္အားျဖင့္ ေသမွာေၾကာက္သည့္ သူမ်ားကုိလည္း အလြယ္တကူ နားလည္ႏုိင္မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္၏။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္မွ ပုဏၰားႀကီးအား
``- ပုဏၰား… ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာသူသည္ ကာမဂုဏ္တုိ႔၌ ရာဂကင္း၏။ ဆႏၵကင္း၏။ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးျခင္းကင္း၏။ မြတ္သိပ္ျခင္းကင္း၏။ ပူပန္ျခင္းကင္း၏။ တဏွာကင္း၏။ ထုိသူသုိ႔ ျပင္းျပေသာ ေရာဂါအနာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး က်ေရာက္ေသာအခါ ``ခ်စ္ခင္ဖြယ္ ကာမဂုဏ္တုိ႔သည္ ငါ့ကုိဧကန္ စြန္႔ၾကလိမ့္မည္၊ ငါသည္လည္း ခ်စ္ခင္ဖြယ္ရာ ကာမဂုဏ္တုိ႔ကုိ စြန္႔ရေတာ့မည္``ဟု (မိမိကုိယ္ကုိ) အႀကံမျဖစ္။ မစုိးရိမ္။ မပင္ပန္း။ မငိုေၾကြး။ ရင္ဘက္စည္တီး မျမည္တမ္း။ ျပင္းစြာေတြေ၀ျခင္းသုိ႔ မေရာက္။ ပုဏၰား… ေသျခင္းသေဘာရွိသည္ ျဖစ္လ်က္ ေသျခင္းမွ မေၾကာက္ေသာ၊ ထိတ္လန္႔ျခင္းသုိ႔ မေရာက္ေသာ သူဟူသည္ ဤသူပင္တည္း။
- ပုဏၰား… ေနာက္တစ္မ်ိဳးကား.. ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာသူသည္ ကုိယ္၌ ရာဂကင္း၏။ ဆႏၵကင္း၏။ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးျခင္းကင္း၏။ မြတ္သိပ္ျခင္းကင္း၏။ ပူပန္ျခင္းကင္း၏။ တဏွာကင္း၏။ ထုိသူသုိ႔ ျပင္းျပေသာ ေရာဂါအနာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး က်ေရာက္ေသာအခါ ``ခ်စ္ခင္ဖြယ္ ကုိယ္သည္ ငါ့ကုိဧကန္ စြန္႔ၾကလိမ့္မည္၊ ငါသည္လည္း ခ်စ္ခင္ဖြယ္ရာ ကုိယ္ကုိ စြန္႔ရေတာ့မည္``ဟု (မိမိကုိယ္ကုိ) အႀကံမျဖစ္။ မစုိးရိမ္။ မပင္ပန္း။ မငိုေၾကြး။ ရင္ဘက္စည္တီး မျမည္တမ္း။ ျပင္းစြာေတြေ၀ျခင္းသုိ႔ မေရာက္။ ပုဏၰား… ေသျခင္းသေဘာရွိသည္ ျဖစ္လ်က္ ေသျခင္းမွ မေၾကာက္ေသာ၊ ထိတ္လန္႔ျခင္းသုိ႔ မေရာက္ေသာ သူဟူသည္ ဤသူပင္တည္း။
- ပုဏၰား… ေနာက္တစ္မ်ိဳးကား.. ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာသူသည္ မေကာင္းမႈကုိ မျပဳ။ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈကုိ မျပဳ။ ညစ္ႏြမ္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ မျပဳ။ ေကာင္းမႈကုိ ျပဳၿပီးျဖစ္၏။ ကုသုိလ္ကုိ ျပဳၿပီးျဖစ္၏။ ေၾကာက္မက္ဖြယ္မွ တားျမစ္ေရးကုိ ျပဳၿပီးျဖစ္၏။ ထုိသူသုိ႔ ျပင္းျပေသာ ေရာဂါအနာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး က်ေရာက္ေသာအခါ ``ငါသည္ မေကာင္းမႈကုိ မျပဳ၊ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈကုိ မျပဳ၊ ညစ္ႏြမ္းမႈကုိ မျပဳ၊ ေကာင္းမႈကုိ ျပဳၿပီးၿပီ၊ ကုသုိလ္ကုိ ျပဳၿပီးၿပီ၊ ေၾကာက္မက္ဖြယ္မွ တားျမစ္ေရးကုိ ျပဳၿပီးၿပီ၊ အခ်င္းတုိ႔ စင္စစ္ မေကာင္းမႈကုိ မျပဳေသာ၊ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈကုိ မျပဳေသာ၊ ညစ္ႏြမ္းမႈကုိ မျပဳေသာ၊ ေကာင္းမႈကုိ ျပဳၿပီးေသာ၊ ေၾကာက္မက္ဖြယ္မွ တားျမစ္ေရးကုိ ျပဳၿပီးေသာ သူတုိ႔၏ လားရာဂတိ ဟူသမွ်သုိ႔ ဘ၀ေနာင္ခါ ငါလားရေတာ့အံ့ တကား``ဟု (မိမိကုိယ္ကုိ) အႀကံျဖစ္၏။ ထုိသူသည္ မစုိးရိမ္၊ မပင္ပန္း၊ မငိုေၾကြး၊ ရင္ဘက္စည္တီး မျမည္တမ္း၊ ျပင္းစြာေတြေ၀ျခင္းသုိ႔ မေရာက္။ ပုဏၰား… ေသျခင္းသေဘာရွိသည္ ျဖစ္လ်က္ ေသျခင္းမွ မေၾကာက္ေသာ၊ ထိတ္လန္႔ျခင္းသုိ႔ မေရာက္ေသာ သူဟူသည္ ဤသူပင္တည္း။
- ပုဏၰား… ေနာက္တစ္မ်ိဳးကား.. ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာသူသည္ သူေတာ္ေကာင္းတရား၌ မယုံမွား။ ေ၀ခဲြႏုိင္၏။ ဆုံးျဖတ္ႏုိင္၏။ ထုိသူသုိ႔ ျပင္းျပေသာ ေရာဂါအနာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး က်ေရာက္ေသာအခါ ``ငါသည္ စင္စစ္ သူေတာ္ေကာင္းတရား၌ မယုံမွား၊ ေ၀ခဲြႏုိင္၏၊ ဆုံးျဖတ္ႏုိင္၏``ဟု (မိမိကုိယ္ကုိ) အႀကံျဖစ္၏။ ထုိသူသည္ မစုိးရိမ္၊ မပင္ပန္း၊ မငိုေၾကြး၊ ရင္ဘက္စည္တီး မျမည္တမ္း၊ ျပင္းစြာေတြေ၀ျခင္းသုိ႔ မေရာက္။ ပုဏၰား… ေသျခင္းသေဘာရွိသည္ ျဖစ္လ်က္ ေသျခင္းမွ မေၾကာက္ေသာ၊ ထိတ္လန္႔ျခင္းသုိ႔ မေရာက္ေသာ သူဟူသည္ ဤသူပင္တည္း။ ပုဏၰား… ေသျခင္းသေဘာရွိသည္ျဖစ္လ်က္ ေသျခင္းမွ မေၾကာက္ေသာ၊ ထိန္လန္႔ျခင္းသုိ႔ မေရာက္ေသာ သူတုိ႔သည္ ဤေလးမ်ိဳးတုိ႔တည္း`` ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

အထက္ပါ ေဟာၾကားခ်က္တြင္ ျမတ္ဗုဒၶမွ ေသမွာ မေၾကာက္သည့္ ပုဂၢိဳလ္ေလးမ်ိဳးကုိ ခဲြျခားေဟာၾကားေတာ္ မူထားသည္ကုိ ဖတ္႐ႈၾကည္ညိဳႏုိင္ၾကမည္ ျဖစ္၏။ ထုိေဟာၾကားခ်က္ကုိ အႏွစ္ခ်ဳပ္ အလြယ္နားလည္ေအာင္ ေကာက္ခ်က္ခ်ျပရလွ်င္ ေသမွာ မေၾကာက္သူတုိ႔ဟူသည္
၁။ ကာမဂုဏ္တုိ႔၌ တပ္မက္မႈရာဂ၊ တြယ္တာမႈသံေယာဇဥ္၊ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ပူပန္ျခင္း ကင္းေသာသူ
၂။ ခႏၶာကုိယ္၌ တြယ္တာႏွစ္သက္ တပ္မက္မႈတဏွာ ကင္းေသာသူ
၃။ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ မျပဳ၊ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ကုိ ျပဳၿပီးေသာသူ
၄။ သူေတာ္ေကာင္းတရား၌ ယုံမွားသံသယ မရွိေသာသူ ဟူေသာ ဤေလးမ်ိဳးတုိ႔ပင္ ျဖစ္ပါ၏။

မွန္၏။ စင္စစ္ လူ႔ဘ၀တြင္ ေနသည့္အခုိက္ ကာမဂုဏ္အာ႐ုံမ်ား ေနာက္သုိ႔သာ လုိက္ေနၾကသူမ်ား၊ ``ငါ၊ င့ါခႏၶာ``ဟု စဲြလမ္းတပ္မက္မႈ ရွိေနၾကသူမ်ား၊ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ မရွိ အကုသုိလ္မ်ားျဖင့္သာ အခ်ိန္ကုန္ေနၾကသူမ်ား၊ သူေတာ္ေကာင္းတရားကုိ မသိနားမလည္သူမ်ားသည္ ေသခါနီးအခါကာလတြင္ မိမိတုိ႔ ဘ၀သံသရာအတြက္ အားကုိးအားထားျပဳစရာ တစ္စုံတစ္ခုမွ် မရွိသည့္အတြက္ ေသရမည္ဆုိသည့္အခါ ေၾကာက္ၾကျခင္းျဖစ္၏။ အျပန္အားျဖင့္ အသက္ရွင္ေနသည့္အခုိက္ ကာမဂုဏ္အာ႐ုံမ်ား ေနာက္သုိ႔မလုိက္သူ၊ ငါ၊ ငါ့ခႏၶာဟု တပ္မက္စဲြလမ္းမႈ မရွိသူ၊ အကုသုိလ္ကုိျပဳျခင္းမရွိ ကုသုိလ္မ်ားျဖင့္သာေနသူ၊ သူေတာ္ေကာင္းတရားကုိ သိရွိနားလည္ လုိက္နာက်င့္ႀကံေနသူမ်ား အတြက္ကား မိမိတုိ႔သံသရာအတြက္ ရိကၡာအျပည့္ထုတ္ၿပီး ျဖစ္သျဖင့္ ယခုဘ၀ေသရမည့္ အေရးေတြးၿပီး ေၾကာက္စရာမလုိၾကျခင္း ျဖစ္၏။ အထူးသျဖင့္ မဟုတ္သည့္အရာမ်ား၊ မေကာင္းသည့္အမႈမ်ားကုိ ျပဳလုပ္ထားျခင္း မရွိၾကသည့္အတြက္ မိမိကုိယ္ကုိမိမိ ယုံၾကည္မႈအျပည့္ ရွိေနၿပီး မည္သည့္ေနရာ၊ မည္သည့္အခ်ိန္တြင္ျဖစ္ေစ မည္သုိ႔ေသာ အရာမ်ိုးကုိမွ ေၾကာက္လန္႔တုန္လႈပ္မႈ မရွိႏုိင္ေတာ့ေပ။

ထုိ႔အျပင္ ေသျခင္းတရားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဓမၼပဒ၊ အပၸမာဒ၀ဂ္၊ သာမာ၀တီ၀တၳဳတြင္ ျမတ္ဗုဒၶေဟာေတာ္မူထားသည့့္ တရားတစ္ပုဒ္ကုိလည္း သတိရမိ၏။ ျမတ္ဗုဒၶက သာမာ၀တီကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ေအာက္ပါဂါထာ တစ္ပုဒ္ျဖင့္ သတိေပးစကား ေဟာၾကားခဲ့၏။
``အပၸမာေဒါ အမတံ ပဒံ၊ ပမာေနာ မစၥဳေနာ ပဒံ၊
အပၸမတၱာ န မီယႏၱိ၊ ေယ ပမတၱာ ယထာ မတာ။`` ဟူေသာ ဤတရားဂါထာ၏ ဆုိလုိရင္းမွာ ``မေမ့ေလွ်ာ့ျခင္းသည္ ေသျခင္းကင္းရာ နိဗၺာန္သုိ႔ ေရာက္ေၾကာင္းျဖစ္ၿပီး ေမ့ေလွ်ာ့ေပါ့ဆျခင္းသည္ ေသျခင္း၏ အေၾကာင္းျဖစ္၏။ မေမ့မေလွ်ာ့ ေနၾကသူမ်ားသည္ ေသျခင္းကင္းသူမ်ားႏွင့္ တူကုန္ၿပီး ေမ့ေမ့ေလွ်ာ့ေလွ်ာ့ ေပါ့ေပါ့ဆဆ ေနၾကသူမ်ားသည္ အသက္ရွင္ေနေသာ္လည္း ေသေနၾကသူမ်ားႏွင့္ တူၾကကုန္၏။`` ဟူ၍ျဖစ္၏။

ဓမၼပဒလာ ထုိတရားစကားသည္ ျမတ္ဗုဒၶေန႔စဥ္ မိန္႔ေတာ္မူေနၾကျဖစ္သည့္ အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ - မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆေသာ သတိတရားႏွင့္ ျပည့္စုံေအာင္ေနၾက ဟူေသာ မိန္႔မွာခ်က္ကုိ ထပ္ဆင့္အထူးျပဳ သတိေပးထားသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္၏။ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ဤမိန္႔မွာခ်က္ကုိ ဆက္စပ္ယူလုိက္လ်င္ အထက္တြင္ေဖာ္ျပခဲ့သည့္ ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ား ျပည့္စုံရမည့္ အခ်က္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူမ်ားအား မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆ ေနၾကသူမ်ားအျဖစ္ ညႊန္ျပႏုိင္မည္ျဖစ္ၿပီး ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ားဟူသည္ သတိရွိၾကသူမ်ားပင္တည္းဟု ေကာက္ခ်က္ခ်ႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ေလာကတြင္ ေသရမည္ကုိ လူတုိင္းေၾကာက္ၾကသည္ ဆုိေသာ္လည္း ေသမွာမေၾကာက္သည့္ သူမ်ားလည္း ရွိသည္ကုိ အထက္ေဖာ္ျပပါ ျမတ္ဗုဒၶ ေဟာေတာ္မူခ်က္မ်ားက သက္ေသျပဳေနၿပီး ျဖစ္သျဖင့္ မိမိတုိ႔ ယခုလက္ရွိဘ၀တြင္ ေသျခင္းတရားကုိ ရင္ဆုိင္ႏုိင္ရန္၊ ေသရမည့္အေရး ေတြးေၾကာက္စရာ မလုိသည့္ ေသမွာမေၾကာက္သူမ်ား ျဖစ္ေစရန္ အခ်ိန္ရွိခုိက္ သတိစုိက္၍ ၾကိဳးစားၾကရန္သာ လုိအပ္ေပေတာ့၏။ ထုိသုိ႔ ၾကိဳးစားၾကရန္လည္း တုိက္တြန္းလုိပါ၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ေသျခင္းတရားဟူသည္ အခ်ိန္မေရြး၊ ေနရာမေရြး၊ အရြယ္မေရး ဧကန္မုခ် လာႏုိင္ေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ပါ၏။

အရဟံဂုဏ္ေတာ္အား ၾကည္ညိဳၾကည့္ျခင္း…

ျမတ္စြာဘုရား၏ ဂုဏ္ေတာ္ကုိးပါးတုိ႔တြင္ အရဟံ ဂုဏ္ေတာ္ကုိ ပထမဆုံးဂုဏ္ေတာ္အျဖစ္ ပိဋကတ္စာေပမ်ား၌ ေတြ႕ရမည္ျဖစ္၏။ ဘုရားရွင္၏ဂုဏ္ေတာ္မ်ား အေၾကာင္းေျပာၾကလွ်င္လည္း အရဟံစေသာ ဂုဏ္ေတာ္ကုိးပါးဟူ၍ ေျပာေလ့ရွိၾက၏။ ထုိ႔အျပင္ အရဟံဂုဏ္ေတာ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း အ႒ကထာမ်ားတြင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးဖြင့္ဆုိ ခ်ီးက်ဴးေတာ္မူၾက၏။ ထင္ရွားသည့္ ဖြင့္ဆုိခ်က္မ်ားမွာ

ျမတ္စြာဘုရားသည္…
၁။ အလုံးစုံေသာ ကိေလသာအေပါင္းမွ ကင္းစင္ေတာ္မူျခင္း
၂။ သံသရာစက္လည္ပတ္မႈ အကန္႔တုိ႔ကုိ ဖ်က္ဆီးေတာ္မူၿပီးျဖစ္ျခင္း
၃။ လူ၊ နတ္၊ ျဗာဟၼာ သတၱ၀ါအားလုံးတုိ႔၏ ပူေဇာ္အထူးကုိ ခံယူေတာ္မူထုိက္ျခင္း
၄။ အလုံးစုံေသာ ကိေလသာမွန္သမွ်ကုိ အၾကြင္းအက်န္မရွိ ပယ္သတ္ေတာ္မူၿပီးျဖစ္ျခင္း
၅။ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ကုိ ျပဳေတာ္မမူတတ္ျခင္း စေသာ အေၾကာင္းတုိ႔ေၾကာင့္ အရဟံဟူေသာ ဂုဏ္ေတာ္ႏွင့္ ျပည့္စုံေတာ္မူ၏ ဟူသည့္ ဖြင့္ဆုိခ်က္မ်ား ျဖစ္၏။

ထုိဂုဏ္ေတာ္အဖြင့္မ်ားတြင္ စာေရးသူႏွင့္ စာဖတ္သူတုိ႔ အထူးသျဖင့္ ၾကည္ညိဳၾကည့္သင့္သည့္ အခ်က္မွာ နံပါတ္ (၅) အဖြင့္ျဖစ္သည့္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ကုိ ျပဳေတာ္မမူျခင္း ဟူေသာ အခ်က္ပင္ျဖစ္၏။ ထုိဖြင့္ဆုိခ်က္ကုိ မိမိတုိ႔၏ ကုိယ္ေတြ႕အေျခအေနႏွင့္ ခ်ိန္ထုိးၾကည့္လွ်င္ ပုိၿပီးၾကည္ညိဳတတ္ေပမည္။ မိမိတုိ႔ တစ္ေယာက္တည္း တိတ္ဆိတ္ၿပီး မျမင္ကြယ္ရာမွာ ရွိေနသည့္အခုိက္ ျဖစ္တတ္သည့္ စိတ္အစဥ္ အေျခအေနမ်ားႏွင့္ ယွဥ္ၾကည့္လွ်င္ ပုိၿပီးထင္ရွား၏။ မွန္ပါသည္။ မည္သူမဆုိ ပုထုဇင္မွန္သမွ် စိတ္အစဥ္ မတည္ၿငိမ္ၾကသျဖင့္ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္မ်ားႏွင့္ မျပတ္ယွဥ္တဲြ ေနတတ္ၾက၏။ မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာ၊ လွ်ာ၊ ကုိယ္၊ စိတ္တုိ႔ကုိ အမွီျပဳ၍ မေကာင္းသည့္ ကာယကံမႈမ်ား၊ ၀စီကံမႈမ်ား၊ မေနာကံမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚတတ္ၾက၏။ အထူးသျဖင့္ မျမင္ကြယ္ရာတြင္ ရွိသည့္အခိုက္၌ ပုိၿပီးျဖစ္တတ္ၾက၏။ တစ္ခါတစ္ရံ အခန္းထဲတြင္ တစ္ေယာက္တည္း ရွိသည့္အခါ အာ႐ုံတစ္ခုခုကုိ အမွီျပဳ၍ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္မ်ား ျဖစ္ေပၚတတ္သည္ကုိ သတိျပဳမိၾကမည္ျဖစ္၏။ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသည့္အခုိက္တြင္ စိတ္ကုိသတိျဖင့္ မကပ္ဘဲ ေနမိပါက တစ္စုံတစ္ေယာက္ကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ျဖစ္ေစ၊ တစ္စုံတစ္ခုကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ျဖစ္ေစ မေကာင္းသည့္ စိတ္အေတြးမ်ား ျဖစ္ေပၚတတ္ၾက၏။ ယင္းမေကာင္းသည့္ စိတ္အေတြးတြင္ မရပ္မိၾကဘဲ လက္ေတြ႕ကာယကံေျမာက္ ျပဳသည္အထိ အာ႐ုံေနာက္ကုိ စိတ္လုိက္ကာ က်ဴးလြန္မိတတ္ၾက၏။

စိတ္ဟူသည္ကလည္း အခက္သားပင္။ အေျပာင္းအလဲ အျဖစ္အပ်က္ ျမန္ဆန္လွသည့္အတြက္ တဒဂၤအခုိက္မွာပင္ အကုသုိလ္မ်ိဳးစုံကုိ က်ဴးလြန္မိတတ္၏။ အျပဳခံအာ႐ုံႏွင့္ ျပဳတတ္သည့္သေဘာ တုိ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတတ္သည့္ စိတ္အမ်ိဳးမ်ိဳးသည္ အေၾကာင္းအက်ိဳး ဆက္စပ္ေန၏။ ဥပမာအားျဖင့္ ႐ူပါ႐ုံႏွင့္ စကၡဳပသာဒတုိ႔ ေပါင္းစုံမိသည့္အခါ စကၡဳ၀ိညာဏ္ဟူေသာ ျမင္သိစိတ္ျဖစ္သကဲ့ ျဖစ္၏။ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနေသာ္လည္း အာရုံတစ္ခုခုကုိ အမွီျပဳ၍ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္မ်ား ျဖစ္ေပၚတတ္၏။ တစ္ေယာက္တည္း မျမင္ကြယ္ရာ အရပ္မွာျဖစ္ေနျခင္းကပင္ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ လႈံ႕ေဆာ္ေပးသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေနတတ္၏။ ``ငါတစ္ေယာက္တည္း ရွိတာပဲ… ဘယ္သူ႔မွ မသိေလာက္ပါဘူးေလ… `` စသည့္ စိတ္အႀကံျဖင့္ မေကာင္းမႈကုိ က်ဴးလြန္မိတတ္၏။ ထုိသုိ႔ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသည့္အခုိက္တြင္ တရားနာျခင္း၊ တရားအားထုတ္ျခင္းစသည့္ ေကာင္းသည့္စိတ္၊ ေကာင္းသည့္လုပ္ရပ္မ်ားထက္ ``ဘယ္သူမွ မရွိတုန္း ... ဘာေလးေတာ့ လုပ္လုိက္ဦးမွ… ဘာေလးေတာ့ ၾကည့္လုိက္ဦးမွ…`` စသည့္ မေကာင္းသည့္ စိတ္အႀကံ၊ လုပ္ရပ္မ်ားက ပုိ၍အျဖစ္မ်ားတတ္၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ စိတ္၏ သေဘာကပင္ ` မေကာင္းမႈမွာ ေမြ႕ေလ်ာ္တတ္ျခင္း (ပါပသၼႎ ရမတိ မေနာ)` သေဘာ ရွိသည္၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ျဖစ္၏။

အမွန္စင္စစ္ တစ္ေယာက္တည္း ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္၌ ရွိေနသျဖင့္ မည္သူမွ် မသိေလာက္ပါဘူးဟူေသာ အေတြးျဖင့္ မည္သည့္အလုပ္ကုိ မည္မွ်ျပဳလုပ္သည္ျဖစ္ေစ အျခားသူမ်ား မသိႏုိင္ေသာ္လည္း မိမိကုိယ္ကုိ မိမိကား သိႏုိင္၏။ မိမိကုိယ္ကုိ မိမိလိမ္လည္ လွည့္စား၍မရႏုိင္ေပ။ တိတ္ဆိတ္ကြယ္ရာမွာ မည္မွ်ပင္ ေရွာင္တိမ္းၿပီး ေနပါေစ မိမိစိတ္ကုိကား ေရွာင္တိမ္း၍ မရႏုိင္ေပ။ တိတ္ဆိတ္ကြယ္ရာတြင္ ေကာင္းသည့္အလုပ္မ်ားျဖင့္ ေနႏုိင္ပါက အတုိင္းထက္အလြန္ ေကာင္းေသာ္လည္း မေကာင္းသည့္ အေတြးအႀကံမ်ားျဖင့္ မေကာင္းမႈမ်ားကုိ ျပဳလုပ္မည္ဆုိပါက မည္မွ်ပင္ မျမင္ကြယ္ရာ၌ပင္ ျဖစ္ပါေစ ဖုံးကြယ္၍ မရႏုိင္ေပ။ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ဖုံးကြယ္၍ ရႏုိင္ေသာ္လည္း မိမိကုိယ္ကုိ ဖုံးကြယ္လိမ္ညာ၍ မရေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ မိမိ၏လုပ္ရပ္ကုိ မိမိသာလွ်င္ အသိဆုံးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း မေကာင္းမႈသည္ ဆိတ္ကြယ္ရာမရွိဟု ဆုိၾကျခင္းျဖစ္၏။ ဆိတ္ကြယ္ရာ မရွိသကဲ့သုိ႔ စိတ္ကြယ္ရာလည္း မရွိေပ။ မည္သူမွ် မသိေလာက္သည့္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္ပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း မိမိ၏ စိတ္ကြယ္ရာအရပ္ကား မရွိႏုိင္ဟူေသာ သေဘာကုိ ဆုိလုိ၏။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ထုိသေဘာကုိ လြန္ေျမာက္ၿပီးသည့္ အတုမရွိ အႏႈိင္းမဲ့ျဖစ္၏။

မွန္ပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ကား အလုံးစုံေသာ ကိေလသာမွန္သမွ်ကုိ အၾကြင္းအက်န္မရွိ ပယ္သတ္ေတာ္မူၿပီးသည္၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ မည္မွ်ပင္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္ျဖစ္ေသာ္လည္း မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ မျပဳေတာ့ေပ။ မိမိတုိ႔ ပုထုဇင္မ်ားသည္ ``ပုထုကိေလေသ ဇေနတီတိ ပုထုဇၨေနာ- ကိေလသာတုိ႔ မျပတ္ျဖစ္ေနတတ္ေသာေၾကာင့္ ပုထုဇင္ မည္၏`` ဟူသည့္ အဖြင့္အတုိင္းပင္ ကိေလသာမ်ားျဖင့္ အၿမဲမျပတ္ ဆက္ဆံေနတတ္ၾက၏။ အာ႐ုံအမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ အမွီျပဳ၍ မေကင္းမႈမ်ား မျပတ္ျဖစ္ေပၚ ေနတတ္၏။ အမ်ားႏွင့္ေနသည့္ အခါျဖစ္ေစ၊ တစ္ေယာက္တည္း ေနသည့္အခါျဖစ္ေစ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္မ်ား ျဖစ္ေနတတ္ၾက၏။ တစ္ခါတစ္ရံ ``မျမင္အပ္ရာ ကိေလသာ သူဟာသူၿငိမ္း၏`` ဟူေသာ မဟာစည္ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ဆုံးမမႈအတုိင္း အျပင္မထြက္၊ ျပင္ပရွိ အာရုံမ်ားႏွင့္ မေတြ႕သည့္အတြက္ အကုသုိလ္ ကိေလသာမ်ား မျဖစ္ႏုိင္ေသာ္လည္း မည္မွ်ပင္ တစ္ေယာက္တည္း ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္တြင္ ရွိေနပါေစ မိမိ၏စိတ္ကုိမိမိ ေကာင္းသည့္အာ႐ုံမ်ားႏွင့္ ရွိေနေအာင္ အားမထုတ္ပါက မေကာင္းမႈမ်ား ပို၍ျဖစ္ေပၚလာတတ္၏။ စင္စစ္ အမ်ားႏွင့္ေနသည္ျဖစ္ေစ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသည္ျဖစ္ေစ မိမိ၏စိတ္မွာ မေကာင္းသည့္ ကိေလသာမ်ား မျဖစ္ရန္ အေရးႀကီး၏။ အထူးသျဖင့္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္တြင္ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသည့္အခါ မေကာင္းသည့္ အေတြးအျမင္ အႀကံအစည္၊ အေျပာအဆုိ၊ အလုပ္အကုိင္မ်ား မျဖစ္ရန္ လုိအပ္၏။ ထုိေၾကာင့္ ထုိသုိ႔ ဆိတ္ကြယ္ရာမွာ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနသည့္အခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ အရဟံ ဂုဏ္ေတာ္ကုိ အာ႐ုံျပဳလွ်က္ ``ဘုရားရွင္သည္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္မွာပင္ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ ျပဳေတာ္မမူပါတကား`` ဟု ျမတ္ဗုဒၶထံ စိတ္ညႊတ္၍ မေကာင္းသည့္ စိတ္မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္၏။ မျမင္ကြယ္ရာမွာ တစ္စုံတစ္ခု မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ ျဖစ္ရန္အေၾကာင္း ေပၚလာသည့္အခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ဤအရဟံ ဂုဏ္ေတာ္အဖြင့္ကုိ အာ႐ုံျပဳ၍ မျပဳျဖစ္ေအာင္ အေလ့အက်င့္ လုပ္ေပးသင့္၏။ စိတ္ဟူသည္ တျဖည္းျဖည္း ေလက်င့္ေပးရသည့္ သေဘာရွိသည့္အတြက္ အေသးအဖဲြေလးဟူ၍ အထင္မေသးဘဲ တတ္ႏုိင္သမွ် ေလ့က်င့္ေပးရန္ လုိအပ္၏။ အရဟံဂုဏ္ေတာ္ကုိ စံျပဳ၍ မိမိတုိ႔ သႏၲာန္မွာ ျဖစ္ေပၚလာမည့္ မေကာင္းစိတ္မ်ားကုိ တျဖည္းျဖည္း ဖယ္ရွားႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္၏။

သုိ႔ျဖစ္၍ ဘုရားရွင္ကုိ ၾကည္ညိဳသည့္ပုဂၢိဳလ္မ်ား သိထားရမည့္အခ်က္မွာ ႏွလုံးသား၀ယ္ ဘုရားတည္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္သည့္ အခ်က္ပင္ျဖစ္၏။ ႏွလုံးသား၀ယ္ ဘုရားတည္သည္ဆုိရာတြင္ ဘုရားရွင္၏ အဆုံးအမအတုိင္း ေနထုိင္ျခင္းကုိ ဆုိလုိ၏။ ဘုရားရွင္သည္ ကုိးကြယ္သူမ်ားအတြက္ နည္းျပလမ္းညႊန္ေပးသည့္ အႏႈိင္းမယ့္ အရွင္ျဖစ္၏။ ဘုရားရွင္ကုိ အမွန္တကယ္ ၾကည္ညိဳသည္ဆုိပါက ဘုရားရွင္ထုံး ႏွလုံးမူသင့္၏။ ဘုရားရွင္သည္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္မွာပင္ မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ကုိ မျပဳတတ္သည္ကုိ အတုယူကာ မိမိတုိ႔သည္လည္း ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္တြင္ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ မျပဳမိေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္သင့္၏။ ဤကဲ့သုိ႔ ေနျပျခင္းသည္ ဘုရားရွင္ကုိ ပူေဇာ္ရာေရာက္၏။ ဘုရားရွင္၏ အဆုံးအမကုိ ႏွလုံးသား၀ယ္ အမွန္တကယ္ တည္ျပရာေရာက္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စာေရးသူအပါအ၀င္ အားလုံးေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ သူေတာ္စင္မ်ားသည္ ႏွလုံးသား၀ယ္ ဘုရားတည္ရာေရာက္ေအာင္ ``ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္မွာပင္ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ ျပဳေတာ္မမူ တတ္သည္ျဖစ္၍ အရဟံ`` ဟူေသာ ဂုဏ္ေတာ္ႏွင့္ ျပည့္စုံေတာ္မူသည့္ ဘုရားရွင္၏ ဂုဏ္ကုိ အာ႐ုံျပဳ ၾကည္ညိဳၿပီး မိမိတုိ႔လည္း ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္တြင္ ရွိသည့္အခါ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ကုိ မျပဳျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားကာ ဘုရားရွင္အား ပူေဇာ္ၾကပါစုိ႔ ဟူ၍….

ေစတနာသုံးတန္ ျပည့္စုံဖုိ႔ဆုိရာ၀ယ္…

ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အမ်ား ၾကားဖူးၿပီးသားျဖစ္တဲ့အျပင္ တရားပဲြမ်ား၊ အလွဴခံမ႑ပ္မ်ား စတဲ့ဘာသာေရး ဆုိင္ရာေနရာဌာန အမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ သုံးစဲြေနၾကတဲ့ ေစတနာသုံးတန္ ဆုိတဲ့ဒီစကားအသုံးေလး အတြက္ ဗဟုသုတအျဖစ္ ပုိ႔စ္ေလးတစ္ခု ေရးၾကည့္လုိက္တာပါ။ ေစတနာသုံးတန္လုိ႔ေခၚတဲ့ အဲဒီ ေစတနာ သုံးမ်ိဳးက
၁။ ပုဗၺေစတနာ = မလွဴမီ ၾကိဳတင္ျဖစ္တဲ့ ေစတနာ
၂။ မုဥၥေစတနာ = လွဴဆဲအခုိက္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ေစတနာ နဲ႔
၃။ အပရေစတနာ = လွဴၿပီးေနာက္ပုိင္းမွာ ျဖစ္တဲ့ေစတနာ တုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီသုံးမ်ိဳးမွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အမ်ား အျဖစ္မ်ားကာ ျဖစ္ဖုိ႔လည္းလြယ္တဲ့ေစတနာေတြက ပုဗၺေစတနာနဲ႔၊ မုဥၥေစတနာေတြျဖစ္ၿပီး အပရေစတနာက ျဖစ္ဖုိ႔အေတာ္ခက္ခဲပါတယ္။ ဆုိၾကပါစုိ႔… အလွဴဒါန တစ္ခုခုကုိ ျပဳၾကေတာ့မယ္ဆုိရင္ အလွဴရွင္ေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္မွာလွဴလုိက္မယ္၊ ဘယ္လုိလွဴလုိက္မယ္၊ ဘယ္ေလာက္လွဴလုိက္မယ္ ဆုိတဲ့ စိတ္ကူးအႀကံေလးေတြ ျဖစ္ေနတာ၊ ႀကိဳတင္ၿပီး လွဴဖုိ႔အတြက္ ျပင္ဆင္စုေဆာင္းေနတာ စတာေတြဟာ ကုိယ္လွဴမယ့္အလွဴအတြက္ မလွဴမီျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ပုဗၺေစတနာပါ။ အဲဒီလုိ ႀကိဳတင္ၿပီးျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ေစတနာေလးေတြဟာ ကုသုိလ္စိတ္ကုိ ျဖစ္ေစၿပီး ကုသုိလ္တရားကုိ တုိးပြားေစပါတယ္။ ထုိ႔အတူ လွဴဆဲအခုိက္အတန္႔မွာ ေစတနာအျပည့္နဲ႔ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား ဆက္ကပ္လွဴဒါန္း၊ ေကၽြးေမြးဧည့္ေနတာဟာ မေမာႏုိင္မပန္းႏုိင္ပါပဲ။ အဲဒီအခုိက္အတံ့မွာ ေကၽြးခ်င္ေမြးခ်င္ အဆင္ေျပေျပ ဧည့္ခံခ်င္စိတ္ကလဲြၿပီး က်န္တဲ့ဘာစိတ္မွ မရွိတဲ့အတြက္ လွဴဆဲအခုိက္အတန္႔မွာ ျဖစ္တဲ့ေစတနာကလည္း အထူးေျပာစရာ မလုိေအာင္ ျပည့္စုံေနတတ္ၾကပါတယ္။ အဲ… ျပႆနာက လွဴၿပီးအခုိက္အတန္႔မွာ ျဖစ္ရမယ့္ အပရေစတနာပါ။ ကုိယ္လွဴထားတဲ့ အလွဴကုိ သတိတရျဖင့္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္၊ ပီတိျဖစ္ကာ မၾကာခဏ ဆင္ျခင္ၿပီး ေကာင္းလုိက္တာ အားရလုိက္တာ စတဲ့အေတြးေလးေတြနဲ႔ ေနႏုိင္မွ အပရေစတနာေလး အားေကာင္းၿပီး ကုသုိလ္တရား တုိးပြားမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဒီေစတနာေလးေတြ ခ်ိဳ႕တဲ့ ေနၾကတာကုိ ေတြ႕ေနရပါတယ္။ လွဴၿပီးေနာက္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္ရမယ့္အစား ေနာင္တေတြသာ က်န္ေနၾကတာကုိ ေတြ႕ရ၊ ျမင္ရ၊ သိေနရပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ဆုိ အလွဴႀကီး အဆင္ေျပေစဖုိ႔ မလိုအပ္တဲ့ ခ်ဲ႕ထြင္မႈေတြ ေခ်းငွါးမႈေတြ ဂုဏ္ပကာသနေတြေၾကာင့္ အလွဴပဲြႀကီးၿပီး သူခ်ဲ႕ထြင္ခဲ့တဲ့ အလွဴပဲြအတြက္ အဆင္မေျပမႈေတြ၊ ေခ်ငွါးထားတဲ့ အရာေတြ ျပန္ဆပ္ရမယ့္အေရးေတြေတြးၿပီး ရင္ေလးေနတာေတြ စတဲစတဲ့ အေတြးေတြေၾကာင့္ လွဴဒါန္းမႈအတြက္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္ကာ အပရေစတနာေလးေတြ ေကာင္းရမယ့္အစား မွားသြားၿပီးဆုိတဲ့ ေနာင္တတရားေတြသာ ရလုိက္ၾကတာကုိ ေတြ႕ၾကရမွာပါ။ မလွဴခင္ ေစတနာ၊ လွဴဆဲအခုိက္ျဖစ္တဲ့ ေစတနာေတြ ျပည့္စုံေပမယ့္ လွဴၿပီးေနာက္မွ ျဖစ္ရမယ့္ ေစတနာက မျပည့္စုံတဲ့အတြက္ ေစတနာသုံးတန္က မျပဌာန္းႏုိင္၊ မျပည့္စုံႏုိင္ၾကေတာ့တာပါ။

ေစတနာသုံးတန္ ျပည့္စုံျပဌာန္းမႈ မရိွပါက ကုသုိလ္ရဲ႕ အက်ိဳးကုိ ရရွိခံစားတဲ့အခါ အျပည့္အ၀ မခံစားရ တတ္ပါဘူး။ ကုသုိလ္တရားဟာ ျပဳလုပ္တဲ့သူရဲ႕ ေစတနာကုိလုိက္ၿပီး အက်ိဳးတရားကုိ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ေစတနာသုံးတန္ျပည့္စုံၿပီး လွဴဒါန္းမႈျပဳတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြ အတြက္အက်ိဳးတရား ရရွိတဲ့အခါမွာလည္း ျပည့္ျပည့္၀၀ ရရွိတတ္ပါတယ္။ အဲလုိမဟုတ္ဘဲ ေစတနာသုံးတန္မွာ တစ္ခုခု ခ်ိဳ႕တဲ့ပါက အက်ိဳးတရားျဖစ္ေတာ့ ျဖစ္ပါတယ္။ ရေတာ့ရပါတယ္။ အျပည့္အ၀ မရဘဲရွိတတ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေစတနာသုံးတန္မွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေနာက္ဆုံးအပရေစတနာ ခ်ိဳ႕တဲ့တာမ်ားတဲ့အတြက္ အက်ိဳးေပးတဲ့့အခါမွာလည္း အပရေစတနာရဲ႕ အက်ိဳးခံစားမႈက ေလ်ာ့ေနတတ္ပါတယ္။ ထင္ရွားတဲ့ သာဓကျပရမယ္ဆုိရင္ ယေန႔ေခတ္မွာ ခ်မ္းသာၿပီး အေကာင္းမစားႏုိင္ၾကတဲ့သူေတြ၊ ကားရွိၿပီး လုိင္းကားတုိးစီးေနရတဲ့သူေတြ၊ ေခတ္ေပၚအေကာင္းစား အ၀တ္စားေတြကုိ ၀ယ္၀တ္ႏုိင္ပါရဲ႕နဲ႔ ၀ယ္မ၀တ္ခ်င္သူေတြ အေကာင္းစားေတြ သုံးရင္၀တ္ရင္ ကုိယ္မွာတစ္ခုခုျဖစ္တာတုိ႔ ယားတာယံတာတုိ႔ စတာေတြျဖစ္ၾကတာကုိ ေတြ႕ဖူးႀကဳံဖူးၾကမွာ။ အဲဒီသူေတြဟာ ကုသုိလ္ဒါနျပဳတဲ့အခါမွာ ေနာက္ပုိင္းမွာျဖစ္ရမယ့္ အပရေစတနာ ခ်ိဳ႕တဲ့ၾကတဲ့အတြက္ ျမင္သာျမင္မၾကင္ရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးနဲ႔ ၾကဳံရတယ္လုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုသုိလ္ျပဳတဲ့အခါ ေစတနာသုံးတန္ အလုံးစုံျပည့္စုံေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔လုိပါတယ္။

ေျပာခဲ့ၿပီးျဖစ္တဲ့အတုိင္း ဒီေစတနာ သုံးမ်ိဳးမွာ ပုဗၺေစတနာနဲ႔ မုဥၥေစတနာေတြဟာ ျဖစ္ဖုိ႔ျပည့္စုံဖုိ႔ လြယ္တဲ့အတြက္ အထူးေျပာစရာမရွိေပမယ့္ အပရေစတနာနဲ႔ ျပည့္စုံဖုိ႔အတြက္ အေလ့အက်င့္ လုပ္ေပးၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အပရေစတနာ ေကာင္းဖုိ႔အတြက္ ကုသုိလ္မျပဳခင္၊ မလွဴခင္ကတည္းက ေသခ်ာစီစစ္ ေရြးခ်ယ္ျပီး ေပးလွဴတတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းေစတနာ ပ်က္ကြက္မႈမ်ားကုိၾကည့္ပါက အျခားအေၾကာင္းအရာမ်ား ရွိပင္ရွိျငားေသာ္လည္း အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ေၾကာင့္ ပ်က္ဆီးတတ္ၾကတာေတြ ရွိပါတယ္။ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ပုိင္းကုိ ေသခ်ာေရြးခ်ယ္ျပီး မလွဴပါက ကိုယ့္အလွဴကုိ ခံယူတ့ဲအလွဴခံ ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ အမူအရာ၊ အေျပာအဆုိ၊ အေနအထုိင္၊ အက်င္သီလေတြကုိ ၾကည့္ၿပီးသဒၶါတရား ပ်က္တတ္ပါတယ္။ သူသူကုိယ္ကိုယ္ ကုိယ္လွဴထားတဲ့ အရာေလးေတြကုိ ၾကည့္ၿပီးပီတိပြားခ်င္ၾက၊ ၀မ္းေျမာက္ခ်င္ၾကတာ ဓမၼတာပါ။ အဲဒီလုိ ပီတိပြားႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္၊ ေနရာဌာနစတာေတြကုိ ေရြးခ်ယ္လွဴတန္းတတ္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ဆုိၿပီးေရာ သကၤန္းပတ္ထားရင္ၿပီးေရာ ဆုိတဲ့အေတြးနဲ႔ လွဴလုိက္တဲ့အတြက္ အဲဒီအလွဴခံပုဂၢိဳလ္က ကုိယ္လွဴတဲ့ပစၥည္း၀တၳဳ တစ္လဲြအသုံးခ်သြားတဲ့အခါ ပုထုဇင္မ်ားျဖစ္တဲ့ ကုိယ့္အဖုိ႔မွာ ဒီအရာေတြေတြ႕ၿပီး သဒၶါတရား တုိးဖုိ႔မလြယ္ပါဘူး။ နာမည္ႀကီးလုိ႔ လွဴတာမ်ိဳး၊ ေပၚပင္လုိက္ၿပီး လွဴတာမ်ိဳးတုိ႔ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ဆုိၿပီးေရာ လွဴတာမ်ိဳးတုိ႔ မလုပ္ၾကဘဲ ကုိယ့္အလွဴကုိ လက္ေတြ႕ထိေရာက္စြာ အလွဴခံၿပီး အမွန္တကယ္လုိအပ္ေနတဲ့ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္၊ ေနရာဌာန စတာေတြကုိ ရွာေဖြလွဴတမ္းတတ္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အမွန္တကယ္ လုိအပ္ေနတဲ့ေနရာေတြမွာ လွဴလုိက္တဲ့အတြက္ ကုိယ့္အလွဴပစၥည္းကုိ လက္ေတြ႕အသုံးျပဳေနတာကုိ ၾကည့္ၿပီးကုိယ့္မွာ ပီတိျဖစ္ရသလုိ ေနာက္ထပ္လွဴခ်င္တဲ့ သဒၶါတရားေတြလည္း တုိးလာတတ္ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ မီးမလုံေလာက္တ့ဲ စာသင္တုိက္မ်ိဳးမွာ မီးစက္လွဴတာမ်ိဳးတုိ႔ ဆြမ္းကြမ္းမလုံေလာက္တဲ့ စာသင္တုိက္မ်ိဳးမွာ ဆြမ္းပေဒသာပင္ စုိက္ထူလုိက္တာမ်ိဳးတုိ႔ဟာ အမွန္တကယ္လုိအပ္ေနတဲ့ ေနရာမ်ိဳးေတြမွာ လွဴလုိက္တဲ့အတြက္ အလွဴခံအတြက္လည္း အက်ိဳးရွိ အလွဴေပးပုဂၢိဳလ္အတြက္လည္း ပီတိသဒၶါပြားႏုိင္တဲ့ အလွဴမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ အဲလုိအလွဴမ်ိဳးေၾကာင့္ ေနာက္ပုိင္းေစတနာပ်က္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ ပုိလုိ႔သာ တုိးေစမွာပါ။ ဒီလုိအလွဴမ်ိဳးဟာ ေစတနာသုံးတန္ ျပည့္စုံႏုိင္တဲ့အလွဴမ်ိဳးပါ။

ဒါေၾကာင့္ ေစတနာသုံးတန္ ျပဌာန္းၿပီး ျပည့္စုံစြာလွဴလုိတဲ့ သူမ်ားအတြက္ ကုိယ့္အလွဴကုိ လွဴမိတာ မွားေလစြ ဆုိတဲ့ေနာင္တမ်ိဳး မျဖစ္ရေအာင္ ယုံၾကည့္မႈ သဒၶါတရားကုိ စူးစမ္းဆင္ျခင္တတ္တဲ့ ဉာဏ္နဲ႔တဲြကာ သဒၶါပညာ ညီညြတ္စြာျဖင့္ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္၊ ေနရာဌာနမ်ား ေသခ်က်နစြာ စိစစ္ေရြးခ်ယ္တတ္ဖုိ႔ လုိေၾကာင္း သတိေပးစကား ပါးလုိက္ပါတယ္။ အားလုံး ေစတနာသုံးတန္ ျပည့္စုံႏုိင္ၾကပါေစ…

ကုိးကြယ္ျခင္းႏွင့္ ပူေဇာ္ပသျခင္း

ကုိးကြယ္ျခင္းဟူေသာ စကားရပ္တြင္ အားကုိးအားထားျပဳထုိက္ျခင္း၊ အကာအကြယ္ျဖစ္ေစျခင္း စေသာအဓိပၸါယ္မ်ား ပါ၀င္ၿပီး ပူေဇာ္ပသျခင္းဟူေသာ စကားရပ္တြင္ ခ်ီးေျမာက္ေထာက္ပံ့ေပးရျခင္း၊ တင္ေျမာက္ေကၽြးေမြးေပးရျခင္း စေသာအဓိပၸါယ္မ်ား ပါ၀င္လွ်က္ရွိ၏။ ကုိးကြယ္ျခင္းကုိခံရသည့္ အရာမ်ားသည္ ကုိးကြယ္သူမ်ားကုိ အားကုိးအားထားျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေပးႏုိင္ျခင္း ပစၥဳပၸန္သံသရာတြင္ က်ေရာက္မည့္ ေဘးအႏၲရာယ္အေပါင္းမွ ကာကြယ္ေပးႏုိင္ျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ထုိအရာမ်ားကုိ ကုိးကြယ္ခံထုိက္သည့္အရာမ်ားဟု ဆုိႏုိင္ၿပီး ပူေဇာ္ပသျခင္းကုိ ခံရသည့္အရာမ်ားသည္ ပူေဇာ္ပသသူမ်ားကုိ အမွီျပဳကာ အပူေဇာ္ အပသမ်ားကုိသာ ခံယူလွ်က္ ပူေဇာ္ပသသူမ်ားအား တစ္စုံတစ္ရာ ကာကြယ္မႈမျပဳႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ထုိအရာမ်ားကုိ ပူေဇာ္ပသမႈ သက္သက္ကုိသာေပးရသည့္ အရာမ်ားဟု ဆုိႏုိင္၏။

သုိ႔ဆုိလွ်င္ ယင္းကုိးကြယ္ခံထုိက္သည့္ အရာမ်ားသည္ အဘယ္အရာမ်ားနည္း၊ ပူေဇာ္ပသျခင္း သက္သက္ကုိသာ ေပးရသည့္အရာမ်ားသည္ အဘယ္အရာမ်ားနည္း သိရွိရန္လုိအပ္၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ထုိအရာမ်ားကုိ ကဲြကဲြျပားျပား မသိပါက အလဲြအမွားမ်ားျဖစ္ကာ ပူေဇာ္ပသရမည့္ အရာမ်ားကုိ အစစ္အမွန္ထင္မွတ္ၿပီး ကုိးကြယ္မိတတ္၊ ကုိးကြယ္ရမည့္အရမ်ားကုိ ပူေဇာ္ပသသည့္ အဆင့္ေလာက္ထင္မွတ္ၿပီး ပူေဇာ္ပသမိတတ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ယင္းတုိ႔ကုိ မတင္ျပမီ ကုိးကြယ္မႈစတင္သည့္ သမုိင္းေၾကာင္းကုိ ေရွးဦးစြာတင္ျပလုိ၏။

လူ႔သမုိင္းဆရာတို႔၏ အဆုိအရ လူသည္ ေျခသလုံးအိမ္တုိင္ဘ၀မွ တျဖည္းျဖည္း ယဥ္ေက်းလာၿပီး အစုအဖဲြ႕ႏွင့္ ေနတတ္လာသူမ်ား ျဖစ္သည္ဟု သိရ၏။ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ လူသည္ ေၾကာက္တတ္မႈႏွင့္ ရလုိမႈ သေဘာတရားမ်ားျဖင့္ ဖဲြ႕စည္းထားေသာ သဏၭာန္တစ္ခုသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားလွ၏။ လူ႔ေလာကႀကီးတြင္ ေၾကာက္စရာမ်ား အမ်ားအျပားရွိသကဲ့သုိ႔ ရယူခ်င္စရာမ်ားလည္း ေပါမ်ားလွ၏။ ဒီေရတက္ျခင္း၊ မီးႀကီးေလာင္ျခင္း၊ ေလမုန္တုိင္းတုိက္ျခင္း၊ ငလ်င္လႈပ္ျခင္းစေသာ ၾသကာသေလာက၏ အႏၲရာယ္မ်ား၊ ေျမြ၊ သစ္၊ က်ား၊ ဆင္႐ုိင္းေဘး၊ မခ်စ္မႏွစ္သက္သူေဘး စေသာ သတၱေလာက၏ ရန္ျပဳမႈမ်ားႏွင့္၊ နာဖ်ားမက်န္းမမာ၊ အုိနာေသရ ေဘးဒုကၡမ်ား၏ ႏွိပ္စက္မႈမ်ားကုိ လူသားတုိ႔သည္ အလူးအလဲ ခံေနရသည္သာ ျဖစ္၏။ ဤသုိ႔ေသာ ဘ၀ဒုကၡ အႏၲရာယ္မ်ား၏ လႈံ႕ေဆာ္ဖန္တီးမႈေၾကာင့္ လူသားတုိ႔သည္ ေၾကာက္တတ္လာၾက၏။ ထုိေဘးဆုိးဒုကၡတုိ႔မွ ကင္းၿငိမ္းမႈကုိ လုိလားေတာင့္တၾက၏။ ကုိးကြယ္မႈကုိ ရွာေဖြလာၾက၏။ ထုိသုိ႔ ရွာေဖြရင္းနီးစပ္ရာကုိ ကိုးကြယ္ရာအျဖစ္ ကုိးကြယ္လာၾကေတာ့၏။ လူသားတုိ႔၏ ကုိးကြယ္မႈ ျဖစ္ေပၚလာျခင္းအေၾကာင္း အဦးအစ ကုိးကြယ္လာသည့္ အရာတုိ႔ကုိ ျမတ္ဗုဒၶက

`ေဘးရန္ အႏၲရာယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ စုိးရြံ႕ေၾကာက္လန္႔ ေနၾကကုန္ေသာ လူတုိ႔သည္ ေတာင္တုိ႔ကုိလည္းေကာင္း၊ ေတာတုိ႔ကုိလည္းေကာင္း၊ အာရာမ္တုိ႔ကုိလည္းေကာင္း၊ အထင္ကရသစ္ပင္ စေသာကုိးကြယ္ရာတို႔ကုိ လည္းေကာင္း ကုိးကြယ္ၾကကုန္၏။ (ဓမၼပဒ၊ ဂါထာ၊ ၁၈၈)` ဟု ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့၏။

မွန္၏။ ေရွးအခါက ပယ္လယ္သမုဒၵရာတုိ႔၌ အသက္ေမြးမႈ ျပဳၾကသူတုိ႔သည္ သမုဒၵရာေစာင့္ နတ္မ်ားကုိ ကုိးစားၾကသည့္နည္းတူ ေတာရပ္ေဒသ၌ လုပ္ကုိင္စားေသာက္ၾကသူတုိ႔သည္လည္း ေတာေတာင္ဥယ်ာဥ္ စသည္တုိ႔ကုိ ပူေဇာ္ၾက၏။ ထုိ႔အျပင္ ေကာက္ပင္စုိက္ပ်ိဳး ေအာင္ျမင္လုိမႈအတြက္ မုိးနတ္စသည္တုိ႔ကုိ ပူေဇာ္ပသၾက၏။ သားဆုပန္ရန္ ေတာစုိးသစ္ပင္ႀကီးမ်ား၌ ရွိမည္ထင္ေသာ နတ္တုိ႔ကုိ တင္ေျမွာက္ၾက၏။ ထုိသုိ႔ျဖင့္ မုိးနတ္၊ ေလနတ္၊ သစ္ပင္ေစာင့္နတ္စသည္ျဖင့္ ကုိးကြယ္ရာအမ်ိဳး ေပၚထြန္းကာ လူသားတုိ႔၏ အခါအားေလွ်ာ္စြာ ပူေဇာ္ပသမႈျပဳရာမ်ားလည္း ျဖစ္လာခဲ့၏။

သုိ႔ေသာ္ ဗုဒၶျမတ္စြာ ပြင့္ေတာ္မူလာသည့္အခါ၌ကား ထုိကုိးကြယ္မႈမ်ားသည္ အလဲြမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ ေဟာၾကားေတာ္မူလုိက္၏။ မကုိးကြယ္သင့္သည့္အရာႏွင့္ ကုိးကုိသင့္သည့္အရာမ်ားကုိ အတိအလင္း ခဲြျခားေဖာ္ျပေတာ္မူလုိက္၏။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ``ဤေတာေတာင္ အရာမ္ သစ္ပင္စေသာ ကုိးကြယ္ရာဟူသမွ်ကုိ ကုိးကြယ္ျခင္းသည္ ေဘးကင္းေသာ ကုိးကြယ္ျခင္းမဟုတ္၊ ျမတ္ေသာ ကုိးကြယ္ျခင္းမဟုတ္၊ ဤကုိးကြယ္ရာဟူသမွ်ကုိ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ျခင္းေၾကာင့္ ဒုကၡခပ္သိမ္းမွ မလြတ္ေျမာက္ႏုိင္ (ဓမၼပဒ၊ ဂါထာ၊ ၁၈၉)`` ဟူ၍လည္းေကာင္း ``အၾကင္သူသည္ ျမတ္စြာဘုရားကုိလည္းေကာင္း၊ တရားေတာ္ကုိလည္းေကာင္း၊ သံဃာေတာ္ကုိလည္းေကာင္း ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္၏။ ထုိသူသည္ ဆင္းရဲအမွန္ ဒုကၡသစၥာ၊ ဆင္းရဲျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္းအမွန္ သမုဒယသစၥာ၊ ဆင္းရဲမွလြတ္ေျမာက္ရာအမွန္ နိေရာဓသစၥာ၊ ဆင္းရဲၿငိမ္းရာ နိဗၺာန္သုိ႔ေရာက္ေၾကာင္းအမွန္ မဂၢသစၥာဟူေသာ အရိယသစၥာေလးပါးတုိ႔ကုိ မဂ္ပညာျဖင့္ ေကာင္းစြာျမင္ႏုိင္၏ (ဓမၼပဒ၊ ဂါထာ၊ ၁၉၀၊ ၁၉၁)`` ဟူ၍လည္းေကာင္း အက်ယ္တ၀င့္ ေဟာၾကားေတာ္မူလုိက္၏။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ကုိးကြယ္မႈအမွားႏွင့္ ကုိးကြယ္မႈအမွန္ကုိ ခဲြျခားျပသေတာ္မူၿပီး အမွားကုိးကြယ္မိပါက ဒုကၡခပ္သိမ္း ကင္းၿငိမ္းႏုိင္မည္မဟုတ္ဘဲ သံသရာတြင္ ရွည္ၾကာစြာ က်င္လည္ေနရတတ္ေၾကာင္း ကုိးကြယ္မႈမွန္ကန္ပါက ဒုကၡခပ္သိမ္းၿငိမ္းေအးကာ နိဗၺာန္အထိ မ်က္ေမွာက္ျပဳႏုိင္ေၾကာင္း စိစစ္ေဟာၾကားေတာ္မူ၏။

ေဖာ္ျပပါ ဘုရားရွင္၏ ေဟာၾကားခ်က္မ်ားကုိ ၾကည့္ပါက ကုိးကြယ္သင့္သည့္အရာႏွင့္ မကုိးကြယ္သင့္ဘဲ ပူေဇာ္ပသ႐ုံသာ ျပဳရမည့္အရာမ်ားကုိ ေကာင္းစြာနားလည္ သေဘာေပါက္ႏုိင္၏။ သစ္ပင္ေတာေတာင္ စသည္တို႔ႏွင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ နတ္တုိ႔သည္ မကုိးကြယ္သင့္သည့္အရာမ်ားျဖစ္၏။ သုိ႔ေသာ္ အစဥ္အလာ ယုံၾကည္မႈမ်ားအရ ပူေဇာ္ပသလုိက ပူေဇာ္ပသႏုိင္၏။ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာဟူေသာ ရတနာျမတ္သုံးပါးသည္သာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားအတြက္ စစ္မွန္သည့္ကုိးကြယ္မႈျဖစ္၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ဤရတနာျမတ္သုံးပါးသည္ သတၱ၀ါတုိ႔၏ ေဘးဒုကၡကုိ ပယ္ေဖ်ာက္ဖ်က္ဆီးတတ္ ေသာေၾကာင့္ သရဏဟူ၍လည္း ေခၚဆုိထုိက္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ စင္စစ္ သရဏဂမနဟူေသာ ပါဠိေတာ္ကပင္ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ျခင္းဟူေသာ အဓိပၸါယ္ကုိေဆာင္ေန၏။ သရဏဂုံတည္သူမ်ားသည္ ေဘးဒုကၡအေပါင္းမွ လြတ္ၿငိမ္းျခင္းဟူေသာ အက်ိဳးရလာဒ္ကုိ လက္ေတြ႕ခံစားႏုိင္ျခင္းကုိ ျဖစ္ေစသည့္အတြက္ ရတနာျမတ္သုံးပါးသည္ ကုိးကြယ္ခံထုိက္၏။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔ ရတနာသုံးပါးကုိ ကုိးကြယ္ၾကသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားတြင္ ျမတ္ဗုဒၶကုိ ကုိးကြယ္ပူေဇာ္ရျခင္းမွာ ျမတ္ဗုဒၶသည္ သတၱ၀ါတုိ႔ကုိ ႀကီးပြားခ်မ္းသာေၾကာင္း နည္းလမ္း၌ ျဖစ္ေစျခင္း၊ မႀကီးပြား မခ်မ္းသာေၾကာင္း မေကာင္းေသာ နည္းလမ္းမွ ဆုတ္ယုတ္ေစျခင္းႏွင့္ အျပစ္ေဒါသ အလုံးစုံကင္းေစ၍ ဂုဏ္ေက်းဇူးအေပါင္းတုိ႔ႏွင့္ ျပည့္စုံေစျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္၏။ ဓမၼရတနာတည္းဟူေသာ ဘုရားရွင္၏ တရားေတာ္ကုိ ကုိးကြယ္ျခင္းမွာ တရားေတာ္ကုိ က်င့္ႀကံလုိက္နာသူတုိ႔ကုိ ဘ၀သံသရာခရီးခဲမွ ထုတ္ေဆာင္ကယ္တင္ျခင္း၊ တရားက်င့္သည့္အခုိက္ႏွင့္ က်င့္ၿပီးေနာက္ကာလတုိ႔၌လည္း ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ပါး ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကုိ ေပးေစျခင္းျဖင့္ သတၱ၀ါတုိ႔၏ ေဘးဒုကၡကုိ ပယ္ေဖ်ာက္ဖ်က္ဆီးေစႏုိင္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ သံဃာေတာ္ကုိ ကုိးကြယ္ရျခင္းမွာ အနည္းငယ္မွ်ေသာ ေကာင္းမႈကုသုိလ္တုိ႔ကုိ ႀကီးက်ယ္ဖြံ႕ၿဖိဳး အက်ိဳးမ်ားေစရန္ ျပဳျခင္းျဖင့္ သံဃာေတာ္မ်ားသည္ သတၱ၀ါတုိ႔၏ ေဘးဒုကၡကုိ ပယ္ေဖ်ာက္ဖ်က္ဆီး ႏုိင္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ မွန္၏။ ထုိရတနာသုံးပါးအား ၾကည္ညိဳေလးစား ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ေသာ သူကုိ သရဏဂုံတည္သူဟု ေခၚ၏။ ထုိသူသည္ ေကာင္းျမတ္ေသာ ဘ၀သုိ႔ေရာက္ရမည္ ျဖစ္သည့္အျပင္ အသက္ရွည္ျခင္း၊ အဆင္းလွျခင္း၊ အေျခြအရံေပါမ်ားျခင္း စေသာ အက်ိဳးမ်ားကုိလည္း ရရွိကာ ပစၥဳပၸန္ သံသရာ ႏွစ္ျဖာေကာင္းက်ိဳးကုိ ျဖစ္ေစေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားအတြက္ ရတနာသုံးပါးသည္သာ ကုိးကြယ္သင့္သည့္ အရာမ်ားျဖစ္ေၾကာင္းဆုိျခင္း ျဖစ္၏။

သုိ႔ေသာ္ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား၏ ကုိးကြယ္မႈမ်ားကုိ ၾကည့္ပါက အလဲြကုိးကြယ္ေနၾကသည္ကုိ စိတ္မေကာင္းဖြယ္ေတြ႕ရွိရ၏။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားသည္ ကုိးကြယ္ျခင္းႏွင့္ ပူေဇာ္ပသျခင္းကုိ လြဲမွားစြာလုပ္ေဆာင္ေနၾက၏။ မကုိးကြယ္သင့္သည့္အရာမ်ားကုိ တစ္ဘ၀ တစ္နပ္စားၾကည့္ကာ ကုိးကြယ္ေနၾကသည္ကုိ ေတြ႕ရ၏။ ဘုရားကေအာက္ ေမ်ာက္ကအထက္ဆုိသကဲ့သုိ႔ အိမ္တြင္ၾကည့္ပါက ဘုရားစင္ထက္ နတ္စင္က ပုိၿပီးေတာက္ေျပာင္ ေ၀ဆာလွပေနၾက၏။ ပုိဆုိးသည္က အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ နတ္ေတြကုိ ကုိးကြယ္သည္ႏွင့္ မေက်နပ္ႏုိင္ၾကဘဲ ဘုိးေတာ္၊ မယ္ေတာ္၊ အေသထြက္၊ အရွင္ထြက္စသည္တုိ႔ကုိပင္ အၿပိဳင္ကုိးကြယ္သည္အထိ ျဖစ္လာၾက၏။ စီးပြားေရး၊ ေအာင္ျမင္မည္္၊ က်န္းမာေရး ေကာင္းမည္ဆုိပါက ဘာမဆုိလုပ္ရဲသည္အထိ အသိဉာဏ္မ်ား ကင္းမဲ့လာၾက၏။ အဆုိးဆုံးမွာ ေဗဒင္ဆရာမ်ားအေပၚ အယုံၾကည္လြန္ အားကုိးလာသည္က အဆုိးဆုံးျဖစ္၏။ အိမ္မွာ အစစအရာရာ အဆင္မေျပျဖစ္ေနျခင္းမွာ ဘုရားစင္တြင္ကုိးကြယ္ ပူေဇာ္ထားသည့္ ဘုရားဆင္းတုေတာ္က ခုိက္တာဟုဆုိကာ ဘုရားဆင္တုေတာ္ကုိ စြန္႔ပစ္ခုိင္းသည့္အတြက္ ေညာင္ပင္ေျခရင္းတြင္ သြားစြန္႔သည္အထိ အသိဉာဏ္ကင္းကုန္ၾက၏။ အခိုက္အတန္႔ကာလေလးကုိ ၾကည့္ကာ သံသရာနစ္မြန္းမည့္ အလုပ္ေတြကုိ လုပ္သည္အထိ မုိက္မဲလာၾက၏။ ေလာကမွာ ရွိေနသမွ်ကာလတြင္ အဆင္ေျပမႈ မေျပမႈဆုိသည္မွာ ေရွာင္လဲြ၍မရသည့္ သေဘာကုိ သေဘာမေပါက္ဘဲ အဆင္ေျပမည္ဆုိက ဘုရား၊တရား၊သံဃာလည္း နားမလည္ မိဘဆရာလည္း နားမလည္ ေဗဒင္ဆရာစသည္တုိ႔က ခုိင္းလ်င္ဘာမဆုိ လုပ္ရဲသည္အထိ ဆင္ျခင္တုံတရား ကင္းမဲ့လာၾက၏။ မိမိကုိယ္ကုိ မိမိသရဏဂုံ ပ်က္ေနသည္ကုိမသိ အလဲြေတြ လိုက္လုပ္ေနၾကေတာ့၏။ ဤသည္မွာ ယုံၾကည္မႈလြန္ကဲၿပီး ပညာကင္းမဲ့လာသည့္အျပင္ မကုိးကြယ္သင့္သည္ကုိ ကုိးကြယ္ေနၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ စာလုိေျပာပါက သဒၶါလြန္ကဲ ပညားနည္းေနၾကျခင္းျဖစ္၏။

စင္စစ္ မိမိတုိ႔ကုိးကြယ္ေနမႈမ်ားကုိ ေသခ်ာဆင္ျခင္ၾကည့္ပါက ကုိးကြယ္ရမည့္အရာမ်ားလား၊ ပူေဇာ္ပသရမည့္ အရာမ်ားလားဆုိသည္ကုိ ရွင္းလင္းစြာ သေဘာေပါက္ႏုိင္၏။ ပစၥဳပၸန္၊ သံသရာအတြက္ အားကုိးအားထား မျပဳႏုိင္သည့္အရာမ်ားသည္ မကုိးကြယ္သင့္သည့္အရာမ်ားျဖစ္ၿပီး ပစၥဳပၸန္ သံသရာေကာင္းက်ိဳး ျဖစ္ေစမည့္အရာမ်ားမွာ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ရမည့္ အရာမ်ားျဖစ္၏။ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာဟူေသာ ရတနာသုံးပါးကုိ ၾကည့္ပါက ကုိးကြယ္သည့္သူမ်ားကုိ ပစၥဳပၸန္ဘ၀တြင္သာ ခ်မ္းသာမႈကုိ ျဖစ္ေစသည္မဟုတ္ဘဲ အပါယ္ေဘးစေသာ ေဘးဒုကၡတုိ႔မွ ကင္းေ၀းေစကာ သုဂတိဘ၀၊ ထုိမွ နိဗၺာန္အထိ သံသရာေကာင္းက်ိဳးကုိ ျဖစ္ေစသည္ကုိ ေတြ႕ရမည္ျဖစ္၏။ ထုိအက်ိဳးဆက္မ်ားေၾကာင့္ပင္ ရတနာသုံးပါးသည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား၏ ကုိးကြယ္ရာမ်ားျဖစ္၏။ ရတနာျမတ္သုံးပါးမွလြဲ၍ က်န္သည့္အတြင္းအျပင္ နတ္မ်ား၊ ဘုိးေတာ္၊ နတ္ကေတာ္၊ ဓာတ္႐ုိက္ဓာတ္ဆင္ ေဗဒင္ယၾတာေပးသူမ်ားမွာ ကုိးကြယ္ရန္မထုိက္ၾကေပ။ ပူေဇာ္ပသလုိက ပူေဇာ္ပသမႈသာ ျပဳထုိက္ေပသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ယင္းတုိ႔ကုိ ၾကည့္ပါက သူမ်ားကုိ ပစၥဳပၸန္၊ သံသရာေကာင္းက်ိဳးျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေပးႏုိင္ရန္ေ၀းစြ ၎တုိ႔ကုိယ္တုိင္ပင္ တစ္စုံတစ္ခုကုိ အမွီျပဳေနၾကရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ေတာေတာင္ေစာင့္နတ္မ်ားသည္ သစ္ပင္ေတာေတာင္မ်ားကုိ အမွီျပဳၿပီး ေနၾကရ႐ုံမွ်မက စားေသာက္ေရးအတြက္လည္း လူတုိ႔၏ပူေဇာ္ပသမႈမ်ားျဖင့္ ရပ္တည္ေနၾကရ၏။ ထုိသူမ်ားသည္ အဘယ္မွာလွ်င္ ကုိးကြယ္သည့္သူမ်ားအား ပစၥဳပၸန္၊ သံသရာေကာင္းက်ိဳးျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေပးႏုိင္မည္နည္း။ ထုိသူမ်ားလုပ္ေပးႏုိင္သည္ကား မိမိတုိ႔ကုိ ပူေဇာ္ပသသူမ်ားအား ဆုိးဆုိး၀ါး၀ါး ဒုကၡေရာက္မသြားေအာင္သာ တစ္နည္းတစ္ဖုံ ေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္႐ုံမွ်သာ ရွိမည္။ သံသရာအတြက္ဆုိလွ်င္ကား ၎တုိ႔ကုိယ္တုိင္ပင္လွ်င္ ဘယ္ဘ၀ဘယ္ဘုံဌာနကုိ ေရာက္မည္ကုိ မသိရွိၾကေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ရတနာသုံးပါးမွလဲြ၍ က်န္အရာမ်ားကား ကုိးကြယ္ထုိက္သည့္အရာမ်ား မဟုတ္ဘဲ မကင္းရာမကင္းေၾကာင္း ပူေဇာ္ပသမႈသာ ျပဳလုပ္ေပးရမည့္အရာမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္းဆုိျခင္း ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကိုးကြယ္ရာအစစ္ကုိ လုိလားၾကသူမ်ားသည္ မိမိတုိ႔ကုိယ္ပုိင္ဉာဏ္ျဖင့္ ဆင္ျခင္ကာ ယုံၾကည္မႈမလြန္ကဲၾကဘဲ သဒၶါပညာမွ်တစြာ ေရြးခ်ယ္ကုိးကြယ္သင့္လွေပ၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ မိမိတုိ႔ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္မႈ မွားပါးက ပစၥဳပၸန္သံသရာ ေဘးဒုကၡကုိ မိမိတို႔သာလွ်င္ ခံၾကရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔အျပင္ ``ဆရာတစ္ပါး လဲြေခ်ာ္သြားက တပည့္အမ်ား အပါယ္လား၏`` ဟူေသာ စကားကဲ့သုိ႔ပင္ မိမိတုိ႔က ဆရာအမွားကုိ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္မိပါက အပါယ္ေဘးအထိ က်ေရာက္ႏုိင္သည္ကုိလည္း သတိျပဳသင့္လွေပ၏။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ဆုိရေသာ္ ကုိးကြယ္ျခင္းႏွင့္ ပူေဇာ္ပသျခင္းတြင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားအေနျဖင့္ ကုိးကြယ္ျခင္းမမွားၾကရန္ အထူးလုိအပ္လွၿပီး ပူေဇာ္ပသရမည့္ အရာမ်ားကုိ လဲြမွားစြာကုိးကြယ္မိပါက သံသရာႏွင့္ခ်ီကာ နစ္မြန္းသြားႏုိင္ေသာေၾကာင့္ သဒၶါႏွင့္ ပညာညီညြတ္စြာျဖင့္ ကုိးကြယ္ရာအစစ္အမွန္ျဖစ္သည့္ ရတနာျမတ္သုံးပါးကုိသာ ယုံၾကည္ေလးနက္စြာ ကုိးကြယ္သင့္ပါေၾကာင္း အသိေပးစကား ပါးအပ္ပါသည္။
အားလုံးမွန္ကန္သည့္ ကုိးကြယ္မႈကုိ ေရြးခ်ယ္ကုိးကြယ္ ဆည္းကပ္ႏုိင္ၾကေပေစ…

သံသရာ မရွည္ပါေစႏွင့္

`သံသရာလည္သည္`ဟူေသာ စကားကုိ အားလုံးၾကားဖူးၾကၿပီး ျဖစ္၏။ တစ္ဘ၀မွ တစ္ဘ၀သုိ႔ ကူးေျပာင္းက်င္လည္မႈကုိ ဆုိလုိ၏။ အခ်ိဳ႕ကလည္း မိမိလုပ္သည့္ လုပ္ရပ္၊ အထူးသျဖင့္ မေကာင္းတဲ့လုပ္ရပ္၏ အက်ိဳးကုိ ျပန္လည္ခံစားရသည့္အခ်ိန္တြင္ `သံသရာျပန္လည္တာ` ဟူေသာစကားကုိ သုံးစဲြေလ့ရွိၾက၏။ မွန္ပါ၏။ သံသရာလည္မႈသည္ မိမိတုိ႔လုပ္သည့္ ကံ၏ျပန္လည္ အက်ိဳးေပးမႈ၏ ရလာဘ္တစ္ခုပင္ ျဖစ္၏။ မေကာင္းသည့္လုပ္ရပ္၏ တန္ျပန္ခံစားရျခင္းကုိ သံသရာလည္သည္ဟုဆုိသကဲ့သုိ႔ ေကာင္းသည့္ကုသုိလ္၏ အက်ိဳးေပးမႈကုိ ရရွိခံစားရျခင္းကုိလည္း သံသရာလည္သည္ဟု ဆုိႏုိင္၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ေကာင္းကံ၊ မေကာင္းကံတုိ႔၏ အက်ိဳးေပးမႈ ရွိေနသမွ် သံသရာလည္မႈက ရွိေနဦးမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ စင္စစ္ သံသရာလည္မႈ အဆုံးသတ္ေစဖုိ႔ ဆုိသည္မွာ မိမိတုိ႔ရဲ႕ ကံ(ကမၼ)မ်ားကုိ ျဖတ္မွပင္ ျဖစ္၏။ ကံစြမ္းေတြရွိေနသမွ် အက်ိဳးေပးမႈမ်ားလည္း ရွိေနမည္ျဖစ္ၿပီး အက်ိဳးေပးမႈမ်ား ရွိေနလ်င္ သံသရာလည္မႈလည္း ရွိေနဦးမည္သာ ျဖစ္သည္။

ကံဟူသည္ အလုပ္ကုိ ဆုိသျဖင့္ ကံကုိျဖတ္ရမည္ဆုိက ဘာမွမလုပ္ဘဲ ေနရမည္လားဟု ေတြးစရာရွိ၏။ ထုိသုိ႔မဟုတ္ လုပ္ရေပမည္။ လုပ္သည့္အခါတြင္သာ ကံ၏အက်ိဳးေပးမႈမ်ား မရွည္ရေအာင္၊ တစ္နည္းေျပာရလ်င္ သံသရာရွည္ၾကာေစမည့္ လုပ္နည္းမ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားလုပ္တတ္ဖုိ႔ လုိေပသည္။ ေကာင္းတာလုပ္လ်င္ ေကာင္းသည့္အက်ိဳး၊ မေကာင္းတာလုပ္လ်င္ မေကာင္းသည့္အက်ိဳးကုိ ေပးမည္မွာ ကံ၏သေဘာ လကၡဏာျဖစ္သျဖင့္ ဆုေတာင္းသည္ျဖစ္ေစ မေတာင္းသည္ျဖစ္ေစ မိမိတုိ႔လုပ္သည့္ ေကာင္း၊ မေကာင္းအလုပ္ကုိလုိက္၍ ကံ၏ အက်ိဳးေပးမႈကား ရွိေနေပမည္။ သုိ႔ေသာ္ လုပ္သည့္သူ၏ လုပ္ရပ္၊ ေစတနာရည္ရြယ္ခ်က္ကုိ လုိက္ၿပီးကံအက်ိဳးေပးမႈသည္လည္း ျခားနားတတ္ေပ၏။ သံသရာရွည္ေအာင္လုပ္က သံသရာကုိရွည္ေစၿပီး သံသရာကုိ တုိေအာင္လုပ္ပါက သံသရာတုိေစမွာ ျဖစ္၏။

စင္စစ္ ဗုဒၶဘာသာတုိ႔၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ သံသရာမွ လြတ္ေျမာက္ေရးျဖစ္၏။ သံသရာမွ လြတ္ေျမာက္ရန္အတြက္ကား ကံအက်ိဳးေပးမႈမ်ားမွ လြတ္ေျမာက္မွပင္ ျဖစ္၏။ ကံအက်ိဳးေပးမႈမွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္၊ ကံအက်ိဳးေပးမႈ မရွည္ရေအာင္ မိမိတုိ႔လုပ္သည့္ အလုပ္မ်ားတြင္ လုိခ်င္တပ္မက္မႈမ်ား ကပ္မေနဖုိ႔အထူးလုိအပ္၏။ ကံသည္ကံ၏အလုပ္ကုိ လုပ္ေနမွာျဖစ္ၿပီး မိမိတုိ႔က ထုိကံအေပၚ တဏွာျဖင့္မလႊမ္းမုိးမိဖုိ႔ အေရးႀကီးသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ ဒါနကုသုိလ္တစ္ခုခု ျပဳလုပ္သည္ဆုိၾကပါစုိ႔။ ဒါနျပဳလုပ္တဲ့ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ေလာဘစတဲ့ ကိေလသာေတြ နည္းေစဖုိ႔ျဖစ္၏။ သုိ႔ေသာ္ ယင္းရည္ရြယ္ခ်က္ေပ်ာက္ကာ ဒါနျပဳသည့္ကံအေပၚမွာ တဏွာလႊမ္းမုိးၿပီး `ဤကုသုိလ္ေၾကာင့္ ေနာင္ဘ၀တြင္ ဘယ္လုိျဖစ္ရပါလုိ၏၊ ဘာျဖစ္ရပါလုိ၏`စသည္တုိ႔ေရာက္လာသည့္အတြက္ အက်ိဳးေပးမည့္ကံသည္လည္း ျပဳလုပ္သည့္သူ၏ တဏွာအေပၚလုိက္ၿပီး အက်ိဳးေပးေပေတာ့၏။ ထုိအက်ိဳးေပးမႈေၾကာင့္ပင္ ဘ၀သစ္တစ္ဖန္ ျပန္ျဖစ္၊ တစ္ဖန္ေမြးဖြား၊ တစ္ဖန္အုိ၊ တစ္ဖန္နာ၊ တစ္ဖန္ေသရျပန္၏။ မေသခင္ ကံေတြကုိ မျဖတ္ႏုိင္ျပန္သျဖင့္ ထုိကံမ်ား၏ အက်ိဳးေပးမႈျပန္ခံၾကရင္း ေနာက္တစ္ခါ သံသရာထပ္လည္ရျပန္၏။ ထုိသုိ႔ျဖင့္ သတၱ၀ါတုိ႔၏ သံသရာလည္မႈသည္ အဆုံးမရွိျဖစ္ေနေပေတာ့၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သံသရာလည္မႈမ်ား ရပ္တန္႔ဖုိ႔ မိမိတုိ႔လုပ္ေနသည့္ ကံမ်ားကုိ အက်ိဳးေပးမႈအဆုံးသတ္ေအာင္ လုပ္ဖုိ႔တုိက္တြန္းလုိရင္းျဖစ္၏။

စင္စစ္ကံ၏ အက်ိဳးေပးမႈမ်ား အဆုံးသတ္ရန္မွာ ကိေလသာ အာသေ၀ါကုန္ခမ္း ရဟႏၲာျဖစ္မွသာ ျဖစ္ႏုိင္၏။ ရဟႏၲာျဖစ္မွသာ ကံတရားမ်ားကုိ အၾကြင္းမဲ့ ပယ္သတ္ႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္မ်ားမွာ ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ သံသရာလည္စရာ အေၾကာင္းမရွိေတာ့သျဖင့္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေသာ္လည္း ယင္းကံတုိ႔၏ အက်ိဳးေပးမႈကား မရွိေတာ့ေပ။ မိမိတုိ႔အဖုိ႔မွာကား ရဟႏၲာမျဖစ္ႏုိင္ေသးသျဖင့္ ကံ၏အက်ိဳးေပးမႈမ်ား ဆက္လက္ရွိေနဦးမည္သာ ျဖစ္၏။ သုိ႔ေသာ္ ယင္းကံမ်ားကုိ တျဖည္းျဖည္းျဖတ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရေပမည္။ ယင္းသုိ႔ႀကိဳးစားရာ၌ ေရွးဦးစြာ မေကာင္းသည့္ ကံမ်ားမလုပ္မိေအာင္ ႀကိဳးစားရ၏။ ေကာင္းသည့္အလုပ္မ်ားကုိ လုပ္မွသာ ေကာင္းသည့္အက်ိဳးမ်ား ခံစားရမည္ျဖစ္ၿပီး ေကာင္းသည့္ဘ၀မ်ားမွာ ျပန္လည္ေမြးဖြားကာ တစ္ဆင့္တစ္ဆင့္ ရင့္က်က္ေအာင္ႀကိဳးစားလ်က္ ကံစြမ္းမ်ားကုိ ျဖတ္ႏုိင္ေအာင္ လုပ္ရေပမည္။ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး၏ စကားအတုိင္း ေျပာရလ်င္ ကံကုိဉာဏ္ႏွင့္ျဖတ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရေပမည္။

မွန္၏။ ကံကုိဉာဏ္ႏွင့္ ျဖတ္ရမည္ဆုိသည္မွာ ၀ိပႆနာဉာဏ္ကုိ ဆုိလို၏။ ယခုဘ၀မွာပင္ ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္ၿပီး အရိယာပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားႏုိင္ပါက ကံကုိျဖတ္စရာ မလုိေတာ့ေပ။ သံသရာလည္မွာ၊ သံသရာရွည္မွာ ပူစရာမလုိေတာ့ေပ။ ထုိသုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ေသးပါက ကံကုိအထူး သတိျပဳရေပမည္။ မိမိတုိ႔လုပ္သည့္ အလုပ္မ်ားကုိ အထူးဆင္ျခင္ရေပမည္။ သံသရာကုိ ပုိရွည္ေစႏုိင္သည့္ အလုပ္မ်ား မျဖစ္ဖုိ႔အထူး လုိအပ္ေပသည္။ ေရွးဦးစြာအထူးသတိျပဳ ဆင္ျခင္ရမည္မွာ မေကာင္းသည့္ ကံမ်ားမလုပ္မိဖုိ႔ အေရးႀကီးလွ၏။ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္ ဒုစရုိက္မ်ားလုပ္မိပါက ပုိ၍ပုိ၍ သံသရာရွည္ေစမည္မွာ ဧကန္မုခ်ပင္ ျဖစ္၏။ ေကာင္သည့္ကံမ်ားသည္ သံသရာက်င္လည္မႈ ရွိေနေသးသည္ဟု ဆုိေသာ္လည္း ေကာင္းသည့္ဘုံဘ၀မ်ားတြင္သာ အက်ိဳးေပးမႈ ရွိေနသျဖင့္ အခ်ိန္မေရြး ကံတရားမ်ားကုိ ျဖတ္လုိက္ႏုိင္၏။ မေကာင္းသည့္ကံမ်ားကုိ ျပဳလုပ္မိပါက မေကာင္းသည့္ ဘုံဘ၀မ်ားတြင္သာ က်င္လည္ေနၾကရၿပီး ေကာင္းမႈကုသုိလ္မ်ားႏွင့္ ေ၀းသထက္ေ၀းေနေပလိမ့္မည္။ သုိ႔ျဖစ္လ်င္ သံသရာရွည္သထက္ ရွည္ေနၾကရေပ ဦးမည္သာ ျဖစ္၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ရခဲလွသည့္ လူ႔ဘ၀ကုိ ရသည့္အခုိက္တြင္ အခြင့္အေရး ရွိေနခုိက္ သံသရာ ရွည္ေစမည့္ အလုပ္မ်ားကုိ မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔ လုိအပ္လွေပ၏။ သံသရာ မရွည္ေအာင္ ကံတရားမ်ားကုိ ျဖတ္ႏုိင္ဖုိ႔ အထူးအေရးႀကီးလွ၏။ ကံတရားမ်ားကုိ ျဖတ္ဖုိ႔ဆုိသည္မွာ ေရွးဦးစြာမေကာင္းသည့္ ကံမ်ားမလုပ္မိရန္ ႀကိဳးစားသင့္လွ၏။ ထုိမွတစ္ဆင့္ ေကာင္းသည့္အလုပ္မ်ားကုိ မ်ားမ်ားလုပ္ႏုိင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ဖုိ႔ အားထုတ္သင့္၏။ ေကာင္းသည့္ကံမ်ားကုိ လုပ္ရာတြင္လည္း သံသရာကုိ ပုိ၍ရွည္ေစႏုိင္သည့္ လုိခ်င္ေတာင္တမႈ တဏွာမ်ားမကပ္ၿငိဘဲ နိဗၺာန္ကုိသာ အေထာက္အပံ့ျဖစ္ေစလုိသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ျပဳလုပ္တတ္ဖုိ႔ လုိအပ္၏။ ထုိမွတစ္ဆင့္ ၀ိပႆနာဉာဏ္ျဖင့္ ကံ၏အက်ိဳးေပးမႈမ်ားကုိ ျဖတ္ႏုိင္ေအာင္ လုံလျပဳသင့္၏။ အေျပာလြယ္သေလာက္ အလုပ္ခက္ေသာ္လည္း တျဖည္းျဖည္းေလ့က်င့္ ေပးပါက အတုိင္းအတာ တစ္ခုအထိ တုိးတက္လာႏိုင္သျဖင့္ သံသရာ ရွည္ေစမည့္ အလုပ္မ်ားကုိ မလုပ္မိေအာင္ အားထုတ္ၾကဖုိ႔ ကံတရားမ်ားကုိ အၿပီးတုိင္ မျဖတ္ႏုိင္ေသးေသာ္လည္း ေနာက္တစ္ဖန္ က်င္လည္ရမည့္ ဘ၀အတြက္ မေကာင္းသည့္အလုပ္မ်ားကုိ တတ္ႏိုင္သမွ် ေရွာင္ရွားၿပီး ေကာင္းသည့္အလုပ္ေလးမ်ားျဖင့္ ရရွိလာသည့္ လူ႔ဘ၀ကုိ အက်ိဳးရွိေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ ေမတၱာျဖင့္ တုိက္တြန္းလုိက္ပါသည္။
အားလုံးသံသရာ ၀ဋ္မွလြတ္ေျမာက္ၾကပါေစ...

ေသျခင္းတရားသည္ အသက္အရြယ္မေရြးပါ…

ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ ဘေလာ့ဂ္မွာ ပုိ႔စ္အသစ္မတင္ျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာသြားပါၿပီ။ ၾကာဆုိ ျမန္မာျပည္က ျပန္ၾကြလာ ကတည္းကလုိ႔ ဆုိရပါမယ္။ ျမန္မာျပည္က ျပန္ေရာက္ကတည္းက တကယ့္ကုိပဲ မအားမလပ္ျဖစ္သြားရပါတယ္။ လူကျပန္ေရာက္လာေပမယ့္ မၿပီးျပတ္ေသးတဲ့အလုပ္ေတြက တစ္ခါတည္းပါလာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအလုပ္ေတြထဲက တစ္ခုကေတာ့ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းဆုိလည္းဟုတ္၊ သာသနာ့ညီအစ္ကုိ ဆုိလည္းဟုတ္တဲ့ အရွင္တစ္ပါးရဲ႕ က်န္းမာေရးကိစၥပါ။ ဒီအရွင္ဟာ ဘုန္းဘုန္းနဲ႔ သာသနာ့တကၠသုိလ္မွာတည္းက စိတ္တူကိုယ္တူ ေပါင္းသင္းခဲ့တဲ့အရွင္ပါ။ နာဂစ္ေၾကာင့္ ရြာတစ္ခုလုံး ပ်က္ဆီးသြားတဲ့အျပင္ ဆရားသမားလည္း ျပန္ေတာ္မူသြား၊ မိဘေတြလည္း အုိးမဲ့အိမ္မဲ့ ျဖစ္သြားလုိ႔ သီရိလကၤာသြားၿပီး ပညာသင္ေနတာက ပညာေရးကုိ ေဘးဖယ္ထားၿပီး ဇာတိရြာျဖစ္တဲ့ ငပုေတာၿမိဳ႕နယ္က အုပ္တြင္းရြားေလးမွာ သြားၿပီးရြာအက်ိဳးအတြက္ နာဂစ္ကယ္ဆယ္ေရးေတြ ျပန္လုပ္ေနတဲ့အရွင္ပါ။ ဘုန္းဘုန္းျပန္ၾကြသြားေတာ့လည္း ဘုန္းဘုန္းနဲ႔အတူ အခ်ိန္ျပည့္လုိက္ၿပီး နာဂစ္ဒုကၡသည္မ်ားကုိ ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့တဲ့ အရွင္ပါ။ ေနာက္ပုိင္းမွာ ဘုန္းဘုန္းနဲ႔အတူ လူငယ္ေတြအတြက္ ပညာဒါနေက်ာင္းဖြင့္ၿပီး ပညာဒါနျပဳကာ ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြ လက္တဲြလုပ္ၾကဖုိ႔ အႀကံအစီရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ထားၾကတဲ့အရွင္ပါ။ အခု အဲဒီအရွင္ မရွိေတာ့ပါဘူး။ သူရည္ရြယ္ထားတဲ့ အရာေတြ၊ လုပ္ေပးခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကုိ စြန္႔ၿပီးေလာကႀကီးက အၿပီးအပုိင္ထြက္သြားပါၿပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ 3-10-2008ရက္ေန႔ ညေန ၄နာရီ ၂၅မိနစ္အခ်ိန္ေလာက္မွာ ရန္ကုန္အာရွေတာ္၀င္ အထူးကုေဆးခန္းႀကီးမွာ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားခဲ့ပါၿပီ။ သူ႔အသက္ဟာ ခုမွ၃၁ႏွစ္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ သူဟာ သဘာ၀တရားကုိ မလြန္ဆန္နုိင္ဘဲ ဘ၀နိဂုံးခ်ဳပ္သြားရေပမယ့္ ဘုန္းဘုန္းအတြက္ကေတာ့ လက္႐ုံးတစ္ဘက္ ျပဳတ္သြားသလုိပါပဲ။

သူ႔ေရာဂါအေၾကာင္း အနည္းငယ္ေျပာျပလုိပါတယ္။ သူျဖစ္တဲ့ေရာဂါက အသည္းကင္ဆာပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့တစ္ႏွစ္ ေလာက္ကတည္းက အသည္းေရာင္ အသား၀ါဘီပုိးရွိေနတာကုိလည္း သိရပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းေရာက္သြားေတာ့ ဘုန္းဘုန္းနဲ႔အတူ နာဂစ္ကယ္ဆယ္ေရးအတြက္ အခ်ိန္ျပည့္လုိက္ပါ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းခဏျပန္ၾကြလာတယ္ဆုိေတာ့ ျမန္မာျပည္က ဒကာဒကာမေတြကလည္း ေန႔စဥ္ဆြမ္းမ်ားပင့္ကပ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီအခါအတုိင္း သူလည္းလုိက္ပါရပါတယ္။ ဒီတုန္းက သိပ္မသိသာေသး ေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ခါ ဗုိက္ထဲက တင္းတင္းေနတယ္၊ ရင္ေခါင္းေတာင့္ေနတယ္ဆုိတာကုိ ေျပာျပဖူးပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ေရြဂုံတုိင္အထူးကု ေဆးခန္းၾကီးမွာ အထူးကုဆရာ၀န္နဲ႔ ျပသၾကည့္ပါတယ္။ ဆရာလည္းစစ္ေဆးၿပီး ေဆးေပးပါတယ္။ အနားယူလုိက္ရင္ ေကာင္းသြားပါမယ္လုိ႔လည္း ေျပာလုိက္ပါတယ္။ ေဆးေတြေသာက္ၿပီး တစ္ပတ္ေလာက္မွာ အေတာ္ေလးသက္သာသြားတယ္လုိ႔ သူေျပာပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ေနရင္း တစ္ေန႔မွာ ဘုန္းဘုန္းနဲ႔အတူ ပဲခူးကေနၿပီး၊ ေ၀ါအထိ သြားလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီကအျပန္ လမ္းကလည္း အရမ္းဆုိးေတာ့ ဗုိက္ကျပန္ၿပီး ေအာင့္တာ၊ တင္းတာေတြျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါနဆရာ၀န္သြားျပန္ျပေတာ့ ဆရာ၀န္က ေဆး႐ုံတက္ၿပီး အနားယူမွျဖစ္မယ္ဆုိလုိ႔ သူ႔ညြန္ၾကားခ်က္အတုိင္း အာရွေတာ္၀င္အထူးကုေဆးခန္းမွာ တက္ၿပီးအနားယူေဆးကုပါတယ္။

ေဆး႐ုံမွာကလည္း သိတဲ့အတုိင္း စရိတ္ကအရမ္းႀကီးပါတယ္။ အခန္းခကုိပဲ တစ္ေန႔တစ္ေသာင္းရွစ္ေထာင္ ေပးရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္အေနနဲ႔ တစ္ေသာင္းရွစ္ေထာင္ဆုိတာ ရွာဖုိ႔အေတာ္ခက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူကံေကာင္းပါတယ္။ ဟုိကလွဴဒီကလွဴနဲ႔ ေဆးခန္းကုန္ခ်စရိတ္အတြက္ သိပ္မပူရပါဘူး။ ေဆး႐ုံမွာ တစ္ပက္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ေနၿပီးကုသေပးေနေပမယ့္ အသည္းေရာင္တာရယ္၊ ရင္ေခါင္းေတာင့္တင္းေနတာရယ္၊ အသည္း၀ါေနတာရယ္က ဘယ္လုိမွ ထူးျခားမလာပါဘူး။ ဒါန ဘုန္းဘုန္းလည္း ေရာဂါအေျခအေနက ဒီေလာက္ဆုိထူးျခားရမယ္ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိတာ သိခ်င္လုိ႔သူ႔ဆရာ၀န္နဲ႔ သီးသန္႔သြားေဆြးေႏြးေတာ့ အသည္းမွာ အက်ိတ္ေတြ႔ရတဲ့အေၾကာင္း၊ ၿပီးေတာ့ အသည္းထဲမွာ ရွိေနတဲ့အ၀ါရည္ေတြဟာလည္း ပုံမွန္ရွိရမွာက ၂၂ေလာက္ပဲ ရွိရမွာ၊ ၅၀၀ေက်ာ္ေလာက္ ျဖစ္ေနေၾကာင္း၊ ဒီ၅၀၀ေက်ာ္ဟာ အသည္းေရာင္အသား၀ါ ဘီေၾကာင့္ျဖစ္ေနတာလား ကင္ဆာေၾကာင့္ျဖစ္ေန တာလည္းဆုိတာ အတိအက်ေျပာဖုိ႔ ခက္ေနေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင့္ ထင္သေလာက္ထူးျခား မလာတာျဖစ္ေၾကာင္း စသျဖင့္ ရွင္းျပပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းလည္း သိသိခ်င္းအရမ္းကုိ စုိးရိမ္သြားပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း ကင္ဆာမျဖစ္ပါေစနဲ႔လုိ႔ က်ိတ္ၿပီးဆုေတာင္းေနမိပါတယ္။ ဒီလုိစိတ္တစ္ထင့္ထင့္နဲ႔ပဲ ဘုန္းဘုန္းျမန္မာျပည္က ျပန္လာခဲ့တယ္လုိ႔ အတုိခ်ဳံးေျပာၾကတာေပါ့။

ဒီျပန္ေရာက္ေပမယ့္လည္း သူ႔ဆီကုိေရာ သူ႔ဆရာ၀န္ဆီကုိပါ ေန႔တုိင္းနီးပါးဖုန္းဆက္ေနရပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး ဆရာ၀န္က တတ္ႏုိင္ရင္ စကၤာပူသြားၿပီး ကုေစခ်င္တယ္လုိ႔ ေျပာလာပါတယ္။ ဒီလုိၾကားေတာ့ ဘုန္းဘုန္းစိတ္ထဲမွာ သူ႔အတြက္အရမ္းကုိ စုိးရိမ္သြားပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားသြားၿပီး ကုရေလာက္တဲ့အထိ ျဖစ္လာတာရယ္၊ ေငြေရးေၾကေရး အေျခအေနေတြေၾကာင့္ရယ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ မသြားလုိက္ရမျဖစ္ရေလေအာင္ အားလုံး၀ုိင္းၿပီး ႀကိဳးစားလုိက္ေတာ့ သူ႔ဘုန္းကံပဲေျပာရမလား မသိဘူး။ ေငြေၾကးအလုံအေလာက္ ရသြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ စကၤာပူအထိ သြားတယ္ဆုိပါဆုိ႔။ စကၤာပူေရာက္ေတာ့လည္း သူ႔ကုိ ကုေပးတဲ့ဆရာ၀န္နဲ႔ ဘုန္းဘုန္း ဖုန္းအဆက္အသြယ္လုပ္ စကားေျပာၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူ႔ေရာဂါဟာ အသည္းကင္ဆာ ဆုိတာသိလုိက္ရၿပီး ပုိက္ဆံရွိေပမယ့္ ကုလုိ႔မရေတာ့တဲ့အေျခအေနျဖစ္လုိ႔ သတိမလစ္ခင္၊ ဒီထက္ပုိၿပီးမဆုိးခင္ ျမန္မာျပည္ျပန္ပင့္သြားတာ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေၾကာင္း အႀကံျပဳပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ၿပီး ႏွစ္ပတ္ေလာက္အၾကာမွာပဲ သူပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားပါတယ္။ ဒါက သူ႔ေရာဂါနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အေျခအေနေလးပါ။

သူေရာဂါဟာ ကုလုိ႔မရေတာ့ဘူးလုိ႔ သိလုိက္တဲ့အတြက္ အားလုံးကသူ႔ကုိ တရားအသိနဲ႔ေနဖုိ႔ ေ၀ဒနာအေပၚမွာ သည္းခံၿပီး ၀ိပႆနာ႐ႈမွတ္ဖုိ႔ အားေပးၾက၊ တုိက္တြန္းၾကပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းလည္း သူ႔ကုိတုိက္တြန္းပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူျပန္ေျပာတဲ့ စကားေလးက “အရွင္ဘုရားရယ္… တကယ္တမ္းေ၀ဒနာ ျပင္းလာေတာ့ ဘယ္လုိမွ မွတ္လုိ႔မရဘူးဘုရား…”တဲ့။ ဘုန္းဘုန္းစိတ္ထဲမွာ အေတာ့္ကုိ ထိခုိက္သြားမိပါတယ္။ တစ္ဘက္ကလည္း သတိသံေ၀ဂျဖစ္သြားမိပါတယ္။ “ဒီတရားအလုပ္ဆုိတာဟာလည္း ပါရမီအထုံရွိၿပီး အေလ့အက်င့္မ်ားေနမွ ႐ႈမွတ္လုိ႔ျဖစ္တာပါလား…။ ေရာဂါျဖစ္လာမွ၊ ေသခါနီးအခါမွ ႐ုတ္တရက္ထလုပ္လုိ႔ မလြယ္တဲ့အလုပ္ပါလား..”စသျဖင့္ လား…ေပါင္းမ်ားစြာလည္း ၀င္လာမိပါတယ္။ အားလုံးလည္း ဒီအသိေလးေတြ ၀င္ေစခ်င္ပါတယ္။ လုပ္ႏုိင္တုန္းအခ်ိန္ေလးမွာ ႀကိဳးစားၿပီး လုပ္ထားၾကေစခ်င္ပါတယ္။

ထားပါေတာ့ အခုေတာ့ ဒီအရွင္ မရွိေတာ့ပါဘူး။ လာမယ့္ 9ရက္ေန႔ဆုိ သူ႔ရက္လည္ပါ။ သူဟာ အသက္ ၃၁ႏွစ္မွာပဲ ကံစြမ္းကုန္လုိ႔ ေသသြားရၿပီလုိ႔ပဲ ေျဖၾကရေတာ့မွာေပါ့။ “ကံစြမ္းကုန္လုိ႔ ေသတယ္”တဲ့ ဒီစကားေလးဟာ ဗုဒၶအဘိဓမၼာမွာ လာတဲ့စကားေလးပါ။ အဘိဓမၼာမွာ ေသျခင္းေလးမ်ိဳး ရွိေၾကာင္းေဖာ္ျပပါတယ္။
၁။ အာယုကၡယ = သက္တမ္းကုန္လုိ႔ေသျခင္း၊
၂။ ကမၼကၡယ = ကံစြမ္းကုန္လုိ႔ေသျခင္း၊
၃။ ဥဘယကၡယ = အသက္၊ ကံႏွစ္မ်ိဳးကုန္လုိ႔ေသျခင္း
၄။ ဥေပေစၦဒက မရဏ = ႐ုတ္တရက္အက္စိဒင့္ျဖစ္လုိ႔ေသျခင္း ဆုိတဲ့ ေသျခင္းေလးမ်ိဳးမွာ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း အရွင္ကေတာ့ ကံစြမ္းကုန္လုိ႔ ေသသြားတာလုိ႔ဆုိရပါမယ္။ ဒီလုိပဲေတြးၿပီး စိတ္ကုိေျဖရပါတယ္။

မွန္ပါတယ္။ အားလုံးသိတဲ့အတုိင္းပဲ ေသျခင္းတရားဆုိတာ ေမြးကတည္းက ပါလာၿပီးသားပါ။ ေမြးတယ္ဆုိတာ ေသဖုိ႔ျဖစ္လာတာပါ။ ဒီေသျခင္းတရားဟာ အခ်ိန္မေရြး၊ အသက္အရြယ္မေရြး၊ ေနရာေဒသမေရြး၊ ပုဂၢိဳလ္မေရြး ေရာက္လာတတ္တဲ့သေဘာပါ။ ဘယ္အရြယ္မွာ ေသရမယ္ဆုိတာ အတိအက်ေျပာလုိ႔ မရသလုိ သတ္မွတ္လုိ႔လည္း မရပါဘူး။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုက ေသရမယ္ဆုိတာပါပဲ။ ဒီေတာ့ ေသရမယ္ဆုိတာဟာ ေသခ်ာသိေနၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘုန္းဘုန္းတုိ႔တေတြ မေသခံ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တာကုိ လုပ္ဖုိ႔လုိပါၿပီ။ ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ကုိ တရားျပသြားတဲ့ ဒီအရွင္ရဲ႕စကားလုိ “ေ၀ဒနာျပင္းလာေတာ့ တရားမွတ္ဖုိ႔လည္း မလြယ္ဘူး” ဆုိတာေလးကုိ အၿမဲႏွလုံးသြင္းၿပီး ေ၀ဒနာမျပင္းခင္ တရားမွတ္ထားဖုိ႔ လုိေနပါၿပီ။ အေသေကာင္းဖုိ႔အတြက္ အေနေကာင္းဖုိ႔လုိပါၿပီ။ အေနေကာင္းဖုိ႔အတြက္လည္း အလုပ္ေကာင္းဖုိ႔လုိပါၿပီ။ အလုပ္ေကာင္းဖုိ႔ဆုိတာ အေကာင္းလုပ္ဖုိ႔ပါ။ အေကာင္းလုပ္၊ အေကာင္းေျပာ၊ အေကာင္းႀကံမယ္ဆုိရင္ ေသခါနီးအခါမွာ ေ၀ဒနာေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲျပင္းျပင္း အေသေကာင္းႏုိင္ပါၿပီ။

ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းဘုန္းအပါအ၀င္ ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားအေနနဲ႔ သတိသံေ၀ဂ ယူထားရမွာက ေသျခင္းတရားဟာ အသက္အရြယ္မေရြးဘူးဆုိတာပါ။ ဒီအသိနဲ႔အတူ တျခားအရာေတြ ဘာျဖစ္မယ္ဆုိတာ မေျပာႏုိင္ေပမယ့္ ေသရမယ္ဆုိတာကေတာ့ ေသခ်ာေနၿပီဆုိတာ မေမ့ၾကဖုိ႔နဲ႔ အေသေကာင္းေအာင္ အေနေကာင္းျဖစ္ဖုိ႔ အလုပ္ေကာင္းေအာင္ႀကိဳးစားဖုိ႔ အေရးႀကီးေနၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္းအသိေပးစကား ပါးလုိက္ရပါတယ္….

(ဘ၀နတ္ထံပ်ံလြန္ေတာ္ မူသြားတဲ့အရွင္ျမတ္အား သတိတရျဖင့္ ေကာင္းမႈအစုစုအတြက္ အမွ်ေပးေ၀ပါသည္။ ျဖစ္ရာဘ၀ ဘုံဌာနမွ သာဓုေခၚႏုိင္ပါေစ… သာဓု…သာဓု…သာဓု)

စိတ္အားျဖည့္ စကားစုေလးမ်ား (၂)

ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမွာ ေရးခဲ့တဲ့ ေတြးမိသမွ် စာစုမ်ားထဲက စာဖတ္သူမ်ားကုိ အားျဖစ္ေစမယ့္ သတိေပးစကား ႏွလုံးသား အာဟာရေလးမ်ားကုိ ထုတ္ႏႈတ္ၿပီး ျပန္လည္တင္ျပ ေပးလုိက္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ စာတစ္ပုဒ္လုံးကုိ ဖတ္ရတာထက္ စာတစ္ပုိဒ္ေလာက္၊ စာတစ္ေၾကာင္းေလာက္၊ စကားလုံးတစ္လုံးေလာက္က စိတ္အားအင္ကုိ ပုိၿပီးျဖစ္ေစတတ္ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္အင္အား အသိတရားေလးမ်ား တုိးပြားေစဖုိ႔ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ ေကာက္ခ်က္ေလးမ်ားကုိ ထပ္မံတင္ျပလုိက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဖတ္မွတ္က်င့္ႀကံၿပီး တစ္ဆင့္ ျပန္လည္ မွ်ေ၀ႏုိင္ၾကပါေစ…

တကယ္ျဖစ္ခ်င္ရင္ တကယ္လုပ္…ဘာမွမလုပ္ရင္ ဘာမွမျဖစ္သလုိ တစ္ခုခုကုိ လုပ္ေနရင္လည္း အလုပ္ကေန ျပန္ၿပီးအက်ိဳးသက္ေရာက္ေစတယ္ ဆုိတာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့သူတုိင္း ခံစားရတဲ့ လက္ေတြ႕က်တဲ့ သာဓကတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ဘာမွမျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဘာမွမလုပ္ဘဲ ေနလုိ႔ရေပမယ့္ တစ္ခုခုျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာ့ တစ္ခုခုကုိ လုပ္မွျဖစ္မွာပါ။ ဘာမွမလုပ္တဲ့ သူေတြအတြက္ အခ်ိန္ေတြဟာ အခ်ည္းႏွီးပုိေနတတ္၊ အခ်ည္းႏွီး ကုန္ဆုံးေနတတ္ေပမယ့္ အလုပ္လုပ္ေနသူေတြ အတြက္ကေတာ့ အခ်ိန္မေလာက္ဘဲ ရွိတတ္ၿပီး ကုန္ဆုံးသြားသမွ် အခ်ိန္ေတြဟာလည္း အက်ိဳးရွိတဲ့ ကုန္ဆုံးမႈေတြခ်ည္းပါပဲ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သိေနပါေစ…တစ္စုံတစ္ခုကုိျဖစ္ေစ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကုိျဖစ္ေစ အေၾကာင္းျပဳၿပီး ကုိယ့္သႏၲာန္မွာ မေကာင္းတဲ့စိတ္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့အခါ အဲဒီစိတ္ျဖစ္တာကုိ ခ်က္ခ်င္းသိႏုိင္ေအာင္ သတိျပဳသင့္ပါတယ္။ အဲဒီစိတ္ျဖစ္ခုိက္တြင္ “ငါ့မွာ ဒီစိတ္ျဖစ္ေနပါလား“လုိ႔ု သိလုိက္တာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ အဲဒီစိတ္ဟာေရွ႕ဆက္ မျဖစ္ေတာ့ဘဲ ရပ္တန္႔သြားပါေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘာစိတ္ျဖစ္ျဖစ္ ျဖစ္ခုိက္ကုိ သိေအာင္ႀကိဳးစားပါလုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

မစြဲလန္းမိပါေစနဲ႔…စဲြလန္းမိရင္္ အမွန္ကုိ မျမင္ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ မၿမဲတဲ့သေဘာကုိ ၿမဲတယ္လုိ႔ ထင္လာတတ္ၿပီး မရွိကုိ အရွိလုိ႔ု ထင္လာတတ္ပါတယ္။ မပုိင္တာကုိ ပုိင္တယ္လုိ႔ ထင္လာတတ္ၿပီး ငါမဟုတ္သည္ကုိ ငါဟုထင္လာတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ငါ၊ ငါ့ဥစၥာ၊ ငါ့ရာထူး၊ ငါ့ဂုဏ္၀ါစတဲ့ ငါစဲြမ်ားျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ကာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာနစသည္ ၿပိဳင္လာၾကျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အေကာင္းပဲျဖစ္ျဖစ္ အဆုိးပဲျဖစ္ျဖစ္ စဲြလန္းမိရင္ မေကာင္းျဖစ္တတ္ၿပီး ဒုကၡေရာက္တတ္တယ္ဆုိတဲ့ အခ်က္ကုိ သတိျပဳရပါမယ္။

သတိ… မွားတတ္သည္…ေလာကမွာ အမွားဆုိတာ ဘယ္သူမွ မကင္းၾကပါဘူး။ ပုထုဇင္ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္၍လည္း ပုိလုိ႔ေတာင္ အမွားရွိတတ္ၾကပါတယ္။ ဒီလုိအမွားေတြကုိသာ လုိက္ၿပီးတစ္ခုခ်င္း အျပစ္ပုံခ်ေနၾကမယ္ဆုိရင္ အမွားဟာ အမွန္ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ အၿငိဳးအေတးေတြပဲမ်ားလာကာ အဆုံးမသတ္ႏုိင္ ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ မာနေတြၿပိဳင္ကာ အႏုိင္ျပဳလာတတ္ပါတယ္။ အမွားတစ္ခုကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး မေကာင္းမႈေတြ လုပ္ျဖစ္လာတတ္ၾကပါတယ္။ ဒီလုိ မေကာင္းမႈေတြအထိ လုပ္လာတတ္ၿပီဆုိရင္ေတာ့ ဒီဘ၀မွာတင္မဟုတ္ဘဲ ေနာင္သံသရာအထိ အက်ိဳးဆက္ေတြ ျဖစ္ကုန္ပါတယ္။ ေနာင္ဘ၀အထိ ပါလာၿပီဆုိရင္ေတာ့ သံသရာက ရွည္လာေလၿပီေပါ့။ ဒီဘ၀မွာေတာင္ ဒီလုိဒုကၡေတြနဲ႔ က်င္လည္ေနၾကရတာ ေနာင္သံသရာအထိ ပါသြားၿပီဆုိရင္ေတာ့ ဘ၀အဆက္ဆက္ ဒုကၡေတြက ေျပာမျပႏုိင္ေအာင္ပါပဲ။ ရွည္လုိက္မယ့္ သံသရာကလည္း ခံေပေတာ့လုိ႔ပဲ ဆုိရေတာ့မလုိ မဆုံးႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အမွားမကင္းတဲ့ ပုထုဇင္လူသားေတြ ျဖစ္ေနၾကတဲ့အတြက္္ ဒီအမွားကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး သံသရာ မရွည္ၾကဖုိ႔၊ သူမွားတယ္၊ ကုိယ္မွန္တယ္ဆုိၿပီး မာနေတြ မၿပိဳင္မိၾကဖုိ႔၊ အတတ္ႏုိင္ဆုံး ခြင့္လႊတ္ၿပီး သီးခံခ၀ါခ်ႏုိင္ဖုိ႔ သတိျပဳသင့္ၾကပါတယ္။

အေနေခ်ာင္ အေသၾကပ္၊ အေနၾကပ္ အေသေခ်ာင္…တကယ္ေတာ့ ေလာကႀကီးမွာ ေနဖုိ႔ခက္သေလာက္ ေသဖုိ႔လည္း ခက္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနဖုိ႔ႀကိဳးစားၾကသလုိ ေသဖုိ႔လည္းႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။ အေနေခ်ာင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားၾကသလုိ အေသေခ်ာင္ဖုိ႔လည္း ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ အေနေခ်ာင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားရင္း အေသမေခ်ာင္ဘဲ ျဖစ္ေနၾကတာေတြပဲ မ်ားေနတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါး အမိန္႔ရွိဖူးတာ အမွတ္ရမိပါတယ္။ ``အေနေခ်ာင္ရင္ အေသၾကပ္မယ္၊ အေနၾကပ္မွ အေသေခ်ာင္မယ္``တဲ့။

အျပစ္မတင္မိၾကပါေစနဲ႔…တကယ္ေတာ့ အျပစ္တင္တတ္တဲ့ အက်င့္ရွိတာ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ေကာင္းတဲ့လကၡဏာ မဟုတ္ပါဘူး။ အျပစ္တင္တတ္တယ္ဆုိကတည္းက အျပစ္ၾကည့္တတ္လုိ႔ အျပစ္တင္တတ္တာပါ။ အျပစ္ၾကည့္တတ္ၿပီဆုိရင္ေတာ့ ကုသုိလ္စိတ္နဲ႔ ၾကည့္တာမဟုတ္ဘူး ဆုိတာေသခ်ာပါတယ္။ ဒါဆုိရင္ အကုသုိလ္ပဲေပါ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ အျပစ္ဆုိတာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ မေကာင္းတဲ့အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအျပစ္ကုိ ၾကည့္တတ္တဲ့သူဆုိရင္လည္း မေကာင္းတဲ့အခ်က္ကုိ ျမင္တတ္တဲ့အတြက္ မေကာင္းတဲ့စိတ္ပဲ အရင္ျဖစ္မွာပါ။ မေကာင္းတဲ့စိတ္ျဖစ္ရင္ အကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္ၿပီး အေယာနိေသာ မနသိကာရ ဆုိတဲ့ မေကာင္းတဲ့ ႏွလုံးသြင္းစိတ္ထား ျဖစ္ပါတယ္။ အေယာနိေသာမနသိကာရ ျဖစ္ေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ဟာ ကုသုိလ္ျဖစ္ဖုိ႔လည္း ခက္သြားတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘာပဲၾကည့္ၾကည့္ ဘာပဲေတြးေတြး အကုသုိလ္မျဖစ္ေအာင္ ေယာနိေသာမနသိကာရ စိတ္ေလးနဲ႔ အေကာင္းဘက္က ၾကည့္တတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ အေကာင္းဘက္က ၾကည့္တတ္ၾကမယ္ဆုိရင္ ဘာကုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူ႔ကုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အမွီျပဳၿပီး အကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္ဖုိ႔ ခက္ခဲသြားတတ္ပါတယ္။

ကုိယ့္ကုိယ္ကုိသာ ၿပိဳင္လုိက္ပါ…မၿပိဳင္နဲ႔ ဆုိေပမယ့္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိေတာ့ ၿပိဳင္ေနရပါမယ္။ ယေန႔ငါနဲ႔ မနက္ျဖန္ငါဟာ မတူေအာင္ ၿပိဳင္ေနရပါမယ္။ မေကာင္းၿပိဳင္ဖုိ႔ မဟုတ္၊ အေကာင္းၿပိဳင္ဖုိ႔ပါ။ ယေန႔ငါဟာ ကံငါးပါးမလုံေသးေပမယ့္ မနက္ျဖန္ငါကေတာ့ ကံငါးပါးလုံေစရမယ္လုိ႔ ၿပိဳင္ရပါမယ္။ ယေန႔ငါဟာ ကုိယ္က်င့္တရား မေကာင္းေပမယ့္ မနက္ျဖန္ငါကေတာ့ ကုိယ္က်င့္တရားေကာင္းရမယ္လုိ႔ ၿပိဳင္ရပါမယ္။ ယေန႔ငါဟာ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ အလုပ္ေတြကုိ ဒီေလာက္ပဲ လုပ္ႏုိင္ေသးေပမယ့္ မနက္ျဖန္ငါကေတာ့ ဒီထက္ပုိၿပီး လုပ္ႏုိင္ရမယ့္လုိ႔ ၿပိဳင္ရပါမယ္။ ဒီေန႔ငါဟာ စိတ္ထားေလးေတြကုိ ဒီေလာက္ပဲ ျပဳျပင္ႏုိင္ေသးေပမယ့္ မနက္ျဖန္ငါကေတာ့ ဒီထက္ပုိၿပီး ျပဳျပင္ႏုိင္ရမယ္လုိ႔ ၿပိဳင္ရပါမယ္။

ရတာမလုိ လုိတာမရ ဤေလာက…သတၱ၀ါေတြဟာ ရေနတာကုိ မေက်နပ္ႏုိင္၊ မတင္းတိမ္ႏုိင္ျဖစ္တတ္ၿပီး မရေသးတာကုိ လုိခ်င္တတ္တာ သဘာ၀ျဖစ္ေပမယ့္ ရွိသမွ်အတုိင္းအတာ၊ ရသမွ်အတုိင္းအတာ၊ ကံေပးသမွ် အတုိင္းအတာေလးနဲ႔ေတာ့ ေရာင့္ရဲ႕ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။ ဒီလုိမွ မေရာင့္ရဲ႕ႏုိင္ရင္ ရခ်င္မႈ၊ လုိခ်င္မႈ၊ ရသမွ်ကုိ အလုိမက်ႏုိင္မႈ၊ ရၿပီးေတာ့လည္း ထပ္ရခ်င္မႈ၊ သူ႔ရွိတာကုိ အားက်မႈ စတာေတြေၾကာင့္ ဒီဟာေတြေနာက္ကုိ လုိက္ရင္းလုိက္ရင္း မဆုံးႏုိင္ေအာင္ပင္ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကုိယ္ကဘယ္လုိပဲ လုိခ်င္ရခ်င္ေနေပမယ့္ ေလာကႀကီးဟာ သူ႔သေဘာအတုိင္းသာ ျဖစ္ေနေတာ့ လုိခ်င္တာကုိ ရခ်င္မွလည္း ရႏုိင္မွာ၊ ရတဲ့ဟာလည္း ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့ဟာ ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္မွာဆုိတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ရတာမလုိ လုိတာမရတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ ရခ်င္မႈေနာက္ေတြပဲ လုိက္မေနၾကပဲ ရသမွ် ရွိသမွ်အေပၚမွာသာ ေရာင့္ရဲႏုိင္ေအာင္၊ ေက်နပ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ၾကပါတယ္။

ေရာင့္ရဲႏုိင္ပါမွ…“ရွိတာေလးနဲ႔ ေရာင့္ရဲပါ“တဲ့။ ဒီစကားေလးက သိပ္တန္ဘုိးရွိပါတယ္။ ဗုဒၶစာေပမွာေတာ့ “တု႒ီ သုခါ ယာ ဣတေရန= ရသမွ်၊ ရွိသမွ်နဲ႔ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ႏုိင္ျခင္းဟာ ခ်မ္းသာ၏“ လုိ႔ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ သိၾကတဲ့အတုိင္းပဲ ရတာေလးအေပၚမွာ မေရာင့္ရဲႏုိင္ မေက်နပ္ႏုိင္ၾကေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕က ပုိၿပီးရေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါတယ္။ ပုိၿပီးလုိခ်င္ ပုိၿပီးရခ်င္ေတာ့ တရားတာေရာ မတရားတာေရာ မသိေတာ့ဘဲ ရဖုိ႔တစ္ခုတည္းၾကည့္ၿပီး လုပ္မိၾကရာက ပစၥဳပၸန္မွာေရာ သံသရာမွာပါ ဒုကၡျဖစ္ၾကရပါတယ္။ ရခ်င္တဲ့ လုိခ်င္တဲ့ ေလာဘဆုိတာ အကန္႔ေလးနဲ႔ တားေပးရပါတယ္။ အဲဒါကုိ တု႒ီ (ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ႏုိင္ျခင္း)လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ အကန္႔မထားရင္ ရၿပီးရင္းရခ်င္၊ လုိၿပီးရင္းလုိခ်င္ ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ ရျပန္ေတာ့လည္း ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္မႈ မျဖစ္ႏုိင္ဘဲ ေနာက္တစ္ခုကုိ ရဖုိ႔အားထုတ္လာတတ္ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ မဆုံးႏုိင္ေတာ့ဘဲ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အလုိမက်မႈေတြနဲ႔သာ လည္ေနၾကပါေတာ့တယ္။

အနာနဲ႔ ဆား…ဆားရဲ႕ပင္ကုိ သဘာ၀က ငန္တတ္ပါတယ္။ အငန္ဟာ အနာတစ္ခုခုနဲ႔ ထိေတြရင္ စပ္ျခင္းပူျခင္းကုိ ျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။ အနာမရွိဘဲ သာမန္ဆုိရင္ေတာ့ ဘာခံစားမႈကုိမွ မျဖစ္ေစပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဆားကုိအသုံးျပဳတဲ့သူခ်င္း၊ ဆားကုိ ကုိင္တဲ့သူခ်င္း အတူတူ ဘာအနာမွ မရွိတဲ့သူ ကုိင္တာနဲ႔ အနာရွိတဲ့သူ ကုိင္တာမွာ ခံစားခ်က္ ကြာတယ္လုိ႔ ဆုိတာပါ။ သူမ်ားေတြ ကုိင္တဲ့အခါ ဘာမွမျဖစ္ဘဲ ကုိယ္ကုိင္မွပဲ ပူတယ္စပ္တယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ကုိယ့္မွာ အနာတစ္ခုခု ရွိေနလုိ႔ ျဖစ္တာပါ။ ကုိယ့္မွာ ဘာအနာမွ မရွိရင္ ျဖစ္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။

စိတ္မနာမိပါေစနဲ႔…အနာ ႏွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။ ႐ုပ္မွာျဖစ္တဲ့ အနာရယ္၊ စိတ္မွာျဖစ္တဲ့ အနာရယ္ပါ။ ႐ုပ္မွာျဖစ္တဲ့အနာကေတာ့ တကယ္တမ္းေျပာရရင္ အနာလုိ႔ေတာင္ ေျပာလုိ႔မရပါဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ႐ုပ္တရားကုိက အနာႀကီးျဖစ္ေနတာကုိး။ စိတ္မွာျဖစ္တဲ့ အနာကေတာ့ အလြန္ေၾကာက္စရာေကာင္းပါတယ္။ ပုိၿပီးနာက်င္ေလ ပုိၿပီးဒုကၡေရာက္ေလပါပဲ။ ဒီအနာျဖစ္ၿပီဆုိရင္ေတာ့ ေပ်ာက္ေအာင္ကုဖုိ႔လည္း မလြယ္လွပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္အနာမျဖစ္ေအာင္ အထူးႀကိဳးစားဖုိ႔ လုိပါတယ္။ စိတ္မွာအနာျဖစ္ၿပီဆုိရင္ေတာ့ အရင္ဆုံးခံစားရတာက ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပါ။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အမွီျပဳၿပီး ကုိယ့္စိတ္မွာ အနာျဖစ္ရင္လည္း ကုိယ္ပဲအရင္ခံရမွာျဖစ္ၿပီး သူမ်ားကုိအမွီျပဳၿပီး ျဖစ္ရင္လည္း သူမ်ားထက္အရင္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲ နာက်င္ရတာပါ။ ေသခ်ာျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ စိတ္မွာအနာျဖစ္ၿပီဆုိရင္ ကုိယ့္ေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ နာက်င္စြာ ခံစားလုိက္ရတာကေတာ့ ကုိယ္ပဲျဖစ္ပါတယ္။

ၾကြား… ၾကြ… က်…ျမန္မာအမ်ားစုဟာ အၾကြားသန္ၾကပါတယ္။ မရွိ ရွိတာ ရွာႀကံ ၾကြားတတ္ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ၾကြားလုိ႔သိတာထက္ မၾကြားဘဲ သိတာက ပုိေကာင္းပါတယ္။ ေသခ်ာေတြးၾကည့္ရင္ အၾကြားလြန္ရင္ ၾကြတတ္ပါတယ္။ ၾကြလာၿပီဆုိရင္ေတာ့ က်ဖုိ႔အတြက္ ေရွးေျပးနိမိတ္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ မၾကြားမိၾကပါေစနဲ႔။ ၾကြားမိရာက ၾကြလာတတ္ၿပီး ေနာက္ဆုံး က်သြားတတ္ပါတယ္။

နဲနဲေလးေတာ့ လြဲေနတယ္ (၂)

ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကပ္ရာတြင္…
ဗုဒၶဘာသာအမ်ားရဲ႕ အလဲြေတြထဲက ေနာက္ထပ္အလဲြတစ္ခုက ဘုရားဆြမ္းေတာ္ ကပ္တာေလးပါ။ ဆြမ္းေတာ္ကပ္လွဴတာကုိ ေျပာတာပါ။ နတ္တင္သလုိမ်ိဳး ဘုရားဆြမ္းေတာ္တင္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ဆြမ္းေတာ္ကပ္တာ ဆုိတဲ့အတြက္ သက္ရွိထင္ရွား ဘုရားရွင္ကုိ ရည္ရြယ္အာ႐ုံျပဳၿပီး ကပ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ ဘုရားက ဘာမွ မေျပာဘူးဆုိၿပီး ျဖစ္သလုိေလး တင္သြားတာမ်ိဳးေတာ့ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အခ်ိဳ႕ရဲ႕ အိမ္မွာဘုရားဆြမ္းေတာ္ ကပ္တာေလးေတြ ေတြ႕ဖူးပါတယ္။ ထမင္းပန္းကန္ေလးေပၚမွာ သၾကားေလးျဖဴ၊ ထန္းလွ်က္ေလးနဲ႔ တင္ထားတာကုိပါ။ အိမ္မွာ စားစရာမရွိလုိ႔၊ သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္ ဒီသၾကား၊ ထန္းလွ်က္ေတြနဲ႔ စားေနရလုိ႔ဆုိရင္ေတာ့ အထူးေျပာစရာ မရွိပါဘူး။ ကုိယ္စားႏုိင္တာ၊ ကုိယ္ရွိတာေလးနဲ႔ ကုိယ္နဲ႔ထပ္တူထားၿပီး ဘုရားရွင္ကုိလည္း မရွိရွိတာ ကပ္တဲ့သေဘာပါ။ ခုဟာက အဲလုိမဟုတ္ပါဘူး။ မကပ္ႏုိင္လုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ကုိယ္စားတဲ့အခါ ဟင္းသုံးေလးမ်ိဳးနဲ႔ စားေနၿပီး ဘုရားဆြမ္းေတာ္ ကပ္တဲ့အခါမွာသာ အဲလုိတင္တာပါ။ တမင္တကာ ရည္ရြယ္ၿပီး တင္တာေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ မသိလုိ႔ ျဖစ္မွာပါ။ ဒီလုိပဲ တင္ရတယ္ထင္လုိ႔ ထမင္းပန္းကန္ေလးအေပၚမွာ သၾကားထန္းလွ်က္ေလး ပုံၿပီးတင္တာ ျဖစ္မွာပါ။ ေရွးအစဥ္လာကတည္းက ဒီလုိတင္ရတယ္လုိ႔ သိေနခဲ့လုိ႔ တင္တာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မွာပါ။ အဲဒီလုိ ပုံၿပီးတင္တာဆုိရင္ေတာ့ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကပ္တယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔မရဘဲ နတ္တင္သလုိ တင္တယ္လုိ႔ပဲ ေျပာရပါလိမ့္မယ္။ ဗုဒၶဘာသာ အခ်ိဳ႕ရဲ႕ ဘုရားစင္မွာ ဒီလုိနတ္တင္သလုိ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ တင္တာေတြ ခုခ်ိန္ထိ ရွိေနပါေသးတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒီလုိမျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ဆြမ္းေတာ္မတင္ဘဲ ဆြမ္းေတာ္ကပ္သင့္ပါတယ္။ ကပ္တယ္ဆုိကတည္းက သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားကုိ အာ႐ုံျပဳၿပီး ဘုရားရွင္ကုိ အိမ္မွာပင့္ၿပီး ကပ္သလုိမ်ိဳး ေသခ်ာက်နစြာ ကပ္သင့္ပါတယ္။ နည္းတာမ်ားတာက အဓိကမက်ပါဘူး။ ဆြမ္းေတာ္ကုိ ဆြမ္း၊ ဆြမ္းဟင္းစသည္ သီးသန္႔စီျပင္ၿပီး ကုိယ္စားသလုိမ်ိဳး ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ႐ုိ႐ုိေသေသ ကပ္လွဴသင့္ပါတယ္။ အမ်ားႀကီး ၀ုိင္းလုိက္ျပင္ၿပီး ကပ္လွဴဖုိ႔မဟုတ္ပါဘူး။ ကုိယ္စားတဲ့အထဲက မစားခင္ အဦးအဖ်ား လွဴတဲ့သေဘာနဲ႔ ေစတနာေရွ႕ထားၿပီး ကပ္လွဴေစခ်င္တာပါ။ ကပ္ၿပီးရင္လည္း ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ မထားသင့္ပါဘူး။ ေနာက္ေန႔ တစ္ခါကပ္ခါနီးမွ စြန္႔ၿပီးကပ္တာမ်ိဳး မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ သူ႔အခ်ိန္ေလးနဲ႔သူ ကပ္ၿပီး စြန္႔သင့္ပါတယ္။ အ႐ုဏ္ကပ္ၿပီး တစ္ခါစြန္႔ ေနဆြမ္းမွာလည္း မြန္းမတည့္မီကပ္ၿပီး မြန္းတည့္၁၂နာရီ မေက်ာ္မီ စြန္႔သင့္ပါတယ္။ ဆြမ္းမွမဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ျခား ပန္း၊ သစ္သီး၊ ေသာက္ေတာ္ေရ စတာေတြကုိလည္း ေသေသခ်ခ်ာ က်က်နန ျပင္ဆင္ကပ္သင့္ပါတယ္။

ေသာက္ေတာ္ေရကေတာ့ အခ်ိန္ျပည့္ ကပ္ထားလုိ႔ ရပါတယ္။ ကပ္တဲ့ ေသာက္ေတာ္ေရခြက္ေတာ့ ကုိယ့္အိမ္မွာ ပုံမွန္ေသာက္ေနတဲ့ ေသာက္ေရခြက္ အေနအထားေတာ့ ရွိသင့္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ ဘုရားေသာက္ေတာ္ေရကုိ အရက္ခြက္အရြယ္ အေသးေလးေတြနဲ႔ တစ္ေနကုန္ တစ္ခါပဲ ကပ္တာေတြ ရွိပါေသးတယ္။ အလကား ရတဲ့ေရကုိေတာင္ နဲနဲေသးေသးေလးပဲ ကပ္ေတာ့ ေျပာစရာျဖစ္တာေပါ့။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္လည္း အဲဒီေလာက္ ေသးေသးေလးကုိ တစ္ေနကုန္ေသာက္ၿပီး ေနႏုိင္မေနႏုိင္ ဆင္ျခင္သင့္ပါတယ္။ ပန္းကပ္တာလည္း ရွိေသးတယ္။ ၾကာၾကာခံေအာင္၊ ေနာက္မလဲရေအာင္ ဆုိၿပီး ကပ္လွဴၾကတယ္ေလ။ ေဇာ္စိမ္းေဇာ္ၾကားတဲ့။ ကပ္ၿပီးပန္းအုိးထဲမွာ အျမစ္ပါ ေပါက္လာေတာ့ ပုိခံတာေပါ့တဲ့။ အဲဒါဆုိလဲ ကပ္မေနနဲ႔ေတာ့ေပါ့။ ပန္းလည္းလွၿပီး အနံ႔အသက္ရွိတဲ့ ပန္းဆုိ ဘုရားရွင္ကုိ ပုိၿပီးပူေဇာ္လုိ႔ ေကာင္းတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ သစ္သီးကပ္တာေတြ ရွိပါေသးတယ္။ ေစ်းသြား ငွက္ေပ်ာသီး၊ သရက္သီး အစိမ္းအလုံး လွလွေလးေတြ ၀ယ္လာၿပီ ဘုရားစင္ေပၚတင္ကပ္ထား၊ မွည့္တဲ့အခါက်ေတာ့ စြန္႔ၿပီး ကုိယ္စားပစ္လုိက္တာေတြ ရွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဘုရားစင္က သစ္သီးအုပ္တဲ့စင္လုိ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ သစ္သီးအစိမ္းအလွေတြ ၀ယ္လာလုိ႔ ဘုရားစင္မွာ ကပ္လွဴထားျဖစ္ရင္လည္း မွည့္တဲ့အခါမွာ ေသခ်ာက်က်နန ခဲြၿပီးဇြန္းေလး၊ ခရင္းေလးေတြထည့္ကာ အခ်ိန္ကာလၾကည့္ၿပီး ကပ္လွဴသင့္ပါတယ္။ ဒါမွ သစ္သီးဆြမ္းကပ္ရာ ေရာက္မွာေပ့ါ။ ခုေတာ့ အစိမ္း၀ယ္တင္ထားၿပီး ကုိယ္ေတာ္အဆင္ေျပသလုိ ဘုဥ္းေပးဆုိတာမ်ိဳး ျဖစ္ေနပါတယ္။ မထူးပါဘူး။ ဓားနဲ႔ဇြန္းခရင္းပါတင္ၿပီး မွည့္ရင္အရွင္ဘုရား ကုိယ္တုိင္ပဲ ခဲြစားပါဘုရားလုိ႔ တစ္ခါတည္း ကပ္ထားလုိက္ေပါ့။ ပုိသက္သာတာေပါ့။ ထားပါေလ။ ေျပာခ်င္တာက ဘာပဲကပ္ကပ္ သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားကုိ ရည္မွန္းၿပီး ကုိယ္တတ္ႏုိင္သမွ်ကုိ နည္းသည္မ်ားသည္မဟုတ္ဘဲ ေသခ်ာက်က်နန ကုိယ္နဲ႔ထပ္တူ စဥ္းစားကာ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ကပ္လွဴၾကဖုိ႔ ေျပာတာပါ။

ဘုရားရွင္ရဲ႕ အလုပ္အေကၽြး အရွင္အာနႏၵာ မေထရ္လုိ႔ေပါ့။ အရွင္အာနႏၵာမေထရ္ဟာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူၿပီး ေနာက္ပုိင္းမွာလည္း ဘုရားရွင္ သက္ေတာ္ထင္ရွား ရွိစဥ္တုန္းကလုိပဲ မပ်က္မကြက္ ျပင္ဆင္ကာ “အရွင္ဘုရား ဒီအခ်ိုန္က မ်က္ႏွာသစ္ေရ သုံးေဆာင္ရမယ့္အခ်ိန္၊ ဒီအခ်ိန္က အ႐ုဏ္ဆြမ္းဘုဥ္းရမယ့္ အခ်ိန္၊ ဒီအခ်ိန္က ေန႔ဆြမ္းဘုဥ္းေပးရမယ့္ အခ်ိန္ပါဘုရား“ စသည္ျဖင့္ သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားရွင္ကုိ လုပ္ေကၽြးေနတဲ့ ပုံစံအတုိင္း ကပ္လွဴလုပ္ေကၽြးတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ အရွင္အာနႏၵာမေထရ္ေလာက္ မလုပ္ႏုိင္ၾကေပမယ့္ ဗုဒၶဘာသာမ်ားဟာ ကုိယ္တတ္ႏုိင္တဲ့ အတုိင္းအတာေလးနဲ႔ ကုိယ္စားတဲ့အရာေလးေတြကုိ တတ္ႏုိင္သမွ် က်က်နနျပင္ဆင္ကာ ႐ုိ႐ုိေသေသ ကပ္လွဴၾကေစခ်င္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကပ္တာကုိ နတ္တင္သလုိမ်ိဳး ျဖစ္သလုိ မတင္ၾကဘဲ နည္းမ်ားမဆုိ ေစတနာ သဒၶါတရားအျပည့္နဲ႔ ေသခ်ာက်က်နန ျပင္ဆင္ကပ္လွဴၾကဖုိ႔ အလဲြေလးေတြကုိ မလဲြေအာင္ သတိေပးတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

အေျခခံ ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္နည္း

ဒီပုိ႔စ္ေလးဟာ ၀ိပႆနာတရားကုိ အေတာ္အသင့္ အားထုတ္းဖူးသူမ်ား၊ အတုိင္းအတာ တစ္ခုအထိ အေတြ႕အႀကဳံရွိထားသူမ်ား၊ ၀ိပႆနာ ဉာဏ္အဆင့္အတန္း အထုိက္အေလွ်ာက္ ျမင့္ထားသူမ်ားအတြက္ ရည္ရြယ္ေရးသားျခင္း မဟုတ္ဘဲ ၀ိပႆနာအလုပ္ တစ္ခါမွ မလုပ္ဖူးသူမ်ား၊ စမ္းၿပီးတရား အားထုတ္ခ်င္ေပမယ့္ ဘယ္လုိအားထုတ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အေျခခံ အားထုတ္နည္းကုိပင္ မသိသူမ်ား စသူတုိ႔အတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး ေရးသားတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္၀င္စားသူမ်ား အေနျဖင့္ ေသေသခ်ာခ်ာ အခ်ိန္ယူၿပီး နားလည္ သေဘာေပါက္ေအာင္ အၾကိမ္ႀကိမ္ ဖတ္႐ႈကာ လက္ေတြ႕အားထုတ္ၾကည့္ေစ ခ်င္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ၀ိပႆနာ တရားအားထုတ္နည္းကုိ မေျပာခင္ ၀ိပႆနာဆုိတဲ့ စကားလုံးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိ အရင္ေျပာလုိပါတယ္။

၀ိပႆနာဆုိတာ ၀ိ၀ိေဓန ပႆနာ ၀ိပႆနာလုိ႔ စာေပမွာဆုိတဲ့အတုိင္း ၀ိ၀ိေဓန- အထူးထူးအျပားျပားအားျဖင့္ ပႆနာ- ျမင္ျခင္း၊ ၾကည့္ျခင္း၊ ပိပႆနာ- အထူးထူးအျပားျပား ျမင္ျခင္းၾကည့္ျခင္းလုိ႔ စာလုိနားလည္ထား ႏုိင္ပါတယ္။ အထူးထူး အျပားျပား ျမင္တယ္ဆုိတာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမင္ျခင္းသိျခင္းလုိ႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ ဆုိလုိတာက စိတ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ႐ုပ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖစ္သမွ်အရာကုိ သိေနျခင္း၊ ဉာဏ္မ်က္စိျဖင့္ ျမင္သလုိ ျမင္ေနျခင္းလုိ႔ ဆုိလုိပါတယ္။ ပုိၿပီးရွင္းေအာင္ ေျပာရရင္ ျဖစ္သမွ်အရာေတြ အေပၚမွာ သတိကပ္ေနျခင္းပါပဲ။ အဲဒါကုိ သတိပ႒ာန- သတိ၏ ၿမဲစြာတည္ျခင္း၊ သတိရွိေနျခင္းလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခ်ိဳ႕က တရားအားထုတ္တာကုိ ၀ိပႆနာ သတိပ႒ာန္ပြားမ်ားတယ္လုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သတိပ႒ာနသုတ္လာ သတိပ႒ာန္နည္းအတုိင္း အားထုတ္ျခင္းကုိပဲ ၀ိပႆနာ တရားအားထုတ္တယ္လုိ႔ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သတိပ႒ာန္လုိ႔ပဲဆုိဆုိ၊ ၀ိပႆနာလုိ႔ပဲဆုိဆုိ၊ သတိပ႒ာန္ ၀ိပႆနာလုိ႔ပဲ ေျပာေျပာ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ စိတ္နဲ႔႐ုပ္မွာ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ အာ႐ုံေတြကုိ မလြတ္တမ္း သတိကပ္ေနျခင္း၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သတိရွိေနျခင္းပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေနရာမွာ တင္ျပေပးမယ့္ အေျခခံ၀ိပႆနာ တရားအားထုတ္နည္းဟာလည္း မဟာသတိပ႒ာန သုတ္လာ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားေတာ္မူတဲ့ နည္းကုိပဲ အေျခခံၿပီး နားလည္လြယ္ေအာင္ တစ္ဆင့္ျပန္လည္ တင္ျပေပးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

မဟာသတိပ႒ာနသုတ္ကုိ ၾကည့္ရင္ ၀ိပႆနာတရား ဘာေၾကာင့္ အားထုတ္ဖုိ႔လုိေၾကာင္း အေၾကာင္းျပခ်က္မွစၿပီး အားထုတ္တဲ့အခါ ေနရာေရြးခ်ယ္ထုိင္ပုံနည္းကအစ ေဖာ္ျပေပးထားတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေလာကသားတုိ႔၏ စိုးရိမ္ေသာက ပူေဆြးမႈမ်ားမွစ၍ ကိေလသာကုန္ခမ္းၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းရာ နိဗၺာန္ကုိ သြားရန္မွာ တစ္ျခားနည္းမရွိဘဲ ဒီသတိပ႒ာန္နည္းပဲ ရွိတယ္ဆုိတာကုိ မဟာသတိပ႒ာန သုတ္မွာအတိအလင္း ေဖာ္ျပထားိပါတယ္။ ဗုဒၶက “ရဟန္းတုိ႔ ဤခရီးလမ္းသည္ သတၱ၀ါတုိ႔၏ စိတ္စင္ၾကယ္ေစရန္၊ စိုးရိမ္ပူပန္ျခင္း ငုိေၾကြးျခင္းတုိ႔ကုိ လြန္ေျမာက္ရန္၊ ကုိယ္ဆင္းရဲျခင္း စိတ္ဆင္းရဲျခင္းတုိ႔ကုိ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရန္၊ အရိယာမဂ္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳရန္ တစ္ေၾကာင္းတည္းေသာ ခရီးလမ္းျဖစ္ေပ၏။ ယင္းသည့္ခရီးလမ္းကား ႐ုပ္၊ ေ၀ဒနာ၊ စိတ္၊ သေဘာတရားတုိ႔၌ ႐ုပ္၊ ေ၀ဒနာ၊ စိတ္၊ သေဘာတရားဟူ၍ သတိသမၸဇဥ္ျဖင့္ မလြတ္ေအာင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႐ႈမွတ္၍ေနျခင္း ဟူေသာ ဤသတိပ႒ာန္ေလးပါး အက်င့္တရားတုိ႔ပင္တည္း…”လုိ႔ ေဟာၾကားေတာ္မူပါတယ္။ ဆုိလုိတာက စုိးရိမ္ေသာက ပူေဆြးမႈအားလုံး ခ်ဳပ္ၿငိမ္းၿပီး နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳဖုိ႔ အတြက္ စိတ္၊ ေ၀ဒနာ၊ ႐ုပ္ႏွင့္ ဓမၼေခၚ သေဘာတရားေတြမွာ ဉာဏ္ပညာျဖင့္ မလြတ္တမ္း သတိရွိရွိ မွတ္သိေနဖုိ႔လုိေၾကာင္း ဆုိလုိရင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စုိးရိမ္ေသာက ပူေဆြးမႈမ်ား ကုန္ဆုံးကာ ကိေလသာၿငိမ္းရာ နိဗၺာန္ကုိ သြားဖုိ႔အတြက္ တစ္ခုတည္းေသာ လမ္းျဖစ္သည့္ ဒီသတိပ႒ာန္ ၀ိပႆနာ အလုပ္ကုိ အားထုတ္ဖုိ႔လုိေၾကာင္း ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ၀ိပႆနာတရား စတင္အားထုတ္တဲ့ ေယာဂီဟာ “ေတာသုိ႔သြားေရာက္၍ျဖစ္ေစ၊ သစ္ပင္ရင္းသုိ႔ သြားေရာက္၍ ျဖစ္ေစ၊ ဆိတ္ၿငိမ္ရာသုိ႔ သြားေရာက္၍ ျဖစ္ေစ တင္ပလႅင္ေခြၿပီးလွ်င္ ကုိယ္ကုိေျဖာင့္မတ္စြာထား၍ သတိကုိ ေရွး႐ႈျဖစ္ေစလွ်က္ ထုိင္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း” ဒီသုတ္ေတာ္မွာ ျပထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စတင္အားထုတ္မယ့္ ပုဂၢိဳလ္ဟာ ေတာေတာင္သစ္ပင္ စသည္မ်ား ရွိတဲ့ေနရာကုိ မသြားႏုိင္တာေတာင္မွ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္တဲ့ ေနရာတစ္ခုခုမွာေနၿပီး အမ်ိဳးသားဆုိရင္ သက္ေသာင့္သက္သာ တင္ပလႅင္ေခြထုိင္၊ အမ်ိဳးသမီးဆုိရင္လည္း သင့္ေလွ်ာ္သလုိ သက္ေသာင့္သက္သာ ထုိင္၊ ခါးနဲ႔ေခါင္းကုိ ေျဖာင့္မတ္စြာထားၿပီး မ်က္လႊာခ်ကာ လက္အေနအထားကေတာ့ ဘယ္ဘက္လက္ေပၚ ညာဘက္လက္ ထပ္ၿပီးထားလုိကထား၊ ဒူးႏွစ္ဘက္ေပၚမွာ တစ္ဘက္စီထားလုိကထားၿပီး ခႏၶာကုိယ္ အေနအထားကုိ ျပင္ဆင္ရပါမယ္။ အဲဒီလုိ ျပင္ဆင္ၿပီး ကာယာႏုပႆနာလုိ႔ေခၚတဲ့ အာနာပါန ထြက္ေလ၊ ၀င္ေလကစၿပီး သတိကပ္ကာ ရႈမွတ္ရပါမယ္။

ဗုဒၶက “ရဟန္းသည္ (ေယာဂီသည္) သတိရွိလ်က္သာလ်င္ ထြက္သက္ေလကုိ ႐ႈိက္၏၊ သတိရွိလ်က္သာလွ်င္ ၀င္သက္ေလကုိ ႐ွဴ၏၊ ႐ွည္ရွည္႐ႈိက္႐ွဴလွ်င္လည္း ရွည္ရွည္႐ႈိက္႐ွဴသည္ဟု သိ၏၊ တုိတုိ႐ႈိက္႐ွဴလွ်င္လည္း တုိတုိ႐ႈိက္႐ွဴသည္ဟု သိ၏၊ ထြက္ေလ၀င္ေလ၏ အစ အလယ္ အဆုံး အလုံးစုံေသာ ႐ုပ္အေပါင္းကုိ ထင္ရွားသိလ်က္ ႐ိႈက္႐ွဴမည္ဟု သိလွ်က္က်င့္၏…” စသျဖင့္ အေျခခံ အာနာပါန မွတ္နည္းကုိ ျပေတာ္မူပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၀ိပႆနာ တရားအားထုတ္မယ့္ ေယာဂီဟာ ေနရာထုိင္ခင္းႏွင့္ ခႏၶာကုိယ္ကုိ အဆင္ေျပသလုိ ျပင္ဆင္ၿပီး စိတ္မွာတစ္ျခား ဘာအာ႐ုံမွ မရွိေစဘဲ (အားလုံးကုိ ေမ့ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစား) ကုိယ့္ရဲ႕စိတ္ကုိ အေျခခံ အမွတ္အာ႐ုံျဖစ္တဲ့ ႏွာသိးဖ်ားကုိ အာ႐ုံျပဳထားရပါမယ္။ အဲဒီလုိစိတ္နဲ႔ ႏွားသီးဖ်ားကုိ အာ႐ုံျပဳ ျမင္ေအာင္ၾကည့္ၿပီး ထြက္ေလ၀င္ေလကစ မွတ္ရပါမယ္။ ႏွာေခါင္းအေပါက္ေလးကေန တုိးၿပီး အေပၚႏႈတ္ခမ္းစပ္ေလးကုိ ထိထြက္လာတဲ့ ထြက္ေလ၊ ထြက္ေလဆုံးၿပီး ျပန္ၿပီးတုိး၀င္လာတဲ့ ၀င္ေလကုိ အလုိက္သင့္လုိက္ၿပီး မွတ္သိေပးေနရပါမယ္။

ဒီလုိ မွတ္တဲ့အခါမွာ အရွိအတုိင္းေလးပဲ မွတ္သိေပးေနရပါမယ္။ အသက္ကုိ လုပ္မ႐ူရပါဘူး။ သူ႔ပုံမွန္ ႐ွဴ႐ိႈက္ေနက် အတုိင္းပဲ လုိက္သိေန႐ုံပါပဲ။ အဲဒီလုိ လုိက္သိမွတ္တဲ့အခါမွာ အမွတ္အာ႐ုံကုိ ထြက္သြားတဲ့ေလ၊ ၀င္လာတဲ့ေလေလး ဆုံးသြားေအာင္ ႏွာသီးဖ်ားနဲ႔ အထက္ႏႈတ္ခမ္းၾကားကေနၿပီး အလုိက္သင့္ေစာင့္ၾကည့္ သိမွတ္ေပးရပါမယ္။ တစ္ေနရာတည္းကပဲ ေစာင့္ၾကည့္မွတ္ေပးရမယ္လုိ႔ ဆုိလုိပါတယ္။ ထြက္လာ၊ ၀င္လာတ့ဲေလရဲ႕ေနာက္ကုိ လုိက္ၿပီး ရင္ေခါင္းမွတစ္ဆင့္ ၀မ္းဗုိက္အထိ လုိက္ေနစရာ မလုိပါဘူး။ ႏွာသီးဖ်ားေလးကပဲ ေစာင့္ၿပီး ထြက္ေလ၀င္ေလ ဆုံးေအာင္တုိးထိလာတဲ့ ေလေလးကုိ အလုိက္သင့္လုိက္မွတ္ ေပးရပါမယ္။ ထြက္ေလ၀င္ေလကုိ အစအဆုံး အလုိက္သင့္ လုိက္သိေနရမယ္ဆုိတာ အဲဒီႏွာသီးဖ်ားနဲ႔ အထက္ႏႈတ္ခမ္းဖ်ား ေနရာေလးကပဲ ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး တုိးထြက္လာတဲ့ ထြက္ေလဆုံးသြားတဲ့အထိ၊ ထြက္ေလဆုံးတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ၀င္လာတဲ့ေလကုိလည္း အဲဒီေနရာကေန တုိး၀င္လာတဲ့ ေလေလးဆုံးသြားတဲ့အထိ စိတ္ကေန သိမွတ္ေပးေနရပါတယ္။ အဲဒီလုိ ထြက္ေလအစအဆုံး၊ ၀င္ေလအစအဆုံးကုိ တစ္ေနရာတည္းကေန ေစာင့္ၾကည့္သိရွိေပးေနတာကုိပဲ အစအလယ္အဆုံး ႐ႈမွတ္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ အစကေန ဆုံးသြားတဲ့အထိ မလြတ္တမ္းမွတ္ေနရင္ အလယ္မွာလည္း မလြတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါကုိပဲ မလြတ္တမ္း မွတ္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဒီနည္းအတုိင္း မလြတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး အႀကိမ္ႀကိမ္ မွတ္သိေပးရပါတယ္။ ႐ႈမွတ္တယ္ဆုိတာ တုိးထြက္တုိး၀င္လာတဲ့ ေလကုိ မလြတ္ေအာင္ သတိကပ္ၿပီး လုိက္သိေပးေနတာကုိ ဆုိလုိတာျဖစ္တဲ့အတြက္ အႀကိမ္ၾကိမ္ မွတ္သိေပးေနရပါတယ္။

ခုမွ စမွတ္တဲ့ ေယာဂီေတြအတြက္ မွတ္ခါစမွာ အခက္အခဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ သမာဓိ မရွိေသးတဲ့အတြက္ စိတ္မွာ အေတြးေပါင္းစုံ၊ စိတ္ကူးေပါင္းစုံ ၀င္တတ္ပါတယ္။ ဒီထြက္ေလ၀င္ေလကုိပဲ ေကာင္းေကာင္းမွတ္ မရတာေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ ထြက္ေလ၀င္ေလ မထင္ရွားတာကုိ ေျပာတာပါ။ အဲဒီလုိ အခါမ်ိဳးမွာ ကုိယ္အသက္႐ႈေနတယ္ဆုိတဲ့ အသိေလးေတာ့ ရွိတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအသိအတုိင္း သိမွတ္ေနရင္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ မွတ္ေနရင္းနဲ႔ စိတ္ကအျပင္ေရာက္ၿပီး အေတြးစိတ္ကူးေတြေနာက္ ပါသြားတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ အခါမ်ိဳးမွာ သတိရတုိင္း ျပန္ၿပီးႏွာသီးဖ်ား အမွတ္အာ႐ုံကုိ ျပန္ယူျပန္မွတ္ေပးရပါတယ္။ ဒီလုိ စိတ္ထြက္လုိက္ သတိရတဲ့အခါ ျပန္မွတ္လုိက္ ထပ္ခါထပ္ခါ အႀကိမ္ႀကိမ္လုပ္ေပးရင္ တျဖည္းျဖည္း သမာဓိ ရလာပါလိမ့္မယ္။ စမွတ္ကာစ သမာဓိ အားနည္းေနေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ စိတ္ဓာတ္မက် ဇြဲမေလွ်ာ့ဘဲ ႀကိဳးစားမႈ ၀ီရီယကုိ ပုိၿပီးအားဆုိက္ ေပးရပါတယ္။ ဒါမွ သမာဓိ အားေကာင္းလာမွာပါ။

ခုလုိ အာနာပါနကုိ အေျခခံၿပီး အားထုတ္ေနတာဟာ ကာယာႏုပႆနာ႐ႈေနတာ ဆုိေပမယ့္ တကယ့္၀ိပႆနာပုိင္းကုိ သြားဖုိ႔အတြက္ သမာဓိ တည္ေထာင္ေနတာလုိ႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ အာနာပါနကုိ ပင္တုိင္အမွတ္အာ႐ုံ အျဖစ္ထားၿပီး ၀ိပႆနာပုိင္းကုိ ကူးရင္ပုိၿပီး အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ရွိေစႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စမွတ္တဲ့ ေယာဂီအေနျဖင့္ ဒီထြက္ေလ၀င္ေလကုိ မလြတ္တမ္း အစအဆုံး မွတ္တဲ့အလုပ္ တစ္ခုတည္းကုိပဲ အခ်ိန္ေပးၿပီး မွတ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ခႏၶာကုိယ္မွာ ေပၚလာတတ္တဲ့ တျခားအာ႐ုံေတြေနာက္ကုိ လုိက္မမွတ္ေသးပဲ အာနာပါန တစ္ခုတည္းကိုပဲ မွတ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကည့္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ သမာဓိ မတည္ေသးခင္ ၀ိပႆနာပုိင္းကုိ ကူးတဲ့အခါမွာ မွတ္ရတာ ခက္တတ္လုိ႔ပါ။ အာနပါနကုိပဲ တစ္နာရီမွာ တစ္နာရီနီးပါးေလာက္ မလြတ္တမ္း မွတ္ႏုိင္ၿပီဆုိမွ ခႏၶာကုိယ္မွ ေပၚလာတတ္တဲ့ ထုံတာ၊ က်င္တာ၊ နာတာ၊ ကုိက္တာ၊ ယားတာ စတဲ့ ေ၀ဒနာေတြကုိ ေျပာင္းၿပီး ေပၚရာေပၚရာကုိ ေပၚခုိက္ျဖစ္ခုိက္မွာ လုိက္လုိက္ၿပီး မွတ္သိေပးရပါတယ္။ အဲဒီလုိ မွတ္တဲ့အခါမွာ ေ၀ဒနာရဲ႕ သေဘာကုိ စိတ္ကေလးနဲ႔ ျမင္ေအာင္ၾကည့္ၿပီး မွတ္သိေပးရပါတယ္။ ေ၀ဒနာရဲ႕ သေဘာဆုိတာက က်င္ရင္က်င္ေနတဲ့ ခံစားမႈ၊ ယားရင္ယားေနတဲ့ ခံစားမႈ၊ ပူရင္ပူးေနတဲ့ ခံစားမႈ စတာကုိ ေျပာတာပါ။

တစ္ခါတစ္ရံ ေ၀ဒနာက ႏွစ္ခုသုံးခု ေပၚေနတတ္တာေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ အခါမ်ိဳးမွာ အထင္ရွားဆုံး၊ မွတ္လုိ႔အေကာင္းဆုံးျဖစ္တဲ့ ခံစားမႈ ေ၀ဒနာတစ္ခုကုိပဲ ေရြးခ်ယ္မွတ္ေပးရပါတယ္။ ေ၀ဒနာကုိ မွတ္တဲ့အခါမွာ ေ၀ဒနာက ပုိၿပီးျပင္းထားလာတာလည္း ရွိတတ္သလုိ ေလွ်ာ့သြားတာလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ ပုိးယားလာတာ၊ ပုိပူလာတာ၊ ပုိက်င္လာတာ စတာေတြေပါ့။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ပုိျပင္းလာတတ္ပါတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ေပၚသမွ်ေ၀ဒနာကုိ သီးခံၿပီး ဒီေ၀ဒနာကုိ ေက်ာ္သြားေအာင္ မွတ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဆုိလုိတာက ေ၀ဒနာကပဲ ပုိပုိျပင္းႏုိင္မလား ကုိယ္ကပဲ အမွတ္မလြတ္ေအာင္ သီးခံၿပီး မွတ္ႏုိင္မလားဆိုတဲ့ သေဘာပါ။ တတ္ႏုိင္သမွ် သီးခံၿပီးမွတ္လုိ႔မွ ေ၀ဒနာက မေလွ်ာ့ဘဲ ပုိၿပီး တုိးတုိးလာေနတယ္ ဘယ္လုိမွ မခံႏုိင္ေတာ့ဘူးဆုိရင္ေတာ့ ဒီေ၀ဒနာကုိ လစ္လ်ဴ႐ႈၿပီး အာနာပါနကုိ ျပန္မွတ္ၾကည့္ပါ။ ဒါလည္းမရ ပုိၿပီးျပင္းလာတယ္၊ မွတ္ရင္းနဲ႔ မခံမရပ္ႏုိင္ျဖစ္လာၿပီး မေပ်ာက္ရေကာင္းလားဆုိတဲ့ ေဒါသအေတြးေတြပါ ျဖစ္လာတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ထုိင္ထားတဲ့ ဣရိယပုတ္ေလးကုိ သတိေလးနဲ႔ ျပင္ၿပီးထုိင္မွတ္ၾကည့္ပါ။ ဣရိယာပုတ္ ေျပာင္းသြားရင္ ေ၀ဒနာလည္း ေျပာင္းသြားတတ္ပါတယ္။ ဒါက ေနာက္ဆုံး ေ၀ဒနာကုိ ဘယ္လုိမွ သီးခံလုိ႔ မရေတာ့မွ ေျပာင္းၾကည့္ဖုိ႔ပါ။ ဒီနည္းအတုိင္း ေပၚရာေပၚရာကုိ လုိက္လုိက္မွတ္ေပးတာကုိပဲ ၀ိပႆနာ ႐ႈတယ္လုိ႔ ေခၚပါတယ္။

ေနာက္သမာဓိ အားေကာင္းလာတဲ့ အခါမွာ ကုိယ့္ရဲ႕စိတ္အစဥ္ကုိပါ သိလာတတ္ပါတယ္။ စိတ္မွာအေတြးေတြ ၀င္ေတာ့မယ္ ၀င္ေနတယ္ ဆုိတာကုိ သိတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ အဲဒီစိတ္ကုိ သတိနဲ႔ သိေအာင္မွတ္ေပးရပါတယ္။ စိတ္ဆုိတဲ့ သေဘာက တစ္ခါတည္း ခ်ဳပ္ကုိင္ထားလုိ႔ မရတဲ့အတြက္ ေရွ႕စိတ္ကုိ ေနာက္စိတ္က သိလုိက္တာနဲ႔ ေရွ႕စိတ္ေပ်ာက္ၿပီး ေနာက္သိစိတ္က ေပၚလာတာပါပဲ။ အဲဒီလုိ တစ္စိတ္ၿပီး တစ္စိတ္မွတ္မွတ္ သိေပးရင္ကုိပဲ စိတၱာႏုပႆနာ ျဖစ္ေနတာပါ။ ဆုိၾကပါစုိ႔..။ စိတ္မွာ အလုိမက်ျဖစ္တဲ့အခါ အဲဒီအလုိမက်တာကုိ သိလုိက္တာနဲ႔ ဒီအလုိမက်တဲ့ စိတ္မျဖစ္ေတာ့ဘဲ သိစိတ္က ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။ ဒီသိစိတ္ဟာလည္း ေနာက္ေနာက္စိတ္ေတြက ထပ္ထပ္ၿပီး ေပၚေပၚလာတဲ့အခါ အသစ္အသစ္ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေပၚလာသမွ် စိတ္အစဥ္ကုိ ေပၚခုိက္ျဖစ္ခုိက္မွာ လုိက္သိေပးေနႏုိင္ရင္ ဒီစိတ္ဟာ ေရွ႕ဆက္မျဖစ္ေတာ့ ပါဘူး။ အဲဒီလုိ ေပၚသမွ်ကုိ လုိက္သိေပးေနတာကုိပဲ ၀ိပႆနာ ႐ႈတယ္လုိ႔ ေခၚပါတယ္။

အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့နည္းအတုိင္း အာနာပါနမွ စၿပီး ႐ႈမွတ္ကာ သမာဓိထူေထာင္လုိ႔ ၀ိပႆနာပုိင္းကူးၿပီး စိတ္နဲ႔႐ုပ္မွာ ေပၚလာတဲ့ အရာမွန္သမွ်ကုိ လုိက္ၿပီးသိမွတ္ေပးေန႐ုံနဲ႔ပဲ ဗုဒၶေျပာတဲ့ သတိပ႒ာန္နည္းအတုိင္း အားထုတ္ေနၿပီးသား ျဖစ္ေနပါတယ္။ တစ္ထုိင္တည္းမွာပဲ ေပၚရာေပၚရာကုိ လုိက္လုိက္ၿပီး မွတ္သိေနတဲ့အတြက္ ကာယာႏုပႆနာ၊ ေ၀ဒနာႏုပႆနာ၊ စိတၱာႏုပႆနာ၊ သေဘာတရားကုိ မွတ္သိတဲ့ ဓမၼာႏုပႆနာကုိ ႐ႈမွတ္ၿပီးသား ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါက အမည္နာမအေနနဲ႔သာ ေျပာျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပၚရာေပၚရာကုိ လုိက္မွတ္ေန႐ုံပါပဲ။

တကယ္ေတာ့ အားတဲ့အခါတုိင္း ဒီအမွတ္ေလးနဲ႔ ေနတတ္တဲ့ အက်င့္ေလးလုပ္ေပးရင္ ေကာင္းပါတယ္။ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ရာမွာ ထုိင္ၿပီး မွတ္ရမယ္လုိ႔ အထက္မွာ ဆုိထားေပမယ့္ ေလ်ာင္း၊ ထုိင္၊ ရပ္၊ သြားဆုိတဲ့ ဣရိယာပုတ္ေလးမ်ိဳးလုံးကုိ ဘယ္လုိေနရာ ဘယ္လုိအခ်ိန္၊ ဘယ္လုိအေျခ အေနမ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္ မွတ္သိႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရိပ္သာသြားၿပီး တရားအားမထုတ္ႏုိင္ေပမယ့္ ကုိယ့္ေနရာေလးမွာ ကုိယ့္ရဲ႕ခႏၶာကုိယ္နဲ႔ စိတ္မွာ သတိေလးကပ္ၿပီး သိမွတ္ေပးေနရင္လည္း တရားမွတ္တာပါပဲ။ အိပ္ရာေပၚ လဲွေနတဲ့အခ်ိန္မွာလည္း တစ္ျခားအရာေတြ ေလွ်ာက္ေတြးေနတာထက္စာရင္ ႏွာသီးဖ်ားမွာ စိတ္ေလးကပ္ၿပီး အာနာပါနမွတ္ေနရင္လည္း ကုသုိလ္ျဖစ္ၿပီး သမာဓိတည္ေနကာ အမွတ္သတိနဲ႔ ေနေနတာျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ေနရာရာကုိ ကားစီး၊ ရထားစီး သြားရင္လည္း အာနာပါနေလးနဲ႔၊ အမွတ္သတိေလးနဲ႔ မွတ္သြားႏုိင္ပါတယ္။ အလုပ္လုပ္တဲ့အခါမွာလည္း အလုပ္မွာ အာ႐ုံဆုိက္ၿပီး လႈပ္ရွားေနတဲ့ ကုိယ္အမူအရာေတြကုိ သတိကပ္ၿပီး လုိက္သိေပးေနတာလည္း အလုပ္ခြင္မွာ တရားမွတ္တာလုိ႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေသခ်ာတာကေတာ့ တရားမွတ္မႈကုိ ေလ်ာင္း၊ထုိင္၊ရပ္၊သြား ဣရိယာပုတ္ေလးပါးလုံးမွာ အခ်ိန္မေရြး၊ ေနရာမေရြး လုပ္ႏုိင္မွတ္ႏုိင္တယ္ ဆုိတာပါပဲ။

အာနာပါနကုိ အေျခခံထားတဲ့ အေျခခံ ၀ိပႆနာ ႐ႈနည္းကုိ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အခ်ိန္ေလး နဲနဲစီေပးၿပီး ႀကိဳက္တဲ့အခ်ိန္၊ ႀကိဳက္တဲ့ပုံစံမ်ိဳးနဲ႔ မွတ္ၿပီးေလ့က်င့္ႏုိင္ဖုိ႔ ဒီအေျခခံ ၀ိပႆနာ႐ႈနည္းကုိ တင္ျပေပးလုိက္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဒီမဟာသတိပ႒ာနသုတ္ တစ္ခုလုံးရဲ႕ အခ်ဳပ္စကားက ”ယထာဘူတံ ပဇာနာတိ” ဆုိတဲ့ စကားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဓိပၸါယ္က ဟုတ္တုိင္းမွန္စြာ သိပါဆုိတဲ့ အဓိပၸါယ္ပါ။ ဟုတ္တုိင္းမွန္စြာ သိတယ္ဆုိတာက ခုနေျပာခဲ့သလုိ ေပၚသမွ် ျဖစ္သမွ် အာ႐ုံေတြကုိ ေပၚခုိက္ျဖစ္ခုိက္မွာ သိေအာင္လုပ္ပါလုိ႔ ဆုိလုိတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ႐ုပ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပၚသမွ်ကုိ ေပၚခုိက္ျဖစ္ခုိက္မွာ လုိက္လုိက္ၿပီး သိမွတ္ေပးေနတာဟာ ၀ိပႆနာ အားထုတ္ထာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကုိယ့္ရဲ႕ ေလ်ာင္း၊ ထုိင္၊ ရပ္၊ သြား ဣရိယာပုတ္မ်ားမွာ ဘယ္လုိပုံစံမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သတိကပ္ကာ လုိက္သိ၊ လုိက္မွတ္ၾကည့္ပါဟု တုိက္တြန္းလုိက္ပါတယ္။

ေလာကဓံဟူသည္

ေလာကရွိလူသားတုိင္း ေတြ႕ႀကဳံရမည့္ သေဘာတရားကုိ ေလာကဓမၼ(ေလာကဓံ)ဟု ေခၚ၏။ လူသားတုိင္း မျဖစ္မေန ေတြ႕ႀကဳံခံစားရမည့္ ယင္းေလာကဓံ တရားမ်ားမွာ ၁။ လာဘ္လာဘေပါမ်ားျခင္း၊ ၂။ လာဘ္လာဘမရွိျခင္း၊ ၃။ အျခံအရံ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း ေပါမ်ားျခင္း၊ ၄။ အျခံအရံ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း မရွိျခင္း၊ ၅။ ခ်ီးမြမ္းခံရျခင္း၊ ၆။ ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္း၊ ၇။ ခ်မ္းသာျခင္း၊ ၈။ ဆင္းရဲျခင္းဟူေသာ ဤတရားရွစ္ပါးပင္ ျဖစ္၏။ ဤတရားရွစ္ပါးကုိ မေတြ႕ႀကံဖူးသူ၊ မခံစားဖူးသူ တစ္စုံတစ္ေယာက္မွ် ရွိမည္မဟုတ္ေပ။ အားလုံးေတြ႕ႀကံဳ ခံစားဖူးၾကမည္သာ ျဖစ္၏။ ေလာကဓံတရားရွစ္ပါးတြင္ အေကာင္းေလာကဓံ ရွိသကဲ့သုိ႔ အဆုိးေလာကဓံလည္း ရွိ၏။ သုိ႔ေသာ္ အေကာင္းေလာကဓံႏွင့္ ႀကဳံသည့္အခါ အားလုံးႏွစ္သက္ သေဘာက်ၾကၿပီး မည္သူကမွ် `ဒါလည္းပဲ ေလာကဓံပါလား`ဟု ေတြးကာ သတိနဲ႔ေနမွပဲဟူသည့္ အေတြးမရွိၾကေပ။ စင္စစ္ ဤအေကာင္း ေလာကဓံသည္လည္း မည္သူမဆုိ မလဲြမေသြ ေတြ႕ႀကဳံရမည့္ ေလာကဓံပင္ျဖစ္၏။ မည္သူမွ် အေကာင္းခ်ည္းပဲ မရွိႏုိင္သကဲ့သုိ႔ အဆုိးခ်ည္းမ်ားႏွင့္လည္း မရွိႏုိင္ေပ။ အေကာင္းအဆုိးတဲြၿပီး ႀကံဳေတြ႕ေနၾက ရမည္သာ ျဖစ္၏။ ပုထုဇင္မ်ား၏သေဘာကား ေကာင္းသည္မ်ားကုိသာ လုိလားႏွစ္သက္ၾက၏။ အေကာင္းမ်ားႏွင့္သာ ႀကဳံေတြ႕ေနလုိၾက၏။ သုိ႔အတြက္ေၾကာင့္လည္း အဆုိးေလာကဓံႏွင့္ ႀကံဳေတြ႕သည့္အခါ အလြယ္တကူ ပ်က္ဆီးသြားၾကျခင္းျဖစ္၏။ စင္စစ္ အဆုိးေလာကဓံေၾကာင့္ ပ်က္ဆီးႏုိင္သကဲ့သုိ႔ အေကာင္း ေလာကဓံေၾကာင့္လည္း ပ်က္ဆီးႏုိင္ေပ၏။ သိပ္ခ်မ္းသာသည့္သူမ်ား ဘ၀ပ်က္ေနၾကသည္ကုိ ေတြ႕ၾကရေပမည္။ ထုိသူမ်ားသည္ အေကာင္းေလာကဓံကုိ မခံႏုိင္သျဖင့္ ပ်က္ဆီးေနၾကရျခင္းျဖစ္၏။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က အေကာင္းေလာကဓံႏွင့္ ၾကဳံသည့္အခါ အလြန္အကၽြံ မေပ်ာ္မိၾကရန္၊ မခံစားမိၾကရန္၊ အဆုိးေလာကဓံႏွင့္ ႀကံဳသည့္အခါတြင္လည္း အလြန္အၾကဴး စိတ္မညစ္ရန္၊ စိတ္ဓာတ္မက်ရန္ႏွင့္ ဤအေကာင္းအဆုိးဟူသည္မ်ားမွာ ေလာကဓံတရားမ်ားပါလားဟု သတိကပ္ကာ ခံႏုိင္ရည္ရွိေအာင္ ၾကိဳးစားၾကရန္ မိန္႔ၾကားေတာ္မူ၏။ မွန္၏။ ဤအေကာင္းအဆုိး ေလာကဓံတရားမ်ားသည္ လူတစ္ေယာက္၏ ဘ၀ကုိ ေျပာာင္းလဲြသြားႏုိင္၊ ပ်က္ဆီးသြားႏုိင္ေပ၏။ မ်က္ေမွာက္ေခတ္တြင္ ေလာကဓံတရားကုိ မခံႏုိင္ၾကသျဖင့္္ ပ်က္ဆီးသြားၾကသူမ်ားကုိ အားလုံးေတြ႕ႀကဳံဖူးၾကမည္ ျဖစ္၏။

အခ်ိဳ႕ လာဘ္လာဘ ေပါမ်ားမႈဟူေသာ ေလာကဓံကုိ မခံႏုိင္ၾကသျဖင့္ ပ်က္ဆီးသြားၾက၏။ လာဘ္လာဘမ်ားသျဖင့္ အေပ်ာ္အပါး အလြန္လုိက္စားကာ မိမိကုိယ္ကုိ မိမိမထိန္းႏုိင္ျဖစ္ကုန္ၾက၏။ ယင္းအေပ်ာ္အပါးမ်ားေၾကာင့္ပင္ ကုိယ့္က်င့္တရားမ်ားလည္း ပ်က္ဆီးသြားတတ္ၾက၏။ အရာရာ ေငြႏွင့္ရွင္းလွ်င္ ျဖစ္သည္ဟူေသာ အေတြးျဖင့္ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္မိတတ္ၾက၏။ ေနာက္ဆုံး နားထင္ေသြးေရာက္ကာ ထင္ရာဆုိင္းမိၾကသျဖင့္ ဘ၀ပါပ်က္ဆီး သြားတတ္ၾက၏။ ဤသည္မွာ လာဘ္လာဘ ေပါမ်ားမႈဟူေသာ ေလာကဓံကုိ မခံႏုိင္ၾက၍ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လာဘဟူေသာ လာဘ္လာဘ ေပါမ်ားသည့္အခါတြင္လည္း `ဒါလည္းပဲ ေလာကဓံပါလား`ဟူေသာ အေတြးျဖင့္ သတိျပဳဆင္ျခင္ရန္ လုိအပ္၏။ အခ်ိဳ႕လည္း အလာဘဟူေသာ ပစၥည္းလာဘ္လာဘ မရွိသျဖင့္ လာဘ္လာဘရေအာင္ ၾကိဳးစားရင္း ပ်က္ဆီးသြားၾကသည္မ်ားလည္း ရွိ၏။ မိမိတုိ႔ရွိသမွ် ရသမွ်ေလးမ်ားျဖင့္ မေရာင့္ရဲႏုိင္ၾကသျဖင့္ ပုိ၍ရေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရင္း ေရတိမ္နစ္သြားတတ္ၾက၏။ အထူးသျဖင့္ မိန္းကေလးမ်ားမွာ ဤေလာကဓံေၾကာင့္ ပုိမုိပ်က္ဆီးတတ္ၾက၏။ အျခားသူမ်ား ၀တ္စားသကဲ့သုိ႔ ၀တ္ခ်င္စားခ်င္ၾကသျဖင့္ မွန္ကန္သည့္လမ္းကုိ မေရြးခ်ယ္ၾကဘဲ အလြယ္ရသည့္နည္းျဖင့္ ၾကိဳးစားကာ လာဘ္လာဘ ရေအာင္ရွာေဖြၾကရင္း မိမိခႏၶာကုိယ္ကုိ ေရာင္းစားသည္အထိ ျဖစ္တတ္ၾက၏။ ဤသည္မွာ အလာဘဟူေသာ လာဘ္လာဘမရွိမႈ ေလာကဓံကုိ မခံႏုိင္ၾက၍ျဖစ္၏။

ထုိ႔အတူ အျခံအရံ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း ေပါမ်ားျခင္း၊ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမရွိ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ျဖစ္ျခင္းဟူေသာ ေလာကဓံတရားႏွစ္ပါးႏွင့္ ႀကဳံသည့္အခါတြင္လည္း ခံႏုိင္ရည္ရွိဖုိ႔လုိ၏။ အခ်ိဳ႕ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေပါမ်ားသျဖင့္ အေပါင္းအသင္းမ်ားႏွင့္သာ အခ်ိန္ကုန္ၿပီး မိမိအက်ိဳး ပ်က္ဆီးမႈမ်ားရွိတတ္၏။ အေပါင္းအသင္းမ်ားတြင္ မေကာင္းသည့္မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းပါလာ ပါက ထုိအေပါင္းအသင္းကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ယခင္ကမလုပ္တတ္ေသာ မေကာင္းသည့္အလုပ္မ်ားကုိ လုပ္လာတတ္သည္အထိ ျဖစ္တတ္၏။ စင္စစ္ အျခံအရံ အေပါင္းအသင္းေပါမ်ားမႈသည္ လာဘ္လာဘ ေပါမ်ားမႈႏွင့္လည္း ဆက္စပ္မႈရွိ၏။ မိမိက သုံးႏုိင္ျဖဳန္းႏုိင္ စားေသာက္ႏုိင္သျဖင့္ အျခံအရံ အေပါင္းအသင္း ေပါမ်ားမႈလည္း ျဖစ္ႏုိင္၏။ မိမိတြင္ ဘာမွ်မရွိသည့္အခါ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမ်ားသည္လည္း ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားတတ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အျခံအရံ အေပါင္းအသင္းေပါမ်ားမႈ ရွိသည့္အခါ တြင္လည္း အလြန္အက်ဴး မျဖစ္ဖုိ႔၊ မေပ်ာ္မိဖုိ႔၊ မိမိအက်ိဳးပ်က္သည္အထိ မျဖစ္ဖုိ႔၊ အျခံအရံ အေပါင္းအသင္း ေပါမ်ားျခင္းဟာလည္း ေလာကဓံတစ္ခုပါလားဟု ဆင္ျခင္ကာ ခံႏုိင္ရည္ရွိေအာင္ ႀကိဳးစားတတ္ဖုိ႔ လုိအပ္၏။ အျခံအရံ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမရွိ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ျဖစ္ေနသည့္အခါတြင္လည္း ေနတတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔ လုိအပ္၏။ တစ္ခါတစ္ရံ တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ေနသည္က ေကာင္းသည့္အခါမ်ိဳးလည္း ရွိတတ္၏။ အေပါင္းအသင္းေပါမ်ားသည့္အခါ ထုိအေပါင္းအသင္းမ်ားကုိ အမွီျပဳ၍ မသြားခ်င္ဘဲသြားရ၊ မေျပာခ်င္ဘဲလည္း ေျပာရ၊ မစားခ်င္ဘဲလည္း စားရသည့္အျဖစ္မွ ကင္းႏုိင္၏။ တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနသျဖင္ မိမိလုပ္ခ်င္သည့္ အလုပ္ကုိလြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ခြင့္ရတတ္၏။ စင္စစ္ ကိေလသာဟူသည္ မျမင္အပ္ရာ ကိေလသာ သူ႔ဟာသူၿငိမ္း၏ ဟူေသာ မဟာစည္ဆရာေတာ္ႀကီး အဆုံးအမႏွင့္အညီ တစ္ေယာက္တည္းရွိေနသျဖင့္ အျပင္မထြက္ျဖစ္သည့္အခါ အျပင္သြားသျဖင့္ ေတြ႕ရမည့္ အာ႐ုံမ်ားကုိ အမွီျပဳ၍ ျဖစ္ရမည့္ အကုသုိလ္မ်ား မျဖစ္ႏုိင္ေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တစ္ေယာက္တည္း ေနတတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားသည့္ အေလ့အက်င့္ကုိ လုပ္ေပးသင့္၏။ တစ္ေယာက္တည္းေနတတ္လာလွ်င္ အယသဟူေသာ အျခံအရံ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမရွိ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ျခင္းဟူေသာ ေလာကဓံကုိလည္း အလုိလုိ ခံႏုိင္ရည္ ရွိသြားမည္ျဖစ္၏။

ေလာကရွိလူတုိင္း ေတြ႕ႀကံရမည့္ အေရးအႀကီးဆုံး ေလာကဓံမွာ ကဲ့ရဲ႕ျခင္း၊ ခ်ီးမြမ္းျခင္းဟူေသာ ဟူေသာ ေလာကဓံပင္ျဖစ္၏။ မည္သူမဆုိ အကဲ့ရဲ႕ ခံရဖူးၾကသည္သာျဖစ္၏။ ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္းမွ ကင္းလြတ္သူ တစ္ေယာက္မွ် ရွိမည္မဟုတ္ေပ။ သာမန္သူမ်ား မဆုိထားဘိ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ေသာ္မွလည္း ကဲ့ရဲ႕မႈဒဏ္မွ မလြတ္ခဲ့ေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ကဲ့ရဲ႕မႈႏွင့္ ပတ္သက္၍ အတုလဥပသကာ၀တၳဳတြင္ ေအာက္ပါအတုိင္း ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့၏။
``အုိ…အတုလ… ဤကဲ့ရဲ႕ျခင္းသည္ ေရွး႐ုိးအစဥ္အလာေပတည္း။ ဤက့ဲရဲ႕ျခင္းသည္ ယခုမွျဖစ္သည္ မဟုတ္။ ဆိတ္ဆိတ္ေနသူကုိလည္း ကဲ့ရဲ႕ကုန္၏။ မ်ားစြာေဟာေျပာသူကုိလည္း ကဲ့ရဲ႕ကုန္၏။ ႏႈိင္းခုိင္း၍ေျပာသူကုိလည္း ကဲ့ရဲ႕ကုန္၏။ ေလာက၌ အကဲ့ရဲ႕လြတ္ေသာသူမည္သည္ မရွိ။ လုံး၀အကဲ့ရဲ႕ခံရသူမည္သည္ ေရွးကလည္း မရွိခဲ့၊ ေနာင္အခါလည္း ရွိလိမ့္မည္မဟုတ္၊ ယခုအခါ၌လည္း မရွိ။``
မွန္၏။ ဘုရားရွင္ေဟာေတာ္မူခဲ့သည့္ အတုိင္းပင္ ေလာကတြင္ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္းမွ ကင္းေသာသူ မည္သည္မရွိသည့္အတြက္ ကဲ့ရဲ႕ျခင္းႏွင့္ႀကံဳေတြ႕ပါက မတုန္မလႈပ္ခံႏုိင္ရည္ရွိေအာင္ ႀကိဳးစားေလ့က်င့္ေပးဖုိ႔ လုိအပ္၏။ ဤအတူပင္ ခ်ီးမြမ္းျခင္းႏွင့္ ႀကဳံသည့္အခါတြင္လည္း ခံႏုိင္ရည္ရွိေအာင္ ႀကိဳးစားရ၏။ စင္စစ္ ခ်ီးမြမ္းျခင္းမ်ားကုိ ျပန္ၾကည့္ပါက မိမိႏွင့္အဆင္ေျပ၊ မိမိေက်းဇူးႏွင့္ မကင္းဘဲရွိေနသည့္အခါတြင္ မိမိကုိ ၀ုိင္း၀န္းခ်ီးမြမ္းေနၾကမည္ျဖစ္ၿပီး မိမိႏွင့္အဆင္မေျပပါက ၀ုိင္း၀န္းကဲ့ရဲ႕ၾကမည္မွာ ဓမၼတာပင္ျဖစ္၏။ ခ်စ္လွ်င္အျပစ္မျမင္ဟူေသာ ျမန္မာစကားအတုိင္းပင္ မိမိႏွင့္ခ်စ္ခင္ ကၽြမ္း၀င္ေန၊ သင့္ျမတ္ေနပါက မည္သူမွ် အျပစ္ေျပာၾကမည္ မဟုတ္ေပ။ သုိ႔ေသာ္ အဆင္မေျပျဖစ္ၿပီးဆုိက ၀ုိင္း၀န္းခ်ီးမြမ္းၾကေသာ ထုိသူမ်ားကပင္ ျပန္၍အျပစ္ေျပာ ကဲ့ရဲ႕တတ္ၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ခ်ီးမြမ္းခံရသည့္အခါတြင္လည္း နားထင္ေသြးမေရာက္ဖုိ႔ မိမိကုိယ္ကုိ အထင္မႀကီးဖုိ႔ သတိမလြတ္ဖုိ႔ အထူးလုိအပ္၏။ ဤခ်ီးမြမ္းမႈသည္လည္း ခဏပါပဲဟု ဆင္ျခင္တတ္ဖုိ႔ လုိအပ္၏။ လူတုိင္းလူတုိင္း ေကာင္းသည့္စကား၊ ခ်ီးမြမ္းသည့္စကားကုိသာ ၾကားလုိၾက၏။ သုိ႔ေသာ္ အၿမဲမၾကားႏုိင္ၾကေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ဘာမွမၿမဲျခင္းဟူသည့္ သေဘာကပင္ အတတ္အက်၊ အနိမ့္အျမင့္သေဘာကုိ ေဆာင္ေနေသာေၾကာင့္္ ျဖစ္၏။

ေနာက္ဆုံးေလာကဓံ ႏွစ္ခုျဖစ္သည့္ ခ်မ္းသာျခင္း၊ ဆင္းရဲျခင္းသေဘာသည္လည္း ေလာကသားတုိင္း ေရွာင္လဲြ၍မရ ဧကန္မုခ် ရင္ဆုိင္ႀကဳံေတြ႕ရမည့္ ေလာကဓံတရားမ်ား ျဖစ္၏။ စင္စစ္ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာမွတစ္ပါး ေလာကသတ္မွတ္ၾကသည့္ ခ်မ္းသာမ်ားသည္ အစစ္အမွန္ ခ်မ္းသာမ်ား မဟုတ္ၾကေပ။ တဒဂၤခ်မ္းသာမ်ားသာ ျဖစ္၏။ တဒဂၤဟူသည္ အၿမဲမဟုတ္သည့္အတြက္ ယင္းခ်မ္းသာမ်ားသည္ အခ်ိန္မေရြးေျပာင္းလဲႏုိင္၊ ေပ်ာက္ပ်က္ႏုိင္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေလာကခ်မ္းသာသည္ဟု ဆုိေသာတဒဂၤ ခ်မ္းသာမ်ားအေပၚ အျမင္မမွားဘဲ အခ်ိန္မေရြး ေျပာင္းလဲနုိင္သည့္ အရာမ်ားဟု သတိျပဳကာ ယင္းခ်မ္းသာျခင္းဟူေသာ ေလာကဓံကုိလည္း ခံႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရေပမည္။ ခ်မ္းသာသည့္အခုိက္တြင္ အက်ိဳးရွိသည္မ်ားကုိ ႀကိဳးစားလုပ္ကုိင္ရေပမည္။ ခ်မ္းသာမႈ၏ေနာက္ကြယ္တြင္ ဆင္းရဲမႈရွိေနသျဖင့္ အခ်ိန္မေရြး ဆင္းရဲသြားႏုိင္သည္ကုိ သတိျပဳကာ ခ်မ္းသာျခင္းဟူေသာ ေလာကဓံအေပၚ မယဇ္မူးၾကရန္ လုိအပ္ေပ၏။ ေလာက၌ပစၥည္းဥစၥာ ခ်မ္းသာသည္ဟု ဆုိသူမ်ားသည္ မိမိတုိ႔၏ ခ်မ္းသာမ်ားသည္ ရန္သူမ်ိဳးငါးပါးေၾကာင့္ အခ်ိန္မေရြး ပ်က္ဆီးသြားတတ္ၾကသည့္သေဘာကုိ အထူးဆင္ျခင္ရန္ လုိအပ္လွ၏။ ထင္ရွားသည့္ သာဓကျပရလွ်င္ နာဂစ္မုံတုိင္းေၾကာင့္ ပ်က္ဆီးသြားၾကသည့္ မိသားစုမ်ား၊ ဆင္းရဲမဲြေတသြားၾက သည့္ သူေ႒းမ်ားကုိ အနီးဆုံးသာဓကအျဖစ္ ျပရေပမည္။ ထုိသူမ်ား၏ ခ်မ္းသာသည္ ဆင္းရဲျခင္းဟူေသာ အျဖစ္သုိ႔ ေရာက္သြားခဲ့ရ၏။ တဒဂၤဟူေသာ သေဘာကုိ ၎တုိ႔က ထင္ဟတ္ျပေန၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ခ်မ္းသာမႈ၊ ဆင္းရဲမႈဟူသည္မ်ားသည္ အခုိက္အတန္႔မွ်သာ ျဖစ္သည္ဟု ဆုိၾကျခင္းျဖစ္၏။ ထုိအခုိက္အတန္႔ျဖစ္သည္ ကုိပင္ မိမိတုိ႔က ခံႏုိင္ရည္ရွိေအာင္ ႀကိဳးစားရမည္ျဖစ္၏။ ခ်မ္းသာ၊ ဆင္းရဲဟူေသာ ေလာကဓံတုိ႔တြင္ မည္သုိ႔ေသာ ေလာကဓံႏွင့္ႀကဳံႀကဳံ မတုန္မလႈပ္ ရင္ဆုိင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္၏။

စင္စစ္ ေလာကဓံတရားကုိ ရင္ဆုိင္ရန္မွာ အေျပာလြယ္သေလာက္ အလုပ္ခက္လွ၏။ သာမန္လူမ်ား အဖုိ႔ကား ေက်ာ္လႊားရန္မလြယ္လွေပ။ သုိ႔ေသာ္ အလြယ္နည္းတစ္နည္းကား ရွိ၏။ အျခားမဟုတ္။ ၀ိပႆနာ တရားအားထုတ္ထားသူမ်ားသည္ အလြယ္တကူ ရင္ဆုိင္ႏုိင္၏။ တရားအားထုတ္စဥ္ ေတြ႕ႀကံဳရသည့္ ခႏၶာကုိယ္၏ ဒုကၡမ်ားႏွင့္ ေ၀ဒနာမ်ားကုိ သီးခံအားထုတ္ထားပါက အျပင္ေလာက၌ ႀကဳံေတြ႕ရသည့္ ေလာကဓံမ်ားကုိ ေကာင္းစြာခံႏုိင္၊ ေက်ာ္လႊားႏုိင္၏။ ခႏၶာကုိယ္ဒုကၡမ်ားႏွင့္ ယွဥ္ပါက အျပင္ေလာကဓံမ်ားသည္ အေသးအဖဲြေလးမွ်သာ ျဖစ္ကုန္၏။ အရာအားလုံးသည္ မျမဲဟူေသာ အနိစၥသေဘာကုိ တရားအားထုတ္ျခင္းျဖင့္ ေကာင္းစြာလက္ခံ သေဘာေပါက္ထားပါက မည္သုိ႔ေသာ အေၾကာင္းကိစၥမ်ားႏွင့္ႀကဳံႀကဳံ ေျဖႏုိင္သြား၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေလာကဓံတရားကုိ ေကာင္းစြားရင္ဆုိင္ ေက်ာ္လႊားလုိပါက တရားသာ မ်ားမ်ားအားထုတ္ၾကပါဟု တုိက္တြန္းလုိပါသည္။

နိဂုံးခ်ဳပ္အေနအားျဖင့္ ေလာကဓံဟူသည္ ေလာကရွိလူသားတုိင္း မလဲြမေသြ ရင္ဆုိင္ႀကဳံေတြ႕ရမည့္ တရားျဖစ္၍ အေကာင္းအဆုိး မည္သုိ႔ပင္ႀကဳံႀကဳံ မတုန္မလႈပ္ခံႏုိင္ရည္ရွိေအာင္ တရားအားထုတ္ျခင္းျဖင့္ ရင္ဆုိင္ေက်ာ္လႊားၾကပါစုိ႔ဟု ထပ္မံတုိက္တြန္းစကားေျပာၾကားရင္ ဤေဆာင္ပါးကုိ အဆုံးသတ္လုိက္ပါသည္။

Ads 468x60px

Featured Posts

Cittasukha for Korean

Cittasukha for Korean
ဤစာမ်က္ႏွာသည္ ကုိရီးယား လူမ်ိဳးမ်ား၏ ဘာသာေရးဆုိင္ရာ သိလုိရာမ်ားကုိ အထုိက္အေလ်ာက္ အေထာက္အကူျဖစ္ေစရန္ ကုိရီးယား ဘာသာစကားျဖင့္ ဖန္တီးထားသည့္ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာတစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာမ်ားအေနျဖင့္လည္း ကုိရီးယားလူမ်ိဳးမ်ားအတြက္ ညြန္းဆုိလုိက ညြန္းဆုိႏုိင္ရန္ မိတ္ဆက္ေပးျခင္း ျဖစ္သည္။

မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ

မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ
ခ်စ္ျခင္း မုန္းျခင္း ႏွလုံးသြင္းမွာ၊ အခ်စ္မ်ားက အျပစ္မ်ား၍၊ အမုန္းမ်ားက အ႐ႈံးပြား၏။ ခ်စ္ျခင္းမုန္းျခင္း ေရွာင္ၾကဥ္ကင္း၍၊ ေမတၱာႏွလုံး (ဥေပကၡာႏွလုံး) က်င့္ကာသုံးသည့္၊ အျဖဴစင္ဆုံး ဤက်င့္ထုံးကား၊ အျပစ္လည္းကင္း အ႐ႈံးကင္းမည့္၊ “မခ်စ္မမုန္း အေကာင္းဆုံး”တည္း။

စိတၱသုခေက်ာင္းဆုိဒ္သုိ႔

စိတၱသုခေက်ာင္းဆုိဒ္သုိ႔
ကုိရီးယားႏုိင္ငံ၊ ဒယ္ဂူးၿမိဳ႕တြင္ တည္ရွိသည့္ ဤေက်ာင္းေတာ္ သည္ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား၏ စုေပါင္း အလွဴျဖင့္ ေပၚေပါက္လာသည့္ ေက်ာင္းေတာ္ျဖစ္ၿပီး ယခုဆုိလွ်င္ ျမန္မာမ်ားႏွင့္ ကုိရီးယားမ်ား၏ ေႏြးေထြခုိလႈံရာ ေက်ာင္းေတာ္သာ အျဖစ္ ေကာင္းစြာတည္တ့ံလ်က္ ရွိသည္။

ဝယဓမၼာ သခၤါရာ အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ = ျပဳျပင္ထားသည့္ သခၤါရ တရားမွန္သမွ်သည္ ပ်က္စီးျခင္းလ်င္ နိဂုံးရွိသျဖင့္ မေမ့မေလ်ာ့ေသာ သတိတရားျဖင့္ ကုိယ္စီကုိယ္ငွ ျပည့္စုံၾကေလာ့။

မင္းကြန္းဆရာေတာ္

မင္းကြန္းဆရာေတာ္
*ရုပ္နာမ္ဓမၼသခၤါရတုိ႔ ကုိယ္ကဤပုံ ျဖစ္လုိတုံလည္း တစ္ဖုံဆင္ကြဲ သူတနဲျဖင့္ ေဖာက္လြဲတတ္စြာ ဓမၼတာကုိ ပညာစကၡဳ ေမွ်ာ္ေထာက္႐ႈ၍ ယခုပင္လွ်င္ မအုိခင္က ႀကိဳတင္ေကာင္းမႈ ၾကိဳးစားျပဳေလာ့။ ယခုပင္လွ်င္ မနာခင္က ႀကိဳတင္ေကာင္းမႈ ၾကိဳးစားျပဳေလာ့။ ယခုပင္လွ်င္ မေသခင္က ႀကိဳတင္ေကာင္းမႈ ႀကိဳးစားျပဳေလာ့။ (ဘဒၵႏၲ၀ိစိတၱသာရာဘိ၀ံသ)

Featured-Content

Pages

Powered by Blogger.